Thailand: De Boeddhistische dag Makha Bucha

Trang (Trang Hotel) 348), zaterdag 8 februari 2020


We gaan weer verder pal naar het zuiden en dat betekend dat ik de zon de hele rit recht in mijn gezicht heb. Mijn neus is al twee keer verbrand en vervelt en ook mijn handen hebben al een keer donkerbruin vel verloren. Insmeren voordat we vertrekken is dus belangrijk! De Nivea 50+ doet in ieder geval haar werk.
Secundaire wegen zijn dunbezaaid in het onderontwikkelde zuiden. Er zit niets anders op dan de eerste 70 kilometer over de lelijke snelweg 4 te rijden. Het enige voordeel is dat het minder iets druk is dan in het noorden. Het verbaasd me dat ook hier veel minibusjes nog met hoge snelheden langs ons heen razen. Wat is er in Trang?

Er is langs de weg niet zo veel te zien, een van de weinige zaken zijn de enorme gedroogde vissen die voor woeker prijzen worden verkocht! Die grote opengesneden in de bovenste rij wisselen vanaf 360 baht (€ 10,50) van eigenaar! Een dagsalaris voor een arbeider met het Thaise minimumloon! De vrouw van de kraam langs de weg doet haar uiterste best mij een vis te verkopen terwijl ik alleen maar een foto wil maken. Wellicht toont haar vasthoudendheid aan dat de economie in Thailand aan het afremmen is?    

Zodra we de snelweg 4 hebben verlaten stoppen we bij de eerste mogelijkheid om te pauzeren. Het tempelterrein van een kleine tempel, “Wat Kamolsi” bied voldoende schaduw. We masseren onze billen die gewend beginnen te raken aan het harde zadel. Je zou bijna denken dat er nu al eelt op mijn zitvlak verschijnt. Nadat ik mijn sodawater heb gedronken neem ik de camera om wat foto’s van de te maken. Op de achtergrond reciteert een groep monniken religieuze teksten. Het hele dorp moet zijn uitgelopen gezien het enorme aantal brommertjes die voor het gebouw, waar het gezang vandaan lijkt te komen, geparkeerd staan.
De kleine tempel blijkt onverwacht een pareltje te zijn in het islamitische zuiden. Vooral de muurschilderingen zijn opvallend mooi. Bijna alle Boeddhistische tempels in het diepe zuiden worden door de regering in Bangkok gesubsidieerd. Dit om tegengewicht in de schaal te leggen tegen de oprukkende en opstandige islam.
Ik heb tijdens mijn vele bezoeken aan het zuiden van Thailand nooit de indruk gehad dat de plaatselijke moslim bevolking een probleem heeft met de Boeddhisten en andersom ook niet. Zoals zo vaak lijkt het een conflict van interesses voor een kleine selecte groep die hun idealen aan de anderen probeert op te dringen. Ook hier is geld de drijfveer. De moslims willen een groot stuk van de olie en gastaart die voor de kust van Pattani wordt gewonnen. Ondertussen zijn er al meer dan tienduizend onschuldige slachtoffers gevallen in deze eindeloze strijd. Ook de betrekkingen met Maleisië lijden er onder. Iedereen begrijpt dat de regering van Dr. M in Kuala Lumpur zich niet in het openbaar voor de vrijheidsstrijd kan uitspreken. Maar op lagere niveau’s is het duidelijk dat Kuala Lumpur de separatisten steunt in hun strijd.    

Zo maar ergens helemaal in het niets passeren we het “Sculptaral Building for Andaman Sea Learning Center”. Enkele honderden meters verder draaien we om want ik heb besloten dat wat ik net in een flits voorbij heb zien komen wel wat van dichterbij zien. Er wordt de laatste hand gelegd aan de beelden. Helaas mogen we het hoofdgebouw nog niet naar binnen! Tijdens het fotograferen vraag ik me af wie dit gebouw straks komen bezoeken. Kinderen uit de buurt misschien? Ik kan het maar moeilijk geloven dat het hier storm zal gaan lopen. Er zijn namelijk heel weinig tot geen toeristen. En dan is er ook nog het op een na grootste probleem van Thailand. “Onderhoud” komt niet voor in het Thaise woordenboek. Mocht ik hier ooit weer eens in de buurt komen dan ga ik zeker eens langs om te kijken wat er van is overgebleven.

En dan komen we plotseling weer aan de kust, wel een beetje met een uitrekening omdat ik nog wel wat van de Andaman Zee wil zien. Hier is het echt helemaal rustig! Kleine groepjes lokale bevolking, boeddhisten en moslims, maken van deze Boeddhistische feestdag gebruik om een dagje aan het strand door te brengen. Volledig gekleed, een bruine huid betekend tenslotte in Thailand dat je buiten op de velden in de brandende zon werkt en dus arm bent, zitten ze in de schaduw onder de bomen aan de rand van het strand. We moeten er samen wel om lachen.

Zodra we stad Trang, 80.000 inwoners, binnenrijden valt het ons op hoe rustig het is. Veel winkels zijn gesloten en de stalen vouwhekken gesloten. Het opvallend paarse “Trang Hotel” is een oud Chinees hotel zoals ik er veel in Thailand heb bezocht. Waarschijnlijk zo’n vijftig jaar oud ondergaat het nu de vijfde grote renovatie. Wellicht zijn de kamers er daarom zo goedkoop?
Ze kunnen verbouwen en verven wat ze willen maar de enorme ruime kamers blijven altijd van hetzelfde formaat. Ik hou meteen van deze kamer! Het is oud, dat straalt het uit maar het is ook schoon en het internet is supersnel wat betekend dat ik morgen heerlijk naar de voetbalwedstrijd FC Utrecht - Ajax kan kijken. We laten onze bagage meteen achter aan gaan op zoek naar wat te eten, het is al twee uur geweest!

Op weg naar het treinstation van Trang passeren we enkele noedelsoep restaurants maar dat is niet ons favoriete gerecht. Wij houden rijst en gebakken noedels. En dat blijkt een stuk moeilijker te zijn dan we hadden verwacht. Komt dat door die Boeddha dag? Ik kan het haast niet geloven want in Thailand is het altijd: “zaken zijn zaken”! Ik bekijk de gerechten in een halal restaurant tegenover het treinstation en kom tot de conclusie dat die groenten en stukken kip hier al een tijdje te lang in de open lucht hebben gelegen. En dan horen we eindelijk een wok met een oude vrouw erachter die wel twee bordjes gebakken rijst voor ons wil maken. Het eten is niets bijzonders maar het smaakt en het vult. We bespreken hoe we dat vanavond moeten gaan doen. Er zal op een zaterdagavond toch wel een restaurant open zijn voor een paar hongerige Nederlandse toeristen?
Tijdens de heenweg heb ik bij de 7-11 de staat van de koude bieren al gecontroleerd en ook hier in het islamitische zuiden mag er tijdens de Boeddhistische feestdag 24 uur geen alcohol worden verkocht. Er mag wel alcohol worden genuttigd, dat is dan weer niet verboden. Dus we gaan op zoek naar een grote koelkast. Twee winkels verderop, een kledingzaak, heeft de koelkast op een prominente plaats in de etalage gezet om iedereen duidelijk te laten zien dat er hier wel bier wordt verkocht. 60 baht voor een grote Leo is ook nog eens een prima prijs! Ik reserveer vier flessen bier en we lopen langzaam terug naar het hotel. Lijka gaat naar binnen en ik ga de vier flessen bier met de motor ophalen. Plastic tassen zijn nu ook in Thailand in de ban dus wij konden de grote flessen niet direct mee naar ons hotel nemen.
En dan gaan we heerlijk in de koelte van de reusachtige kamer wat rusten en zoeken op de iPad naar restaurants op loopafstand voor vanavond.

De lege stad is feestelijk verlicht wanneer we op zoek gaan naar een restaurant. We hebben een kluster restaurants gevonden maar die lijken op het eerste gezicht allemaal vegetarisch en laat dat nu precies niet ons ding zijn. We hebben er geen hekel aan maar als het even kan houden wij toch wel van enkele stukjes vlees.

Wanneer we dan eindelijk een restaurant hebben gevonden dat open is is het personeel van het restaurant net zo verbaasd om ons te zien als wij verbaasd zijn dat er helemaal niemand in het ruim 100 vierkante meter grote restaurant zit. Voor een moment twijfel ik maar mijn knorrende maag haalt mij snel over.
Natuurlijk is het weer Pad Krapow en deze keer bij de chinees in de varkensvlees variant. De gestoomde rijst komt deze keer in de vorm van een rechthoekig broodje. De smaak is prima en de prijs is wat aan de hoge kant maar we moeten nu eenmaal eten!
Morgen is het een echte rustdag! Met aan het einde twee heerlijke voetbal wedstrijden!

Thailand: Een rondje langs de stranden van Krabi

 

Krabi (Boonsiam Hotel) 5502), vrijdag 7 februari 2020

Krabi is een van de toeristen bestemmingen in het niemandsland van Thailand. Het ligt hemelsbreed zo’n 650 kilometer van de luchthaven van Bangkok en die 650 kilometer is in Thailand een serieuze afstand. Als toerist heb je de keuze tussen een rit met een zelfmoordpiloot in een minibusje, een nachtelijke rit met een zelfmoord piloot in een touringcar, een onbetrouwbare vlucht met een budget maatschappij of een mix van dit alles wanneer je besluit om ook Phuket te bezoeken.

Wanneer je als toerist naar Krabi komt dan kom je in ieder geval niet voor de cultuur van zuid-Thailand maar voor de landschappen en het strand. Die zijn onmiskenbaar een van de mooiste van Thailand.
Ik hou niet zo van het strand, ik ben een stadsmens. Dat zoute water en dat zand zijn ook nog eens erg slecht voor mijn kostbare elektronica. Nu we steeds dichter bij de grens komen en nog voldoende tijd over hebben nemen we een extra dagje in Krabi. Een beetje eten, een beetje rusten en voor Lyka gaan we rondje langs de mooie stranden van Krabi maken.

Op de kaart van Google bekijken we welke stranden we willen bezoeken en in “Garmin Basecamp” maak ik een route voor vandaag. Ik ben verbaasd over de afstand die uit de computer komt rollen. Iets meer dan tachtig kilometer is toch nog aanzienlijk voor een ingelaste rustdag.

Na de koffie en de tosti’s rijden we omhaalt tien richting onze eerste bestemming voor vandaag. “Shell Cemetery” is een hoge rots met uitzicht over de “Andaman Zee”. Mooie vergezichten maar eigenlijk ook weer niets bijzonders. Het is dan ook geen wonder dat het hier op de parkeerplaats is uitgestorven. Twee vrouwtjes met hoofddoekjes verkopen de bekende Thaise kippen snacks en dat is het eigenlijk wel. De toeristenmarkt met goedkoop chinees plastic speelgoed is geheel verlaten en wacht tevergeefs op klanten die vandaag waarschijnlijk niet meer komen.
We gaan snel verder naar “Ao Nang Beach” waar we ver van het strand al aan het onverzadigbare toerisme worden blootgesteld. Rijen enorme betonnen geraamtes, aan beide kanten van de weg, van in aanbouw zijnde winkelhuizen tot en met niet afgebouwde hotels tonen aan hoe optimistisch Thaise investeerders kunnen zijn. De eerste goedkope resorts, guesthouses en hotels schieten langs ons heen. Tandartsen, doctoren en andere medische voorzieningen worden opgevolgd door kruideniers, restaurants, café’s en nachtclubs.

Hier is eindelijk wat leven! Er zijn westerlingen maar niet in die hoeveelheden die je aan het einde van het hoogseizoen zou verwachtten. We nemen een pauze aan het water waar de boten naar de eilanden, of rotsen in de zee, vertrekken. Een tientje per persoon betalen om met honderd anderen aan een verlaten strand te zwemmen totdat de kapitein weer wil vertrekken? Complete gekheid!
Ik hoor veel verschillende talen en dat toont aan dat het hoofdzakelijk onafhankelijke reizigers zijn die hier op het strand komen liggen. Na een half lauwe soda water te hebben gedronken gaan we snel verder. We zijn, net als waarschijnlijk het merendeel van de toeristen hier, op zoek naar een rustig stukje strand waar Lyka kan gaan zwemmen.  

Dat vinden we enkele kilometers verderop bij “Hat Noppharat Thara”. Hier is het duidelijk heel anders, voor een ander soort toeristen. De groep die zon, zee en rust zoeken! Hier zien we ook de eerste grote resorts van de bekende ketens. Geen disco’s en bars die de sfeer verpesten. Enkele simpele Thaise restaurants die voorbereidingen treffen voor de lunch en het diner. Vis ligt op ijs uitgestald. Gewoon rust!
We nemen een uitgebreide pauze en ik bekijk in de beschermende schaduw vanonder een boom hoe Lyka zich vermaakt in de zee. Ik denk na over de komende dagen. Maleisië, haar heerlijke eten en vriendelijke mensen. Nog een paar dagen en dan de bergen van de “Cameron Highlands”. Morgen rijden we naar de voorlaatste halte, Trang, ook voor twee dagen omdat we nu eenmaal nog voldoende tijd over hebben.
Zodra Lyka klaar is met zwemmen, en poseren, gaan we weer verder. Althans, na het douchen. Lyka stapt voor slechts 10 baht onder de douche in een badhuisje langs het strand. Het zout is dan in ieder geval van haar lichaam gespoeld.
Na een stukje rijden komen aan de poort van een leger basis. De soldaten zijn gewend aan buitenlanders op brommers die aan het einde van de doodlopende weg op zoek zijn naar het uitkijkpunt dat de reden is waarom hier de legerbasis is gevestigd. Zodra wij in zicht komen springen de twee jonge soldaten in de houding en maken met hun armen een kruis voor hun borst als teken dat we niet verder kunnen of mogen. Ik bedank ze in het Thais en we draaien weer om op weg naar het volgende strand.

Slechts een paar honderd meter verder zien we een zandweg die naar een hutje naast het strand voert.
‘Pauze!’, roepen we in koor en stuur ik de motor door het mulle zand naar de kustlijn.
Dit zijn de stranden waar de meeste toeristen van dromen! Er zijn enkele bezoekers maar die zijn zo ver weg dat ik niet eens kan zien of het Europeanen of Aziaten zijn. We nemen plaats in het hutje en genieten van het uitzicht.
Over het laatste stuk kan ik alleen maar zeggen dat we tegen een kilometer lange drie meter hoge muur hebben aangekeken die tussen het strand en de weg is gebouwd. De reden? 5 sterren resorts die voor torenhoge prijzen mooie privé zandstranden en absolute privacy garanderen! De golfplaten stalen huisjes voor de bouwvakkers en het personeel aan de andere kant van de weg zijn een schril contrast met wat er zich aan de rijke kant van de muur afspeelt.

Wij houden het voor gezien en gaan terug naar de stad Krabi voor onze lunch. Vanzelfsprekend weer bij het “Hayatee Restaurant”! Lyka neemt een verse kokosnoot om het kokoswater te drinken, zelf houd ik het nog bij het platte water.

We gaan wat anders proberen, voor Lyka een Pad Krapow Pla Muek, inktvis, en voor mij de oude bekende Pad Krapow Gai, kip, want het zijn moslims, met een omelet als dakje. Het smaakt ons goed en de meisjes getooid in hoofddoekjes zijn niet meer verlegen. Ze maken grapjes en plagen ons een beetje.

Het waren 79 dankbare kilometers, niet altijd even mooi maar aan het einde van de rit toch de moeite waard geweest. De middag brengen we door in de kamer. We hebben ieder onze eigen dingen. Lyka doet nog een was op de hand en ik sla aan het schrijven. Op deze middag los ik een probleem op waar ik al langere tijd tegenaan hik. Ik ontdek dat het verwerken van de foto’s de flessenhals is waarom ik steeds achter ga lopen met mijn verhalen! Ik kan veel beter eerst schrijven en daarna de foto’s erbij verwerken dan andersom!
Ik stippel onze dagelijkse routes uit voor het bezoek aan Maleisië, zoek ook naar plaatsen om te overnachten maar dat is geen probleem want ik heb die plaatsen als meerdere malen bezocht. De tijd vliegt om dus moeten we gaan avondeten. Waar? Daar bestaat geen enkele twijfel over!
De gehoofddoekte meisjes zwaaien al van verre zodra ze ons in de gaten krijgen. Het was een mooie dag en we hebben maar weinig geld uitgegeven dus besluiten een feestmaaltijd te bestellen na deze mooie dagen in Krabi.  

Witte rijst, zeebaars gebakken in chili pasta, garnalen met broccoli en inktvis met groente in zoetzure saus. Ik had er best wel een biertje bij willen drinken maar dat kan helaas niet in een halal restaurant. Na de maaltijd nemen we uitgebreid afscheid en bedanken iedereen voor het overheerlijke eten dat ze voor ons hebben bereid. 280 baht (€ 8,25) voor deze heerlijke maaltijd is natuurlijk een koopje!

Op de terugweg kopen we nog drie biertjes die we samen op de kamer opdrinken als afsluiting van ons verblijf in Krabi. Het was een heerlijk hotel, heerlijk eten en een mooie rit langs de beroemde stranden van Krabi. Morgen gaan we weer verder.