Filippijnen: De eerste tyfoon van ons seizoen

San Antonio (bij Mamsi), zaterdag 29 oktober 2022

We zijn alweer ruim over de helft van ons verblijf in de provincie en ik begin er zo langzamerhand naar uit te kijken om terug te keren naar de bewoonde wereld.

Na enkele dagen met hevige regenbuien zingen de kikkers elke avond in de plassen en poelen van provinciaal Bicol. Het concert van de kikkers noemen ze het hier. De uitbundige lokale natuur laat zich horen en zien.
Ik kijk elke avond naar een of twee afleveringen van “A Handmaid’s Tale” en realiseer hoe ziek en angstaanjagend de samenleving is geworden. De grens tussen de werkelijkheid en de fictie vervaagd zienderogen. De strijd om de macht is haast surrealistisch geworden en 1984 komt met rasse schreden dichterbij. Totale controle van “het Volk”! Crisis na, door onze vertegenwoordigers zelf veroorzaakte (fictieve) crisis, worden ons opgedrongen.
Controle over het dagelijks leven en totale controle over de (elektronische) financiën en een CO2-budget van het “gewone volk” is de belangrijkste agenda van de politici! Met of zonder geweld, dat maakt de niet democratisch gekozen leiders van de Europese Unie in Brussel en Straatsburg niets uit! Zij voelen zich aangewezen door de zielen in de nieuwe sektes van de eenentwintigste eeuw. U gaat leven in een wereld van beloningen voor goed gedrag!
De werkende bevolking accepteert het omdat ze druk zijn met het gevecht om te overleven. Het oerinstinct waar de nieuwe leidende elite dankbaar gebruik van maakt. De nieuwe randstedelijke WOKE en klimaat elite aanbidden de nieuwe Neon-goden en dompelen zich onder in macht en machtsmisbruik. Simon and Garfunkle hadden vijftig jaar geleden al visioenen in “The Sound of Silence” over deze samenleving.
Staat de wereld een nieuwe (elektronische) revolutie van het volk te wachten? Kunnen de, naar de nieuwe sektes afgegleden, linkse volkspartijen het werkende volk motiveren om het juk nog een keer af te werpen? Politiek gezien is het democratische systeem failliet omdat politieke beloftes niet meer geacht te worden nagekomen. De Arabische lente om de democratie naar de Afrikaanse islamitische landen te brengen heeft gefaald. Waarom is het “Democratische Systeem”, al dan niet door de kapitalistische landen nog niet afgeserveerd?
Komt er een tijd in de toekomst dat de kliek van (beroeps)ambtenaren gelijk wordt gesteld met de orde van Mussert tijdens de bezetting? Komt er een tijd dat de ambtenaren die het volk jarenlang hebben onderdrukt en uitgeknepen onder druk worden gezet om hun werkelijke drijfveren en agenda te openbaren? Onderdrukkers moeten worden bestreden en uitgeroeid! Vergeet nooit dat de bewakers van de kampen oorspronkelijk ook onschuldige mensen waren die elke ochtend met plezier naar hun werk gingen?
Er wordt gesuggereerd dat de verzorgingsstaat op instorten staat? Nou, als je het de mensen op straat vraagt dan is de verzorgingsstaat op sterven na dood. Op het aanwijzen van de schuldigen in de politiek rust een taboe. Hun volgers binnen de politieke sekte zien tegenwoordig alleen wat ze willen zien, het klimaat- en stikstofprobleem.
Het enige dat nog ontbreekt is de officiële schriftelijke verklaring van de overheid dat een persoon te oud is om nog zorg te ontvangen. Dat het niet langer efficiënt, en te kostbaar, is om het mensenleven te rekken. Daar zijn in Den Haag al plannen voor! Met D66 en Groenlinks als aanjagers. Oversterfte is een prima gereedschap om ruimte te scheppen? Binnen de kliek van de overheden zal de corruptie welig tieren. Ambtenaren hebben nu al de hoogste levensverwachting binnen de beroepsbevolking! Zorg vooral voor jezelf lijkt het motto van de overheden. Laat de anderen je luxe leven van je pensioenjaren betalen.
Je eigen (fictieve) problemen bedenken en later een beloning ontvangen voor het probleem dat je hebt bedacht en ogenschijnlijk ook hebt opgelost. Voor elk probleem dat de (lokale) overheid bedenkt poogt ze de oplossing al klaar te hebben. Soms gaat het mis en loopt het heel anders dan verwacht!
Een goed voorbeeld is het weigeren van het milieu en atmosfeer vervuilende Russisch gas en nieuwe kerncentrales. Meer dan dertig jaar lang hebben de milieuclubs de angst voor het atoom aangewakkerd. Nu ze het klimaat probleem hebben gekoppeld aan fossiele brandstoffen zou atoomenergie een groene oplossing zijn. Maar toegeven dat je dertig jaar lang ten onrechte de vooruitgang hebt tegengehouden is heel moeilijk. Net als de (radioactieve) gevolgen van de kernramp in Fukushima, die zijn er namelijk niet en Japan gaat de kerncentrales weer opstarten. (https://en.wikipedia.org/wiki/Fukushima_Daiichi_nuclear_disaster_casualties)
Dus heeft de overheid een serieus probleem dat ze met weer een nieuwe belasting voor de bevolking probeert op te lossen. De figuurlijke sigaar uit eigen doos nadat de investeerders de onmogelijke astronomische winsten al hebben afgeroomd! Iedereen een boterham minder per dag en dat financiële probleem is ook opgelost.
En weten jullie een crisis of probleem dat door een extra belasting is opgelost? Juist!

Het verblijf in de provincie is niet perfect maar toch kan het enigszins bevredigend zijn. De lucht in de eilanden archipel van de Filipijnen is zo vochtig dat niemand aan de andere kant van de wereld zich kan voorstellen hoeveel water er van van een ijskoude fles bier afloopt. De hoge luchtvochtigheid is de oorzaak van veel kleine, en soms ook lichamelijke, ongemakken.
Wij zijn bekend met het hygroscopisch karakter van het keukenzout. Dat trekt vocht uit de lucht aan en vormt grotere natte klonten die zich moeilijk laten strooien. Een stuk zeep doet hier precies hetzelfde! De zeep wordt zachter, een vreemde gewaarwording omdat het blok zeep veel sneller kleiner wordt. Aangekoekt vuil op de dagelijkse gebruikte goederen neemt ook vocht op. Het wordt zacht en gaat soms kleven. Een feest voor het leger van opruimers in de tropen, genaamd “Mieren”. Mieren in de afmetingen van een millimeter tot wel twee centimeter! En allemaal met dezelfde taak, het opruimen van de rotzooi. Dat is nog eens recyclen! Maar in de westerse wereld zijn ze ongewenst verklaard en worden bestreden met het gif in de lokdoosjes. Dat staat toch haaks op al die plannen aangaande het beschermen van de natuur en het recyclen van goede grondstoffen die in Brussel worden bedacht?
Gisteren konden we de hele dag kunnen we de deur niet uit dus bracht ik de dag door met lezen en muziek luisteren. De anderen in huis spelen spelletjes op de ipad en bladeren door de verschillende apps van de sociale media. Wat er ook gebeurd, de telecommunicatie met de mobiele telefoons blijft in de lucht. Iedereen in het spoor van tyfoon Paeng is verveeld en hoopt dat de tyfoon weer snel verder is getrokken.
Ik zit ’s middags rond half vijf te wachten op een pauze tussen de regenbuien. Ik heb zin in een koud biertje en het is tenslotte ook hier vrijdag, dus weekend! De grote druppels regen slaan met kracht op het metalen golfplaten dak van de veranda. Een oorverdovend lawaai dat de muziek uit de rode JBL-go3 overstemd. Toch blijft Alison Moyet met haar zwoele donkere stem haar deuntjes zingen. Ik geniet met volle teugen.
We zijn beland in voorlopers van de tropische depressie genaamd “Paeng”. Gisteren, donderdag, heb ik voor het laatst gewandeld en hebben mijn natte sandalen de dunne huid over de blaren van de eerste week kapot geschuurd. De regenbuien worden met elke minuut die verstrijkt heviger.
Wanneer het lawaai van de neerdalende regen afneemt en de stortregen over gaat in een motregen neem ik mijn kans waar om even snel bier te halen. Een tas met lege flessen in de ene hand en een paraplu in mijn andere hand. Ik heb nog steeds last van mijn schouder dus moet ik voorzichtig zijn. De schouderblessure kan me de rest van mijn leven opspelen wanneer ik er geen zorg aan besteed.
Ik glibber en glij op mijn flip-flops naar het kleine winkeltje waar Magna met een glimlach al op mijn aankomst zit te wachten. Ze weet dat ik elke middag mijn biertjes kom halen en dat het serieus mis is wanneer ik mijn biertjes een keertje niet kom halen.
Bij thuiskomst staat er al een bord met zelf gesneden frietjes van zoete aardappelen, camote, op me te wachten. Met veel mayonaise werk ik de dikke pinnen goudgele friet naar binnen. Na de twee mislukte diners van de afgelopen dagen prop ik me voor de derde keer vol vandaag. Ik voel me sinds geruime tijd weer eens vol.
Ik realiseer me dat ik in al mijn enthousiasme voor de geserveerde lunch, avondmaaltijd en stevige trek alleen maar een foto van mijn ontbijt heb gemaakt. Buiten, op de veranda, geniet ik van mijn eerste koude literfles bier, oude rockmuziek uit de jaren ’60 en ’70, en de rust die er tegenwoordig in het dorp heerst.

Vroeg in de nacht van vrijdag op zaterdag schrik ik wakker van het geraas. Om kwart over drie op zaterdagochtend krijgen we een waarschuwing op onze mobiele telefoons dat er gevaarlijk weer in aantocht is. Ik ben meteen klaarwakker. Ik heb al enkele tyfoons in de Filipijnen meegemaakt en weet dat je alert, en op alles voorbereid, moet zijn. We zitten, op dit moment, niet in het pad van het oog de storm waar de wind, van tot wel 200 km/u, schade kan aanrichten. Er is een waarschuwing voor winden van 90/120 km/u en hevige regenval met kans op aardverschuivingen voor Bicol en de ons omringende provincies afgegeven.
De aangekondigde stormwind is gekomen en vlagen regen geselen de huizen in het dorp. Het is pikdonker in de slaapkamer en ik voel de verkoelende luchtstroom van de ventilator niet meer. Dat betekend dat de elektriciteit is uitgevallen of dat de elektriciteit uit voorzorg door de gouverneur is uitgezet. Ik kan letterlijk geen hand voor de ogen zien en zoek in het donker op de tast naar mijn mobiele telefoon. In het licht van het kleine beeldscherm loop ik voorzichtig naar het toilet om mijn blaas te legen.
Om zes uur wordt ik gewekt door het zonlicht en een enkele haan. De rest van de hanen heeft waarschijnlijk beschutting gezocht tegen de storm. De storm is wat afgenomen maar de elektriciteit is nog niet hersteld. Lyka vult de emmer in het toilet nog voordat de watertoevoer ook stopt. Geen elektriciteit en geen blauw water*, net als in een oorlogsgebied. Alleen is de vijand hier niet een agressieve buurman maar de natuur en het klimaat!
Ik schrik van mijn eigen woorden! Begrijp mij niet verkeerd, ik ben geen klimaatontkenner maar ik stel er wel kritische vragen bij, het gaat hier in de Filipijnen al eeuwen zo. De twintig tyfoons per jaar zijn er niet sinds iemand bedacht heeft dat het klimaat door een dieselauto verandert en dat er een handvol belastingen moet worden bedacht om die klimaatverandering tegen te gaan. Het klimaat veranderd al miljarden jaren om de simpele reden dat het weer op aarde, net als op alle andere planeten in ons zonnestelsel en de rest van het universum, een dynamisch systeem is! Met andere woorden: Het is altijd in beweging en aan verandering onderhevig.
Zo goed als mogelijk, en dat is op deze ochtend gelukkig goed, gaan we ontbijten met een werkende gaskookplaat tot onze beschikking. Omelet met tomaat, rode ui en “Carne Norte”, Filipijnse Corned Beef. Gelukkig smaakt het iedereen terwijl de wind nog om het huis raast. Met elke minuut die verstrijkt neemt de wind af en op mijn telefoon zie ik dat er vanochtend geen regen meer wordt verwacht. Dat is het signaal dat ik weer kan gaan wandelen.
Ik wandel door een beschadigd landschap. Er is weinig verwoest zoals bij eerdere tyfoons die ik heb beleefd. Heel veel bananenplanten liggen plat en sterke winden hebben ook onder de papajastruiken een slachting aangericht.
Het is onvoorstelbaar hoeveel regen er in een nacht kan vallen! Kijk maar eens naar het moestuintje waar ik eerder over schreef? De tweede foto is van donderdag na enkele buien en de laatste is van zaterdag. Tegen deze regenval helpt geen “tegelwippen”. De in Nederland de kop op stekende populistische oplossing tegen de overstromingen zogenaamd veroorzaakt door klimaatverandering en niet door slechte planning waar te bouwen. Er zijn hier helemaal geen betonnen tegels!
Ik kan alleen maar zeggen dat het een bevredigende en ontspannende wandeling was. Ik hou nu eenmaal van wandelen en deze keer ben ik opgelucht dat de schade aan de woningen van de bewoners van het kleine vissersdorp meevalt
Lyka maakt voor mijn lunch een een dampende kom Koreaanse noedelsoep met drie dikke staven Koreaanse lunceon meat, alles gekocht op Lazada. Elektriciteit laat nog even op zich wachten maar het watersysteem, dat draait op enorme dieselaggregaten, is weer terug. We kunnen in ieder geval weer douchen. Gelukkig bestaat een koude douche niet wanneer het buiten dertig graden Celsius is!
Het witte busje van de elektriciteitsmaatschappij rijdt het vissersdorp binnen en dat is een goed teken. Wij zitten in San Antonio aan het einde van het elektriciteitsnetwerk en het busje in het dorp betekend dat de bovengrondse kabels niet beschadigd lijken. Op afstand wel te verstaan.
Na een grondige visuele inspectie in het dorp komen de lampen en ventilatoren in de kleine huisjes tot leven. Een zacht gejuich klinkt uit de vele kleine (bamboe) huisjes. Drie minuten later vallen de ventilatoren weer stil en is het rode led op de elektriciteitsmeter weer gedoofd. Het witte busje verlaat in tegengestelde richting weer het dorp.
Ik maak gebruik van het moment om de sperziebonen voor mijn avondmaaltijd te doppen. De mensen in de Filipijnen hebben niet zoveel op men groente! Ik wel dus het is voor mij echt behelpen en zoeken naar vezels en vitaminen. Gelukkig hebben we twee powerbanks die de mobiele elektronica en de MacBook weer van nieuwe energie voorzien.
Het ritueel met het witte busje voltrekt zich nog twee keer voordat de lampen blijven branden en de ventilatoren blijven draaien. Gelukkig staan de literflessen San Miguel bij Magna in de vrieskist! Ze zijn nog steeds ijskoud wanneer het voor mij eindelijk weer “Beer ‘o’ Clock” is. De avond valt zo snel als een steen aan de evenaar!
Mijn avondmaaltijd van “Japanse Spaghetti”, een fusie van Japanse kerriesaus met gehakt op Italiaanse spaghetti, met verse sperziebonen smaakt me uitstekend! Klein geluk aan de andere kant van de wereld. Ik voel me rijk dat ik in de gelegenheid ben om uit Nederland te ontsnappen. Volgend jaar is het jaar van de waarheid, dan hoop ik Nederland en Zaltbommel in het bijzonder, heel vaak de rug toe te keren!
Noem het de vooruitgang maar de opkomst van de mobiele telefoon in de provincie van de Filipijnen heeft ook haar goede zijde. Een heel leger telefoon-zombies zit de godganselijke dag spelletjes te spelen of door de onzinnige berichten op de verschillende sociale media te bladeren. Met als gelukkige bijkomstigheid dat geen enkel persoon meer de storende slechte tot zeer slechte geluidsinstallaties populaire deuntjes door het dorp laat dreunen. Er heerst tegenwoordig ’s avonds een hemelse rust. En dat is wel eens anders geweest!
Ondertussen is de volgende tyfoon genaamd Queenie alweer op weg naar de Filipijnen. Het Filipijnse weerbureau verwacht dat ze een paar honderd kilometer zuidelijker over de archipel zal trekken. Ook hier is niets zo onvoorspelbaar als het weer! Mijn excuses voor deze opmerking? Donderdag of vrijdag weten we of de weermannen gelijk krijgen!

Maar wanneer de weermannen het weer onmogelijk een week vooruit kunnen voorspellen hoe kunnen de klimaatvoorspellers dan dertig jaar vooruit voorspellen?

* Blauw water is kraanwater dat niet is geschikt voor consumptie maar wel om mee te koken en je mee te wassen.

Filippijnen: Een goed begin van de dag

San Antonio (bij Mamsi), maandag 24 oktober 2022

Na drie weken ben ik nog steeds niet enthousiast over het middag- en avondeten in deze uithoek van de Filippijnen. Het blijft behelpen. Gelukkig kan ik dit bezoek gemakkelijker aan erg droog bruinbrood komen en gebakken eieren zijn overal op de wereld te verkrijgen.
Na de eerste dagen met de rood gekleurde knakworsten hebben geworsteld kan ik niet zeggen dat de gebakken damschijven meatloaf, een slechte uitvoering van boterhamworst, uit blik een winnaar waren. Er zit die zoetige overheersende Chinese smaak en geur aan. Ik weet niet welk kruid of specerij het is maar alleen de geur al is voldoende om het bord van je af te schuiven. Zelfs de “Banana Ketchup” wil niet helpen!
Dan is de Chinese Ma Ling boterhamworst met de dikke hotdogs alweer een verbetering.
Gelukkig ontdek ik op Lazada Koreaanse Lunceon meat, dat is weer een stap verder. Mijn geachten gaan voor een moment naar Angeles City waar ik ’s morgens bij een Duitse bakker verse broodjes kan halen en die rijkelijk beleggen met kaas en diverse vleeswaren.
En dan zie ik plotseling witte bonen in tomatensaus op Lazada. Die worden natuurlijk gelijk besteld. Nu is mijn ontbijt bijna compleet. Ik overleef die paar weken in de provincie nog wel!
Mijn herbruikbare plastic/RVS koffiefilter is ook gearriveerd en de koffie wordt nu per mok gezet. Die eerste mok koffie om half zes is onbetaalbaar. Nog drie weken te gaan in de provincie en we gaan op pad naar de geciviliseerde wereld.

Filippijnen: Wat doe je de rest van de dag?

San Antonio (bij Mamsi), vrijdag 21 oktober 2022

Alweer twee weken zijn we hier in een uithoek van deze provincie in de Filipijnen. Mijn ogen staan wijd open en ik observeer alles om me heen. Elke keer zie ik weer is er een zaak die er met kop en schouders bovenuit steekt. Een zaak die hier in de Filipijnen anders wordt benaderd dan in Nederland en de rest van de westerse wereld.
Wij westerlingen realiseren ons niet dat we vanaf onze jeugd jarenlang geestelijk zijn geprogrammeerd voor de dagelijkse ratrace en dat we elke dag zoveel als mogelijk moeten produceren om de overheden, met hun leger van managers en ambtenaren, te dienen. Effectiviteit en efficiëntie zijn voor het werkvolk heel belangrijk. Maar niet voor de managers en ambtenaren die voor zichzelf, en hun eigen kliek, klusjes bedenken en parasiteren op het gedeelte van de bevolking dat elke dag noeste arbeid verricht.

Belasting is onze opdracht en de sigaar uit eigen doos de beloning!

Als er een ding is waar ik tegenwoordig heel efficiënt in ben dan is het het legen van grote flessen bier vanaf het einde van de middag of de vooravond. Ik doe het met veel smaak en veel plezier. Het is mijn inspiratie en mijn moment van gelukzaligheid, sommigen denken dat ik een alcohol probleem heb. Het is maar net hoe je het wil noemen. Ik zie het in ieder geval niet als een probleem. Ik ga graag met de lokale bevolking om maar wanneer het op drinken aankomt schuif is graag aan bij westerlingen. Drinken met autochtonen loopt meestal uit op problemen. Haantjesgedrag gevolgd door ruzie en soms ook geweld. Het hoeven voor mij niet speciaal Nederlanders te zijn om mee te drinken omdat ik over voldoende talenkennis beschik om een redelijk gesprek te voeren met de helft van de wereldbevolking.
Het is voor mij als een van de grootste raadsels van de mensheid! Je verlaat je vaderland, bijvoorbeeld Nederland, een land waar “burn-out” een officiële ziekte is. Een goede vriend heeft er zelfs een boek over geschreven! En dan wil de immigrant (onbewust) het land van zijn dromen veranderen in het land dat hij met veel plezier heeft verlaten!
Kijken naar een ander die aan het werk is is een heerlijke rustgevende bezigheid! Probeer het maar niet ontkennen? Zodra er een busje voor de deur verschijnt en en stappen een paar grondwerkers uit zit de hele buurt, met een bakkie koffie en een koekje, voor het raam om alles wat ze doen nauwkeurig te volgen en ze daarna te veroordelen dat het allemaal veel beter en efficiënter had gekund. Of niet soms?
Elke dag tijdens mijn wandelingen passeer ik een groepje mensen die de zijkanten van de betonnen weg tussen het vissersdorp San Antonio en de brug “Ogod Dawitan” vrijmaken van de kruipende plantengroei die de weg steeds smaller maakt. Er verschijnt een brede grijns op mijn gezicht op het moment dat ik deze zin op mijn scherm tover. Dat stikstof probleem stopt gelukkig aan de Nederlandse grens.
Ik moet denken aan het vele onzinnige werk in Nederland om de omgeving netjes en opgeruimd te houden. De dorre bladeren die in de herfst van de bomen op het grasveld vallen zijn absoluut geen gezicht. Dat ze als bescherming dienen tegen de winterkou voor insecten en kleinere zoogdieren is maar een bijzaak. De natuur en het milieu moeten worden beschermd en tot in de perfectie gemaakt worden door de witte boorden criminelen wanneer het hun uitkomt en wanneer er geld aan kan worden verdient. Het MAAK-MILIEU en de MAAK-NATUUR zijn het verdien- en belastingmodel voor de 21ste eeuw!
Elke dag loop ik langs een huisje dat de enorme problemen en crisis in Nederland duidelijk weergeeft! Door de enorme stikstof uitstoot in de Filipijnen overwoekeren de planten de bouwplaats sneller dan de bouwvakkers huizen kunnen bouwen! Daar krijgen de Nederlandse ministers en milieu-terroristen toch de wildste dromen van? Als klimaatpaus Franske Timmermanske dit ooit te weten komt dan is hij snel weg uit Brussel om de hele wereld te gaan redden! Misschien kan hij wel trouwen met Greta? Die enge vrouw uit Scandinavië.
Hier is er niets van al die onzin over het klimaat en stikstof. Hier vecht het grootste gedeelte van de bevolking voor hun dagelijkse bestaan. De enige belasting die de mensen om mij heen kennen is de 12% BTW. De rest van hun karige inkomsten gaat naar de wil en kunst om te overleven. Een maandelijkse elektriciteitsrekening van twintig euro brengt hier echt geen glimlach op de gezichten.

Terug naar mijn verhaal!

Het is een groepje arbeiders dat in grote varieert, soms vier maar ook wel eens vijf personen. Mannen en vrouwen. Hier doen ze niet zo moeilijk over gender, hier werkt iedereen wanneer ze de kans krijgen. Gewapend met twee Filipijnse kapmessen (Bolo), een grote kolenschop, een hak (trekschop) en een handbezem gemaakt van de nerven van een palmboom nemen ze de twee kilometer weg, dus vier kilometer berm voor hun rekening. Er staat er altijd een zonder gereedschap die bezig is met onduidelijke werkzaamheden. Het is niet de voorman van de groep want het is steeds een ander persoon wanneer ik ze passeer.
Omdat ik ze vier keer per dag passeer bekijk ik hun voortgang per passage. Elke keer is de vooruitgang duidelijk groter, of kleiner dan de vorige keer. En dan neemt ongemerkt mijn onderbewustzijn het over en ga ik Nederlands (Westers) denken! Dat snoeien van de bomen met die Bolo is natuurlijk prima maar met een oplaadbare reciprozaag van de Lidl zou het veel netter, veiliger en sneller gaan.
Een goede scherpe schoffel zou ook een ideale vervanger zijn voor de “Bolo”. Een vrouw zwaait het ongetwijfeld vlijmscherpe mes enkele millimeter boven het ruwe beton om de planten die zich in de naden hebben vastgezet af te hakken. Dit ploegje arbeiders met hun prehistorisch gereedschap is een nachtmerrie voor de Nederlandse ARBO-wetten!
Op alle gebieden willen de immigranten, met ongetwijfeld de beste bedoelingen, de lokale bevolking helpen in de hoop dat ze het anders, sneller en misschien ook wel beter gaan doen. Of het nu gaat om verbouwen, schilderen, timmeren of installeren van water of elektriciteit. Hoe vaak hebben jullie in het buitenland hoofdschuddend naar arbeiders staan te kijken? Hoe waren jullie van mening dat ze het in je thuisland met veel beter gereedschap deden en veel sneller klaar konden zijn.
Met de elektrische bladblazers in een herfststorm in Nederland in mijn achterhoofd loop ik verder en dwing mezelf in het “Omdenken”. Het zou allemaal veel efficiënter kunnen maar daar is hier nog helemaal geen behoefte aan. Ze doen genoeg om te kunnen leven en bewaren ook nog wat werk voor morgen.
Zo ziet het er uit wanneer ze er klaar zijn. Niet perfect maar het goede nieuws is dat de weg over een half jaar, ook zonder stikstofprobleem, weer helemaal overwoekerd is!

Het doet mij denken aan een verhaal dat ik al heel erg lang geleden eens heb gehoord. Een verhaal dat essentie van het reizen verklaard.

Een karavaan, met een stuk of acht kamelen, heeft haar kampement opgezet aan de rand van de woestijn voor de nacht. Morgen beginnen ze aan hun tocht naar de andere kant van de droge en hete zand- en rotsvlakte.
De volgende ochtend is de karavaan kamelen in gereedheid gebracht en de gids controleert voor de laatste keer of ze voldoende water en voedsel bij zich hebben voor de tocht. Hij controleert voor de zekerheid of de kostbare goederen goed op de ruggen van de kamelen zijn bevestigd.
Een steeds luider wordend gebrom van een motor trekt de aandacht van de kamelen drijvers. Niet veel later stopt er een grote vierwielaangedreven SUV naast de gids. Een veel te zware en kalende man stapt uit en stapt op de gids af.
‘Gaan jullie ook naar de andere kant van de woestijn?’
De verlegen, maar ook nieuwsgierige, gids knikt zonder een woord te zeggen.
De schreeuwerige dikke man vraagt: ‘Hoe lang doen jullie erover om aan de andere kant te komen?’
‘Een dag of zeven!’, antwoord de gids haast fluisterend.
De dikke man moet heel hard lachen terwijl het zweet in straaltjes van zijn bolle glanzende wangen, via zijn nek, zijn overhemd in loopt.
‘Kijk?’, zegt hij terwijl hij mijn zijn vadsige wijsvinger naar het automobiel wijst.
‘Dit is de nieuwste truck uit Detroit! Motor City! Acht cilinders, vier en een halve liter! Alles er op en er aan! Honderd liter tank voor diesel, een reservetank voor nog eens honderd liter diesel. Een GPS en een satelliet telefoon en een tent voor drie personen op het dak. Honderd liter drinkwater en een koelkast voor 24 blikken bier en frisdrank, alles op zonnepanelen!’
‘Wij doen er maar drie dagen over!’, lacht hij vernederend en betweterig.
De oude gids kijkt hem recht in de ogen en zegt: ‘Wat doen jullie dan die andere vier dagen?’
De dikke man denkt diep na en zonder een woord te zeggen stapt hij in zijn SUV en rijdt de woestijn in.
De gids lacht zachtjes en begint aan de heerlijke tocht van een week door de woestijn. Slapen onder de sterren en luisteren naar de stilte!
Voor mij kabbelt de dag ook weer rustig verder. Na mijn ochtendwandeling geniet ik van de lunch met de gebakken lange dunne aubergine, rijst en een kliekje groente van gisterenavond.
Na de middagwandeling, met een korte pauze aan de reling van de brug, staat er Filipijnse spaghetti op het menu.
Ik sluit af met een foto van vijf dagen nadat de schoonmakers en opruimers zijn gepasseerd. Een sterke palm heeft zich weer opgericht en staat alweer veertig centimeter hoog in de voeg van de weg. Een duidelijke aanwijzing dat de natuur zich niet door de overheid laat maken?