Thailand: Nieuwe schoenen

Bangkok (Paragon One Residence) 412), donderdag 23 januari 2020

Het is een heerlijke ochtend in een heerlijk hotel in een heerlijke stad. Toch is er een nadeel, of beter gezegd ongemak, dat haast elk hotel in Bangkok kent. De in de zeer vroege ochtend vertrekkende gasten die op tijd op de vertrekplaats van hun bussen, treinen of vliegtuigen willen zijn. Slaande deuren en vloekende hotelgasten zijn net zo vanzelfsprekend als het eenvoudige doch voedzame ontbijt. Zodra het daglicht probeert door de zware verduisterende gordijnen naar binnen te sluipen sta ik op. Ik hou het niet langer in bed. Ik kleed me aan en rijd samen met enkele vertrekkende hippie jongeren de lift naar de begane grond die in Thailand de eerste verdieping heet. Het kokende water sijpelt door de Nederlandse snelfiltermaling en verspreid de heerlijke geur van vers gezette koffie. Jaloerse ogen gaan van het kopje Nescafé op de tafel voor hun naar mijn thermoskan met het koffiefilter. Ik knik glimlachend al verontschuldigend voor het ongemak. ‘Je moet je prioriteiten kennen’, denk ik terwijl ik naar een jong stel kijk die twee gitaren meesleuren op hun rondreis door Thailand. Vanaf ons kleine balkon geniet ik van de vers gezette koffie, de relatieve koelte van de ochtend en de geuren en geluiden van Bangkok. Voor de meeste toeristen is Bangkok een te drukke, te warme stinkende stad die ze zo snel mogelijk willen verlaten nadat ze de wereldberoemde toeristische attracties hebben gezien. In mijn hoofd klinkt het bekende: “One Night in Bangkok” van Murray Head. En zo is het ook!

One night in Bangkok makes a hard man humble

Not much between despair and ecstasy

One night in Bangkok and the tough guys tumble

Can't be too careful with your company

I can feel the devil walking next to me

Vandaag hebben we een missie! We gaan niet zo maar in het wilde weg door de Thanon’s (straten) en Soi’s (zijstraten) van Bangkok slenteren. Nee vandaag gaan we op zoek naar nieuwe schoenen voor Lyka omdat ik niet week na week naar het gezeur over de te kleine schoenen wil horen. We gaan naar Sukhumvit, een van de velen oneindige winkelstraten van Bangkok. 
Na het eenvoudige, maar voldoende, ontbijt slenteren we binnendoor enkele steegjes naar de majestueuze brede “Ratchadamnoen Avenue” waar we snel in een oude stadsbus met nummer 2 springen. De rit zal rond dit tijdstip ongeveer een uurtje duren! Er wordt nogal veel gestopt, het is druk op de weg en er zijn tientallen verkeerslichten en een heuse spoorwegovergang tot onze bestemming. Een eind verder op Sukhumvit stappen we uit bij “Asok”. Het immens grote winkelcentrum “Terminal 21 Asok” is onze bestemming. Wanneer we hier geen geschikt en goed geprijsd paar schoenen voor Lyka kunnen vinden dan is de wereld voorgoed verloren! “Terminal 21 Asaok” is een bijzonder winkelcentrum met een thema op elke verdieping. Er zijn onder andere een Japanse, Britse en Griekse verdieping. Leuk om te zien maar elke winkel op die verdiepingen geeft hetzelfde gevoel door dezelfde waar en ongeïnteresseerd winkelpersoneel. Overal lopen de mobiele telefoon zombies door elkaar heen zonder ook maar een ogenblik oog te hebben voor de wereld en de mensen om hun heen. De mobiele telefoon is de nieuwe god voor de verlorenen der aarde! Voor een moment stop ik voor een bord waar in tientallen verschillende talen staat te lezen dat het absoluut verboden is om in het winkelcentrum foto’s te maken. De laatste jaren zien ze in ieder land in iedere buitenlander een terrorist. Ik schud mijn hoofd en kijk om me heen. Een imposante beveiliger van zeker zestig kilo en een hoogte van een meter zeventig kijkt mij in zijn versleten donkerblauwe uniform streng aan, de glimmende badge op zijn borst en zijn iets te grote pet stralen extra gezag uit, waarna hij naar mijn Nikon kijkt die in de aanslag op mijn heup hangt. Ik lach hem vriendelijk uit. Een grote fotocamera is verdacht maar al die camera’s in de minuscule mobiele telefoons zijn ongevaarlijk! Alsof je de beelden uit een mobiele telefoon niet kan gebruiken om een aanslag voor te bereiden. In een enorme schoenenwinkel, zonder ook maar een klant, ondernemen we onze eerste poging. Overal hangen schreeuwerige felgekleurde posters boven de pallets, vol met schoenendozen, met de enorme kortingen die je hier krijgt. Natuurlijk nemen we het met een korreltje zout want iedereen weet hoe het in dit soort toeristen winkelcentra gaat. Extra hoge adviesprijzen zorgen voor duizelingwekkende kortingen. Lyka zigzagt door de pallets schoenen in alle kleuren en maten. Is er teveel om uit te kiezen? Gelukkig duurt het niet lang voordat Lyka een paar zwarte sportschoenen heeft gevonden die aan haar modebeeld voldoen en hopelijk ook nog lekker zitten. Het enige probleem is dat de maat te groot is en we op het eerste gezicht niet de juiste maat op de stapel dozen onder de sportschoenen kunnen vinden. Zo ontstaat het tweede probleem! Iedereen zou ons opmerken in de lege winkel en een poging wagen om de wachtende klanten te helpen. Maar niet in Bangkok! Ik probeer de aandacht van een jongen en meisje te trekken door met mijn armen te zwaaien maar beiden staan geconcentreerd met hun hoofden te schudden terwijl hun duimen in een vlot tempo het scherm van de mobiele telefoons beroeren. Het is duidelijk dat wat ze aan het doen zijn belangrijker is dan waar ze voor worden betaald. Het liefst zou ik weglopen maar Lyka is blij met de zwarte Adidas schoenen dus moet ik het anders aanpakken. Ik stap in een stevig tempo en met een boos gezicht op ze af en verbluf ze met mijn duidelijke en luide kolen Thais. Ze stribbelen maar weinig tegen en lopen beiden mee om ons met de aankoop te assisteren. Een zou voldoende zijn geweest maar nu krijgen we er twee voor dezelfde prijs. Ze lopen met hun ogen dezelfde rij schoenendozen langs om te kijken of ze maat 36 kunnen ontdekken. Wij hebben dat al twee keer gedaan dus komt het in Thailand gebruikelijke: ‘No have!’, niet geheel onverwacht. Ik kijk om ons heen en tel in enkele seconden al snel meer dan honderd pallets gevuld met schoenen. ‘Misschien nog op een andere pallet?’, vraag ik. Daar hadden ze niet op gerekend. Beurtelings controleren ze de beeldschermen van hun telefoon en het antwoord op mijn vraag of ze misschien ergens anders nog maat 36 hebben staan komt het verwachtte ‘Mai Lou’, het ongeïnteresseerde ‘ik weet het niet’ dat elke Thai uit elke ongewenste situatie laat ontsnappen. Schaapachtig staan ze ons aan te kijken in de hoop dat wij het opgeven en dat zij weer verder kunnen met het spelletje op de telefoon. Ik ben er klaar helemaal mee maar Lyka weet van geen wijken. Ik strijk mezelf over mijn hart en bedenk dat ik me in Thailand niet zo druk moet maken. Ik onderneem een nieuwe poging met een mierzoet geslijm waar ikzelf zelfs een beetje misselijk van wordt. Maar het lijkt te helpen! Het meisje komt uit zichzelf in beweging en cirkelt door de pallets vol met schoenen heen. Ook de jongen wil zich niet laten kennen en hij verdwijnt achter een gipswand. Ik schud mijn hoofd, kijk Lyka recht in haar ogen, en geef meteen alle hoop op. Dat er wonderen bestaan is duidelijk! De jongen komt geheel onverwacht met een doos vanachter de wand tevoorschijn en met een glimlach vol trots alsof hij net het wiel heeft uitgevonden presenteert hij de juiste zwarte sportschoenen in de juiste maat! Het meisje neemt direct haar plaats weer in achterin de winkel en begint een nieuwe aflevering van het spel dat ze waarschijnlijk tot aan sluitingstijd zal spelen, met uitzondering van de vele maaltijden dan. De jongen blijft bij ons om de betaling af te handelen. Lyka past, kijkt, loopt, kijkt nog eens in de spiegel, vraagt aan mij wat ik er van denk, hoort mijn mening aan, loopt, kijkt nog eens, vraagt naar de prijs, kijkt naar mij zonder een woord te zeggen, loopt nog een stukje, stopt de schoenen terug in de doos, bestudeert de doos, kijkt nog eens naar mij, ik knik goedkeurend en dat is voor haar het teken dat we naar de kassa kunnen om af te rekenen. Een kleine vijftig euro en de schoenen blijven meteen aan haar voeten. De te kleine schoenen gaan in de doos die op haar beurt in een onopvallende plastic tas verdwijnt. Ik haal mijn VISA-kaart tevoorschijn om te betalen. Het gezicht van de jongen betrekt en de virtuele barometer vliegt omlaag richting een diepe depressie. De vingers van de jongen dalen in een hoog tempo neer op de toetsen van de elektronische Japanse kassa. Af en toe klinkt er een doordringende pieptoon als teken dat er iets mis gaat. Het gezicht van de jongen wordt steeds roder en het alom in Thailand verafschuwde “Losing Face” komt met de seconde dichterbij. Een onzichtbaar zesde zintuig brengt het meisje in beweging en binnen enkele tellen staat het juiste getal op het kleine beeldscherm van de kassa. De jongen staat erbij en kijkt erna met een uitdrukking op zijn gezicht van: Zo, dat hebben “wij” toch maar even goed voor elkaar gekregen! Ik hou mijn kredietkaart bij de contactloze kaartlezer en een hokje met een rood kruis verschijnt. Nog maar een keer proberen! En nog een keer, en nog een vierde keer. Wat nu? Het meisje trekt de kaart uit mijn hand en schuift hem in de kaartlezer. Er wordt contact gemaakt en de vraag of ik mijn PIN-code wil invoeren verschijnt op het beeldscherm. Zes ogen staan met me mee te kijken hoe ik mijn PIN-code invoer. Weer verschijnt dat hokje met dat rode kruis! Wat nu? Opnieuw trekt het meisje de kaart uit de lezer en haalt hem nu in een soepele gelijkmatige beweging door de sleuf aan de zijkant van de kaartlezer. Opnieuw wordt er contact gemaakt en de vraag of ik mijn PIN-code wil invoeren verschijnt op het beeldscherm. Ik voer opnieuw mijn PIN-code in! We moeten wachten en hopen dat het nu wel lukt. Helaas, opnieuw verschijnt opnieuw dat hokje met dat rode kruis! Ik trek mijn agenda tevoorschijn, haal twee knisperende nieuwe briefjes van 1000 baht uit de zwarte kunstlederen omslag en overhandig ze aan de jongen. Met een luide kling schiet de la van de kassa open waar geen enkel bankbiljet in ligt. Het meisje kijkt voor een moment in de lege lade en grist een biljet van 1000 baht uit de jongen zijn hand. Ze snelt weg, ze gaat het geld wisselen! We zijn ruim een kwartier verder wanneer we het juiste bedrag in wisselgeld terug krijgen. Winkelen in Thailand? Altijd spannend! Zodra we buiten de winkel staan kijk ik nog een keer over mijn schouder naar het vreedzame tafereel van de twee jongeren die geconsenteerd spelletjes staan te spelen op hun mobiele telefoons. Die twee komen er wel! Zo! Onze missie voor vandaag is geslaagd en de rest van de dag kunnen we lekker ontspannen in deze bruisende stad. Enkele stappen verder verwisseld Lyka de te kleine schoenen met de nieuwe schoenen. Ze straalt, of ze twijfelt? Er is geen weg terug, geld terug krijgen in Thailand is als bloed uit een steen knijpen!  
De rode kleuren van het Chinese Nieuwjaar komen ons overal tegemoet. Het is een vrolijk gekleurde wereld in heel Bangkok. Het jaar van “de Rat” is in aankomst en dat kun je overal zien. Overal plaatjes van ratten en muizen! Een kleine anekdote: In het Thais is er geen woord voor muis. Ze kennen alleen het woord voor “Rat”, Hnu. Een muis is dus een “kleine rat” en dus voor de Thai is “Micky Mouse” dus “Micky de Rat”. Vandaar dat in Thailand ratten en muizen door elkaar worden gebruikt voor het Chinese jaar van de Rat!  

We besluiten om rustig terug te lopen richting Siam Square om zo wat indrukken op te doen en misschien wel ergens te lunchen. Wat is Bangkok toch snel veranderd in de afgelopen jaren! Overal glimmende woontorens met winkelcentra en kantoorgebouwen eronder. Maar de westerse levensstijl is ook steeds meer zichtbaar. Een boete wanneer je een beker koffie mee naar binnen neemt was vroeger ondenkbaar. Nu zijn die boetes op steeds meer plaatsen te lezen. We lopen rustig door. Ik hoor niets dus de schoenen zullen wel oké zijn. 
In de schaduw onder een van die roltrappen die de reizigers naar een station van de Skytrain brengt schiet ik een mooie foto van gestoomde mais in maagdelijk wit en koninklijk violet. Hoe het smaakt weet ik niet maar het is een mooi tafereeltje. Na dik een uur wandeling zijn we bij het “Central World” winkelcentrum aangekomen. Hoeveel voetstappen er hier van mij staan is niet voor te stellen. Een en twintig jaar geleden stapten we hier al rond! Kris en ik wisten alle plekjes waar we lekker en vooral goedkoop konden eten! Dit was een van die plaatsen. Heerlijke sandwiches gekocht in de kelder van de “Isetan Department Store” toen brood nog zeer zeldzaam was in Thailand.     

Chinees nieuwjaar wordt ook hier uitbundig gevierd. Binnen wordt een Chinese opera opgevoerd. Vreemd gezang door artiesten in weelderig gekleurde kostuums. Het mooiste voor ons is dat je hier wel gewoon foto’s mag maken. 
Voor de lunch kiezen we de klassieker “Tuna Sandwich” van Sub-Way met extra zwarte olijven. Een winnaar die we samen delen en wegspoelen met een flesje ijskoude Coke-Zero. Het mag dan wel niet zo laat zijn maar we zijn al aardig vermoeid dus kiezen we ervoor om met de boot over het kanaal terug naar “het eiland Bangkok” te gaan. 

In de koelte van de airconditioning op de hotel kamer geniet Lyka van haar nieuwe aanwinst. Zelf ben ik ook blij. De komende rondreis met de motor naar het zuiden van Thailand moet een onvergetelijk avontuur worden. Ik hoop dat de nieuwe schoenen daaraan zullen bijdragen! We brengen de middag rustig door in de kamer omdat we vanavond een bijzondere afspraak hebben. We ontmoeten Dean, een Brit die ik in 1999 heb ontmoet tijdens mijn eerste reis naar Thailand. Ik heb hem ontmoet op Koh Pha Ngan om precies te zijn. We hebben altijd contact gehouden en tegenwoordig met de sociale media is het nog een stuk gemakkelijker. Hij woont en werkt al jaren in Dubai en het toeval wil dat hij nu ook in Bangkok is. Dus vanavond eten we wat en drinken een paar biertjes in Soi Rambuttri achter Khao San Road.   

We zijn vroeger dan verwacht en we laten ons het koude San Miguel bier goed smaken. Dean is niet een man van de klok en hij moet nog van Silom Road komen. Onze magen knorren en we bestellen wat snacks die we met meer ijskoud bier wegspoelen. Na een uur tevergeefs te hebben gewacht besluiten we om maar terug te gaan naar het hotel. Het is mooi geweest en ik vind het best wel jammer dat het niet gelukt is vanavond. Aan de andere kant is Dean eigenlijk best een vreemde dus kan ik er vrede mee hebben dat we hem vanavond niet hebben ontmoet. Misschien over twintig jaar weer? Of eerder in Dubai? Maar wat is die uitnodiging om hem te komen bezoeken eigenlijk nog waard? 

Een laatste foto als afsluiting van weer een mooie dag in Bangkok. Wat we morgen gaan doen? We hebben op dit moment geen enkel idee!

Thailand: Te kleine schoenen

 

Bangkok (Paragon One Residence) 412), woensdag 22 januari 2020

 

Wat moet je doen in een wereldstad wanneer je al meer dan 365 nachten in Bangkok hebt geslapen? Met die vraag in mijn hoofd sluiten we aan aan voor het ontbijt in de kleine open restaurantruimte onder het hotel. Het ontbijt is simpel en degelijk voor de prijs die ze vragen. Het is namelijk gratis en dat is niet op de website van de grote verhuurders vermeld. Het is een aangename verrassing die werkt en bij veel gasten een glimlach op hun gezicht brengt.
Ik heb de kaart van, de oude stad, van Bangkok op mijn MacBook nog maar eens bekeken en de missie voor vandaag is simpel. We lopen in een rechte lijn vanaf ons hotel naar het zuiden en zoeken of er wellicht nog wat bijzonders te zien is.

De enorme Boeddha’s voor de deur van een winkel naast een tempel zijn altijd indrukwekkend om te zien. Alle (nieuwe) toeristen staan zich te vergapen aan de gouden beelden langs de straat met als gevolg een aantal digitale foto’s waarvan er veel na thuiskomst waarschijnlijk weer worden gewist.      

Een van de grootste nadelen van het steeds maar groeiende toerisme in Thailand is dat er in elke tempel in Bangkok tegenwoordig een bordje staat dat de toeristen 100 baht entree moeten betalen. Zo ook in de “Wat Suthat Thepwararam” tempel. Hoe goed ook het idee achter de entree, de inkomsten voor de minder bekende tempels zijn waarschijnlijk alleen maar minder geworden. Hoeveel tempels zouden er zijn in Bangkok? Duizend, tien duizend, of gaan we richting de honderd duizend? Geen enkele onafhankelijke reiziger zal meer entree per dag betalen dan dat zijn maaltijden per dag kosten! Oftewel, de briefjes van 20 baht die normaal als waardering voor het bezoek in de offerblokken verdwijnen blijven nu ook in de broekzak.

Een beeld op het terrein van de tempel valt in ieder geval op. Ik kan mij niet aan het idee onttrekken dat het hier om een oosterse afbeelding gaat van Jozef met het kindje Jezus. Helemaal vreemd is het niet! Wel vaker kom je beelden uit andere religies tegen in Thaise tempels.

Op weg naar de rivier zien we veel positieve zaken. Er wordt volpo gerenoveerd, gerestaureerd en geïnvesteerd. Dit was vroeger “de markt van de dieven”! Een samengeraapt zooitje van goedkope Chinese electronica en illegale Sony Playstation onderdelen en cd’s. Alle illegale bouwwerken zijn verwijderd en er is een promenade aangelegd. Een ideale omgeving voor een nieuwe toekomst voor een populair uitgaansgebied met Chinese restaurants en luxe koffie- en theehuizen. Het gaat echt beter met het oude Bangkok.

In China Town lopen we de “Sampeng market” op. Een lange steeg waar van alles en nog wat wordt verkocht. En met het Chinese nieuwjaar voor de deur horen we overal de trommels en tamboerijnen die de komst van een dansende leeuw aankondigen.
Hier hoor ik de eerste klachten. Lyka wil terug naar de kamer. Ze heeft zere voeten want de schoenen die ze voor de komende twee maanden heeft meegenomen blijken wat aan de kleine kant te zijn. Tenminste, om stevige oftewel lange wandelingen op de lopen.

We maken meteen rechtsomkeer en gaan via een korte omweg direct terug. Maar niet zonder de “Pak Khlong Talat” te hebben gezocht. Het is officieel een bloemenmarkt maar er wordt ook veel groente en andere etenswaren verkocht.
Ik schrik van de Starbucks en zelfs een heus hostel dat er nu op de oude bloemenmarkt is gevestigd. Jaren geleden liepen wij hier rond en zagen tientallen vrouwen bollen knoflook uit elkaar halen en de tenen op grootte sorteren. Simpel werk maar wel een boterham voor de minder bedeelden. Wordt de markt in de toekomst een yuppen paradijs? Ik ben er bang voor. Een vrouw snijd gember, de hele dag, de geur is bekend en doordringend. Zij snijd hier waarschijnlijk zeven dagen per week. Waar zou ze ’s avonds naar ruiken?

De beschermer van de markt, het lijkt mij de eerste Thaise koning Rama I, houdt alle handel in de gaten en wordt elke dag beloond met diverse offers en ook gevraagd om een bloeiende en goede handel.

De voeten worden pijnlijker en de magen knorren totdat we in de soi van ons hotel zijn aangekomen en bij het “Prasuri Guest House” neervallen en onze late lunch bestellen. Gebakken rijst met knapperig kip en kip met cachet noten. De pijnlijke voeten zijn het hoofd onderwerp van het gesprek tijdens de lunch. Lyka’s voeten zullen niet kleiner worden en de schoenen gaan niet groter worden. Dat geeft ons meteen een nieuwe missie voor morgen! We gaan nieuwe schoenen voor mijn lieve vrouw kopen.

Deze simpele maar zeer smakelijke en pittige avondmaaltijd van “Pad Krapow Moo Kai Dao” weggespoeld met twee grote flessen bier sluit onze tweede dag in Bangkok af. Vanavond lekker ontspannen met een aflevering van de Italiaanse maffia serie “Gomorrah” gevolgd door een paar bladzijden uit “Michael Connelly’s - Donkerder dan de nacht”.

Thailand: Mijn MacBook heeft het bijna begeven

 

Bangkok (Paragon One Residence) 412), dinsdag 21 januari 2020

Dat Travels uit de titel kan iedereen wel begrijpen maar helaas komen Troubles ook af en toe voor. Zolang er niemand gewond raakt, of nog erger, zijn die Troubles ook nog wel te overzien. De problemen die me sinds afgelopen week teisteren zijn het plotseling uitschakelen van mijn MacBook. Onderzoeken en nog eens onderzoeken op het internet wat de oorzaak kan zijn. Zou het te maken hebben met die update die ik enkele weken geleden heb geïnstalleerd? Of zou het wat anders zijn?
Ik hoef niet lang te zoeken naar de oorzaak. Apple leid me over het pad naar de batterij van mijn nog geen twee jaar oude MacBook. Wanneer ik op het icoon voor de batterij in de bovenste balk klik komt de tekst “Onderhoud vereist” met een gevaren driehoek tevoorschijn. Ook daar kan ik weer op klikken en dan verschijnt er een nieuw venster op mijn beeldscherm met het advies:

Onderhoud vereist: De batterij werkt niet naar behoren en je merkt mogelijk dat de batterij anders werkt of dat de batterij minder ver kan worden opgeladen. Breng je computer weg voor service. Totdat je je computer laat controleren, kun je de batterij gewoon blijven gebruiken zonder schade aan de computer toe te brengen.

Dat laatste lucht in ieder geval op maar dat de batterij nog maar anderhalf uur meegaat is meer een praktisch probleem wanneer ik bijvoorbeeld in het vliegtuig nog wat wil werken. Verder onderzoek verteld me dat de batterij volgens Apple een aanbevolen leven heeft van 1000 maal opladen. Mijn teller staat op 256 en dat is dus aanzienlijk minder dan de levensverwachting die Apple op haar website heeft geplaatst. Mijn MacBook is uit de garantie maar het moet duidelijk zijn dat dit een uitzondering betreft en ik weet dat Apple daar soms niet moeilijk over doet. Dus we gaan op zoek naar een reparatie punt voor Apple computers. Google is daar niet duidelijk in dus gaan we op de bonnefooi naar Sukhumvit, waar er toch minimaal twee Apple Care Centers gevestigd moeten zijn.  

We steken binnendoor en lopen vanaf het “Democracy Monument” naar de “Phanfa Bridge”. Iedereen die in Bangkok is geweest kan bevestigen dat het openbaar vervoer er in de laatste jaren goed in elkaar steekt. Vandaag de dag rijden er duizenden bussen, er is een ondergrondse Metro en een bovengrondse Skytrain. Dit alles heeft honderden knooppunten waardoor je redelijk gemakkelijk van A naar B kan komen. Maar het meest spectaculaire openbaar vervoermiddel zijn toch wel de houten boten die over de klongs, de kanalen in Bangkok, razen. Een klong is niets anders dan een open riool en die hebben we gelukkig in de afgelopen jaren ook schoner zien worden. Toch zou ik het niet aanbevelen om een slok water te drinken. Je zou wel eens heel erg ziek kunnen worden!
We stappen uit bij “Pratu Nam” en lopen snel over de loopbrug naar het “Central World” winkelcentrum om te worden opgeslokt door de koelte van de airconditioning. Het “smog probleem” van Bangkok heeft het dagelijkse leven voor de inwoners van Bangkok ingrijpend veranderd. De eens zo karakteristieke geur van wierook is in heel Bangkok verdwenen. Er wordt namelijk ook geen wierook meer verbrand om het fijnstof tegen te gaan.

In het “Central World” winkelcentrum gaat het hoofdzakelijk om het naderende Chinees nieuwjaar! Het jaar van “de Rat” komt er aan en dit is een mooi moment om jullie te vertellen dat er geen Thais woord bestaat voor muis. Wij kennen natuurlijk allemaal “Mickey en Minnie Mouse”? Nou in Thailand zijn het “Micky en Minnie de kleine Rat”! Rekken hangen vol met kleding in alle vormen en maten bedrukt met de wereldberoemde Walt Disney figuren.

Ook bij de “Erawan Shrine” is de wierook in de ban gedaan! Het is spijtig, het ontbreken van de dikke rookwolken en de geur van de wierook neemt namelijk toch wel aardig wat van de mystiek weg. Ik wil het niet tot in den treure blijven herhalen maar op de hoog boven het verkeer hangende wandelbrug is het erg rustig. Ik heb geen idee hoe ze hier in Thailand de toeristengroei per jaar berekenen maar een blinde kan zien dat er iets aan de berekening niet klopt. En dan nu met dat “Wuhan-virus” (Corona virus variant) zullen de Chinezen ook wel enkele maanden niet meer in Thailand arriveren. Passerende blanke gezichten zijn erg zeldzaam en de blanken die je ziet werken haast allemaal in de buurt! Hoe ik dat weet? De schoenen, kijk naar een man zijn schoenen en je ziet meteen of hij in de buurt op een kantoor werkt of op vakantie is!

Voordat we bij het “Siam Discovery” winkelcentrum naar binnen stappen moet ik vanzelfsprekend nog even een foto van mijn lieve vrouw maken met de rode nieuwjaar bomen.
Bij de informatiebalie van het “Siam Discovery” wordt ik meteen een stuk wijzer. De Apple iCare Shop is vier jaar geleden verhuisd naar een nieuwe locatie. Het vriendelijke meisje legt mij in prima engels uit waar we naar toe moeten.
Met haar aanwijzingen in het een fluitje van een cent en binnen een half uur staan we voor het reparatiecentrum voor Apple producten, iPhones lijken de grootste groep apparaten met problemen te zijn. Gelukkig is het er niet zo heel erg druk maar alles wat er aan de muur hangt en op de ramen van de etalage staat is in het Thais. De engelse taal barrière werpt zich al op voordat wij binnen zijn.
Ik neem een kaartje met een nummer en zodra de robotstem “soon, nung, soon”, 010, door de luidsprekers heeft geroepen sta ik op. De jongen achter balie nummer vier kijkt me met doodsangsten aan. Hij blijkt het slachtoffer te zijn die de “Farang” (westerling in het Thai) moet helpen. Zodra ik aanstalten maak om op de stoel tegenover hem te gaan zitten staat jij op. Met beiden vlakke handen waaiert hij in de lucht voor zijn borst als teken dat ik rustig moet blijven zitten en hij verdwijnt achter een brede anonieme deur. Niet veel later verschijnt er een andere jongen met wat meer gezichtsbeharing dan de gemiddelde Thai maar een baard zou ik het niet durven noemen.
In een kort en rommelig gesprek kom ik drie belangrijke dingen te weten.
• De prijs voor de reparatie zal ongeveer 9.300 baht bedragen, dit omdat hij de hele bovenkant van mijn laptop inclusief toetsenbord moet vervangen.
• Er is geen voorraad, het onderdeel moet uit Singapore komen en dat duurt ongeveer tien werkdagen.
• Er wordt geen garantie gegeven op de reparatie.
Nou, dat is me dan duidelijk. Ik ga mijn mogelijkheden bekijken en kom misschien nog wel terug. Onze missie voor vandaag zit er op en het wordt tijd voor de lunch.  

Onze ogen vallen op een noedelrestaurant niet ver van het Apple Care Center waar de reclames voor de deur mooie gerechten laten zien. Met een “Panaeng Moo” en een "Knapperige kip met Sinaasappel” vieren we tijdens deze lunch mijn zestigjarige verjaardag. Een mijlpaal! Want met elk jaar dat ik nu ouder wordt besef ik dat er veel vrienden en kennissen zijn die mijn leeftijd niet hebben gehaald of zullen halen.

Na een korte middagrust in de koelte van de airconditioning in de hotelkamer, een koud biertje op het balkon, is het tijd om de avond in te gaan vullen. Khao San Road is nog steeds het onbetwiste middelpunt voor de jongere en oudere reizigers in Thailand. Vanuit deze buurt vertrekken er elke nacht tientallen bussen naar elke uithoek van Thailand die de op drugs, seks, drank en sensatie beluste jongeren wat te bieden heeft.

Hier op Khao San Road zijn ze erg vindingrijk om in de steeds veranderende wereld van het rugzakken toch nog geld te kunnen blijven verdienen. “Krokodil van het spit” is de nieuwe trend.Voor 150 baht, een kleine vijf euro, kun je proeven.

Wij houden het voor het avondeten bij een oude belende, een beproefd concept waar we een en twintig jaar geleden al gingen eten. Het “Shoshanna” restaurant. Shoarma op de Israëlische manier met humus, Israëlische salade en eigen gesneden patatten. Het smaakt nog net zo goed als al die keren ervoor. De eigenaar komt ons persoonlijk begroeten omdat hij ons heeft herkend. Voor minder dan € 17,- hebben we heerlijk gegeten! Na de maaltijd zitten we beiden tot aan de rand vol. Het is een herinnering waardige dag geweest en nu gaan we op naar de zeventig! Ik hoop vanzelfsprekend het volgende jaar van het varken nog mee te maken!

We konden het niet laten! Op de terugweg naar het hotel lopen we toch nog even over Khao San Road om wat vrienden gedag te zeggen. Nok is blij om ons te zien maar ik heb de kracht niet meer om langer te blijven. Ik verlang naar mijn bed en wij beloven plechtig dat we deze week nog een avond langskomen. Wat vroeger zodat we met z’n drieën een biertje kunnen drinken zoals in de goede oude tijden.