Thailand: Drie kilometer in Maleisië

Hat Yai (Tanaphat Hatyai Hotel) 411), dinsdag 11 februari 2020

Al ruim voor zes uur ben ik wakker, het is een spannende dag vandaag. We gaan vandaag proberen Maleisië binnen te rijden. Dat was de vorige keer geen probleem maar je weet maar nooit. Het is buiten nog donker. Ik kijk uit over het donkere landschap en zie tot aan de horizon lichtjes. Het is ècht een schitterend hotel hier!
Ik kleed me direct aan en ga met de geladen koffiepot, filter en koffie zijn al op hun plaats, naar beneden op zoek naar kokend water voor de koffie. De ketel bruist en de nachtwaker is mij behulpzaam. Hij trekt de kan uit mijn handen en stuntelt met het geheel onder de kleine kraan van de ketel kokend water. Hij komt een hand te kort om niet te morssen! Wanneer ik hem eindelijk de koffiekan weer heb ontfutseld laat ik hem zien dat ik kopje voor kopje, in totaal vijf stuks, opschenk. Hij lacht me verontschuldigend toe alsof hij het zelf heeft bedacht!
Eenmaal boven schakel ik het licht aan en sla ik meteen aan het inpakken. Het duurt niet lang voordat Lyka in stilte van de koffie drinkt. Lyka is geen ochtendmens en ik moet wachten met praten totdat de cafeïne is begonnen met haar werk! Het inpakken gaat voorspoedig en om kwart over zeven staan we klaar om naar beneden te gaan. Vandaag hebben we een hotel inclusief het ontbijt!

Onderweg naar beneden grappen we over het rondwarende “Corona Virus” dat voor ons zo ver weg lijkt. We raken niets meer met onze handen aan en wassen onze handen wel vijftig keer per dag. Behalve wanneer we op de motor zitten, dan is dat wat moeilijker.

Het ontbijt blijkt een buffet te zijn omdat er wellicht op het laatste moment een grote boeking is binnen gekomen. De passagiers van een enorme Thaise dubbeldekker zitten zich vol te proppen met gebakken rijst en rijstsoep. Veelal aangevuld met een gebakken ei! De knakworstjes en het brood blijven onaangeroerd en dat is nu precies waar wij ons weer tegoed aan doen. Het ontbijt smaakt me prima maar het gaat toch niet zo gemakkelijk naar binnen, er zijn wat spanningen en onzekerheden. Wat moeten we doen wanneer we niet worden toegelaten? Ik probeer de negatieve gedachten te onderdrukken en me te vullen met positieviteit. Dat is ook niet gemakkelijk gezien de problemen op het thuisfront.
We slepen ons hele hebben en houden naar beneden en onder het toeziend oog van tientallen nieuwsgierige Thai bepakken we de Honda Phantom. Dat gaat nu helemaal automatisch! Vijf minuten later rijden we richting de “Wang Prachan” grensovergang. De eerste regendruppels van de dag prikken in mijn gezicht. Met een schuin oog kijk ik bezorgt omhoog naar de grijze lucht. Ik kan niet geloven dat we droog in Alor Setar zullen arriveren.
De eerste hindernis wordt snel en zonder problemen genomen. De Thaise immigratie is vriendelijk en behulpzaam. Ze zijn ook geïnteresseerd in wat een motor uit Chonburi zo ver van huis doet. Wanneer ik uitleg dat we een rondje Thailand maken met een kort uitstapje naar Maleisië zijn ze tevreden gesteld.
Ook de tweede hindernis is geen probleem! We krijgen een stempel voor 90 dagen en rijden lachend weer verder. Waar heb ik me druk over gemaakt? Ongeveer anderhalve kilometer na de grens komen we bij een gebruikelijke politie/leger controlepunt. Deze keer moeten we stoppen en zonder zorgen vertel ik wat we gaan doen en presenteren op verzoek de papieren van mijn motor.
En dan gaat het toch nog fout!
‘Verzekering?’
‘Dat is deze toch?’
‘Nee, dat is de verzekering voor Thailand! Verzekering voor Maleisië?’
‘Oh, nou die heb ik niet. Wat kost dat?’
‘Wij verkopen die niet! Je moet terug naar de grens en daar zit het verzekeringskantoor!’
‘Oké, bedankt, tot zo.’
We rijden terug naar de grenspost en wanneer we eindelijk het verzekeringskantoor hebben gevonden blijkt het gesloten. Ik loop wat rond en loop in mijn hoofd door mijn mogelijkheden. Uiteindelijk vraag ik het aan een vrouwelijke immigratie beambte met een hoofddoek wanneer het verzekeringskantoor open gaat. Ze kijkt me verbaasd aan en loopt zonder een woord te zeggen voor me uit naar de deur waar ik enkele minuten geleden voor heb gestaan.
Met een volle vuist bonkt ze als een boze deurwaarder op de houten deur en loopt weg. Ik blijf verbaasd achter! De deur gaat piepend open en een magere man, die duidelijk net uit zijn slaap is gehaald, doet open. Hij wrijft het slaapzand uit zijn ogen en vraagt in het Maleis wat ik moet, tenminste, dat denk ik.
‘Insurance for motorbike?’, hakkel ik.
Ik weet hoe afhankelijk je als toerist bent van het humeur van wat voor beambte dan ook in het verre oosten. Zij kunnen je maken en breken! En dan komt er ook nog bij dat er een flinke groep moslims is in Maleisië die de westerse wereld zien als de bron van alle problemen in de islamitische wereld. Zij zijn tenslotte de godsdienst van de liefde en de vrede! En wij? Wij zijn de vazallen van de Joden en de duivel genaamd Amerika!
Hij laat me met duidelijke tegenzin binnen en bekijkt de kopieën van mij motorpapieren.
‘English!’, blaft hij.
‘Export license, import license, original insurance, book of vehicle, proof of ownership! All in English translation!’, snauwt hij me toe.
Ik voel zijn druppels speeksel op mijn gezicht en ruik zijn slechte adem. Ik blijf hem schaapachtig aankijken in de hoop dat hij snel weer wil gaan slapen en voor mij een uitzondering maakt. Nee hoor, hij werkt mij professioneel en gepast geweld het naar slaap ruikende kantoortje uit. De houten deur slaat met een klap achter me dicht. Ik hoor de schuif achter me op de deur dicht gaan. Dat was het dus! Na drie kilometer komt een einde aan onze reis naar Maleisië! Duidelijk teleurgesteld laten we onze paspoorten door de immigratie van Maleisië voor de tweede keer binnen een half uur stempelen.
Aan de andere kant van de grens, de Thaise kant, gaat het een stuk moeilijker. Voor een tijdje lijkt het er op dat we Thailand niet meer in mogen! De baas van de vriendelijke immigratie beambte neemt persoonlijk onze paspoorten over en die worden door hem zeer nauwkeurig gecontroleerd. Ik weet waar hij naar op zoek is! Per 1 januari zijn de regels van de immigratie weer aangescherpt. Je mag als toerist nu nog maar zes keer per kalenderjaar Thailand betreden. Pagina na pagina wordt bekeken, en dat is met een extra dik zakenpaspoort een flinke opdracht!
Het echte probleem bied zich pas aan wanneer de baas in het Thais tegen mij beging te praten. Ik weet uit het verleden dat een poging om het in het Thais uit te leggen altijd fout is en uiteindelijk tegen je werkt. Hou je dom, spreek zo min mogelijk engels en leg de bal terug bij de officiële beambte die waarschijnlijk geen enkele andere taal spreekt dan het Thais. Zijn ingebedde schaamte en de mogelijkheid om voor het aangezicht van zijn ondergeschikten gezichtsverlies te lijden zullen de toerist helpen om uit de meeste penibele situaties te ontsnappen.
De beambte die ons uit Thailand heeft gestempeld voegt zich bij ons en legt in het Thais aan zijn baas uit wat wij hem net allemaal hebben verteld. Ik kan hem een beetje in het Thais volgen. De baas houd zijn eer hoog en wacht een tiental seconden totdat hij zijn ondergeschikte beveelt om ons te helpen. Hij maakt zich uit de voeten om zijn gezichtsverlies te verbergen.

We moeten TM6-kaarten invullen en tijdens het invullen denk ik na over de belangrijkste informatie die ik moet invullen. Het kenteken van mijn motor zal bij de volgende keer dat we gaan stempelen, over acht dagen, mijn verhaal over de weigering om tot Maleisië te worden toegelaten ondersteunen! We krijgen 30 dagen en de beambte vraagt of we niet in de problemen komen met de twee keer toegang overland. Nee, gelukkig niet, tenzij dat we over ruim een week slechts 15 dagen toegang tot Thailand krijgen.
Aangeslagen rijden we Thailand, ruim een half uur nadat we het hebben verlaten, weer binnen. Ik ben ècht aangeslagen, ik had dit dus niet verwacht. Maar het hele ritueel is me wel duidelijk, Thailand en Maleisië zijn net twee kleine kinderen die het elkaar zo lastig mogelijk willen maken. De reden? De islamitische opstand in het zuiden van Thailand die de regering in Kuala Lumpur openlijk moet afkeuren maar op elke andere manie probeert te ondersteunen!
Na een kilometer of tien vinden we een schaduw van een bushokje om onze mogelijkheden af te wegen. We hebben nu minimaal acht dagen die we moeten wachten in het zuiden om opnieuw te kunnen stempelen. De vraag is waar gaan we dat doen? Trang valt af wegens de afstand en de mogelijke regen. Satun is te prijzig, het is een schitterend hotel maar kost wel het dubbele van wat we aanvaardbaar vinden. En dan komt Hat Yai in het vizier. Hat Yai, de onvriendelijke stad waar ik twee decennia geleden een enorme hekel aan had. Om eerlijk te zijn heb ik er nog nooit een nacht geslapen! Op de iPhone app van Agoda kies ik het “Tanaphat Hatyai Hotel”, iets meer dan elf euro per nacht. Drie nachten in de hoop dat de regen dan wel is over getrokken!

Na een kleine drie uur van onvriendelijke (snel)wegen en enkele stevige regenbuien arriveren we eindelijk bij het hotel. We zijn nat, moe en bovenal erg teleurgesteld. De kamer is precies wat we ervan verwachtte en het balkon is gelukkig een bonus. Helaas is het internet brandhout maar op dit moment heb ik wel wat anders aan mijn hoofd. Als eerste heb ik mijn spreadsheet aangepast voor de nieuwe data en plannen. Het is een beetje schuiven tussen de data maar uiteindelijk kom ik er uit met nog twee wat langere verblijven in het zuiden van Thailand.

De magen knorren en we kunnen echt niet langer wachten om te gaan lunchen. En dat blijkt net als in Trang enorm tegen te vallen. Gelukkig vraag ik in een noedelsoep restaurant of ze ook “droge noedels” hebben. En ja hoor! Twee droge noedels met Moo Deng (rood varkensvlees) dienen als late lunch voor deze dag vol teleurstellingen.

Op de terugweg koop ik twee grote flessen Beer Chang waarvan ik de eerste om half zes opentrek. Na de lunch heb ik meteen twee nieuwe hotels geboekt voor de komende acht dagen, dat is de periode die we moeten wachten totdat we kunnen gaan stempelen en onze koers weer op het noorden kunnen richtten. Vanaf het balkon kijk ik uit over de stad Hat Yai. Het is ook hier opvallend rustig. Ik begin te twijfelen of het aan mij ligt of aan het gebrek aan toeristen?
Nadat ook de tweede fles is geleegd gaan we op zoek naar avondeten. We zien de gouden bogen van McDonald’s en kijken elkaar aan.
‘Burger!’, zeggen we in koor terwijl we lachen.
Eenmaal in het enorme, maar lege hamburger restaurant, kijken we naar de menukaart. 238 baht (€ 6,80) voor een broodje met wat slappe patat en een beker limonade is aardig aan de prijs, zeker voor Thailand! We overleggen om de broodjes maar te laten voor wat ze zijn en lopen weg zonder te bestellen. Het personeel van de hamburgerketen blijft verbaasd achter en vraagt zich hoogstwaarschijnlijk af wat er is gebeurd.
Zomaar langs de weg horen we het tikken van een stalen wokspatel in een wok. En dat is nu precies het geluid dat ik graag hoor. We komen terecht in een chinees tentje waar we voor 150 baht (€ 4,40) twee grote borden zwarte noedels met varkensvlees en een flesje water naar binnen werken. Helaas blijkt dat we beiden onze telefoons zijn vergeten en daarom hebben geen foto van de heerlijke maaltijd of het restaurant. We zitten vol en we verlangen naar ons bed. Het was een dag van tegenslagen maar uiteindelijk is improviseren een van de charmes van het vrij reizen.

Thailand: Waar blijft de regen?

Satun (Sinkiat Thani Hotel) 704), maandag 10 februari 2020

Wanneer je in paniek raakt over regendruppels onder witte wolkjes in apps op je smartphone kun je beter niet verder lezen! We zijn in het zuiden van Thailand en daar regent het nu eenmaal meer dan in het noorden. Het is misschien ook de reden dat ze hier een tropisch regenwoud hebben!
Ik was al heel vroeg op omdat de wolkjes na een uur vanmiddag hun water op de aarde zullen laten neerdalen. Tenminste, volgens de vier weer apps die ik op mijn oude iPhone 6 heb geraadpleegd. Het zijn maar ruim 150 kilometer voor vandaag maar ik wil die nattigheid toch ontlopen wanneer het enigszins mogelijk is. Ik probeer er ècht alles aan te doen om te voorkomen dat we nat regenen.
De regen zorgt voor meer ellende dan je denkt. Het opspattende water bevat al het stof en vuil dat zich de afgelopen droge maanden op de weg heeft verzameld. Na tien kilometer zie je er uit als een Turk die net uit de Limburgse mijnen omhoog is gekomen. Dan heb je ook nog het insijpelende water dat bij mijn elektronica kan komen. Ik neem aan dat ik dat probleem niet uit hoef te leggen. And last but not least! Het rijden in de regen is zeker vier keer zo gevaarlijk als het rijden onder de brandende zon. De olie op de weg maakt het asfalt spekglad, de Thai rijden nog steeds als halve zolen en het zicht door mijn gekleurde veiligheidsbril wordt met de kilometer slechter waardoor ik gaten in de weg veel later opmerk. Dat resulteert weer in een lagere snelheid wat het rijden aanzienlijk verlengt en nòg gevaarlijker maakt op de wegen in Thailand omdat je snelheid een stuk lager ligt dan het omringende verkeer.
Vandaar dat we iets over zeven al helemaal klaar zijn om te vertrekken. Nog een laatste hoopvolle blik op de weersvoorspelling en dan zijn we op weg. Tijdens het rijden denk ik veel na over wat ons te wachten staat. De weersvoorspellingen voor Maleisië zijn nog slechter dan die voor Satun. Ik heb dat nog niet aan Lyka verteld. Zij hoeft zich tenslotte geen zorgen te maken. Zij moet hoofdzakelijk genieten van deze reis op de motor naar het zuiden. Wat gaan we doen wanneer de regen komt in Maleisië? Afwachten en kijken waar het schip strand lijkt me geen goede optie. Aan de andere kant: Sinds wanneer zijn de weersvoorspellingen te vertrouwen? Ze komen niet altijd uit!

Om negen uur hebben we al de tweede pauze op een enorm leeg tempelterrein. Het lijkt me nog niet zo lang geleden aangekocht omdat de muur, om de moslims buiten te houden, nog moet worden gebouwd. Het is hier zo rustig dat ik moet denken aan de Australische SF film waarin de hoofdpersoon wakker wordt en alle mensen van de aardbodem zijn verdwenen. Voor mij persoonlijk zou het heerlijk zijn om hier een tijdje door te brengen zonder de zorgen van de beschaving. Want wees nu eerlijk? In de zestig jaar dat ik leef zijn er honderden wetten, lees beperkingen, bijgekomen en de snelheid waarmee nieuwe wetten komen zal alleen maar hoger worden om onze overvolle samenleving te kunnen controleren. Er komt een dag dat het aantal ambtenaren/managers 50% van de totale beroepsbevolking zal bedragen. Gelukkig hoef ik dat niet meer mee te maken!

Lyka schiet gelijk het “statieportret" voor deze reis op de motor naar het zuiden. Ik heb gezocht naar een foto van zes jaar geleden. En die heb ik nog gevonden ook! (klik hier)
Na deze pauze rijden we onder een zonnige hemel naar Satun. Een klein stadje dat alleen maar een toeristenrecht van bestaan heeft omdat je hier als rugzak artiest de boot naar het Maleisische eiland Langkawi kan nemen. Ik kwam hier lang geleden al graag omdat deze afgelegen plaatsen veel van hun oorspronkelijke Thaise charmes hebben behouden. Ze zijn nog niet doorregen met de hebzucht die toerisme vaak in de lokale bevolking losmaakt.

We zijn nu echt op moslim terrein aangekomen! Elke tien minuten passeren we een moskee. Van hele kleine afzichtelijke tot wat grotere die mijn architectonische waardering wel kunnen wegslepen. Wat er hier gebeurt heb ik geen probleem mee, maar in Nederland zou er beter moeten nagedacht over het aantal gebedshuizen van welk geloof of filosofie wenselijk is. Ik ben voor een multifunctionele gebedshuis waar moslims op vrijdag, joden op zaterdag en de Christenen op zondag hun geloof belijden. De rest van de week kan het als fietsenstalling dienst doen!

Om half twaalf staan we al voor de receptie van het “Sinkiat Thani Hotel”. De receptionist is net zo verbaasd over het vroege tijdstip van onze aankomst als wij. Gelukkig maakt hij er geen probleem van en we krijgen een kamer op een hoge verdieping met een uitzicht! En het is echt een heerlijke kamer. Misschien wel de beste kamer van deze motortrip tot nu toe.
We laten onze bagage voor wat het is en gaan meteen weer op pad. We gaan naar de plaatselijke Tesco Lotus voor shampoo en een paar grote plastic zakken om onze bagage in te doen mocht het gaan regenen.
We hebben snel gevonden wat we zoeken en tijdens het winkelen in de supermarkt hebben we afgesproken om een broodje kippenburger met patat te gaan eten. Dat is al zo lang geleden! Helaas gaat het helemaal fout bij de KFC, de burgers blijken te zijn uitverkocht. Uitverkocht? Bij een grote fastfoodketen? Laat me niet lachen, jullie willen die gewoon niet verkopen omdat er te weinig vraag naar is of omdat het teveel werk is. Dan maar niet, dan gaan we naar de foodcourt.

En zoals bij alle grote winkelcentra in Thailand slagen we meteen voor onze lunch. Kip op rijst, een eenvoudig gerecht van Chinese origine door de Thai aangepast met gefrituurde kip in plaats van gestoomde kip. Het smaakt een ons niet minder om! De speciale saus maakt veel goed.
De rest van de middag breng ik door in twijfel en met plannen van de acht à negen dagen in Maleisië. Dat is moeilijker dan het lijkt! Ik wil niet teveel dagen ver voorruit boeken want mochten we worden geweigerd aan de grens dan zijn we al dat geld kwijt. Daarnaast is de weersverwachting voor de komende dagen in Maleisië zo slecht dat ik overweeg een week in Alor Setar of Kuala Perlis door te brengen om dan weer aan de drogere westkant van zuid-Thailand binnen te komen.

De tijd vliegt om en hier in het diepe zuiden moet je niet te laat op pad gaan om te eten. Op de plaatselijke “Pasar Malam” kon ik vroeger altijd lekker eten dus gaan we er vanuit dat dat nu ook nog kan. En ja hoor, voor de weggeefprijs van 180 baht eten we heerlijke Thaise Pad Thai met garnalen en een omelet met mosselen en taugé.
De mensen zijn nog steeds heel vriendelijk en hun dochter kijkt meteen naar mijn weblog op haar telefoon wanneer ik haar een visitekaartje overhandig. Ze steekt haar duim een paar keer omhoog als teken dat ze het leuk vind, ook pappa is onder indruk wanneer hij op haar telefoon kijkt. Ik hoop dat ze vandaag nog steeds meelezen en nu hun eigen gerechten voorbij zien komen. Ik drink op de kamer nog een biertje dat helemaal niet smaakt. Voor half tien gaat het licht uit want ik wil de komende hindernis van morgen zo snel als mogelijk achter ons hebben.

Thailand: Druppels op mijn arm

Trang (Trang Hotel) 348), zondag 9 februari 2020

Na de twee nachten, in Krabi heb ik er ook voor gekozen om twee nachten in Trang te verblijven. Deze keer nemen we wel een èchte rustdag. Het is namelijk zondag en het internet is goed dus keek ik er naar uit om vanavond naar de kraker tussen AZ en Feyenoord èn natuurlijk de altijd moeilijke uitwedstrijd van Ajax bij FC Utrecht te kijken. Helaas kreeg ik vandaag het nieuws dat de storm “Ciara” in Nederland ervoor heeft gezorgd dat de vier voetbalwedstrijden in de Eredivisie voor deze zondagmiddag zijn afgelast.
Het is niet anders dus maken we er maar een lekkere rustige zondag van. Gisteren was het een Boeddha dag, Maka Bucha, het was dus te verwachten dat het niet erg druk zou zijn in deze stad en ook dat de meeste winkels gesloten zouden zijn. Alcohol mag 24 uur niet worden verkocht behalve bij de kleine “pappa en mama winkels” die elke baht goed kunnen gebruiken.
Maar ook op deze zondag is de stad Trang, een stad met meer dan 70.000 inwoners, compleet uitgestorven. Lyka maakt een grapje over de Amerikaanse TV-serie “The Walking Dead”. Het mag vreemd klinken voor een stad in Thailand maar ook de restaurants zijn heel erg dun gezaaid terwijl we toch op een steenworp van het treinstation logeren. Er zouden hier toch best wat toeristen moeten passeren?

Voor de lunch gaan we dus op zoek naar een restaurant dat op dit tijdstip geopend is. We hebben er een gevonden op loopafstand en op zoek naar het restaurant passeren we deze hele mooie muurschildering.
We moeten om het hele blok lopen voordat we de ingang tot het “Laytrang Restaurant” hebben gevonden. Het zijn eigenlijk twee restaurants, een binnen, waar de bekende Thaise gerechten worden geserveerd, en een buiten waar er “Dim Sum” in grote roestvast stalen ketels staan te stomen. Dat wij Thais buiten willen eten wekt al genoeg verwarring bij het personeel die zelfs het engelse woord “No” niet machtig zijn! Uiteindelijk krijgen we toch een kaart in het engels, speciaal voor buitenlanders, waar de prijzen hoogstwaarschijnlijk zijn opgehoogd en gerust pittig kunnen worden genoemd.

Lyka kiest voor de bekende “Chicken Cashew Nuts” en ik ga voor de “Hong Kong Noodles”. Èn hoge prijzen èn kleine porties krijg je gewoonlijk alleen in voorgeschoteld in toeristen paradijzen. Maar dit bewijst dat het ook in een uitgestorven stad in Zuid-Thailand mogelijk is. Gelukkig smaakt het ons prima en dat is dan ook weer een plusje voor dit restaurant.
Na het afrekenen, er wordt ook nog eens een vreemde toeslag berekend, want we komen in totaal uit op 227 baht, inclusief een flesje water, roept de man achter de kassa: ‘See you again tonight!’
‘Nou, dat denk ik niet’, zeg ik hardop in Nederlands waarna het hele personeel schaapachtig naar ons lacht.
We belonen ons vandaag op deze rustdag na de lunch met een ijsje. Een meloen ijsje dat we ooit hebben ontdekt in Zuid-Korea. Op de terugweg naar het hotel, met het ijsje nog in de hand, passeren we het restaurant genaamd “Steak Bar”. De kok staat buiten achter de BBQ te bakken en te braden, hij groet ons vriendelijk in het voorbijgaan, en om eerlijk te zijn ruikt het heerlijk. Lyka en ik kijken elkaar aan, knikken tegelijk en de plaats voor het avondeten staat vast.
Ik baal er nog steeds van dat het voetbal niet doorgaat, ik had er echt naar uitgekeken. In plaats van voetbal maak ik van de middag gebruik om een hele berg foto’s te verwerken en twee verhalen te schrijven. Dat gaat weer sinds een paar dagen omdat ik het geschil met de gemeente van me af heb gezet.

Voorlopig voor de laatste keer: Wat is er nu precies aan de hand?

• Op 1 oktober 2014 sluit de telefoonwinkel aan de Omhoeken haar deuren na een poging van een bekende Nederlandse oplichter om de winkel te kapen en onderhands door te verhuren. Het zou een jarenlang traject worden om dat “via de rechter” aan te vechten.
• Gelukkig weet ik dat op tijd te verhinderen waarna ik besluit om het retail verhuur op die plaats maar te laten voor wat het is. Wij maken van de lege winkelruimte weer de woonkamer van ons woonhuis zodat de situatie weer is zoals het de langste tijd ook is geweest.
• Wij willen ons laten inschrijven als bewoners op het oude adres van de opgeheven telefoonwinkel. De gemeente weigert dat en zegt dat het adres Omhoeken 11 niet bestaat en ook nooit bestaan heeft. De notariële akte van splitsing spreekt dit tegen maar dat document wordt door ge gemeente genegeerd. Uiteindelijk krijgen we van de gemeente een schriftelijke bevestiging dat ik, samen met Lyka, sta ingeschreven als bewoners van het woonadres Omhoeken 9.
• In januari 2015 krijg ik de aanslag gemeentelijke belastingen van de gemeente Zaltbommel waarop het Omhoeken 9 nog steeds als “in hoofdzaak niet woning” (dus winkel) wordt aangeslagen. En dat terwijl de aanslag gemeentelijke belastingen naar ons nieuwe woonadres Omhoeken 9 is gestuurd.
• Ik neem opnieuw telefonisch contact op met de gemeente dat er wellicht iets mis is gegaan en dat mijn melding over Omhoeken 9 niet juist is verwerkt. Ze beloven er naar kijken en ik hoor er verder niets meer van. Ondertussen heb ik ook een verzoek tot kwijtschelding aangevraagd. Ook daar hoor ik heel 2015 niets meer over van de gemeente Zaltbommel.
• In januari 2016 krijg ik de aanslag gemeentelijke belastingen van de gemeente Zaltbommel waarop het Omhoeken 9 nog steeds als “in hoofdzaak niet woning” (dus winkel) wordt aangeslagen. En dat terwijl de aanslag gemeentelijke belastingen naar ons nieuwe woonadres Omhoeken 9 is gestuurd.
• Ik weer bellen met de gemeente en ik krijg opnieuw te horen dat het allemaal klopt. Alle aangevoerde feiten en motiveringen worden genegeerd. Ze beloven er naar kijken en ik hoor er verder niets meer van. Op zich moet dat heel vreemd zijn want even navragen bij de afdeling die het “Basisregistratie Personen (BRP)” beheert zal opleveren dat ik al vanaf 7 oktober 2014 op het gewraakte adres sta ingeschreven als bewoner van het woonhuis met dat nummer!
• Ik wordt er onderhand een beetje moe van en vraag ook over 2016 kwijtschelding aan. Er moet toch iemand op de afdeling belastingen van de gemeente Zaltbommel wakker worden?
• In januari 2017 krijg ik de aanslag gemeentelijke belastingen van de gemeente Zaltbommel waarop het Omhoeken 9 nog steeds als “in hoofdzaak niet woning” (dus winkel) wordt aangeslagen. En dat terwijl de aanslag gemeentelijke belastingen naar ons nieuwe woonadres Omhoeken 9 is gestuurd.
• Ik weer bellen met de gemeente en ik krijg te horen dat het allemaal klopt. Tegenstribbelen heeft geen zin want de hoorn wordt er op de andere kant opgegooid. Einde gesprek! Op zich moet dat heel vreemd zijn want even navragen bij de afdeling die het “Basisregistratie Personen (BRP)” beheert zal opleveren dat ik al vanaf 7 oktober 2014 op het gewraakte adres woon!
• Ik wordt er nu wel heel moedeloos van en vraag ook over 2017 kwijtschelding aan. Er moet toch iemand op de afdeling belastingen van de gemeente Zaltbommel wakker worden?
• Ondertussen hoor ik niets over de verzoeken tot kwijtschelding over de jaren 2015 en 2016! Op 10 mei 2017 dien ik een verzoek in op grond van de “Wet openbaarheid van bestuur”. Ik krijg een korte reactie van de afdeling belastingen van de gemeente Zaltbommel! Tijdens mijn ochtendwandeling krijg ik een telefoontje van mevr. Verschut-Blijenberg met de mededeling dat ze op het gemeentehuis van Zaltbommel wel wat anders te doen hebben dan een lastige inwoner van onzinnige informatie te voorzien! Ook nu eindigt het gesprek plotsklaps omdat het gemeentehuis de verbinding verbreekt!
• In januari 2018 krijg ik de aanslag gemeentelijke belastingen van de gemeente Zaltbommel waarop het Omhoeken 9 nog steeds als “in hoofdzaak niet woning” (dus winkel) wordt aangeslagen. En dat terwijl de aanslag gemeentelijke belastingen naar mijn woonadres Omhoeken 11 is gestuurd. Ja, Omhoeken 11! Het woonadres Omhoeken 11 is weer boven water gekomen! Wij hebben een ander huisnummer maar er is geen stoel verplaatst tijdens de verhuizing. Op de aanslag gemeentelijke belastingen wordt mijn woonadres helemaal niet vermeld! Wij wonen dus in een woning die niet bestaat?
• Ik wordt er nu helemaal moedeloos van, en de afdeling belastingen van de gemeente ook omdat ze hun fouten niet meer kunnen verhullen, en vraag ook over 2018 maar kwijtschelding aan. Er moet toch iemand op de afdeling belastingen van de gemeente Zaltbommel wakker worden?
• Ondertussen hoor ik niets meer over de verzoeken tot kwijtschelding over de jaren 2015, 2016 en 2017! Ook een antwoord op mijn verzoek in op grond van de “Wet openbaarheid van bestuur” 10 mei 2017 heb ik nog steeds geen antwoord ontvangen.
• Laat ik tussentijds even duidelijk zijn dat ik ten aller tijde aan de afdeling belastingen van de gemeente Zaltbommel heb laten weten dat ik mijn belastingplicht voor 100% begrijp en dat ik van plan ben om de belastingen te betalen. Maar wel de juiste belastingen! Ik betaal tenslotte ook niet de wegenbelasting voor de auto van de buurman!
• In maart 2019 krijg ik de aanslag gemeentelijke belastingen van de gemeente Zaltbommel. Normaal kreeg ik die altijd in januari toch? De reden hiervoor is dat er haastwerk van wordt gemaakt omdat ik een gesprek heb met mevr. Verdijk en een jurist van de gemeente! Ze zijn dus eindelijk wakker geworden! En wat blijkt? Eindelijk zijn de gewraakte adressen verdwenen. Ook ons woonadres is nu eindelijk op de aanslag verschenen! En dat terwijl de aanslag gemeentelijke belastingen ook naar mijn juiste woonadres Omhoeken 11 is gestuurd.
Dat is voor dit jaar in ieder geval al bijna € 700,- minder aan foutieve gemeentelijke belastingen! Voor een korte tijd leef ik met de hoop dat nu de gemeente haar eigen fout geeft gevonden en gecorrigeerd en ook de voorgaande aanslagen zullen worden gecorrigeerd. Die gecorrigeerde aanslagen wil ik met plezier betalen. Iedereen moet nu eenmaal belasting betalen, maar wel de juiste belastingen!
• Maar zo werkt dat niet bij de afdeling belastingen van de gemeente Zaltbommel!
• Ik ben er nog steeds moedeloos van en vraag ook over 2019 kwijtschelding aan omdat de aanslag nog steeds niet correct is.Ondertussen hoor ik niets over de verzoeken tot kwijtschelding over de jaren 2015, 2016, 2017 en 2018!
• Maar er gebeurd een wonder! Alle verzoeken om kwijtschelding worden in een keer afgewezen zonder een motivering waarom? Op zich toch vreemd? Wanneer de gemeente een besluit neemt doen ze dat toch niet met een dobbelsteen? Ze zouden hun besluit normaal gesproken toch moeten motiveren en onderbouwen?
• In januari 2020 komen de dwangbevelen en dreigt beslaglegging op mijn bezittingen. En dat terwijl ik met John van Opstal van de gemeente Zaltbommel in onderhandeling ben over een betalingsregeling. Werken de verschillende afdelingen langs elkaar heen? Ik ben zeer verbaasd en neem contact op met een advocaat.
• Zijn uitleg is duidelijk: Ik had in 2015 binnen zes weken na dagtekening van de aanslag gemeentelijke belastingen naar de rechter moeten stappen om tegen, de duidelijk aantoonbare, fout van de gemeente bezwaar te maken.
En ik begrijp nu dat de gemeente in haar recht staat hoe krom dat ook is! Wat zullen ze met z’n allen gelachen hebben op het stadhuis dat ze me zo te pakken hebben! Hun salaris wordt tenslotte door de inwoners van Zaltbommel betaald en wanneer je die kan naaien dan moet je dat zeker doen! Zo ontstaat er tenslotte ruimte voor een schaal omhoog en meer pensioen aan het einde van je tijd bij de gemeente!
Als burger moet je voor elke typefout van een gemeenteambtenaar een advocaat in de arm nemen en naar de rechter gaan. Er zit geen greintje menselijk gevoel meer in het ambtelijk apparaat van de gemeente Zaltbommel!
Dus over de vier jaar, voordat de gemeente haar fout zelf corrigeerde, kan ik even bijna € 5.000,- ten onrechte opgelegde gemeentelijke belastingen aftikken!
Er zit niets anders op om te betalen aan de belasting deurwaarder! Gemeente Zaltbommel, Meneer Steenbergen en wethouder Kees Zondag bedankt! Ook namens mijn vrouw.

En zo heb ik het van mij afgezet en ga verder met ons op zich niet zo slechte leven!


Na gedane arbeid is het goed rusten! Ik zet de internet radio aan op de laptop en ga lekker op het enorme balkon zitten. Het is tijd voor een koud biertje. Met de arm over de reling kijk ik uit over de lege parkeerplaats en luister naar de bekende meezing deuntjes uit de jaren zeventig en tachtig.
Totdat ik een dikke druppel water op mijn arm voel landen! Een regendruppel? Dat is heel lang geleden dat ik een regendruppel heb gezien of gevoeld! Grote wolken met donkere donderkoppen waaien onze kant op. Een ongemakkelijke gevoel bekruipt me en ik besluit om meteen de weersverwachtingen maar eens te raadplegen op mijn oude iPhone. En wat blijkt? Het gebied in Maleisië dat wij de komende 10 dagen willen bezoeken gaat volgens de verwachting geteisterd worden door zware regen. Nou, daar wordt je niet blij van!

Met de gedachten over de komende dagen in combinatie met de voorspelde regen lopen we samen naar de “Steak Bar”. We moeten lachen om de prijzen op de kaart! Twee borden met voldoende vlees, een portie patat frites èn een grote fles Leo voor de weggeefprijs van 358 baht (€ 10,50). Ik neem nog twee flessen bier mee naar de kamer omdat het ondertussen flink regent. En die regen stemt mij niet blij, het lijkt er op dat het mooie weer voorbij is en dat onze plannen letterlijk en figuurlijk in het water vallen.
Later in bed denk ik na over de alternatieven en de datum van 12 februari, de dag dat we Thailand ècht verlaten moeten hebben! Ik hoop niet dat we door de regen hoeven te rijden want dat brengt weer extra gevaren met zich mee, de gemiddelde snelheid gaat omlaag en hotelboekingen voor de komende dagen kunnen verloren gaan. Vanaf dinsdag gaan we het dus van dag tot dag bekijken en nooit langer dan een dag vooruit te plannen. Welterusten.