Thailand: Opnieuw stempelen

Yala (The Linux Garden) 405), woensdag 19 februari 2020


Het is geheel tegen alle voorspellingen en verwachtingen in een mooie ochtend die mijn humeur direct opfleurt. We weten wat we vandaag te doen hebben. Opnieuw stempelen en deze keer in Sungai Kolok. Gisterenavond heb ik voor enkele momenten nog met het idee gespeeld om in Tak Bai te gaan stempelen maar het verschil in kilometers voor vandaag was zo gering dat het oude plan in stand bleef. Voor de komende dagen hebben we wel een verandering aangebracht. Een tweede bezoek aan Songkhla, deze keer maar voor een nacht, is vervangen door een nacht in Phattalung. Hoewel het weer er nog steeds goed uitziet is de weersverwachting ten zuiden van Hua Hin niet al te best. Ons plan is dus om in een paar dagen zoveel mogelijk kilometers naar het noorden te maken en eventueel een paar extra plaatsen in “de Isaan” te bezoeken.
Het optuigen van de motor trekt veel bekijks. Alle medewerkers van de buitendienst van het Imperial Narathiwat Hotel, de bewakers inclusief de parkeerwachten, bekijken ons vol interesse wanneer we de motor na drie nachten Narathiwat weer bepakken. Een paar woorden Thais en alle duimen gaan omhoog voor een goede reis naar Yala via de immigratie controleposten van Sungai Kolok.
Bij de eerste halte gaat het meteen fout! De tosti’s blijken voor het eerst sinds ons vertrek uit Nang Rong uitverkocht. Hoe zou dat nu mogelijk zijn? Wellicht heeft het iets met de haram varkensham te maken die tussen de geroosterde boterhammen zit! Een grote sticker op een van de magnetrons, “Halal Food Only”, bevestigd dit waarschijnlijk. Uiteindelijk eten we boterhammen met knakworsten gemaakt van kippenvlees, met goede tomatenketchup van de Pizza Company.
Dan beginnen 65 moeilijke gevaarlijke kilometers naar het zuiden om te stempelen. De militaire controleposten worden nog talrijker en de bewapening serieuzer en zwaarder. Bij elke controlepost kijken we tegen meerdere punt vijftig’s aan en dat geeft aan hoe serieus de islamitische opstand hier nog steeds is. Ik heb veel moslim vrienden maar die drang om de rest van de wereld te overtuigen van hun gelijk degradeert de Jehova getuigen tot peuters!
Ik wil onderweg absoluut niet stoppen, ik wil geen gesprek over de islam met baardjes en zwarte hoedjes, en na anderhalf uur zijn we eindelijk onder de beschermende paraplu van de Thaise immigratie. Het uitstempelen is geen enkel probleem, ook niet voor Lyka hoewel ze wel vragen wat haar oorspronkelijke identiteit is. Dan gaan we de brug en de rivier over naar de Maleisische kant.
Hier is het wat ingewikkelder. Ik ga eerst zodat Lyka bij onze bagage achterop de motor kan blijven. Ik heb zo ongeveer alle kantoortjes van het immigratiegebouw van binnen gezien. “Van het kastje naar de muur” heet dat zo mooi in Nederland. Wanneer ik eindelijk de ruimte van het uitstempelen heb gevonden wordt ik begroet door twee immigratie beambten in volledig ziekenhuis kleding tegen een besmetting in welke vorm dan ook tegen het rondwarende Corona-virus. Een van de dames neemt mijn paspoort met latex handschoenen aan en maakt een notitie in een enorm dik kasboek.
Met een losse vingerbeweging en zonder een woord woord ik naar een loket verwezen waar een loensende dikke vrouw, Marty Veldman is er niets bij, mij in een smetteloos correct uniform zonder enige bescherming tegen het Corona-virus ontvangt. Ik heb geen idee of ze mij aankijkt of het schilderwerk van het plafond controleert maar binnen tien seconden komt de stempel met een klap neer op een pagina in mijn paspoort. Dat valt in ieder geval niet tegen!
Aan de andere kant van de acht rijbanen is het kantoor om uit te stempelen. Dat is andere koek! Eerst moet ik duidelijk uitleggen waarom ik Maleisië zo snel wil verlaten. Ik proef enige schaamte bij de beambten tegenover mij na mijn verhaal dat we ruim een week geleden door de Maleisische politie wegens het ontbreken van een verzekering zijn terug gestuurd naar Thailand. Gelukkig spreken ze hier goed engels zodat er van een taalbarrière geen sprake is. Niet veel later landt ook hier de stempel met een klap in mijn paspoort. Ik ben klaar, nu is Lyka aan de beurt.
Dat gaat meteen fout! Ze komt zonder inreis stempel weer naar buiten en moet naar een speciaal kantoor. Ik ga met haar mee on haar bij te staan. Haar Aziatische uiterlijk met een Nederlands paspoort maakt haar bij voorbaat verdacht. Ik neem al snel het woord en zoek naar mijn paspoort om ons verhaal te ondersteunen. Totale paniek! Ik heb mijn paspoort op het zadel van de motor neergelegd en ben vergeten om het weer op te pakken toen Lyka naar buiten kwam. Zonder een woord te zeggen stuif ik het kantoor uit op weg naar de motor. Gelukkig ligt mijn paspoort er nog en ik voel me voor een moment licht in mijn hoofd omdat mijn hart een paar seconden heeft stilgestaan Wanneer ik terug kom in het kantoor is alles al gereld en heeft Lyka ook haar uitreis stempel gekregen.
Ik voel me nog steeds ongemakkelijk en ongelofelijk dom wanneer we weer op de motor stappen om de brug en de rivier voor de tweede keer over te steken. Aan de Thaise kant is het wat drukker en nadat we de TM.6 kaarten hebben ingevuld gaan we in de rij staan om te worden ingestempeld. Lyka wordt als eerste geweigerd en moet via een zijdeur de immigratie betreden. Ik laat mijn paspoort voor wat het is bij de immigratiebeambte en volg Lyka de deur in.
Aan de andere kant staat een heel magere man met een sacherijnig gezicht die ons naar een kantoor leid waar een beambte met drie gouden strepen op zijn schouderepauletten in een stapel papieren zit te bladeren. Hij is duidelijk niet blij met ons en misschien ook omdat hij zijn belangrijkere werk moet onderbreken voor twee farang. Op dit moment realiseer ik me dat mijn paspoort ook nu weer niet meer in mijn bezit is maar voordat de paniek toeslaat komt de sacherijnige magere man terug met mijn paspoort. Ik zie nu dat hij twee gouden strepen op zijn schouders heeft.
Voor enkele minuten is het doodstil ik het kleine koele kantoor. De airconditioner zoemt en dat is het enige geluid. De drie strepen gaat keer na keer door onze paspoorten. Stempel voor stempel wordt gecontroleerd en genoteerd op een klein kladblok. En enkele keer kijkt hij op en bestudeert ons van top tot teen. Tot het moment dat ik me realiseer dat onze motor met alle bagage achterop onbeheerd buiten op de parkeerplaats voor het immigratiegebouw staat. Ik sta op en ga richting de deur van het kantoor terwijl de drie gouden strepen mij sommeert om weer te gaan zitten. Ècht niet! Ik loop het kantoor uit en wordt enkele stappen verderop opgevangen door een immigratie beambte met twee gouden strepen die perfect engels spreekt.
Mijn uitleg is voldoende voor hem om mij te vergezellen naar de oude Honda Phantom. Hij roept een bewaker en geeft hem opdracht om op onze spullen te letten, tenminste, daar lijkt het op. Daarna vergezeld hij mij weer naar het kantoor van zijn meerdere waar Lyka verbaast nog steeds op mij zit te wachten.
Dan is het mijn beurt om uit te leggen wat er aan de hand is en waarom wij op dezelfde dag in- en uitstempelen. Mijn verhaal over de Maleisische politie op 11 februari en ons vertrek op 18 maart lijkt voor hem aannemelijk. Vanzelfsprekend wil hij eerst een afschrift van ons ticket zien. Een ticket in het Nederlands is natuurlijk een hindernis voor een Thai die geen gezichtsverlies wil lijden. Gelukkig laat hij alles voor wat het is en kiest de weg van de minste weerstand. Niet veel later worden we verwezen naar loket 4 van de immigratie om onze stempels voor dertig dagen te ontvangen. Een dik uur zijn we met het stempelen bezig geweest maar voor nu zijn we met onze visa weer veilig. We kunnen onze koers richting het noorden richten en onze reis eindelijk weer volgens de planning vervolgen.
Snel weg uit deze oorlogszone! Dat is de gedachte die door mijn hoofd gaat nu een van de laatste onzekerheden voor de laatste maand van deze reis is weggenomen. Ik heb nu meer puf om naar de omgeving te kijken. Overal is er zwaarbewapende politie en militairen aanwezig. Ook hier gebruikt de islam het wapen oorlog om hun wil wet te maken. Is dit de toekomst voor Europa? Ik ben bang van wel! Wolven in schaapskleren die overal opduiken en de lokale bevolking met hun eigen wetgeving ondermijnen.
Ik ben niet bang uitgevallen maar veel, vooral mannelijke, ogen onderweg stralen haat uit, pure haat, de haat die voorkomt uit het heilige boek over liefde en vrede. De vrouwen daartegen zijn meer dan vriendelijk en daar ligt de mogelijkheid om deze religieuze waanzin te stoppen. Zoals ik ergens heb gelezen ligt de sleutel tot de oplossing van het islamitische probleem in de schoot van de vrouw. Wanneer zij door emancipatie niet meer accepteert om als broedmachine voor jihadisten en salafisten te worden gebruikt zal de islam uiteindelijk stabiliseren en/of afsterven.  

Elk dorp, elke nederzetting met meer dan tien inwoners heeft zijn eigen moskee. De reden daarvoor laat zich raden, maar het is wel intimiderend. Overal zijn vrouwen druk bezig en hangen mannen rond in of naast de moskee. Zeg nu eens eerlijk? Noem een islamitisch land met een bloeiende economie die niet gebaseerd is op olie of toerisme? Precies, en daarom is er zo’n overschot in de westerse samenleving die leeft op de zak van de werkenden. De islam en werken gaan nu eenmaal niet samen, de islam is bedacht in een tent midden in de woestijn. Genoeg religie en politiek!

Naast een van die ontelbare moskeeën staat een iconische Thaise kilometer markeerpaal, er staat met dikke letters op dat we nog 1.112 van het centrum van Bangkok zijn verwijderd! Dat is nog een aardig eindje rijden, minimaal vijf dagen maar ik denk dat wij er wat langer over gaan doen. Dan is daar eindelijk Yala. Een stad in het niets waar niemand stopt tenzij hij daar ècht moet zijn. Op Agoda kan ik maar een hotel vinden om de nacht door te brengen. Dat zegt toch wel wat over deze stad in het islamitische zuiden?

Het “Linux Garden Hotel” staat er nog niet zo lang. Dat is aan alles te zien maar ook de fouten in de planning en de bouw komen al snel boven. Het klapperen van de deur heeft mij na tien minuten al helemaal gek gemaakt. Een flinke prop nat toilet papier lost dat snel op. Het toiletpapier is nat omdat de toiletpapier houder precies in de baan van de douchestraal hangt. Hoe verzin je het?

De geplande pizza gaat vanavond niet door! Er wordt hier in Yala in verband met hinderlagen voor de pizzabezorgers niet bezorgt. Zelf heb ik ook weinig trek om in het donker door deze uitgestorven stad te gaan rijden. Gelukkig vindt ik op weg naar de 7-11 een eettentje waar de wok op het vuur staat. Rond half acht komen we daar terecht en terwijl ik in het Thais ons eten bestel voel ik tientallen ogen in mijn rug. Dat we niet welkom zijn is mij nu wel duidelijk! Het eten is prima en de prijs ook. Wanneer we om half negen weer richting het hotel gaan is de stad al uitgestorven en angst regeert de straten. Morgen gaan we dus weer verder en verlaten we eindelijk dit oorlogsgebied dat we vooralsnog zonder problemen hebben betreden.

Thailand: Storm

Narathiwat (Imperial Narathiwat Hotel) 317), dinsdag 18 februari 2020

Een regen van bijbelse proporties slaat in het donker tegen het raam van onze kamer wanneer ik om tien over zes de gordijnen open trek. Daar wordt ik niet blij van zo vroeg op de ochtend. Zeker niet nu er ook weer slecht nieuws uit Zaltbommel is gekomen! Wanneer houd het nu een keer op? Ik vraag de gemeente Zaltbommel niets bijzonders, gewoon een uitleg, een motivering voor de besluiten die ze hebben genomen. Op mijn brief van 13 december 2019 heb ik nog steeds geen antwoord ontvangen.
Zienderogen klaart het buiten op en het wordt zelf droog. Dat is het moment om de 7-11 te bezoeken waar de ham/kaas tosti’s nog steeds niet zijn aangevuld en ik opnieuw moet kiezen voor de knakworstjes met brood. Ook lekker en vergeet niet dat verandering van spijs doet eten!
Hollandse luchten boven Thailand. Je zou je bijna thuis gaan voelen in dit verre land. De straat is weer droog en wij willen even naar buiten. Een stukje rondrijden op de motor om de dag te breken en een frisse neus te halen. Het park aan zee was in het verleden altijd een leuke plaats om wat rond te hangen.

Aan zee waait het behoorlijk maar de storm lijkt toch wat in kracht afgenomen. De twee bleekscheten trekken veel bekijks. We zien het verschil tussen de moslims en de boeddhisten op de manier waarop ze ons aankijken. Ook hier is de propaganda in de moskee de oorzaak dat de mensen verkeerde en foutieve informatie krijgen. De USA, de joden en alle Europeanen zijn de vijand van de islam! En dat werkt door in de gehele samenleving, waar ook in de wereld.

Ik plaag Lyka dat ik ze hier wil leren motorrijden omdat het zo rustig is. Ze klimt op het zadel en probeert de motor recht overeind te houden. Dat is meteen het einde. Ze vind het allemaal een beetje te zwaar. Op een “Yamaha Fino” scooter zou ze het wel willen proberen. Misschien in de toekomst!

We zijn minder dan een uurtje buiten geweest maar het was voldoende om de batterijen weer op te laden. Lekker badderen en ons nog een middag vermaken en dan gaan we morgen eindelijk op pad om te kijken of we de juiste stempels van de Thaise immigratie krijgen.  

Onze laatste daad in Narathiwat is het avondeten direct om de hoek bij het hotel. Op minder dan 100 meter van de veiligheid van ons hotel. De gerechten zijn allemaal oude bekenden maar de rijst is wat anders. De kok heeft wat rode rijst door de witte rijst gemengd. En geeft toch wel wat extra smaak. Nog een laatste koude fles bier mee naar het hotel en ons verblijf in Narathiwat heeft zijn langste tijd wel gehad. Morgen vroeg op en snel stempelen! Er wordt regen voorspeld in Sungai Kolok maar die zou pas na de middag gaan vallen. Daarom zullen we proberen om ze snel als mogelijk weer richting het noorden te gaan. Welterusten.

Thailand: Een korte wandeling in Narathiwat

Narathiwat (Imperial Narathiwat Hotel) 317), maandag 17 februari 2020

Van uitslapen komt er ook vandaag niet veel! Hoe goed ik het ook probeer om tien voor half zeven sta ik naast ons bed. Ik schuif een van de gordijnen open om zo het daglicht te zien komen. Ik ga mijn eigen dingen doen want daarvoor heb ik nu voldoende tijd. Een beetje inlopen want ik loop alweer aardig wat achter. Niet veel later ben ik beneden in de ontbijtruimte om koffie te zetten.

Vandaag zijn tosti’s in de 7-11 uitverkocht dus kies ik voor een alternatief in de vorm van witbrood met warme knakworstjes. Goede tomatenketchup van de Pizza Company maken ons ontbijt compleet. Beneden ziet het ontbijt er prima uit maar voor dertien euro voor ons samen slaan we dat toch maar over. Wij zijn namelijk niet van die grote eters!
Nadat ik wat foto’s heb verwerkt, wat veruit ook het meeste werk is bij het bijhouden van een weblog, heb ik even wat frisse lucht nodig en laat ik Lyka aan haar eigen privacy over. Ik heb zin om een korte wandeling te maken door het kleine stadje dat vroeger veilig en heel aangenaam was. Meer dan twintig jaar geleden toen de opstand nog niet was opgelaaid.

Al snel kom ik bij de “Mettatham Narathiwat Foundation”, een tempel, een familie huis of misschien een altaar? Dat het Chinees is is natuurlijk al snel duidelijk.

Alle deuren staan open en er is niemand te zien of te horen. Er staat me niets in de weg om het kleurrijke gebouw met een bezoek te vereren.

Een Boeddha achter glas omringt met de bekende attributen. Ook de horoscoop kast hangt aan de muur en de attributen liggen klaar op de tafel. Je schud de rode beker gevuld met bamboe stokjes met beide handen terwijl je de beker zo schuin houd dat er een stokje kan uit vallen. Dat stokje heeft een nummer dat correspondeert met een briefje uit het kastje. Ik krijg nummer 39! Helaas kan ik het Thais of het Chinees niet lezen. Voor een moment denk ik erover om aan iemand in het hotel te vragen wat er voor me in de sterren staat. Uiteindelijk laat ik het maar voor wat het is, ik hou nu eenmaal van een verrassing.

Buiten valt mijn oog op een wel heel vreemd tweeluik. Op de ene wordt er een drenkeling uit het water gevist en bij de volgende afbeelding gaat de drenkeling in een houten kist onder grond. Ik heb een levendige fantasie maar wat de symboliek van deze taferelen naast de ingang van een tempel is blijft voor mij een raadsel.

Tegenover de tempel staat een wit afzichtelijk bouwwerk zonder ramen. Een zogenaamd “House of Birds”. Een gebouw met maar een taak! Het laten nestelen van zoveel mogelijk gierzwaluwen. Deze vogeltjes maken van hun speeksel een nestje om eieren in te leggen. Deze nestjes zijn zeer populair en gewild voor de vogelnestjes soep die een stimulerende en geneeskrachtige werking word toebedeeld. Ruwe nestjes kunnen tot wel 10.000 USD per kilo opbrengen! Zo’n gebouw zal dus aardig wat geld opleveren voor de eigenaar terwijl de bewoners niet zullen klagen.

Op weg naar het water van de rivier zie ik dat de moskee ook word uitgebreid. Het is in het diepe zuiden een race naar de bouw van zoveel mogelijk moskeeën en Boeddhistische tempels met slechts een winnaar, de leverancier van de bouwmaterialen!

Aan de rivier maak ik voor het eerst kennis met de nieuw aangelegde boulevard waar het ongetwijfeld nooit erg druk zal zijn. Het zijn hier geen buitenmensen! Kosten nog moeite zijn gespaard om deze “witte olifant” uit de grond te stampen. In de verte zie ik op de rivier het houten paviljoen van het “Narathiwat Hotel” waar ik zulke fijne herinneringen aan heb.

Het mag dan wel maandagochtend zijn maar het valt me meteen op dat er om kwart over tien niet veel verkeer door een van de hoofdstraten rijd. Een verdwaalde auto en een handvol brommertjes rijden me tegemoet.

Aangekomen bij het “Narathiwat Hotel” herken ik het meteen zoals ik het ruim zes jaar geleden voor het laatst heb gezien. Een mooi oud Chinees Teakhouten gebouw. Je mag alleen maar hopen dat dit pareltje er nog een honderd jaar zal mogen staan.

Ik loop naar binnen en vraag of ik wat foto’s mag maken terwijl ik de indrukwekkende Nikon D600 omhoog houd. De twee aanwezige jongens kijken me verbaasd aan! Wanneer ik ze vertel dat ik hier meer dan twintig jaar geleden al overnachtte, en tegelijkertijd een visitekaartje overhandig, gaan ze meteen akkoord, èn of ik rekening wil houden met?
‘Ja, daar ben ik bekend mee, zo was het twintig jaar geleden ook al’, de jongens gaan schaterend van het lachen weer verder met waar ze mee bezig waren op hun mobiele telefoons.

Op de tweede verdieping, waar de kamers voor de gasten liggen tref ik René. Een gevluchte Vietnamees die in de vroege jaren zeventig de Franse nationaliteit heeft verkregen. Hij is de moderne vorm van mijzelf. Ook hij komt soms een maandje naar Narathiwat omdat het goedkoop en erg rustig is. ’s Avonds genieten van de rust en het uitzicht op de rivier is natuurlijk onbetaalbaar.

Ik kijk naar de deur van kamer nummer 10. Mijn favoriete kamer! De oude Amerikaan in de kamer recht tegenover schiet door mijn gedachten, zoals ook de instant noedelsoepjes, de papaya’s en de blikjes sardines in tomatensaus die we hier hebben zitten eten. Elke avond twee grote flessen ijskoud Amstel bier voor het slapen gaan. Mooie herinneringen in vervlogen tijden.
Een verdieping lager zijn de kamertjes kleiner en bemand, of beter gezegd, bevrouwd, door meisjes uit Indonesië die de mannen uit Maleisië geven wat ze thuis wellicht te kort komen. Er staat een groepje mannen op hun beurt te wachten terwijl een spichtige jongen met een sikje zijn keuze niet lijkt te kunnen maken. Het oudste beroep van de wereld in een islamtische uithoek van de wereld waar je het nooit zou verwachten. Afkeuring en vooroordelen laat ik maar over aan diegene die zonder zonden zijn!

Ik herken de natte markt waar we fruit kochten en ik zie ook de geroosterde banaan aan stokjes die weinig smaak hadden maar je wel voor 10 baht vulden. Nog een mooi voorbeeld van houten winkelhuizen die in de toekomst wellicht ten prooi vallen aan de projectontwikkelaars die hun ideeën in geld en beton willen omzetten. Ik begin zo onderhand een oude gekke romanticus te worden. Zeker wanneer ik een paar biertjes op heb!

Linksaf en nog eens links af en ik sta in een heel andere wereld. Jurken voor mannen en hoofddoekjes in alle kleuren van het spectrum zijn hier te koop. Het is natuurlijk een enorm contrast van de meer orthodoxe islam met de witte jurken voor de mannen en de zwarte jurken voor de vrouwen. Het salafisme moet je niet zien als een gevaar, ze zal zichzelf uitroeien wanneer de vrouwen weigeren om als broedmachine voor de haat te fungeren.

De betonnen barricades om de winkels en mensen tegen de bommen verpakt in brommers te beschermen zijn wel nieuw en ook overheersend in het straatbeeld. Waar zijn die problemen toch allemaal voor nodig? Laat iedereen voor zichzelf beslissen welke god ze willen aanbidden!

In de middag ga rustig verder met het verwerken van de foto’s en het schrijven van verhalen. Met een oog naar buiten zie ik de lucht betrekken en dat ziet er toch naar uit dat er regen onderweg is. We hebben nog een rustdag dus laten we maar hopen dat het overwaait. Buiten raast een stevige storm uit het oosten!

Op deze maandagavond blijken alle restaurants die we besproken hebben gesloten! Waarom? Dat kan niemand ons vertellen! En dan? Terwijl de eerste spatten water op het asfalt zwarte stippen tekenen schuiven wij aan bij twee gehoofddoekte vrouwen die heel erg aardig zijn. We vragen niet veel, twee bordjes gebakken rijst en een omelet die we samen delen. De eerste dag wachten zit er op, en om eerlijk te zijn begint me dat rondhangen wel een beetje de keel uit te komen. Vanavond lekker een paar biertjes en een paar afleveringen van Gomorrah!