Thailand: Een week in Bangkok

Bangkok (Paragon One Residence) 412), maandag 20 januari 2020

Ik wil niet zeggen dat we bij zijn dat we eindelijk weg zijn uit Pattaya maar het voelt enigszins wel als een opluchting! Pattaya heeft veel van haar charmes verloren maar ook wij zijn in de afgelopen twintig jaar veel veranderd. We beginnen aan de derde en laatste etappe van deze toch wel bijzondere reis. De koffers blijven opnieuw achter in het Boxing Roo Hotel en in onze rugzakken zit alleen het hoogstnodige zodat we licht kunnen reizen.
Ik ben al vroeg uit bed omdat ik weer een brief naar de gemeente, inclusief onderbouwing, moet sturen voordat ik op verzoek van de gemeente Zaltbommel in de Thaise gevangenis verdwijn. De gemeente ziet mij nu echt als een boef en vele afdelingen spannen samen om ons ten gronde te richten. Er schijnen verschillende dwangbevelen onderweg te zijn die gebaseerd zijn op foutieve aanslagen voor de gemeentelijke belastingen.
In de belevingswereld van de gemeente Zaltbommel is de telefoonwinkel nog steeds geopend. Op Facebook lees ik steeds weer dat ze graag met me willen praten. Ik zou liever hebben dat ze na vijftien jaar stuntelen eindelijke een keer naar mij luisteren! Onderbouwen is de sleutel tot succes, en daarvan heb ik al genoeg naar de Hogeweg gestuurd. Gelukkig heb ik nog genoeg troefkaarten in mijn hand om mijn stelling te onderbouwen en wellicht tot andere gedachten te brengen. Met een klik van de muis vertrekken 43 A4tjes, ja jullie lezen het goed, 43 A4tjes met de email naar drie verschillende afdelingen en de verantwoordelijke wethouder van de gemeente Zaltbommel. Nu begrijpt u meteen ook waar een groot gedeelte van de gemeentelijke belastingen voor wordt gebruikt! Bij die wethouder zou er toch ook een lichtje moeten gaan branden? Wie is eigenlijk de wethouder die de financiën in zijn portefeuille heeft?

Ik kan u simpel uitleggen wat er in het verleden is gebeurt!

Wanneer ik op een ochtend in 2005 op sta heeft de gemeente Zaltbommel mij tijdens mijn nachtrust een nieuw pand, volgens de definitie van heffingsambtenaar “J.R. Steenbergen”, cadeau gedaan. Da’s mooi zult u zeggen? Een gratis pand inclusief een nieuw huisnummer!
Helaas heeft de gulle gift van de gemeente ook een keerzijde. Ik kan het pand nooit verkopen, omdat de buurman de eigenaar is van het appartementsrecht met datzelfde huisnummer, maar moet met terugwerkende kracht wel gemeentelijke belastingen op dat huisnummer betalen! Hadden ze mij niet doormiddel van een brief op de hoogte kunnen stellen? Dan had ik die gulle gift zeker geweigerd! Er is nu een situatie met twee keer het huisnummer 13 aan de Omhoeken in Zaltbommel! Ook gemakkelijke voor PostNL en alle andere bezorgers die aan de deur komen. Klagen en bezwaren helpt niet. ‘Ga maar naar de rechter!’, is steevast hun antwoord. Voor mij is dat een zwaktebod, zo ga je toch niet met de burgers die je salaris betalen om?

De vers gezette koffie smaakt me goed en gelukkig speelt de NPO Radio2 fijne deuntjes, het is tenslotte zes uur vroeger in Hilversum. Het inpakken gaat in alle stilte, de koffers kunnen de lading net aan en na de koffers te hebben ingerold in folie en met plakband te hebben verzegeld verdwijnen ze in kamer 6 van het Boxing Roo Hotel, de opslag.
“Khun Narin” van “Instyle Private Car Service” is twintig minuten te vroeg en dat steld ons zeer op ons gemak. We hebben dat in het verleden wel eens anders meegemaakt! Een taxi die zich een uur van tevoren afmeld of een taxi die een uur te laat is. Ik ken “Khun Narin” al meer dan 21 jaar maar dat vertroebelt niet mijn oordelen.

Onderweg zien we vanuit de taxi het toch wel heel veel veranderde Thailand. Neem de infrastructuur die alleen maar beter is geworden en ook de industrie, productie en assemblage, heeft voor enorme industriële parken langs de snelwegen gezorgd. Maar met elke kilometer die we dichterbij Bangkok komen zien we ook de eerste symptomen van verkeersinfarcten en het simpele feit dat er gewoonweg teveel verkeer op de weg is rond deze miljoenenstad. De snelheid gaat stapsgewijs omlaag totdat we zijn aangekomen bij langzaam voortkruipend verkeer.

Aangekomen bij het “Paragon One Residence” gaat het niet helemaal zoals verwacht! Ik betaal de verschuldigde 6.300 baht voor zeven nachten (€ 26,87 per nacht) zoals op mijn boeking vermeld en de receptioniste overhandigt mij de sleutelkaart van kamer 304. We nemen de lift naar de derde verdieping en zodra ik de deur openzwaai weten we dat deze kamer het niet gaat worden voor de komende zeven nachten! Ik mis het beloofde balkon.
Lyka blijft alleen achter in de kleine donkere kamer terwijl ik naar beneden ga om te proberen iets te regelen. Dat is niet gemakkelijk! Er is een kleine taal barrière en dat opgeteld met het altijd uiterst gevoelige Thaise gezichtverlies is vaak een recept voor een ramp. Ik krijg een heel verhaal en uiteindelijk is het mij allemaal duidelijk. Ik heb namelijk, per ongeluk, een standaard kamer geboekt terwijl ik tijdens een vorig bezoek in een Deluxe kamer heb verbleven.
‘Ohhhh, is het wellicht mogelijk dat ik een Deluxe kamer krijg?’
‘Nee, dat is niet mogelijk!’
‘Heeft u morgen wellicht een Deluxe kamer vrij?’
De receptioniste kijkt mij, en daarna haar collega, die alles nauwkeurig volgt, en daarna weer mij aan. Er volgt tussen de twee een overleg in de Thaise taal met vriendelijke gezichten die me af en toe aankijken. Gezichten met de hypnotiserende ogen van een dansende cobra doen voorkomen. De receptioniste richt zich opnieuw naar mij met een glimlach waarvan ik oprecht hoop dat die vriendelijk is bedoelt.
‘Wij hebben wel een Deluxe kamer vrij maar dan moet u bijbetalen!’
‘Dat is voor mij geen probleem, maar hoeveel moet ik bijbetalen?’
‘Zevenhonderd baht.’
‘Per nacht?’, vraag ik verbaasd.
‘Nee, voor de hele week, honderd baht extra per nacht’, antwoord ze terwijl ze haar ogen verlegen neerslaat.
Ik tel zevenhonderd baht af op de counter van de receptie en ontvang een andere sleutelkaart.

Deluxe Kamer 412 is het dus helemaal. Zei het dat er een vreemde geur van gefermenteerde groente hangt, verse zuurkool komt er heel erg dicht bij, het kan ook een overblijfsel zijn van een plas kots die in het laminaat is trokken maar dat kan ons weinig schelen. Dit is ons thuis voor de komende zeven nachten.

Lang brengen we niet door op de kamer want onze magen knorren. De rugzakken gaan onuitgepakt op de vloer en wij draaien meteen weer om. Een stukje terug in de Soi is het “Prasuri Guest House” en tijdens mijn vorige bezoek aan Bangkok was het een prima plaats om een hapje Thais te eten. Zo ook deze keer! Voor minder dan twee euro per bordje kun je je absoluut geen bult vallen. Terug naar de kamer of toch maar even de benen strekken om het eten te laten zakken en later op de kamer in de koelte van de airconditioning te gaan liggen?

Het wordt het tweede! Langs de oude stadsmuur slenteren we richting de rivier. Mijn gedachten dwalen af en toe af naar het verleden. Wat is het hier toch allemaal veranderd in de afgelopen twintig jaar. Luxe koffiehuizen hebben de plaats ingenomen van de vader/moeder noedelsoep restaurants. Het aanbod van restaurants is nu nog exotischer dan Thailand zelf!
Aan de rivier genieten we van de voorbij komende veerboten. De schelle fluitsignalen van de matroos op het achterdek om de kapitein/stuurman te instrueren. Rijen rugzakkers die op weg zijn naar Khao San Road om een snuifje van het idyllische oude backpacken op te snuiven. De romantiek is allang verdwenen, de commercie en hebzucht voeren nu de boventoon.
‘No Photo” kun je overal lezen en horen!

Op de terugweg naar het hotel lopen we door smalle Soi van het “Ratchadamnoen postkantoor” richting de McDonald’s bij het “Democracy Monument”. Er is hier stevig gesloopt! Toch lijkt het mij ook dat er wordt gerenoveerd? Zouden ze in Bangkok, en misschien ook in Thailand, dan eindelijk, voordat het echt te laat is, hebben ontdekt dat oude cultuur en architectuur belangrijk zijn voor de toekomst van het toerisme? De gele betonnen bunkers uit de jaren vijftig zijn uniek en verdienen om behouden te blijven.

Nadat we langer dan gepland de ogen dicht hebben gehad gaan we maar op pad voor het avondeten. Uitgerekend op de hoek van de Soi die bekend staat om haar vegetarische restaurants bestuur ik de wel heel summiere engelse menukaart aan de wand van het restaurant. Vragen helpt natuurlijk. Er is “Pad Krapow Gai”, de versie met kip, te verkrijgen en wij vallen meteen neer. De vrouw wijst naar de koelkast als teken dat we ons zelf maar moeten bedienen. Een grote fles Leo bier wordt geopend om straks de vlammen van het pittige Thaise eten te doven. Het eten smaakt zoals we verwacht hebben en als dank drinken we nog een tweede fles bier. Voor 260 baht (€ 7,75) gaan we voldaan terug naar het hotel. Voor mij nog een biertje op het balkon en dan naar bed, we hebben nog een week Bangkok voor ons!

Thailand: Pattaya, een veranderende stad aan de zee

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 9), zondag 19 januari 2020

Na vier dagen in Pattaya kijk ik terug naar de eens zo bruisende stad. Wat er hier is gebeurd is moeilijk voor te stellen wanneer je deze plaats nooit hebt bezocht. De verandering is al jaren geleden ingezet. Waar vroeger alle nieuwe gebouwen een onophoudelijke nieuwe stroom aan massagesalons, Europese en Australische restaurants en bars opleverde lijkt die stroom nu opgedroogd. Het gezegde 'Vele varkens maken de spoeling dun’ gaat hier al jaren op! Zoals overal in de zakenwereld blijven de beste en de drukste bestaan. Het is een markt die bestaat uit een wankele mix van kwaliteit, gunnen en gezelligheid.
De verandering in de uitgaanswereld van Pattaya, en dan met de nadruk op de meisjes uit de Isaan, is overal merkbaar. Ook die stroom van lijkt nu op te drogen. De prijzen stijgen en de meisjes zijn langzaam vervangen door wat oudere vrouwen, veelal weduwen of verlaten door hun mannen. Die nieuwe golf gaat veelal ook niet meer de hele avond in de bar zitten maar vinden hun klanten via de velen groepen op de sociale media. Liefde is nog steeds goede handel maar wel in een andere vorm. Het Pattaya zoals wij het kennen van 15 à 20 jaar geleden komt nooit meer terug. Dat staat als een paal boven water.
Toch hoeft Pattaya als vakantiebestemming niet te wanhopen want na de Amerikanen, Europeanen, Australiërs, Russen, Indiërs en Chinezen hebben nu ook de Thai zelf Pattaya ontdekt. Pattaya ligt tenslotte maar anderhalf uur rijden van Bangkok en daardoor is het een ideale weekend bestemming om de stank en de smorende hitte van de stad te ontvluchten.
Maar wat betekend dat voor de velen expats die al jaren in Pattaya wonen? Nou, eigenlijk helemaal niets. Zij doen gewoon de dagelijkse boodschappen in de supermarkt en kijken naar de Nederlandse TV. Er zullen altijd plaatsen overblijven in Pattaya waar je nog een broodje kroket of een sateetje met patat kan gaan eten.
De massagesalons zullen hoogstwaarschijnlijk als eerste verdwijnen, en dat is geen “happy ending”! Wellicht zal dat uiteindelijk voor alle zaken aan de doorgaande straten zijn die hoofdzakelijk voor buitenlandse toeristen zijn opgezet gebeuren. Van tandartsen tot en met souvenirwinkels. Maar wat zal er dan met al die ruimte op de begane grond gaan gebeuren? Niemand die het weet! De huidige huurprijzen zijn niet in ieder geval niet houdbaar en wij weten allemaal dat de Thaise investeerders het liever leeg laten staan dan dat ze de huur met de helft verminderen.
De toekomst is onzeker maar zeker niet hopeloos. Pattaya was en blijft een mooie vakantiebestemming. Het is alleen duurder geworden en veranderd. Dat is voor iedere toerist een eigen keuze! Maar ook het meer onontdekte Thailand wordt steeds aantrekkelijker! Een paar weken in de Isaan in een 4 sterrenhotel met een zwembad kan zo maar een aantrekkelijk alternatief zijn.

Op onze eerste ochtend ben ik al vroeg wakker door het verkeer dat luid schreeuwend over de straat voor het hotel na de lange nacht huiswaarts keert. Ook zo’n punt waar steeds meer bezoekers een hekel aan krijgen. Geluidsoverlast ’s nachts. Tenminste wanneer je ze tijdens de gesprekken moet geloven.
Het is iets over zes wanneer ik de koffie voor de eerste keer opschenk en mijn vaste zitplaats op het enorme balkon inneem. Motoren met open uitlaten en pick-up trucks met geluidsinstallaties zo groot dat ze voor de voortstuwing al voldoende zouden zijn. Een kakofonie van stedelijke jungle geluiden aangevuld met de onzichtbare geluidsgolven van een basdreun die ritmisch zachtjes in je maag stompt. Goedemorgen Pattaya, een heel andere wereld dan Angeles City.
Na twee bakkies koffie stap ik net voor zeven uur de zijdeur van het “Boxing Roo Hotel” uit. Het is nog aangenaam koel en de lucht is licht bewolkt, er breekt een mooie dag aan. 

Enkele minuten later sta ik oog in oog met een slachtoffer van de achteruitgang van het toerisme. Wat eens het respectabele “Retox Restaurant” was is nu veranderd in een braak liggend terrein met de laatste resten puin op een betegelde vloer. Voor een moment denk ik aan de vele Engelse ontbijten, een zeer gewild gerecht in Pattaya, die ik hier heb genuttigd. Ik heb daar ook nog wel eens een nacht in het aangrenzende hotel met dezelfde naam geslapen. Alleen daar heb ik minder goede herinneringen aan.  

Het is stil op straat! Het is natuurlijk pas half acht maar ik kan me tijden herinneren dat het om zes uur ’s morgens al spitsuur was. Het is treurig, er hangt ook een tragische sfeer alsof er zich een ramp heeft voltrokken. Ik denk aan een SF-film waarin het grootste gedeelte van de mensheid door een dodelijk virus is uitgewist. Een virus waar ik steeds meer over lees lijkt nu in China te woeden. 

Met een omweg loop ik naar “Friendship Supermarket” om een tasje ontbijt in te slaan. “MIKE" blijft maar bouwen en ook zijn oude winkelcentrum krijgt een facelift om weer voor de komende jaren mee te kunnen komen in het winkelgeweld van de enorme winkelcentra. Ik schud zachtjes mijn hoofd en loop verder langs de boulevard van Pattaya. De golven breken op het lege strand dat wacht op de toeristen die het komende weekend weer komen.      

De afgelopen vier dagen zijn snel voorbij gegaan! Eigenlijk hebben we uitgerust, ik heb elke middag wat bier gedronken en veel, en lekker, gegeten. De beste plaatsen van deze laatste dagen: Big-C foodcourt, “Hachiban Ramen” en niet te vergeten “Malee House” in Soi Lengkee. De dagmenu’s zijn super geprijsd en de kwaliteit van het eten uitstekend. Verse broodjes, ham en kaas kwamen elke ochtend van “Friendship Supermarket”. Thailand is niet goedkoop meer maar het is er nog steeds goed vertoeven. 

Voor mij is het de stilte voor de storm! Ik heb maar weinig voor te bereiden want het zijn de door mij platgelopen paden die we gaan betreden de komende weken. Na de tegenslagen met de visa heb ik alles om moeten zetten om niet in de problemen te komen. Hotels geannuleerd en tickets en hotelboekingen verloren. Het reizen wordt alleen maar moeilijker voor onafhankelijke reizigers. Voor ons, wij doen eerst nog een weekje Bangkok waarna we een mooi einde aan deze reis gaan maken. Morgen vroeg op om met de taxi van “Instyle Private Car Service” (+66 84 639 5192) naar Bangkok te gaan!

Thailand: Ontsnapt aan de vulkaan

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 9), woensdag 15 januari 2020

Zes uur ’s morgens is dan plotseling wel ineens een beetje erg vroeg! Buiten is het nog schemer maar de zon zal niet lang meer op zich laten wachten De telefoon rinkelt en slaapdronken ga ik op zoek naar het elektronische apparaat dat we in de afgelopen weken geen enkele keer hebben gebruikt.
‘Wake up call!’, klinkt er vanuit de hoorn.
Ik bedank de receptioniste en waggel naar het toilet. We hebben twee uur totdat de taxi verschijnt om ons naar de vluchthaven in Manila te brengen. Het waren enkele spannende dagen sinds de Taal vulkaan, zestig kilometer ten zuiden van Manila, actief is geworden.

Op zaterdagavond begon de slapende Taal vulkaan plotseling rook, as en vuur te spugen. Hier in de Filippijnen raken ze daar helemaal niet van in de war, net zoals de 50+ aardbevingen rond de vulkaan geen enkele wenkbrauw zal laten rijzen. Ze zijn hier wel wat gewend van de natuurkrachten. Zo’n twintig tyfoons, honderden aardbevingen en een sporadische vulkaanuitbarsting per jaar draaien ze hun hand niet voor om.

Zondag wordt het allemaal nog een beetje erger en word de vulkaanuitbarsting breeduit op de TV verslagen. Zeven duizend bewoners moeten worden geëvacueerd en iedereen vraagt zich af hoe het verder zal gaan. Allerlei specialisten worden voor de camera gesleept en de berichten worden er niet beter op.
Het tegenovergestelde gebeurd wanneer op maandagochtend de internationale luchthaven van Manila door de autoriteiten voor onbepaalde word gesloten.

De vliegende as van een vulkaanuitbarsting en de motoren van een vliegtuig zijn een dodelijke cocktail. De as veranderd in een soort vloeibaar kleverig glas dat zich afzet op de rotorbladen in de turbine van de vliegtuig motor. Het directe gevolg is dat de turbine van de motor haar werk niet meer kan doen en niet genoeg voortstuwing meer levert om het vliegtuig in de lucht te houden. Het dodelijke gevolg is bekend.

Er gaat een golf van paniek door Angeles City en Balibago! Wat nu? Kunnen we morgen of woensdag nog wel vertrekken? De sluiting is het onderwerp van gesprek, overal waar je komt. Het is vanzelfsprekend dat wij ons ook wel een beetje zorgen beginnen te maken. De eindeloze rijen van geannuleerde vluchten op mijn beeldscherm spreken boekdelen. Als eerste boek ik twee extra dagen in het hotel, in Manila zijn volgens het nieuws nog maar weinig betaalbare hotelkamers te vinden!
Het draaien van de wind veranderd plotsklaps alles. De aspluim word nu richting zee geblazen en voert geen vliegende as meer richting de aanvlieg en vertrek routes van de “Ninoy Aquino International Airport”. Ook de activiteit van de Taal vulkaan is ook substantieel afgenomen. Maar niemand weet voor hoelang. De heren van het Filippijns Vulkanologisch Instituut voeren steeds meer apocalyptische scenarios aan. De uitbarsting van de Pinatubo in 1991 wordt zelfs aangehaald als voorbeeld wat het land te wachten staat.

Iets voor half zeven sta ik al bij de gouden bogen aan de toonbank voor twee bekers hete koffie. We hebben voldoende tijd maar ik moet eerst nog wel een beetje wakker worden. Ondertussen is Lyka ook al opgestaan en ze staat onder de douche uit volle borst de laatste hits te zingen. Na de eerste slok koffie begint ze haar haar te drogen en ik open mijn MacBook voor de laatste informatie over vlucht PR736 naar Bangkok.
Alle indicatoren staan op groen dus vanaf zeven uur is het een GO!!!!
Na de pannenkoeken en een broodje ei met worst van de McDonald’s pakken we onze bagage in een koffer en twee rugzakken. Inpakken is voor ons een routine geworden dus we gaan verder zonder een woord te zeggen! De taxichauffeur zit om kwart voor acht al bij de receptie op ons te wachten en na afscheid te hebben genomen van het voltallige aanwezige personeel zijn we klaar voor het vertrek naar Manila.
Net voordat ik wil instappen attendeert Lyka mij er op dat er nog iemand afscheid wil nemen. Ik kijk over mijn schouder en tot mijn grote verbazing staat de Koreaanse manager achter mij om afscheid van ons te nemen. Ik ben ontroert. Ik benijd hem zeker niet om zonder enige kennis van de engelse taal met de leiding van een hotel te worden opgezadeld. Ik schud zijn hand en buig respectvol, zoals ik heel vaak in Korea en Japan heb gezien. Hij laat zien dat hij het waardeert en mijn, ‘Kamsamida’*, verrast hem op aangename wijze.
Voor een laatste keer kruipen we door de verkeerschaos in de smalle straten van Balibago. Toen hier de wegen werden aangelegd en de huizen gebouwd was er van enige planning en/of verkeer absoluut geen sprake! Het is hier een doolhof van doodlopende straten. Een smalle straat gaat over in een vierbaansweg om driehonderd meter verder weer een smalle straat te worden. Brommers komen van alle kanten op ons af en de meeste autos rijden met hun alarmlichten aan om de medeweggebruikers er op te attenderen dat ze belangrijker dan de rest zijn.
Eenmaal op de snelweg glijden de kleine negatieve ervaringen een voor een voorbij in mijn gedachten. Vrouwen planten rijst op de ondergelopen velden en de chauffeur toetert naar elk voertuig dat voor zijn gevoel niet hard genoeg gaat of op de verkeerde rijbaan rijdt. Een slokje water en ik neem me voor om de Koreaanse hotelmanager de komende week een korte email te sturen met aanbevelingen hoe hij het hotel weer op de rails kan krijgen. In het Koreaans! Zo ben ik dan ook weer.
De afgelopen weken heb ik actief gezocht naar alternatieven voor het “Walk Around Hotel”, zoals het tegenwoordig heet. Maar eerlijkheid gebied om te zeggen dat ik niet een hotel heb gevonden dat in de buurt komt, zeker niet wanneer ik de prijs en het voordeel van de lokatie daarbij in ogenschouw neem. Eigenlijk heb ik al stilletjes besloten dat we de volgende keer weer in “Poolside 1” terecht zullen komen!

Om aan de veilige kant te blijven, in verband met het onvoorspelbare verkeer in Manila en omstreken, heb ik zeven uur voor de vertrektijd van het vliegtuig aangehouden als vertrektijd uit het hotel. Ik geef eerlijk toe, het is een beetje ruim, maar beter veilig en op tijd op het vliegveld dan het vliegtuig gemist.
Een van de dingen die ik nog steeds niet begrijp? Er zijn ontelbare internationale luchthavens in de wereld die alle mogelijke experimenten hebben uitgevoerd om de efficiëntie van het inchecken te verhogen en toch duurt het oneindig lang om die driehonderd mensen in gereedheid te brengen om in die aluminium pijp te stappen.
Er staat een rij van meer dan honderd meter die zigzaggend voor de incheck balies te wachten om hun ruimbagage kwijt te raken en de benodigde boarding passen te ontvangen. Om de paar minuten komt er een vrouw of man langs met een bord met daarop een bestemming en een vluchtnummer. Ze roepen wanhopig met een luide stem naar de passagiers in onze rij de bestemming die op het bord staat. Het zijn de vluchten waar de passagiers op het punt staan om aan boort van het vliegtuig te gaan en die zeker geen vertraging mogen oplopen. Later vertrekken kost geld! Er moet sneller of langer worden gevlogen en dat kan flink in de papieren lopen.
De “gelukkigen”, die eigenlijk te laat voor hun vlucht zijn, worden uit de rij gehaald en krijgen voorrang bij het inchecken. Dat gebeurt niet een keer maar het gebeurt wel vier of vijf keer terwijl wij staan te wachten. Onbegrijpende passagiers kijken elkaar met verbazing aan. Zo wordt het nut van het op tijd zijn voor je vlucht wel een beetje ongeloofwaardig!
Wanneer we dan eindelijk aan de beurt zijn gaat het gelukkig allemaal wat sneller. Mijn rugzak voor in de cabine van 12 kilo wordt te zwaar bevonden maar mijn zweverige opmerking over dure elektronica en camera lenzen overtuigd de dame achter de counter. Eindelijk tijd voor een bakkie koffie!

Het wachten gaat sneller dan gedacht. Ik haal mijn Kobo ereader tevoorschijn om de tijd nog verder te versnellen. Hoewel het vliegtuig voor onze vlucht met twintig minuten vertraging arriveert is het toch sneller klaar dan we hadden verwacht. Met mijn witte haar en mijn zestigste verjaardag in het vooruitzicht maak voor het eerst van de optie gebruik om als “Senior Citizen”, zeg maar bejaarde, als eerste aan boord te gaan. Lyka moet er om lachen en bedeesd loopt ze achter mij aan de slurf in naar het vliegtuig.

Het vliegtuig, een Airbus A320, zit na alle annuleringen van de afgelopen dagen propvol. Hoopvol kijk ik vanaf de laatste rij achterin naar de tegemoet komende passagiers. Er is namelijk nog een plaatsje vrij tussen ons in. Gelukkig slaan ze steeds links of rechts af. Ik knipoog naar Lyka, zouden we dan toch geluk hebben? En ja hoor! Met een schok komt het vliegtuig in beweging en zitten wij nog steeds met z’n tweeën op de laatste rij, de middelste stoel blijft de komende drie en half uur leeg.
Binnen dertig minuten wordt de maaltijd geserveerd en deze keer kies ik als uitzondering voor de “rijst met vis”. De maaltijd is warm en dit is een van die momenten waarop ik me afvraag waarom er een broodje bij de maaltijd zit. Het smaakt me goed maar ik laat de wijn maar in de fles.

De beloofde turbulentie blijft gelukkig achterwege! Drie en een half uur verder dalen we af naar de luchthaven van Bangkok die na ruim tien jaar haast uit zijn voegen barst. Slechte planning ten top. Bij de immigratie is het bijna leeg en dat is een meevaller! Onze bagage komt ook nog eens sneller dan verwacht van de band en dan rust ons alleen nog de taxi.
Ook die is prima op tijd en binnen een uur nadat de banden van het vliegtuig uit Manila het asfalt van de landingsbaan in Bangkok raakten zoeven we over de snelweg naar Pattaya. Dank je “Instyle Private Car Service”, voor de uitstekende service!

En dan aan het einde van deze mooie dag krijgen we toch nog een teleurstelling te verwerken. Onze vaste kamer met nummer 8 is verhuurd. Een Engelsman heeft nog twee dagen te gaan. Daar kunnen we wel mee leven en kijken er al naar uit om overmorgen te verhuizen naar de grote kamer aan de voorkant van het Boxing Roo Hotel.

Om deze dag een beetje feestelijk af te sluiten gaan we een schnitzel eten bij “Malee House Restaurant”. Malee is blij om ons te zien en wij zijn blij met de geserveerde maaltijden. Heerlijk eten voor een eerlijke en goede prijs. En zo is onze lange dag, bijna zeventien uur zijn we onderweg geweest, aan een einde gekomen. Wanneer ik mijn ogen sluit denk ik nog een moment aan het zwembad dat we vanochtend hebben achter gelaten en een lange tijd mijn thuis is geweest. Een paar dagen in Pattaya en dan gaan we beginnen aan het laatste avontuur van deze reis.

* Dankjewel in het Koreaans