Thailand: Chatuchak Weekend Market

Bangkok (Paragon One Residence) 412), zaterdag 25 januari 2020

Met nog twee dagen te gaan in Bangkok en de eerste dag van het weekend is het duidelijk waar we vandaag naar toe gaan. De “Chatuchak Weekend Market” is al jaren een klassieker voor de toeristen die op het punt staan om naar huis te gaan en zich voor de laatste keer willen onderdompelen in overdadig winkelen voor gevorderden. Op de “Chatuchak Weekend Market” is bijna alles te koop wat je ook elders in Bangkok kunt kopen, hoewel niet altijd voor de beste prijs. Die tijd ligt al heel ver achter ons.

Wij weten dat we met lijn 3 vanaf Sumen Road langs de enorme markt komen. Er is al heel lang geen dienstregeling meer voor de bussen in Bangkok. Het verkeer is te onvoorspelbaar om “op tijd” te rijden. Tijdschema's zijn dus overbodig en er rijden voldoende bussen zodat je nooit lang hoeft te wachten. Het kan ook wel eens zijn dat er twee bussen van dezelfde route/lijn achter elkaar arriveren en dan is de ongeschreven regel dat de achterste bus stopt tenzij de voorste bus bij de bushalte passagiers moet laten uitstappen.

De oude Isuzu bussen in Bangkok doen nog steeds met plezier hun werk! Met de ramen open rolt de oude lobbes door het drukke verkeer richting het “Mo Chit Busstation” wat de eindbestemming van lijn 3 is. Het wordt steeds drukker naarmate we dichter bij de weekendmarkt komen. Wanneer er ook leveranciers en verkopers met enorme blauwe plastic zakken vol met textiel aan boord komen weten we dat we dicht bij onze bestemming voor vandaag zijn. 
Lyka is blij wanneer we voor de ingang naar de markt staan. En ik ook! Ik heb ze namelijk gisterenavond duidelijk gemaakt dat ze alles wat ze vandaag koopt de hele reis in haar rugzak moet meeslepen! Wat ook belangrijk is is dat wat nu de ruimte in haar rugzak gaat innemen betekend dat er geen ruimte is voor andere zaken die ze onderweg op leuke markten zal tegenkomen. We stromen mee met de mensenmenigte naar binnen. We hebben ieder zo onze eigen verwachtingen. Ik kan er niets aan doen maar ik ben hier al zo vaak geweest dat ik het allemaal al een keer heb gezien. Vrouwen + markt = kleding + schoenen! Ik volg braaf en verbaas me nog steeds hoeveel verschillende soorten korte denim broekjes er in Thailand bestaan!    
Als er een ding is waar de Thai in uitblinken is dat: Iets dat perfect is steeds weer aanpassen totdat het voorgoed kapot is! Met weemoed denk ik terug aan de tijd dat er ook nog dieren op deze markt mochten worden verkocht. Alle toegestane plus verboden dieren zaten hier wel ergens in een kooi. Een soort dierentuin maar dan anders. Vooral de enorme aquaria vol met kleurige vissen waren toen populair. Wij wisten ook een speciale plaats op de markt, die alleen door een speciale poort betreden kon worden, waar de Japanse vechtvissen werden verkocht. En als je een beetje geluk had stond je zomaar te kijken naar een gevecht op leven en dood tussen twee vissen. Het gevecht tot de dood ging om tienduizenden Thaise baht. Taaie magere mannetjes in witte tanktops, met de onafscheidelijke sigaret in de mondhoek, die schreeuwden alsof ze zelf werden geslacht. Een tafereel uit een Aziatische karate actiefilm! Wisten jullie dat de eerste grote film van Bruce Lee, “The Big Boss” geheel in Thailand is opgenomen? Helaas is dat niet meer te aanschouwen. De kleine aquaria waar in het midden een doorzichtige plastic plaatje de kemphanen uit elkaar hield maar ze elkaar wel konden zien. Feromonen verspreiden zich door het water om de kleine visjes op te hitsen. Wanneer alle weddenschappen waren afgesloten trok de, onpartijdige, scheidsrechter het plaatje plotseling omhoog waarna in een oogwenk de vissen elkaar in de vinnen vlogen. Een spannende ervaring. Ik heb nooit geld ingezet maar ik heb er wel vaak aan gedacht. Na het gevecht gaat er een terug naar zijn baasje en de andere wordt levenloos uit het aquarium gevist en in een emmer gegooid met dode visjes. En zoals altijd in Thailand: Teveel lastige jonge toeristen binnen geweest die dachten dat ze alles konden maken omdat ze nu eenmaal superieure westerlingen zijn. Nu staat er een uitsmijter voor de poort die geen enkele “farang” (blanke buitenlander) meer binnen laat. Zelfs niet met een Thais rijbewijs als teken dat hij geen toerist is! Ongeacht kleur of taal, ook niet wanneer hij vloeiend Thais spreekt. Wat er voor terug is gekomen is een winkelcentrum van vijf verdiepingen hoog waar dezelfde prullaria wordt verkocht als op de oorspronkelijke markt. Kun je niet meer in de breedte uitbreiden dan moet je in de hoogte! Dezelfde handel alleen niet op de romantische overdekte stallen op de begane grond. Met elke verdieping omhoog word de bezetting lager. De romantiek ik voorgoed verdwenen. Er is nu zelfs ook een heuse foodcourt op de eerste verdieping met een modern betalingssysteem. Een pasje wordt opgeladen met Thaise baht waarna je bestelling elektronisch wordt betaald. Aan het einde van de maaltijd breng je het pasje weer terug waarna je het overgebleven bedrag weer terug krijgt. Vergeet je dat? Dan ben je de volgende dag je geld kwijt want de systemen worden elke dag gereset. Dag geld, extra inkomsten, kassa! We eten wat en we drinken wat. Middelmatige kwaliteit voor een hoofdprijs die veel toeristen niet zal bekoren. Alleen de zitplaatsen op ongemakkelijke krukken aan het raam die uitzicht bieden over de enorme markt geven enige bevrediging. 
Het is nog maar net na de middag wanneer we deze voorgoed verpestte plaats verlaten. We denken beiden dat we voorlopig hier niet meer terug komen. We hebben het wel gezien! We vinden beiden dat we het van goed naar minder en naar slecht hebben zien veranderen. De vooruitgang is niet altijd goed, zeker in Thailand. De volgende keer gaan we weer naar het “MBK” winkelcentrum. We nemen ook nu weer bus No. 3 alleen deze keer vanaf de overkant van de straat. Dat is ook een van de mooie kanten van het rijden met bussen in Bangkok! Aan de overkant van de straat neem je de bus met hetzelfde nummer en je komt haast altijd terug op het punt van je vertrek! Niet vergeten! 
In de bus komen we overeen dat we in het “Prasuri Guest House” gaan eten voordat we de rest van de middag gaan ontspannen op de hotelkamer. De Thaise nasi goreng, Khao Pad, is altijd een winnaar waar je ook komt. Iedere kok heeft zijn of haar eigen recept en zo wordt je elke keer weer verrast. Een middag op het balkon voor mij met muziek en een (elektronisch) boek. Heerlijk ontspannend totdat het tijd wordt om even naar de 7-11 te lopen voor een snack en een “triple pack Beer Leo”. Drie grote flessen ijskoud bier die pas na 17:00 mogen worden verkocht. De Thai zijn stevige drinkers die zich op elk moment van de dag zomaar vol kunnen gieten. Vandaar deze regel! Maar voordat ik ga ontspannen moet ik me eerst inspannen! Er moeten de eerste hotels worden geboekt via het internet. Ik heb een ruim plan in mijn hoofd hoe we gaan rijden en hoeveel kilometers we per dag uiterlijk willen gaan rijden. Een nachtje bij “Brommer Peter”, een nachtje bij “John en Prayun”, en dan het eerste hotel in Lopburi. Een stevige rit op de tweede dag maar het is niet anders. Ik wil van stad naar stad rijden zodat we niet naar een hotel moeten zoeken. Boeken op het internet! Voor een moment denk ik aan de “Lonely Planet’s” die we weken lang meezeulden om aan de grenzen weer te ruilen met tegemoet komende rugzakkers. De tijden zijn heel erg veranderd! Rond 18:00 valt plotseling de duisternis. In Bangkok hoeven we ons weinig zorgen te maken over de stekende muggen en de ziekten die ze kunnen meedragen. Malaria, gele koorts en Dengue koorts komen wel voor in Thailand maar weinig in de grote steden, en ook is hier weer een uitzondering op want in de regentijd kan het overal voorkomen. Gezond verstand helpt beter dan chemische bestrijdingsmiddelen en preventieve medicijnen. Twintig jaar geleden heb ik voor het laatst een malaria pil geslikt! 
Op deze voorlaatste avond in Bangkok gaan we gedag zeggen en tegelijkertijd weer afscheid nemen van enkele Thaise vrienden waarvan ik er veel al meer dan twintig jaar ken. Dat is bewust omdat een kater op een reisdag nooit welkom is. Morgenavond proberen we vroeg naar bed te gaan. We passeren ons vaste eethuis en ook op deze avond vallen we meteen neer voor een bordje rijst met een Thaise lekkernij. De kok wijst naar de koelkast als teken dat we zelf onze bieren kunnen pakken. We zijn gepromoveerd naar de vaste, en betrouwbare, klanten, dat geeft ook ons een goed gevoel. We weten nu dat we meer dan welkom zijn. Helaas weet je in Thailand nooit hoe lang een restaurant op dezelfde plaats blijft opereren maar wij weten in ons hart dat we bij een volgend bezoek aan Bangkok we hier zeker weer gaan eten. “Pad Krapow Gai Kai Dao”!

We wandelen eerst nog wat rond in de buurt van Khaosan Road voordat we neerstrijken bij Nok. Vroeger maakte ze kleurige stoffen jongleer ballen die de hele wereld over gingen. Maar zoals elke Thai passen ze zich snel aan wanneer de markt instort of niet meer rendabel is. Haar nieuwe handel is “Coconut Ice Cream”. En dat lijkt op het eerste gezicht een blijvertje! Etenswaren zijn altijd goede handel in het verre oosten. De onverzadigbare drang naar het nieuwe bij de langslopende toeristen is voelbaar. Eerst is er de nieuwsgierigheid, dan komt de onzekerheid, en meestal wint de eerste zodat er een bijzonder ijsje in een halve kokosnootschil wordt verkocht. Na enkele biertjes, en een ijsje voor Lyka, nemen we afscheid. Tot over twee jaar klinkt zo vreemd! Maar ja, we hebben ook andere dromen, met de camper naar Spanje en Portugal komende winter is ook heel aanlokkelijk.

Thailand: Gong Xi Fa Chai

Bangkok (Paragon One Residence) 412), vrijdag 24 januari 2020

Gelukkig nieuw jaar!

Het is vandaag Chinees nieuwjaar en dat was vanochtend om zeven uur al goed te merken. Nog voordat ik naar beneden ga om een pot koffie te zetten kijk ik al naar een handvol Chinezen die in de steeg voor ons hotel nep geld van de Hell Bank staan te verbranden zodat hun voorouders in de hemel niet zonder cash zouden komen te zitten. De wat kleinere goud- en zilverstaven worden ook met plezier door de dansende vlammen opgevreten. Na het ontbijt is het plan voor vandaag eenvoudig. We gaan een stukje langs de stadsmuur van het “Rattanakosin eiland” lopen. Dan pakken we de ondergrondse tot aan de rand van China-Town om dan langzaam door China-Town, en via de “Pak Khlong Talat bloemenmarkt” weer richting ons hotel te gaan. 
Het is heerlijk weer en opvallend rustig in het altijd drukke Bangkok. Het alweer snel duidelijk hoeveel Chinees bloed er door de Thaise aderen vloeit. Ook bij ons hotel staat een tafel vol met offers voor de voorouders van de eigenaren van ons hotel. Op Ratchadamnoen Avenue, dat letterlijk “Koninklijke Optocht” betekend, is het opvallend stil en het oversteken van de achtbaansweg is veiliger dan ooit.  
Met zo weinig mensen op de been val je als toerist nog meer op. De kleine oplichters voor Loha Prasat (Wat Ratchanatdaram Worawihan) zien je van verre aankomen en wij zien ze al in hun handen wrijven in hun gedachte om ons wat geld afhandig te maken. Helaas voor hun gaat dat niet gebeuren! De smoesjes, “alles is gesloten vandaag” en “goedkoop goud en edelstenen kopen” kennen wij al jaren. Ook de “gratis rondrit van een uur in de Tuk-Tuk” klinkt aanlokkelijk maar ook die is een bijzondere vorm van oplichting waar nog steeds opvallend veel toeristen voor vallen. Hebzucht is nu eenmaal een slechte raadgever! Er bestaat niets zoals gratis, en helemaal al niet in Thailand waar elke zonsopkomst opnieuw de start is voor een dag overleven.

Duidelijk teleurgesteld laten we ze achter en we slenteren in alle rust over "Maha Chai Road”. Alle overheidsgebouwen zijn wegens de feestdagen gesloten en de ambtenaren genieten van een van de extreem vele vrije dagen die ze jaarlijks krijgen. De enorme gouden Boeddha beelden staan geduldig in het zonnetje te wachten op de dag dat ze verkocht worden en verhuizen naar een tempel. Ook de gebouwen uit de vorige eeuw die gered zijn van de vooruitgang staan er beter bij nu er bijna geen verkeer voorbij raast. Het is een heerlijke dag in Bangkok. Er reizen elke dag minstens drie miljoen mensen met het openbaar vervoer in Bangkok, en dat is dan ook nog zonder de honderden duizenden passagiers die achter op een motortaxi stappen of een ritje in een van tienduizenden iconische Tuk-Tuks maken. Het is begrijpelijk dat de bussen piepten en kraakten onder de enorme last. Meer en meer bussen zijn er ingezet maar uiteindelijk heeft het aantal bussen dat het verkeer in Bangkok kan verwerken haar grens bereikt.   
De moderne skytrain zit nu ook tegen haar grenzen aan en er wordt over gedacht om de frequentie van de treinen te verhogen van 8 à 10 naar 13 à 14 per uur. Dat zal een hele verbetering zijn maar of de treinen leger worden valt te bezien. Maar ook onder de grond wordt er gebouwd aan een metro die de toekomst van van het openbaar vervoer in Bangkok heeft ingeluid. We kijken onze ogen uit in het moderne ondergrondse metrostation van “Sam Yot”. Het moderne Thailand is al veel langer hier, maar hier is een grote stap gezet om aan te sluiten bij steden als Kuala Lumpur en Singapore. Er zijn maar weinig toeristen aan boord van de ondergrondse trein. Tijdens deze rit is er namelijk maar heel weinig te zien behalve tientallen Thais die met hun mobiele telefoon zitten te pielen. Wil je indrukken van Bangkok opdoen dan blijf je boven de grond. Ongeveer anderhalve kilometer verder komen we weer boven de grond bij het oude centraal treinstation van Bangkok. “Hua Lamphong” is statig en duidelijk uit het begin van de vorige eeuw. Het is in 1916 gebouwd en ontworpen door de Italiaanse Architect Mario Tamagno (19 June 1877 – 1941) Vanaf hier is het alleen nog maar de klong (kanaal) oversteken en je staat in het Chinatown van Bangkok. Het is moeilijk voor te stellen dat het meer dan honderd jaar geleden een eigen dorp was onder de rook van Bangkok (Rattanakosin) eiland.    
Zodra we de brug over zijn zien we de eerste tafels, wat zeg ik, vloerkleden vol met kleurrijke offers voor de voorvaders van de Chinese inwoners van Bangkok. De Chinezen hier hebben nog eigen kranten in het chinees en zijn eigenlijk hybride Thais. Chinezen zijn van oorsprong de handelaren/zakenmensen en de Thai het onuitputtelijke leger arbeiders.   
Wanneer we dichterbij het toeristen gebied komen wordt het ook allemaal wat commerciëler. Rood, voor geluk, wordt de kleur die de boventoon voert en goud staat voor rijkdom. Fruit en voedsel zijn alom aanwezig. 
Maar ook de Peking eend mag niet worden vergeten! Voor diegene van jullie die het nog nooit hebben geprobeerd: Doen, gewoon doen! Het is een delicatesse! Nu zijn er onder jullie natuurlijk lezers die zich afvragen wat er met al dat eten gebeurt dat een hele dag in de zon en het stof van Bangkok heeft gestaan. Het antwoord ligt voor de hand. De minder bedeelden komen ’s avonds langs en nemen wat ze nodig hebben. Geen stukje meer om zo ook wat voor de anderen achter te laten. Maar ook de vogels, honden en ratten vullen hun magen.

Er lijkt een haar in de boter te zijn gekomen! Terwijl ik langer dan normaal probeer een foto te maken van de tamme kastasjes die worden gepoft loopt Lyka als een blind paard door. Boven een vuur draaien de tamme kastanjes in een pot vol met graniet split. Kleine stukjes natuursteen die de hitte van de gasvlam absorberen en gelijkmatig afgeven aan de tamme kastasjes die ze omhullen. De steentjes zijn na jaren gebruik roetzwart van de verbrande olie die de tamme kastanjes hebben afgegeven. Het stinkt niet echt maar het ruikt sterk en de rook prikkelt de ogen. Snel weg hier! Lyka is in geen velden of wegen meer te bekennen. Ik stroom stapvoets met de toeristen en feestvierende Chinezen mee in de richting dat Lyka is verdwenen. Het duurt niet lang totdat ik haar op de hoek van een steeg aantref. Zijn het haar nieuwe schoenen die pijn doen?   
Geluk bij een ongeluk ontdek ik twee dansende leeuwen die met een groep promotie dames onderweg is. Reclame, folklore en toeristen gaan nu eenmaal goed samen. Ik voelde al dat er wat mis is en de aap komt al snel uit de mouw. Het is nog geen twaalf uur en Lyka heeft al genoeg van al dat wandelen in Chinatown.   
Wat kunnen we verder gaan doen vandaag? Ik heb er in ieder geval geen zin in om de hele middag op de hotelkamer te hangen! Lyka oppert dat ze graag die toren wil zien met al die blokjes er uit. Ik denk diep na en denk dat ze de toren bedoelt vlakbij Silom Road. In een Chinees familie huis schiet ik nog wat foto’s en ook de enorme schaal zoet-pittige saus voor op de gefrituurde snacks is een plaatje om te zien. Bangkok op haar schoonst. 
We lopen naar de “Ratchawong Pier” waar de veerboten aanmeren die ons naar het begin van Silom Road zullen brengen. Dit is voorgekauwde koek voor mij! Hoe vaak heb ik hier wel niet de boot gepakt of ben ik van de veerboot afgestapt. Ik hou van Bangkok! Lyka slaakt een kreet van geluk. ‘Daar, die daar!’, roept ze en ze wijst over de rivier naar de “King Power Mahanakhon”. Een enkele toerist kijkt om, ik beantwoord hun blikken met een brede glimlach. Met zijn 314 meter is het een herkenbaar gebouw in het silhouette van Bangkok. Zodra we aan het einde van Silom Road komen gaan we kijken of een oude vriend van ons aanwezig is. Dan kunnen we hallo gaan zeggen na zeker twee jaar. Mike, een oude vriend uit de edelstenen wereld die ook Lyka’s trouwring heeft verzorgd, heeft een atelier in de edelstenen buurt en aangezien het bijna lunchtijd is kunnen we misschien met z’n drieën gaan lunchen.

Mike is verrukt om ons weer te zien en op zijn advies bezoeken een foodcourt waar alleen de lokalen hun magen komen vullen. Voor een heel klein prijsje neem ik een bord vol met “seafood noodles”. We hebben elkaar na al die jaren voldoende te vertellen maar we moeten toch ook weer op tijd richting ons hotel. Afscheid nemen doet altijd een beetje pijn maar de wetenschap dat we elkaar volgend jaar wel weer gaan zien laat de pijn snel verdwijnen. Tot ziens en tot de volgende keer Mike! 

De “King Power Mahanakhon” toren is zeker heel indrukwekkend vanuit de smalle soi die ons vanaf Silom Road in haar richting leid. Het is ons niet helemaal duidelijk waar de ingang van de uit beton en glas opgetrokken kolos is omdat de omgeving van de wolkenkrabber nog volop in ontwikkeling is. De omgeving is een grote bouwput! Het moet toch gek zijn dat deze kolos geen observatie dek heeft? Ik heb er in ieder geval nog nooit over gehoord. Een snelle vraag in mijn kolen Thais aan een half slapende bewaker geeft geen enkele aanwijzing waar we zouden moeten zijn. Het loopt al tegen drie uur en dan gaan we toch wel richting ons hotel voordat de spits in het openbaar vervoer begint. Ik begin vermoeid te raken en krijg langzaam trek in een koud biertje. 
Ik kijk goed om me heen en zie dat er nog een van de oude Hokkien begraafplaatsen niet geruimd is. Twintig jaar geleden kwamen Kris en ik hier al foto’s maken. Ik herinner me half open graven waar je de beenderen nog in een half vergane houten kist kon zien liggen! Daar is niets engs aan want deze Chinezen hebben zelfs een feestdag waarop ze naar de graven van hun voorouders gaan om de beenderen schoon te maken en ze weer netjes op een stapeltje terug te leggen.      
Vandaag te dag zijn de meeste van de begraafplaatsen in de omgeving geruimd. De prijzen van bouwgrond rijzen hier de pan uit en ook de vroomste Chinees buigt op een bepaald moment voor het geld. Volgend jaar kunnen deze graven zo maar verdwenen zijn. Verhuisd naar andere Chinese begraafplaatsen ver buiten Bangkok. De verbinding met de voorouders blijft nu eenmaal groot, ook bij de jongere moderne bevolking. 

Bij het skytrain station “Chong Nonsi” staan we weer oog in oog met de “King Power Mahanakhon” toren. De aantrekkingskracht van het moderne gebouw is zo groot dat we haar roep niet kunnen weerstaan. Op het plein voor de vermoedelijke ingang staan hele hordes Chinese toeristen te wachten die met supersnelle liften naar het observatie dek moeten worden gebracht. Voor een moment is er twijfel! Zullen wij ook? Ik kijk op mijn horloge en de tijd begint te dringen. Voor een moment spiek ik op een toegangsbewijs dat een Chinees in zijn hand heeft. 530 baht (€ 15,-) per persoon is me net iets teveel om te gaan haasten en samen met deze kudde Chinezen te worstelen om een plaatsje voor een goed uitzicht over Bangkok. Een stukje skytrain, een stukje wandelen en een ritje met de boot over de klong en we staan weer bij de veerbootpier “Phanfa Bridge”. Bijna anderhalf uur later vallen we uitgeput op bed terwijl de airconditioning de temperatuur in de kamer langzaam naar 27 graden brengt. Na een minuut of tien hijs ik me met moeite van het matras omhoog en begin aan de foto’s die nog op mijn SD-kaartje in de Nikon D600 staan. De eerste indrukken zijn goed. Met een ijskoude Leo bier binnen handbereik begin ik te schrijven maar al na enkele zinnen stokken mijn gedachten door de vermoeidheid. Dan maar foto’s bekijken en de eerste bewerkingen doorvoeren. Ook dit stokt al na een tiental foto’s. Ik ben gewoon te moe na zo’n lange dag Bangkok. Ik neem plaats op het balkon en ga lekker ontspannend naar wat muziek luisteren en aan een biertje nippen. Onder me smeulen de laatste vuurtjes in gegalvaniseerde ketels. Het geld en goud zijn verbrand. Ik moet in mezelf lachen om de indrukken die ik nog niet had verwerkt. Ergens in Chinatown zag ik papieren BMW’s en Mercedessen die konden worden verbrand. Ook platte Tv’s lagen te wachten om door het vuur te worden verslonden. Maar de kartonnen mobiele telefoons? Ik vraag me af of de voorouders weten wat ze met die apparaten moeten doen!    
Lyka is blij met haar schoenen die vandaag de test met vlag en wimpel hebben doorstaan. Ik ben blij dat Lyka blij is en we gaan eten bij ons vaste adres. Gebakken rijst met kip en een vreemde versie van Pad Prapow Gai omdat enkele ingrediënten niet meer op voorraad zijn. Ook het Leo bier is op dus kiezen we voor een van de andere populaire bieren van Thailand, het Chang bier. Het eten smaakt ons goed zoals gewoonlijk. Morgen is het zaterdag dus gaan we een klassieker doen! 
Het was een heerlijke dag vandaag en dan is het ook nog eens vrijdag. Het is weekend dus gaan we bij wijze van uitzondering ook nog een paar biertjes drinken en mensen kijken vanaf een van de honderden terrassen in de omgeving van Khao San Road.