Thailand: Mijn MacBook heeft het bijna begeven

 

Bangkok (Paragon One Residence) 412), dinsdag 21 januari 2020

Dat Travels uit de titel kan iedereen wel begrijpen maar helaas komen Troubles ook af en toe voor. Zolang er niemand gewond raakt, of nog erger, zijn die Troubles ook nog wel te overzien. De problemen die me sinds afgelopen week teisteren zijn het plotseling uitschakelen van mijn MacBook. Onderzoeken en nog eens onderzoeken op het internet wat de oorzaak kan zijn. Zou het te maken hebben met die update die ik enkele weken geleden heb geïnstalleerd? Of zou het wat anders zijn?
Ik hoef niet lang te zoeken naar de oorzaak. Apple leid me over het pad naar de batterij van mijn nog geen twee jaar oude MacBook. Wanneer ik op het icoon voor de batterij in de bovenste balk klik komt de tekst “Onderhoud vereist” met een gevaren driehoek tevoorschijn. Ook daar kan ik weer op klikken en dan verschijnt er een nieuw venster op mijn beeldscherm met het advies:

Onderhoud vereist: De batterij werkt niet naar behoren en je merkt mogelijk dat de batterij anders werkt of dat de batterij minder ver kan worden opgeladen. Breng je computer weg voor service. Totdat je je computer laat controleren, kun je de batterij gewoon blijven gebruiken zonder schade aan de computer toe te brengen.

Dat laatste lucht in ieder geval op maar dat de batterij nog maar anderhalf uur meegaat is meer een praktisch probleem wanneer ik bijvoorbeeld in het vliegtuig nog wat wil werken. Verder onderzoek verteld me dat de batterij volgens Apple een aanbevolen leven heeft van 1000 maal opladen. Mijn teller staat op 256 en dat is dus aanzienlijk minder dan de levensverwachting die Apple op haar website heeft geplaatst. Mijn MacBook is uit de garantie maar het moet duidelijk zijn dat dit een uitzondering betreft en ik weet dat Apple daar soms niet moeilijk over doet. Dus we gaan op zoek naar een reparatie punt voor Apple computers. Google is daar niet duidelijk in dus gaan we op de bonnefooi naar Sukhumvit, waar er toch minimaal twee Apple Care Centers gevestigd moeten zijn.  

We steken binnendoor en lopen vanaf het “Democracy Monument” naar de “Phanfa Bridge”. Iedereen die in Bangkok is geweest kan bevestigen dat het openbaar vervoer er in de laatste jaren goed in elkaar steekt. Vandaag de dag rijden er duizenden bussen, er is een ondergrondse Metro en een bovengrondse Skytrain. Dit alles heeft honderden knooppunten waardoor je redelijk gemakkelijk van A naar B kan komen. Maar het meest spectaculaire openbaar vervoermiddel zijn toch wel de houten boten die over de klongs, de kanalen in Bangkok, razen. Een klong is niets anders dan een open riool en die hebben we gelukkig in de afgelopen jaren ook schoner zien worden. Toch zou ik het niet aanbevelen om een slok water te drinken. Je zou wel eens heel erg ziek kunnen worden!
We stappen uit bij “Pratu Nam” en lopen snel over de loopbrug naar het “Central World” winkelcentrum om te worden opgeslokt door de koelte van de airconditioning. Het “smog probleem” van Bangkok heeft het dagelijkse leven voor de inwoners van Bangkok ingrijpend veranderd. De eens zo karakteristieke geur van wierook is in heel Bangkok verdwenen. Er wordt namelijk ook geen wierook meer verbrand om het fijnstof tegen te gaan.

In het “Central World” winkelcentrum gaat het hoofdzakelijk om het naderende Chinees nieuwjaar! Het jaar van “de Rat” komt er aan en dit is een mooi moment om jullie te vertellen dat er geen Thais woord bestaat voor muis. Wij kennen natuurlijk allemaal “Mickey en Minnie Mouse”? Nou in Thailand zijn het “Micky en Minnie de kleine Rat”! Rekken hangen vol met kleding in alle vormen en maten bedrukt met de wereldberoemde Walt Disney figuren.

Ook bij de “Erawan Shrine” is de wierook in de ban gedaan! Het is spijtig, het ontbreken van de dikke rookwolken en de geur van de wierook neemt namelijk toch wel aardig wat van de mystiek weg. Ik wil het niet tot in den treure blijven herhalen maar op de hoog boven het verkeer hangende wandelbrug is het erg rustig. Ik heb geen idee hoe ze hier in Thailand de toeristengroei per jaar berekenen maar een blinde kan zien dat er iets aan de berekening niet klopt. En dan nu met dat “Wuhan-virus” (Corona virus variant) zullen de Chinezen ook wel enkele maanden niet meer in Thailand arriveren. Passerende blanke gezichten zijn erg zeldzaam en de blanken die je ziet werken haast allemaal in de buurt! Hoe ik dat weet? De schoenen, kijk naar een man zijn schoenen en je ziet meteen of hij in de buurt op een kantoor werkt of op vakantie is!

Voordat we bij het “Siam Discovery” winkelcentrum naar binnen stappen moet ik vanzelfsprekend nog even een foto van mijn lieve vrouw maken met de rode nieuwjaar bomen.
Bij de informatiebalie van het “Siam Discovery” wordt ik meteen een stuk wijzer. De Apple iCare Shop is vier jaar geleden verhuisd naar een nieuwe locatie. Het vriendelijke meisje legt mij in prima engels uit waar we naar toe moeten.
Met haar aanwijzingen in het een fluitje van een cent en binnen een half uur staan we voor het reparatiecentrum voor Apple producten, iPhones lijken de grootste groep apparaten met problemen te zijn. Gelukkig is het er niet zo heel erg druk maar alles wat er aan de muur hangt en op de ramen van de etalage staat is in het Thais. De engelse taal barrière werpt zich al op voordat wij binnen zijn.
Ik neem een kaartje met een nummer en zodra de robotstem “soon, nung, soon”, 010, door de luidsprekers heeft geroepen sta ik op. De jongen achter balie nummer vier kijkt me met doodsangsten aan. Hij blijkt het slachtoffer te zijn die de “Farang” (westerling in het Thai) moet helpen. Zodra ik aanstalten maak om op de stoel tegenover hem te gaan zitten staat jij op. Met beiden vlakke handen waaiert hij in de lucht voor zijn borst als teken dat ik rustig moet blijven zitten en hij verdwijnt achter een brede anonieme deur. Niet veel later verschijnt er een andere jongen met wat meer gezichtsbeharing dan de gemiddelde Thai maar een baard zou ik het niet durven noemen.
In een kort en rommelig gesprek kom ik drie belangrijke dingen te weten.
• De prijs voor de reparatie zal ongeveer 9.300 baht bedragen, dit omdat hij de hele bovenkant van mijn laptop inclusief toetsenbord moet vervangen.
• Er is geen voorraad, het onderdeel moet uit Singapore komen en dat duurt ongeveer tien werkdagen.
• Er wordt geen garantie gegeven op de reparatie.
Nou, dat is me dan duidelijk. Ik ga mijn mogelijkheden bekijken en kom misschien nog wel terug. Onze missie voor vandaag zit er op en het wordt tijd voor de lunch.  

Onze ogen vallen op een noedelrestaurant niet ver van het Apple Care Center waar de reclames voor de deur mooie gerechten laten zien. Met een “Panaeng Moo” en een "Knapperige kip met Sinaasappel” vieren we tijdens deze lunch mijn zestigjarige verjaardag. Een mijlpaal! Want met elk jaar dat ik nu ouder wordt besef ik dat er veel vrienden en kennissen zijn die mijn leeftijd niet hebben gehaald of zullen halen.

Na een korte middagrust in de koelte van de airconditioning in de hotelkamer, een koud biertje op het balkon, is het tijd om de avond in te gaan vullen. Khao San Road is nog steeds het onbetwiste middelpunt voor de jongere en oudere reizigers in Thailand. Vanuit deze buurt vertrekken er elke nacht tientallen bussen naar elke uithoek van Thailand die de op drugs, seks, drank en sensatie beluste jongeren wat te bieden heeft.

Hier op Khao San Road zijn ze erg vindingrijk om in de steeds veranderende wereld van het rugzakken toch nog geld te kunnen blijven verdienen. “Krokodil van het spit” is de nieuwe trend.Voor 150 baht, een kleine vijf euro, kun je proeven.

Wij houden het voor het avondeten bij een oude belende, een beproefd concept waar we een en twintig jaar geleden al gingen eten. Het “Shoshanna” restaurant. Shoarma op de Israëlische manier met humus, Israëlische salade en eigen gesneden patatten. Het smaakt nog net zo goed als al die keren ervoor. De eigenaar komt ons persoonlijk begroeten omdat hij ons heeft herkend. Voor minder dan € 17,- hebben we heerlijk gegeten! Na de maaltijd zitten we beiden tot aan de rand vol. Het is een herinnering waardige dag geweest en nu gaan we op naar de zeventig! Ik hoop vanzelfsprekend het volgende jaar van het varken nog mee te maken!

We konden het niet laten! Op de terugweg naar het hotel lopen we toch nog even over Khao San Road om wat vrienden gedag te zeggen. Nok is blij om ons te zien maar ik heb de kracht niet meer om langer te blijven. Ik verlang naar mijn bed en wij beloven plechtig dat we deze week nog een avond langskomen. Wat vroeger zodat we met z’n drieën een biertje kunnen drinken zoals in de goede oude tijden.

Thailand: Een week in Bangkok

Bangkok (Paragon One Residence) 412), maandag 20 januari 2020

Ik wil niet zeggen dat we bij zijn dat we eindelijk weg zijn uit Pattaya maar het voelt enigszins wel als een opluchting! Pattaya heeft veel van haar charmes verloren maar ook wij zijn in de afgelopen twintig jaar veel veranderd. We beginnen aan de derde en laatste etappe van deze toch wel bijzondere reis. De koffers blijven opnieuw achter in het Boxing Roo Hotel en in onze rugzakken zit alleen het hoogstnodige zodat we licht kunnen reizen.
Ik ben al vroeg uit bed omdat ik weer een brief naar de gemeente, inclusief onderbouwing, moet sturen voordat ik op verzoek van de gemeente Zaltbommel in de Thaise gevangenis verdwijn. De gemeente ziet mij nu echt als een boef en vele afdelingen spannen samen om ons ten gronde te richten. Er schijnen verschillende dwangbevelen onderweg te zijn die gebaseerd zijn op foutieve aanslagen voor de gemeentelijke belastingen.
In de belevingswereld van de gemeente Zaltbommel is de telefoonwinkel nog steeds geopend. Op Facebook lees ik steeds weer dat ze graag met me willen praten. Ik zou liever hebben dat ze na vijftien jaar stuntelen eindelijke een keer naar mij luisteren! Onderbouwen is de sleutel tot succes, en daarvan heb ik al genoeg naar de Hogeweg gestuurd. Gelukkig heb ik nog genoeg troefkaarten in mijn hand om mijn stelling te onderbouwen en wellicht tot andere gedachten te brengen. Met een klik van de muis vertrekken 43 A4tjes, ja jullie lezen het goed, 43 A4tjes met de email naar drie verschillende afdelingen en de verantwoordelijke wethouder van de gemeente Zaltbommel. Nu begrijpt u meteen ook waar een groot gedeelte van de gemeentelijke belastingen voor wordt gebruikt! Bij die wethouder zou er toch ook een lichtje moeten gaan branden? Wie is eigenlijk de wethouder die de financiën in zijn portefeuille heeft?

Ik kan u simpel uitleggen wat er in het verleden is gebeurt!

Wanneer ik op een ochtend in 2005 op sta heeft de gemeente Zaltbommel mij tijdens mijn nachtrust een nieuw pand, volgens de definitie van heffingsambtenaar “J.R. Steenbergen”, cadeau gedaan. Da’s mooi zult u zeggen? Een gratis pand inclusief een nieuw huisnummer!
Helaas heeft de gulle gift van de gemeente ook een keerzijde. Ik kan het pand nooit verkopen, omdat de buurman de eigenaar is van het appartementsrecht met datzelfde huisnummer, maar moet met terugwerkende kracht wel gemeentelijke belastingen op dat huisnummer betalen! Hadden ze mij niet doormiddel van een brief op de hoogte kunnen stellen? Dan had ik die gulle gift zeker geweigerd! Er is nu een situatie met twee keer het huisnummer 13 aan de Omhoeken in Zaltbommel! Ook gemakkelijke voor PostNL en alle andere bezorgers die aan de deur komen. Klagen en bezwaren helpt niet. ‘Ga maar naar de rechter!’, is steevast hun antwoord. Voor mij is dat een zwaktebod, zo ga je toch niet met de burgers die je salaris betalen om?

De vers gezette koffie smaakt me goed en gelukkig speelt de NPO Radio2 fijne deuntjes, het is tenslotte zes uur vroeger in Hilversum. Het inpakken gaat in alle stilte, de koffers kunnen de lading net aan en na de koffers te hebben ingerold in folie en met plakband te hebben verzegeld verdwijnen ze in kamer 6 van het Boxing Roo Hotel, de opslag.
“Khun Narin” van “Instyle Private Car Service” is twintig minuten te vroeg en dat steld ons zeer op ons gemak. We hebben dat in het verleden wel eens anders meegemaakt! Een taxi die zich een uur van tevoren afmeld of een taxi die een uur te laat is. Ik ken “Khun Narin” al meer dan 21 jaar maar dat vertroebelt niet mijn oordelen.

Onderweg zien we vanuit de taxi het toch wel heel veel veranderde Thailand. Neem de infrastructuur die alleen maar beter is geworden en ook de industrie, productie en assemblage, heeft voor enorme industriële parken langs de snelwegen gezorgd. Maar met elke kilometer die we dichterbij Bangkok komen zien we ook de eerste symptomen van verkeersinfarcten en het simpele feit dat er gewoonweg teveel verkeer op de weg is rond deze miljoenenstad. De snelheid gaat stapsgewijs omlaag totdat we zijn aangekomen bij langzaam voortkruipend verkeer.

Aangekomen bij het “Paragon One Residence” gaat het niet helemaal zoals verwacht! Ik betaal de verschuldigde 6.300 baht voor zeven nachten (€ 26,87 per nacht) zoals op mijn boeking vermeld en de receptioniste overhandigt mij de sleutelkaart van kamer 304. We nemen de lift naar de derde verdieping en zodra ik de deur openzwaai weten we dat deze kamer het niet gaat worden voor de komende zeven nachten! Ik mis het beloofde balkon.
Lyka blijft alleen achter in de kleine donkere kamer terwijl ik naar beneden ga om te proberen iets te regelen. Dat is niet gemakkelijk! Er is een kleine taal barrière en dat opgeteld met het altijd uiterst gevoelige Thaise gezichtverlies is vaak een recept voor een ramp. Ik krijg een heel verhaal en uiteindelijk is het mij allemaal duidelijk. Ik heb namelijk, per ongeluk, een standaard kamer geboekt terwijl ik tijdens een vorig bezoek in een Deluxe kamer heb verbleven.
‘Ohhhh, is het wellicht mogelijk dat ik een Deluxe kamer krijg?’
‘Nee, dat is niet mogelijk!’
‘Heeft u morgen wellicht een Deluxe kamer vrij?’
De receptioniste kijkt mij, en daarna haar collega, die alles nauwkeurig volgt, en daarna weer mij aan. Er volgt tussen de twee een overleg in de Thaise taal met vriendelijke gezichten die me af en toe aankijken. Gezichten met de hypnotiserende ogen van een dansende cobra doen voorkomen. De receptioniste richt zich opnieuw naar mij met een glimlach waarvan ik oprecht hoop dat die vriendelijk is bedoelt.
‘Wij hebben wel een Deluxe kamer vrij maar dan moet u bijbetalen!’
‘Dat is voor mij geen probleem, maar hoeveel moet ik bijbetalen?’
‘Zevenhonderd baht.’
‘Per nacht?’, vraag ik verbaasd.
‘Nee, voor de hele week, honderd baht extra per nacht’, antwoord ze terwijl ze haar ogen verlegen neerslaat.
Ik tel zevenhonderd baht af op de counter van de receptie en ontvang een andere sleutelkaart.

Deluxe Kamer 412 is het dus helemaal. Zei het dat er een vreemde geur van gefermenteerde groente hangt, verse zuurkool komt er heel erg dicht bij, het kan ook een overblijfsel zijn van een plas kots die in het laminaat is trokken maar dat kan ons weinig schelen. Dit is ons thuis voor de komende zeven nachten.

Lang brengen we niet door op de kamer want onze magen knorren. De rugzakken gaan onuitgepakt op de vloer en wij draaien meteen weer om. Een stukje terug in de Soi is het “Prasuri Guest House” en tijdens mijn vorige bezoek aan Bangkok was het een prima plaats om een hapje Thais te eten. Zo ook deze keer! Voor minder dan twee euro per bordje kun je je absoluut geen bult vallen. Terug naar de kamer of toch maar even de benen strekken om het eten te laten zakken en later op de kamer in de koelte van de airconditioning te gaan liggen?

Het wordt het tweede! Langs de oude stadsmuur slenteren we richting de rivier. Mijn gedachten dwalen af en toe af naar het verleden. Wat is het hier toch allemaal veranderd in de afgelopen twintig jaar. Luxe koffiehuizen hebben de plaats ingenomen van de vader/moeder noedelsoep restaurants. Het aanbod van restaurants is nu nog exotischer dan Thailand zelf!
Aan de rivier genieten we van de voorbij komende veerboten. De schelle fluitsignalen van de matroos op het achterdek om de kapitein/stuurman te instrueren. Rijen rugzakkers die op weg zijn naar Khao San Road om een snuifje van het idyllische oude backpacken op te snuiven. De romantiek is allang verdwenen, de commercie en hebzucht voeren nu de boventoon.
‘No Photo” kun je overal lezen en horen!

Op de terugweg naar het hotel lopen we door smalle Soi van het “Ratchadamnoen postkantoor” richting de McDonald’s bij het “Democracy Monument”. Er is hier stevig gesloopt! Toch lijkt het mij ook dat er wordt gerenoveerd? Zouden ze in Bangkok, en misschien ook in Thailand, dan eindelijk, voordat het echt te laat is, hebben ontdekt dat oude cultuur en architectuur belangrijk zijn voor de toekomst van het toerisme? De gele betonnen bunkers uit de jaren vijftig zijn uniek en verdienen om behouden te blijven.

Nadat we langer dan gepland de ogen dicht hebben gehad gaan we maar op pad voor het avondeten. Uitgerekend op de hoek van de Soi die bekend staat om haar vegetarische restaurants bestuur ik de wel heel summiere engelse menukaart aan de wand van het restaurant. Vragen helpt natuurlijk. Er is “Pad Krapow Gai”, de versie met kip, te verkrijgen en wij vallen meteen neer. De vrouw wijst naar de koelkast als teken dat we ons zelf maar moeten bedienen. Een grote fles Leo bier wordt geopend om straks de vlammen van het pittige Thaise eten te doven. Het eten smaakt zoals we verwacht hebben en als dank drinken we nog een tweede fles bier. Voor 260 baht (€ 7,75) gaan we voldaan terug naar het hotel. Voor mij nog een biertje op het balkon en dan naar bed, we hebben nog een week Bangkok voor ons!

Thailand: Pattaya, een veranderende stad aan de zee

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 9), zondag 19 januari 2020

Na vier dagen in Pattaya kijk ik terug naar de eens zo bruisende stad. Wat er hier is gebeurd is moeilijk voor te stellen wanneer je deze plaats nooit hebt bezocht. De verandering is al jaren geleden ingezet. Waar vroeger alle nieuwe gebouwen een onophoudelijke nieuwe stroom aan massagesalons, Europese en Australische restaurants en bars opleverde lijkt die stroom nu opgedroogd. Het gezegde 'Vele varkens maken de spoeling dun’ gaat hier al jaren op! Zoals overal in de zakenwereld blijven de beste en de drukste bestaan. Het is een markt die bestaat uit een wankele mix van kwaliteit, gunnen en gezelligheid.
De verandering in de uitgaanswereld van Pattaya, en dan met de nadruk op de meisjes uit de Isaan, is overal merkbaar. Ook die stroom van lijkt nu op te drogen. De prijzen stijgen en de meisjes zijn langzaam vervangen door wat oudere vrouwen, veelal weduwen of verlaten door hun mannen. Die nieuwe golf gaat veelal ook niet meer de hele avond in de bar zitten maar vinden hun klanten via de velen groepen op de sociale media. Liefde is nog steeds goede handel maar wel in een andere vorm. Het Pattaya zoals wij het kennen van 15 à 20 jaar geleden komt nooit meer terug. Dat staat als een paal boven water.
Toch hoeft Pattaya als vakantiebestemming niet te wanhopen want na de Amerikanen, Europeanen, Australiërs, Russen, Indiërs en Chinezen hebben nu ook de Thai zelf Pattaya ontdekt. Pattaya ligt tenslotte maar anderhalf uur rijden van Bangkok en daardoor is het een ideale weekend bestemming om de stank en de smorende hitte van de stad te ontvluchten.
Maar wat betekend dat voor de velen expats die al jaren in Pattaya wonen? Nou, eigenlijk helemaal niets. Zij doen gewoon de dagelijkse boodschappen in de supermarkt en kijken naar de Nederlandse TV. Er zullen altijd plaatsen overblijven in Pattaya waar je nog een broodje kroket of een sateetje met patat kan gaan eten.
De massagesalons zullen hoogstwaarschijnlijk als eerste verdwijnen, en dat is geen “happy ending”! Wellicht zal dat uiteindelijk voor alle zaken aan de doorgaande straten zijn die hoofdzakelijk voor buitenlandse toeristen zijn opgezet gebeuren. Van tandartsen tot en met souvenirwinkels. Maar wat zal er dan met al die ruimte op de begane grond gaan gebeuren? Niemand die het weet! De huidige huurprijzen zijn niet in ieder geval niet houdbaar en wij weten allemaal dat de Thaise investeerders het liever leeg laten staan dan dat ze de huur met de helft verminderen.
De toekomst is onzeker maar zeker niet hopeloos. Pattaya was en blijft een mooie vakantiebestemming. Het is alleen duurder geworden en veranderd. Dat is voor iedere toerist een eigen keuze! Maar ook het meer onontdekte Thailand wordt steeds aantrekkelijker! Een paar weken in de Isaan in een 4 sterrenhotel met een zwembad kan zo maar een aantrekkelijk alternatief zijn.

Op onze eerste ochtend ben ik al vroeg wakker door het verkeer dat luid schreeuwend over de straat voor het hotel na de lange nacht huiswaarts keert. Ook zo’n punt waar steeds meer bezoekers een hekel aan krijgen. Geluidsoverlast ’s nachts. Tenminste wanneer je ze tijdens de gesprekken moet geloven.
Het is iets over zes wanneer ik de koffie voor de eerste keer opschenk en mijn vaste zitplaats op het enorme balkon inneem. Motoren met open uitlaten en pick-up trucks met geluidsinstallaties zo groot dat ze voor de voortstuwing al voldoende zouden zijn. Een kakofonie van stedelijke jungle geluiden aangevuld met de onzichtbare geluidsgolven van een basdreun die ritmisch zachtjes in je maag stompt. Goedemorgen Pattaya, een heel andere wereld dan Angeles City.
Na twee bakkies koffie stap ik net voor zeven uur de zijdeur van het “Boxing Roo Hotel” uit. Het is nog aangenaam koel en de lucht is licht bewolkt, er breekt een mooie dag aan. 

Enkele minuten later sta ik oog in oog met een slachtoffer van de achteruitgang van het toerisme. Wat eens het respectabele “Retox Restaurant” was is nu veranderd in een braak liggend terrein met de laatste resten puin op een betegelde vloer. Voor een moment denk ik aan de vele Engelse ontbijten, een zeer gewild gerecht in Pattaya, die ik hier heb genuttigd. Ik heb daar ook nog wel eens een nacht in het aangrenzende hotel met dezelfde naam geslapen. Alleen daar heb ik minder goede herinneringen aan.  

Het is stil op straat! Het is natuurlijk pas half acht maar ik kan me tijden herinneren dat het om zes uur ’s morgens al spitsuur was. Het is treurig, er hangt ook een tragische sfeer alsof er zich een ramp heeft voltrokken. Ik denk aan een SF-film waarin het grootste gedeelte van de mensheid door een dodelijk virus is uitgewist. Een virus waar ik steeds meer over lees lijkt nu in China te woeden. 

Met een omweg loop ik naar “Friendship Supermarket” om een tasje ontbijt in te slaan. “MIKE" blijft maar bouwen en ook zijn oude winkelcentrum krijgt een facelift om weer voor de komende jaren mee te kunnen komen in het winkelgeweld van de enorme winkelcentra. Ik schud zachtjes mijn hoofd en loop verder langs de boulevard van Pattaya. De golven breken op het lege strand dat wacht op de toeristen die het komende weekend weer komen.      

De afgelopen vier dagen zijn snel voorbij gegaan! Eigenlijk hebben we uitgerust, ik heb elke middag wat bier gedronken en veel, en lekker, gegeten. De beste plaatsen van deze laatste dagen: Big-C foodcourt, “Hachiban Ramen” en niet te vergeten “Malee House” in Soi Lengkee. De dagmenu’s zijn super geprijsd en de kwaliteit van het eten uitstekend. Verse broodjes, ham en kaas kwamen elke ochtend van “Friendship Supermarket”. Thailand is niet goedkoop meer maar het is er nog steeds goed vertoeven. 

Voor mij is het de stilte voor de storm! Ik heb maar weinig voor te bereiden want het zijn de door mij platgelopen paden die we gaan betreden de komende weken. Na de tegenslagen met de visa heb ik alles om moeten zetten om niet in de problemen te komen. Hotels geannuleerd en tickets en hotelboekingen verloren. Het reizen wordt alleen maar moeilijker voor onafhankelijke reizigers. Voor ons, wij doen eerst nog een weekje Bangkok waarna we een mooi einde aan deze reis gaan maken. Morgen vroeg op om met de taxi van “Instyle Private Car Service” (+66 84 639 5192) naar Bangkok te gaan!