Zes uur ’s morgens is dan plotseling wel ineens een beetje erg vroeg! Buiten is het nog schemer maar de zon zal niet lang meer op zich laten wachten De telefoon rinkelt en slaapdronken ga ik op zoek naar het elektronische apparaat dat we in de afgelopen weken geen enkele keer hebben gebruikt.
‘Wake up call!’, klinkt er vanuit de hoorn.
Ik bedank de receptioniste en waggel naar het toilet. We hebben twee uur totdat de taxi verschijnt om ons naar de vluchthaven in Manila te brengen. Het waren enkele spannende dagen sinds de Taal vulkaan, zestig kilometer ten zuiden van Manila, actief is geworden.
Op zaterdagavond begon de slapende Taal vulkaan plotseling rook, as en vuur te spugen. Hier in de Filippijnen raken ze daar helemaal niet van in de war, net zoals de 50+ aardbevingen rond de vulkaan geen enkele wenkbrauw zal laten rijzen. Ze zijn hier wel wat gewend van de natuurkrachten. Zo’n twintig tyfoons, honderden aardbevingen en een sporadische vulkaanuitbarsting per jaar draaien ze hun hand niet voor om.
Zondag wordt het allemaal nog een beetje erger en word de vulkaanuitbarsting breeduit op de TV verslagen. Zeven duizend bewoners moeten worden geëvacueerd en iedereen vraagt zich af hoe het verder zal gaan. Allerlei specialisten worden voor de camera gesleept en de berichten worden er niet beter op.
Het tegenovergestelde gebeurd wanneer op maandagochtend de internationale luchthaven van Manila door de autoriteiten voor onbepaalde word gesloten.
De vliegende as van een vulkaanuitbarsting en de motoren van een vliegtuig zijn een dodelijke cocktail. De as veranderd in een soort vloeibaar kleverig glas dat zich afzet op de rotorbladen in de turbine van de vliegtuig motor. Het directe gevolg is dat de turbine van de motor haar werk niet meer kan doen en niet genoeg voortstuwing meer levert om het vliegtuig in de lucht te houden. Het dodelijke gevolg is bekend.
Er gaat een golf van paniek door Angeles City en Balibago! Wat nu? Kunnen we morgen of woensdag nog wel vertrekken? De sluiting is het onderwerp van gesprek, overal waar je komt. Het is vanzelfsprekend dat wij ons ook wel een beetje zorgen beginnen te maken. De eindeloze rijen van geannuleerde vluchten op mijn beeldscherm spreken boekdelen. Als eerste boek ik twee extra dagen in het hotel, in Manila zijn volgens het nieuws nog maar weinig betaalbare hotelkamers te vinden!
Het draaien van de wind veranderd plotsklaps alles. De aspluim word nu richting zee geblazen en voert geen vliegende as meer richting de aanvlieg en vertrek routes van de “Ninoy Aquino International Airport”. Ook de activiteit van de Taal vulkaan is ook substantieel afgenomen. Maar niemand weet voor hoelang. De heren van het Filippijns Vulkanologisch Instituut voeren steeds meer apocalyptische scenarios aan. De uitbarsting van de Pinatubo in 1991 wordt zelfs aangehaald als voorbeeld wat het land te wachten staat.
Iets voor half zeven sta ik al bij de gouden bogen aan de toonbank voor twee bekers hete koffie. We hebben voldoende tijd maar ik moet eerst nog wel een beetje wakker worden. Ondertussen is Lyka ook al opgestaan en ze staat onder de douche uit volle borst de laatste hits te zingen. Na de eerste slok koffie begint ze haar haar te drogen en ik open mijn MacBook voor de laatste informatie over vlucht PR736 naar Bangkok.
Alle indicatoren staan op groen dus vanaf zeven uur is het een GO!!!!
Na de pannenkoeken en een broodje ei met worst van de McDonald’s pakken we onze bagage in een koffer en twee rugzakken. Inpakken is voor ons een routine geworden dus we gaan verder zonder een woord te zeggen! De taxichauffeur zit om kwart voor acht al bij de receptie op ons te wachten en na afscheid te hebben genomen van het voltallige aanwezige personeel zijn we klaar voor het vertrek naar Manila.
Net voordat ik wil instappen attendeert Lyka mij er op dat er nog iemand afscheid wil nemen. Ik kijk over mijn schouder en tot mijn grote verbazing staat de Koreaanse manager achter mij om afscheid van ons te nemen. Ik ben ontroert. Ik benijd hem zeker niet om zonder enige kennis van de engelse taal met de leiding van een hotel te worden opgezadeld. Ik schud zijn hand en buig respectvol, zoals ik heel vaak in Korea en Japan heb gezien. Hij laat zien dat hij het waardeert en mijn, ‘Kamsamida’*, verrast hem op aangename wijze.
Voor een laatste keer kruipen we door de verkeerschaos in de smalle straten van Balibago. Toen hier de wegen werden aangelegd en de huizen gebouwd was er van enige planning en/of verkeer absoluut geen sprake! Het is hier een doolhof van doodlopende straten. Een smalle straat gaat over in een vierbaansweg om driehonderd meter verder weer een smalle straat te worden. Brommers komen van alle kanten op ons af en de meeste autos rijden met hun alarmlichten aan om de medeweggebruikers er op te attenderen dat ze belangrijker dan de rest zijn.
Eenmaal op de snelweg glijden de kleine negatieve ervaringen een voor een voorbij in mijn gedachten. Vrouwen planten rijst op de ondergelopen velden en de chauffeur toetert naar elk voertuig dat voor zijn gevoel niet hard genoeg gaat of op de verkeerde rijbaan rijdt. Een slokje water en ik neem me voor om de Koreaanse hotelmanager de komende week een korte email te sturen met aanbevelingen hoe hij het hotel weer op de rails kan krijgen. In het Koreaans! Zo ben ik dan ook weer.
De afgelopen weken heb ik actief gezocht naar alternatieven voor het “Walk Around Hotel”, zoals het tegenwoordig heet. Maar eerlijkheid gebied om te zeggen dat ik niet een hotel heb gevonden dat in de buurt komt, zeker niet wanneer ik de prijs en het voordeel van de lokatie daarbij in ogenschouw neem. Eigenlijk heb ik al stilletjes besloten dat we de volgende keer weer in “Poolside 1” terecht zullen komen!
Om aan de veilige kant te blijven, in verband met het onvoorspelbare verkeer in Manila en omstreken, heb ik zeven uur voor de vertrektijd van het vliegtuig aangehouden als vertrektijd uit het hotel. Ik geef eerlijk toe, het is een beetje ruim, maar beter veilig en op tijd op het vliegveld dan het vliegtuig gemist.
Een van de dingen die ik nog steeds niet begrijp? Er zijn ontelbare internationale luchthavens in de wereld die alle mogelijke experimenten hebben uitgevoerd om de efficiëntie van het inchecken te verhogen en toch duurt het oneindig lang om die driehonderd mensen in gereedheid te brengen om in die aluminium pijp te stappen.
Er staat een rij van meer dan honderd meter die zigzaggend voor de incheck balies te wachten om hun ruimbagage kwijt te raken en de benodigde boarding passen te ontvangen. Om de paar minuten komt er een vrouw of man langs met een bord met daarop een bestemming en een vluchtnummer. Ze roepen wanhopig met een luide stem naar de passagiers in onze rij de bestemming die op het bord staat. Het zijn de vluchten waar de passagiers op het punt staan om aan boort van het vliegtuig te gaan en die zeker geen vertraging mogen oplopen. Later vertrekken kost geld! Er moet sneller of langer worden gevlogen en dat kan flink in de papieren lopen.
De “gelukkigen”, die eigenlijk te laat voor hun vlucht zijn, worden uit de rij gehaald en krijgen voorrang bij het inchecken. Dat gebeurt niet een keer maar het gebeurt wel vier of vijf keer terwijl wij staan te wachten. Onbegrijpende passagiers kijken elkaar met verbazing aan. Zo wordt het nut van het op tijd zijn voor je vlucht wel een beetje ongeloofwaardig!
Wanneer we dan eindelijk aan de beurt zijn gaat het gelukkig allemaal wat sneller. Mijn rugzak voor in de cabine van 12 kilo wordt te zwaar bevonden maar mijn zweverige opmerking over dure elektronica en camera lenzen overtuigd de dame achter de counter. Eindelijk tijd voor een bakkie koffie!
Het wachten gaat sneller dan gedacht. Ik haal mijn Kobo ereader tevoorschijn om de tijd nog verder te versnellen. Hoewel het vliegtuig voor onze vlucht met twintig minuten vertraging arriveert is het toch sneller klaar dan we hadden verwacht. Met mijn witte haar en mijn zestigste verjaardag in het vooruitzicht maak voor het eerst van de optie gebruik om als “Senior Citizen”, zeg maar bejaarde, als eerste aan boord te gaan. Lyka moet er om lachen en bedeesd loopt ze achter mij aan de slurf in naar het vliegtuig.
Het vliegtuig, een Airbus A320, zit na alle annuleringen van de afgelopen dagen propvol. Hoopvol kijk ik vanaf de laatste rij achterin naar de tegemoet komende passagiers. Er is namelijk nog een plaatsje vrij tussen ons in. Gelukkig slaan ze steeds links of rechts af. Ik knipoog naar Lyka, zouden we dan toch geluk hebben? En ja hoor! Met een schok komt het vliegtuig in beweging en zitten wij nog steeds met z’n tweeën op de laatste rij, de middelste stoel blijft de komende drie en half uur leeg.
Binnen dertig minuten wordt de maaltijd geserveerd en deze keer kies ik als uitzondering voor de “rijst met vis”. De maaltijd is warm en dit is een van die momenten waarop ik me afvraag waarom er een broodje bij de maaltijd zit. Het smaakt me goed maar ik laat de wijn maar in de fles.
De beloofde turbulentie blijft gelukkig achterwege! Drie en een half uur verder dalen we af naar de luchthaven van Bangkok die na ruim tien jaar haast uit zijn voegen barst. Slechte planning ten top. Bij de immigratie is het bijna leeg en dat is een meevaller! Onze bagage komt ook nog eens sneller dan verwacht van de band en dan rust ons alleen nog de taxi.
Ook die is prima op tijd en binnen een uur nadat de banden van het vliegtuig uit Manila het asfalt van de landingsbaan in Bangkok raakten zoeven we over de snelweg naar Pattaya. Dank je “Instyle Private Car Service”, voor de uitstekende service!
En dan aan het einde van deze mooie dag krijgen we toch nog een teleurstelling te verwerken. Onze vaste kamer met nummer 8 is verhuurd. Een Engelsman heeft nog twee dagen te gaan. Daar kunnen we wel mee leven en kijken er al naar uit om overmorgen te verhuizen naar de grote kamer aan de voorkant van het Boxing Roo Hotel.
Om deze dag een beetje feestelijk af te sluiten gaan we een schnitzel eten bij “Malee House Restaurant”. Malee is blij om ons te zien en wij zijn blij met de geserveerde maaltijden. Heerlijk eten voor een eerlijke en goede prijs. En zo is onze lange dag, bijna zeventien uur zijn we onderweg geweest, aan een einde gekomen. Wanneer ik mijn ogen sluit denk ik nog een moment aan het zwembad dat we vanochtend hebben achter gelaten en een lange tijd mijn thuis is geweest. Een paar dagen in Pattaya en dan gaan we beginnen aan het laatste avontuur van deze reis.
* Dankjewel in het Koreaans
