Thailand: Een enorm beeld

Bangkok (The Seven Luck) 602), zaterdag 4 februari 2023

Wat heb ik de afgelopen nacht slecht geslapen! Waarom, dat is me niet duidelijk. Het bed is uitstekend, de kamer is koel, donker en het is er muisstil. Ik heb mijn routine voor de avond ook niet veranderd. Misschien kan ik beter gaan lezen voor het slapen gaan dan TV kijken?
Na een paar uur te hebben liggen draaien is het eindelijk zeven uur. Er is een 7-11 op loopafstand dus de eerste twee koppen koffie zijn snel gehaald. Ik loop door de belangrijke data voor vandaag. Heb ik de juiste coördinaten, weet ik de verbindingen met het openbaar vervoer? Vandaag wordt het een ouderwets avontuur aan de overkant van de rivier in Bangkok. Dat is een gebied waar toeristen niet zo heel vaak komen. Zeker niet op eigen gelegenheid!
En dan begin ik op zondagochtend met het schrijven van dit verhaal. Ik zie in Lightroom Classic dat er vijftig foto’s beschikbaar zijn over deze lange dag. Dat is niet gering!

We beginnen met de wandeling langs de klong (kanaal), deze keer aan de andere kant van het water zodra we gemakkelijk de overstap kunnen maken naar “Golden Mount Temple (Wat Saket)”. De tempel op de, met de hand opgebouwde, berg blijft indrukwekkend vanaf een afstand.
Ik bevindt me nu ook weer eens op onbekend terrein! Ik kan me niet herinneren dat ik hier ooit ben geweest en dat terwijl ik in het verleden maanden heb doorgebracht in Bangkok. Op het tempel terrein is een grote hal met een staande Boeddha.
200 baht per persoon is een stevig prijs om de klim te maken en we hebben vandaag nog genoeg te zien! Toch schiet ik nog een paar foto’s.
We gaan door het district van Bangkok waar (hard)hout wordt verwerkt tot van alles en nog wat. Je hoort om je heen de zagen gillen en de frezen hoge tonen zingen. Vroeger ging alles met de hand en tegenwoordig is alles computer gestuurd. De geur van hout en zaagsel hangt in de lucht, de eindproducten liggen en hangen overal aan de straat uitgestald. Meestal religieuze of fantasie afbeeldingen van goden, karpers en draken. De Chinese invloeden zijn hier overduidelijk aanwezig.
Het openbaar vervoer in deze enorme miljoenenstad is de afgelopen twintig jaar enorm veranderd en verbeterd. Het aantal oude Nissan dieselbussen is gehalveerd. Er rijden nu bussen op vloeibaar (aard)gas of helemaal elektrisch. Naast de skytrain is er tegenwoordig ook de Metro. Een van de ideale manieren om snel en comfortabel binnen de stadsgrenzen van Bangkok te reizen. Op veel plaatsen zijn er overstap-stations waar je van de metro op de skytrain kan stappen.
Gemakkelijker kunnen ze het niet maken. Helaas is er nog geen portaal, of app voor de mobiele telefoon, waar je van A naar B kan ingeven en de computer geeft je de kortste reis via alle beschikbare vervoersmiddelen. De bussen in Bangkok zijn voor toeristen nog steeds moeilijk te begrijpen. Er zijn verschillende bestemming met dezelfde busnummers maar verschillende routes! Toeristen kunnen de Thaise bestemming niet lezen dus stappen ze regelmatig op de verkeerde bus.
Aan de overkant van de rivier komt de metro boven de grond en krijgen meteen zicht op ons eerste doel voor vandaag. “Wat Paknam Phasi Charoen”, een tempel met een gouden Boeddha van negen en zestig meter hoog! En dat is vanaf een afstand al zeer indrukwekkend!
Vanaf het metrostation lopen we door de smalle stegen van de nieuwe stad. In de oude stad zijn die smalle stegen bijna allemaal opgeofferd voor de enorme hoeveelheid verkeer die elk uur van de dag door de straten van Bangkok rijdt. Oude Thaise huizen van teakhout hebben hier de tand des tijds nog doorstaan. Maar voor hoe lang nog? De vooruitgang en verandering in het centrum van een moderne wereldstad is moeilijk tegen te houden. En geld stinkt niet!
De stoffelijke resten van zeer gerespecteerde en heilig verklaarde “Luang Pu Sodh” worden bewaard op de eerste verdieping in een enorm complex van wit marmer en teakhout. Allemaal zeer indrukwekkend. De schoenen moeten natuurlijk uit.
Maar dat geld niet voor vier mannen in witte jurken met lange zwarte baarden vergezeld door vrouwen in zwarte alles bedekkende gewaden! Volgens hun geloof zijn wij de “ongelovigen” waar ze geen respect voor hoeven te hebben. En dan zijn er nog voldoende knuffelaars in het westen die denken dat ze die gedachte kunnen omkeren. Maak eerst maar van een leeuw een vegetariër? Daarna zijn die wilden aan de beurt.
Beneden staan twee beelden naast een altaar waar de gelovigen dunne stukjes bladgoud op plakken. Een beeld van een olifant dat kracht symboliseert en een beeld van de zeer gerespecteerde monnik. De beelden zijn nog wel herkenbaar maar de contouren zijn vervaagd door de kilo’s (blad)goud die er op zijn geplakt.
Het is allemaal zo indrukwekkend dat het moeilijk wordt om het te beschrijven. Dus ga ik dat ook niet proberen. Mocht je ooit in Bangkok komen ga dan zeker naar “Wat Paknam Phasi Charoen”. Je zal er geen spijt van hebben.
Helaas is de voorkant van de enorme Boeddha niet te bereiken in verband met de voorbereidingen voor de Boeddha dag van morgen. Morgen is de tempel zelfs voor iedereen gesloten! We gaan dus via een omweg naar de achterkant van de Boeddha. En dat is niet minder indrukwekkend. Met een hoogte van bijna zeventig meter is het niet de hoogste Boeddha die ik in mijn leven heb bezocht maar zeker toch wel een van de meest indrukwekkende.
Achter de Boeddha staat de witte “Phrarathchamongkhon stoepa” van tachtig meter hoog. En dat is ook heel indrukwekkend! Na een paar verdiepingen met heilige relikwieën kom je op de bovenste verdieping waar de hemel (Nirvana) is afgebeeld. Maar weinig bezoekers nemen (gelukkig) de moeite om de trappen naar boven te beklimmen. Achteraf zien we dat zelfs een lift is!
We verlaten de “Wat Paknam Phasi Charoen” tempel. Ik kijk nog een keer over mijn schouder naar de Boeddha. Ze ziet dat het goed is! We beloven elkaar plechtig om bij ons volgende bezoek aan Bangkok de tempel weer te bezoeken zodat we de Boeddha ook een keer van de voorkant hebben gezien.
Het is na twaalven dus schuiven we bij het eerste de beste restaurant aan voor de lunch. Er is alleen een probleem. Het vlees, zowel de kip als het varkensvlees, is al op. Ik kijk eens goed rond in de glazen vitrine en zie een flink stuk “Moo Gob” liggen. “Moo Gob” is gedroogde dikke speklap dat daarna snel wordt gefrituurd op een hoge temperatuur. Het vlees is erg smakelijk en sappig! Mijn verzoek om de Moo Gob te gebruiken voor de Pad Krapow wordt lacherig ontvangen maar na enig aandringen is er een nieuw Thais gerecht geboren, “Pad Krapow Moo Gob”. Het smaakt ons in ieder geval heel goed.
We hebben nog de hele middag voor ons en Lyka komt met het idee om de resterende tijd van deze middag te gebruiken om de grote liggende Boeddha in “Wat Pho” nog een keer te gaan bezoeken. Ze is daar al wel een keer geweest maar ze heeft geen mooie foto’s van dat bezoek. Het kan wel tien jaar geleden zijn! Dat was ook een heel andere Lyka, haar interesse lag meer bij het winkelen in “Pratunam” dan bij de cultuur van een vreemd land. De aankomst in het metrostation “Sanam Chai” is heel indrukwekkend!
We gaan aan de achteringang van “Wat Pho” naar binnen. Het is er veel minder druk dan bij de hoofdingang en samen met Lyka loop ik door het kanaal voor de lokale bevolking naar binnen. Dat scheelt ons 400 baht entreegeld. De vriendelijke oude man in een onberispelijk uniform wijst me naar de ingang voor toeristen. Ik schud mijn hoofd en begin in mijn kolen Thais een heel verhaal. Ik haal mijn Thaise rijbewijzen tevoorschijn en ook mijn ketting met de verschillende amuletten maakt indruk. Mijn op deze ochtend gekochte amulet van de vereerde monnik “Luang Pu Sodh” lijkt hem over de streep te trekken. Ik hoor achter ons lachen en ik voel respect en goedkeuring. Met een symbolische zwaai met zijn arm maakt hij de weg voor ons vrij. Welkom in Wat Pho.
Het is druk in de tempel maar ik zie ook veel vlaggetjes. Deze vlaggetjes betekenen dat er veel toeristen met groepsreizen aanwezig zijn. Ik hoor Duits, Frans, Italiaans, Spaans en Portugees om me heen. Geen Nederlands! Op zich best wel vreemd.
Ook bij de hal van de grote Boeddha is het een en ander verbeterd. Er staan geen honderden schoenen meer op rekken voor de tempel maar je neemt een katoenen tasje uit een grote stalen mand. Daar gaan je schoenen in en je draagt ze gewoon zelf mee door de tempel. Een goede oplossing! Bangkok lijkt klaar voor de volgende golf toeristen. En dan hoor ik voor me Nederlands praten. Het zijn twee jongens uit Amsterdam die het naar hun zin lijken te hebben in Bangkok.
We nemen de boot naar “Phra Athit” om dichter bij het hotel te komen. We zijn aardig vermoeid en snakken naar een beetje rust.
Via Khao San Road, waar de muziek zo luid is dat het onaangenaam wordt gaan we naar Soi Rambuttri waar het heel rustig is voor een paar biertjes. Het was vandaag een zeer intensieve en indrukwekkende dag! We zitten samen, onder het genot van een slokje ijskoud bier, nog na te genieten!
Als avondmaaltijd hebben we afgesproken om het “Shoshanna Restaurant” te gaan bezoeken voor een Shoarma schotel. Mijn gedachten gaan vier en twintig jaar terug toen ik hier een van de eerste keren ging eten, samen met Kristoff. De maaltijd en de pita’s zijn precies zoals ik me herinner. Van de hoogste kwaliteit.
Dan is er nog een laatste missie voor vandaag. Ik ga op zoek naar Nok, een vriendin die ik al vier en twintig jaar ken. Gelukkig heeft ze de Covid-19 jaren overleefd maar ze heeft het druk. Waarschijnlijk heeft ze de afgelopen jaren een stevige schuld opgebouwd die moet worden afbetaald. We beloven elkaar plechtig om tijdens ons volgend bezoek samen een biertje te drinken.
Terug op onze kamer kijk ik op mijn elektronica en zie dat we vandaag meer dan zestien kilometer hebben gewandeld. Niet afgelegd. Maar echt gewandeld! Opzienbarend dat mijn benen en voeten nog zo goed aanvoelen. De “Sandugo” sandalen van elf euro blijken een uitstekende investering te zijn geweest! Lightroom Classic heeft het over 212 foto’s die moeten worden verwerkt! Dat zijn serieuze aantallen.
Nog voordat de oogjes dicht gaan spreken we af om morgen, de zondag, tot een officiële rustdag te verklaren. Voor maandag hebben we nog iets speciaals op het programma staan. Daarover later meer. Welterusten

Thailand: Bangkok

Bangkok (The Seven Luck) 602), vrijdag 3 februari 2023

Ik voel me vreemd wanneer ik om zeven uur zo fit als een hoentje uit mijn bed stap. Het dringt nu pas tot me door dat we ons vandaag weer gaan verplaatsen. Het staat me niet tegen maar het voelt raar om opnieuw een vertrouwde omgeving te verlaten. De drang om te reizen lijkt in me af te nemen. Komt dit door de leeftijd of moet ik er na de drie lange Covid-19 jaren weer aan wennen om in veel verschillende kamers en bedden te slapen?
De verse koffie smaakt ons prima en ook de tosti’s zijn van de kwaliteit die we gewend zijn. Ik maak mijn boekhouding op orde en bekijk de cijfers van de afgelopen maanden. We zitten tegen het streefbedrag per persoon per dag maar ik zie ook dat het in de afgelopen drie jaar aanzienlijk duurder is geworden. Ik heb vorige week nog maar een kleine lening afgesloten om niet zonder geld te komen zitten.
We hoeven ons op deze ochtend van de verplaatsing niet haasten! Wanneer we om een uur of twee bij het hotel in Bangkok aankomen is dat vroeg genoeg. Een verplaatsing in Thailand kost nu eenmaal gemiddeld een hele dag. Om kwart over tien verlaten we voor de tweede keer in evenveel weken de zeer prettige kamer. In de receptie handelen we de zaken af zoals de borg en ik geef duidelijk aan dat ik de volgende keer rechtstreeks via de email zal boeken. Dat scheelt drie euro per nacht en dat loopt snel op tot een aanzienlijk bedrag.
De vrouw van de receptie probeert voor ons een “Bolt Taxi” te bestellen. Helaas gaat het niet zoals ik had verwacht en gehoopt. Na tien minuten wachten hebben we nog geen beet dus zijn we genoodzaakt om twee motortaxi’s te nemen die op het punt van oorlog staan met de “Bolt Taxi” chauffeurs. De prijs voor de motortaxi valt meer dan mee omdat ze begrijpen dat ze beter bescheiden kunnen zijn.
De zeer weinige motortaxi’s die nog op de kruispunten staan zijn die personen die een overstap naar een bezorgdienst niet hebben zien zitten. “Line man”, “Grab” en “Food Panda”, aangevuld met een heel leger 7-11 bezorgers, rijden af en aan en bepalen het verkeersbeeld in Pattaya. Je kan nu zelfs bij een straattentje eten bestellen en bij je thuis laten bezorgen! Ik heb gelezen dat er elke dag tien maaltijdbezorgers in het verkeer omkomen in Thailand. Dat zegt duidelijk hoe gek en gevaarlijk ze zijn.
Het is redelijk druk op het “Noord-Busstation” van Pattaya. Een teken dat er toch nog wel genoeg buitenlanders, waaronder enkele toeristen, zijn. Ik koop voor ons tweeën vier buskaartjes à 131 baht (€ 3,75). Voor dat kleine bedrag hoef je geen twee en een half uur naast een (zwaarlijvige) vreemdeling te zitten en je kan je rugzak ook nog eens goed in de gaten houden!
Zoals gebruikelijk is er passagier die naast Lyka wil gaan zitten en dan moet Lyka haar rugzak maar even ergens anders neerzetten. Ik laat hem de vier buskaartjes zien en wijs naar de vier plaatsen waar we voor hebben betaald. De Israëliër lijkt het er niet mee eens te zijn maar er zit er toch niets anders op dan weer naast die dikke Rus te gaan zitten. Elke tien minuten kijkt hij om om me te laten zien dat hij nog steeds een beetje kwaad is. Israëliërs zijn een beetje verwend omdat de hele westerse wereld ze steunt in hun strijd tegen de Arabische wereld. Geloof me, ze kunnen onuitstaanbaar arrogant zijn.
De busreis verloopt voorspoedig en het laatste stukje snelweg gaat altijd een stuk langzamer. Dit komt door de enorme drukte op de weg. We hebben geen haast! We luisteren muziek en maken plannen voor onze drie dagen in Bangkok. En daar is dan eindelijk Bangkok weer! Na drie lange Covid-19 jaren zijn we terug in deze wereldstad.
Wat is het hier ook enorm veranderd. Aan Sukhomvit Road is het niet anders dan elders in Thailand. Eindeloze rijen van rolluiken zijn gesloten en overal waar je kijkt zie je de spandoeken met daarop “Te huur of te koop”! Dit gaat echt nog wel een heel erg lange tijd duren voordat Thailand is hersteld van de Covid-19 pandemie.
Bij het Ekkamai “Zuidelijke Busstation” stappen we over op de airconditioning stadsbus 2. Ik kijk op mijn telefoon voor de route en zie dat het nog bijna zestien kilometer is naar ons hotel. Zestien kilometer! En dat is rijden door de dicht gebouwde stad! Jullie kunnen nu begrijpen wat een enorme wereldstad Bangkok is? Die zestien kilometer duren meer dan een uur in de stadsbus. Eerst nog een stukje lopen door een smalle soi en dan staan we voor het “The Seven Luck”.
Dat het officieel geen hotel is zal ongetwijfeld met de belasting en vergunningen te maken hebben. Wij vinden de kamer acceptabel voor de prijs, het is tenslotte Bangkok, en het personeel is vriendelijk. Precies wat we zoeken al missen we wel meteen de koelkast op de kamer.
Het uitzicht vanuit onze kamer is interessant en met zicht op de “Golden Mount Temple (Wat Saket)” kunnen we ook meteen zien dat we op ongeveer anderhalve kilometer van “Khao San Road” zitten.
Vijf uur na ons vertrek kunnen we eindelijk aanschuiven voor een bordje gebakken rijst met kip. Het mag ook wel want we hebben een stevige trek gekregen. Dat het in Bangkok iets duurder is mag duidelijk zijn. Maar de prijs voor dit bordje is eerlijk en ik denk dat we daar nog wel vaker komen te zitten.
Bangkok werkt hard aan haar imago en aan haar leefbaarheid. Overal wordt het voetganger vriendelijk en ook aantrekkelijker voor toeristen gemaakt. We kunnen vanaf onze slaapplaats “The Seven Luck” nu helemaal langs de klong (kanaal), waarvan het water niet meer stinkt en de kleur is veranderd van diep zwart naar donker groen, naar de opstapplaats aan het einde van “Ratchadamnoen Avenue” lopen. Bangkok wil het Amsterdam van het verre oosten worden. We moeten nog wel halverwege, zonder enige hulp, een drukke straat oversteken.
Dan staan we voor het iconische “Wat Ratchanatdaram Worawihan (Loha Prasat)”. Het is en blijft een schitterend gezicht die Thaise tempels. Ook de opdringerige oplichters zijn weer in grote getale op de been om de toeristen een paar euro lichter te maken!
‘Temple closed! Tuk-Tuk shopping! Taxi to big Temple’ klinkt het van alle kanten.
Wij zijn dat wel gewend en lopen rustig door richting “Khao San Road”, het kloppende hart voor rugzakartiesten in Bangkok.
Op een terrasje in Soi Rambuttri achter de tempel genieten we zorgeloos van een koud biertje. Ik laat de beelden die mijn netvlies het afgelopen halfuur hebben bereikt nog een keer de revue passeren. Het zijn geen beelden om warm van te worden.
De omgeving van Khao San Road lijkt al helemaal hersteld maar de renovatie is een grote verandering en geen verbetering! Ik wil hier in ieder geval niet meer zitten of gezien worden. Er worden openlijk drugs aangeboden en de opdringerige drugshandelaren drukken ieder moment van je wandeling kartonnen borden met het drugs-menu en de prijzen onder je neus. Bangkok wordt het Amsterdam van het verre-Oosten. Er zal best wel een markt voor zijn maar wij zijn in ieder geval geen klanten. Dat de drugs in de toekomst voor internationale problemen gaat zorgen mag duidelijk zijn. Wanneer vallen de eerste doden onder de jonge toeristen?
Een touringcar vol met toeristen arriveert en de helft van de passagiers valt tegenover ons terras op de stoelen van de voetmassage. Voor 130 baht (€ 3,75) kneden de heren en dames een uur in je voeten. De massage moet een verlichting voor je hele lichaam zijn, inclusief alle organen. Ik bestel nog maar een biertje. De late lunch ligt nog steeds zwaar op de maag en ik heb nog steeds geen of weinig trek.
Ook na dat laatste biertje heeft Lyka weinig trek! Dus wat doen we? We vallen neer voor een backpacker maaltijd van “Pad Thai”, rijst noedels gegaard in een tamarinde saus met veel taugé en een keuze van kip of garnalen.
Lyka kiest voor de “Pad Thai Kung” met garnalen en ik voor de “Pad Thai Ghai” met kip. Gebroken geroosterde pinda’s en gedroogde kleine garnalen maken de maaltijd compleet. Nog geen drie euro voor ons samen! Een grote fles bier erbij om alles weg te spoelen en we hebben genoeg in onze magen om de komende nacht door te komen.
Ik koop nog een laatste grote fles “Beer Leo” bij de 7-11 en geniet van de koelte van de airconditioning. Het uitzicht van onze kamer is adembenemend! Morgen een heel drukke en lange dag!

Thailand: Een beetje rondhangen

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 602), donderdag 2 februari 2023

En dan is er het einde aan ons (verlengde) verblijf in Pattaya gekomen. Het waren vreemde, maar leuke dagen. Ik heb veel nagedacht over wat ik, of we, hier vroeger deden wanneer we hier meer dan drie weken verbleven. Een beetje rondhangen?
Onze dagen zijn gelukkig wel met enige regelmaat ingedeeld. Ik sta om zeven uur op en ga een grote beker vers gezette koffie halen bij de 7-11. Bij de tweede beker koffie koop ik gelijk twee tosti’s, twee flesjes soda water en twee blikjes suikervrije cola om mijn dagelijkse behoefte aan vocht aan te vullen.
Ik schrijf, verwerk foto’s en luister tegelijkertijd muziek. Veel verschillende muziek, van jazz tot hard rock, van country tot blues. Ik heb het gewoonweg druk ’s morgens. Mijn nieuwe manier van verwerken van de verhalen en de foto’s bevalt me nu heel erg goed. Wat er aan het einde uitkomt is uiteindelijk hetzelfde als voorheen maar voor mijn gevoel verloopt het proces nu veel gestroomlijnder. Ik mis mijn Nikon D600 helemaal niet en ik denk dat het jullie als lezers niet eens is opgevallen dat alle foto’s nu uit een iPhone 13 Pro Max mobiele telefoon komen.
Ik zie zelf wel enig verschil in “Lightroom Classic” maar dat is te weinig om ooit nog met die zware camera te gaan slepen. Zodra we terug zijn in Zaltbommel gaat de Nikon D600, inclusief alle objectieven en flitser, op marktplaats. De opbrengst is voor de volgende spannende reis die we al aan het plannen zijn.
Een dagelijkse gang voor ons is die naar de lunch. Er zijn in Pattaya voldoende mogelijkheden om heerlijk te eten in ook nog voldoende verschillende prijsklassen. Af en toe loop je tegen een opvallende verschijning aan. Deze platte Amerikaanse Hot-Rod moest natuurlijk wel op de foto.
Zoals deze gebakken vis en een bord met rijst en groenten voor 95 baht (€ 2,70). Een blikje cola erbij voor twee kwartjes en we zitten beiden vol. Op de kamer nog wel een banaan eten als dessert want fruit eten is belangrijk.
Op een andere dag is ook onze favoriete “Massaman Curry” een absolute winnaar voor 235 baht (€ 6,70), voor twee personen inclusief een blikje cola. Dat het hier in Thailand ook duurder is geworden mag duidelijk zijn. De tijd van goedkope Aziatische landen lijkt nu voorgoed achter ons te liggen. We kunnen alleen maar hopen dat de euro aan waarde wint maar de indicatoren geven wat anders aan. Dus er zit voor de reiziger niets anders op dan toch een beetje zuiniger te leven!
Mijn motor is gestald tot ons volgende bezoek dus dat probleem is ook weer opgelost. Ik heb geluk met zoveel goede vrienden door heel Zuidoost-Azië. Ik ga er vanuit dat onze motor voor de volgende reis weer klaarstaat. We hebben voldoende plannen om weer een tocht door het noorden van Thailand te maken.
Omdat we deze week toch nog iets willen doen hebben gisteren het enorme winkelcomplex “Terminal 21” bezocht. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor de laatste keer in een Songthaew heb gezeten! Wat we om ons heen zagen overtrof ook alle verwachtingen en herinneringen.
De Covid-19 jaren hebben langs “Second Road” vanaf “Pattaya Central” de tot aan “Dolfijn rotonde” alles op zijn kop gezet. Afscheidingen van stalen platen, honderden meters lang, kondigen aan dat er gesloopt gaat worden. Tienduizenden vierkante meters worden er bouwrijp gemaakt voor nog meer appartementsgebouwen en winkelcentra. Zit Pattaya hier op te wachten? Ik denk het wel.
“Terminal 21” is een zogenaamd thema-winkelcentrum. Elke verdieping heeft een eigen thema, zo zijn er London, Paris, Italy en Japan. Het is indrukwekkend en zelfs de toiletten zijn allemaal anders.
Toch is hier de teruggang van het toerisme ook goed te zien. Het winkelcentrum oogt ondanks de toeristen leeg. In geen enkele winkel is ook maar een enkele klant te zien en geen van de toeristen loopt met kleurrijke tasjes vol met kleding en souvenirs. Er lopen alleen maar kijkers en geen kopers. Er zijn tientallen rolluiken gesloten en het ziet er ook niet naar uit dat die binnenkort weer omhoog gaan. Het is allemaal erg jammer maar het is ook bepalend voor je vakantiegevoel en je vakantieherinneringen.
Het is alweer tijd om wat te eten en we kiezen voor een Japans restaurant. Lyka kiest voor de natte versie van de noedels en ik neem de droge versie.
Aangevuld met Japanse bitterballen! En die waren lekker! Kost wat, maar voor deze keer was het het geld waard. Het leuke is dat het eten door een rijdende robot wordt gebracht en daarna door een mens wordt geserveerd. Na het eten is het tijd om verder te gaan. We hebben nog veel te doen vandaag.
Een foto op “Pattaya Beach” mag natuurlijk niet ontbreken, net als een Durian ijsje van de 7-11. Het was een heerlijke dag maar het toetje moet nog komen!
’s Avonds gaan we bier drinken met William en Bert in Nikom Court. En daar voegt een goede vriend zich bij ons. Allen, we hebben elkaar misschien wel vijf jaar niet in levende lijve gezien dus het weerzien is warm en hartelijk. We zijn blij om elkaar na al die jaren weer te zien en het bier vloeit rijkelijk.
Na het drinken, we hebben voldoende op, besluiten we te gaan eten bij de “Hungry Gorilla” van Piet. Een heel bekende Nederlander in Pattaya! We gaan voor de Loempia speciaal met echte Nederlandse sambal erbij! Het smaakt ons overheerlijk.

Ik was gelukkig redelijk fit vanochtend en op deze laatste dag houden wij ons bezig met rusten, plannen, inpakken en eten.
Op het pasje voor de Food-Court van BigC huist nog voldoende geld voor een eenvoudige lunch. We nemen twee verschillende soorten gebakken vis en twee borden rijst met groente. Voor nog geen vijf euro zitten we helemaal vol.
Vanmiddag heb ik de laatste hand gelegd aan het verhaal van afgelopen zondag. Ik beleef zo’n dag weer helemaal wanneer ik er over schrijf. Voor de rest, eindelijk weer eens zelf wat lezen op de e-reader. Michael Connelly schrijft heerlijke boeken. Deze keer ben ik druk met “Echo Park”, over een seriemoordenaar.
En zo kabbelt de dag naar de laatste biertjes Bij Nikom Court en op aanraden van onze tafelgenoten gaan we voor een avondmaaltijd bij “Cheap Charlie’s” in Soi Bhua Kao. Daar is het zo druk dat het eten wel goed, en redelijk geprijsd moet zijn. Na enkele minuten wachten is er een tafel voor ons vrij. Lyka kiest voor de “Baby Back Ribs” en ik hou het bij een varkenslapje met friet. Het smaakt ons goed en we kunnen nu terugkijken op een geslaagd verblijf in Pattaya, Si Saket en Nang Rong. Morgen beginnen we aan een nieuw hoofdstuk: Bangkok. Wat zullen we daar gaan aantreffen?