Bua Yai (Bij Yu en John), donderdag 10 oktober 2019Hoewel ik ondertussen gewend ben om rond zeven uur op te staan voelt zes uur op deze eerste reisdag van deze reis een beetje onaangenaam aan. Na bijna twee weken stationair te zijn geweest in Pattaya kom ik langzaam op gang. Terwijl het koffiewater in de waterkoker langzaam aan de kook komt open ik de drie koffers en spreid ze plat uit over de vloer. Mijn rugzak pak ik als laatste! Eerst is Lyka’s rugzak aan de beurt.
Onbelangrijke zaken die we de komende weken niet nodig denken te hebben verdwijnen in een van de koffers en de belangrijke zaken voor onze rondreis over het platteland van Thailand worden op het zwarte dekbed uitgespreid zodat we voor het inpakken van de rugzakken een goed overzicht hebben op wat we inpakken. Het is voor ons een routine dus gaat het allemaal vanzelf terwijl we sippen van onze kokendhete verg gezette koffie.
Dan is mijn rugzak aan de beurt en daar heb ik wat meer moeite mee dan ik had verwacht. Veel van mijn spulletjes hebben een vaste plaats in mijn rugzak maar voor andere spullen moeten weer zoeken naar een logische plaats. Er moet helaas ook meer mee dan ik heb verwacht. Lyka heeft het hele elektronische arsenaal van kabels en laders bij mij neergelegd en dat is in het tijdperk van het elektronisch backpacken meer dan je denkt, de MacBook moet tenslotte ook nog mee. Om vijf over zeven klop ik bij de schoonmaakster op de deur dat onze koffers klaar staan om tijdelijk te worden opgeslagen in kamer 6 van de Boxing Roo Hotel.
Een laatste blik rond de kamer en buiten in het zonlicht schudden we de hand van de schoonmaakster en nemen afscheidt. De eerste hindernis van deze reisdag zijn de “motorbike taxi’s”, dieven van de ergste soort die er om berucht staan om buitenlandse klanten flink uit te knijpen. Ik heb me al voorgenomen om vandaag vooral rustig te blijven. We spelen het toneelstukje van afdingen, benzine prijzen en zijn vier kinderen worden vermeld en uiteindelijk komen we een ritprijs van 80 baht overeen. Dat is dan voor ongeveer 2 kilometer, de busreis naar noord-Bangkok kost tegenwoordig 124 baht.
Lyka klimt bij een andere motortaxi achterop, na een kort gesprek tussen de twee motorrijders schiet de ander met Lyka achterop weg. Het duurt niet lang en we zijn van elkaar gescheiden. We staan wel heel erg lang stil bij een verkeerslicht en Lyka is in geen wegen of velden te bekennen. Bij het busstation aangekomen begrijp ik waarom! Lyka staat al met 1000 baht in haar hand om de taxi 100 baht te betalen terwijl we 80 baht hebben afgesproken!
Motorbike taxi’s zijn niet de slimste mensen op de wereld en het heeft hem teveel tijd gekost om 900 baht in papiergeld te tellen. Lyka stopt direct het geld weer weg en ik betaal twee keer de 80 baht. Ik glimlach als Judas en ze voelen gezichtsverlies, de ergste pijn die een Thai kent! Ze zijn niet blij met mij, dat is duidelijk. Wij wel, vandaag is namelijk de eerste en absoluut de laatste keer dat wij motorbike taxi’s in Pattaya gebruiken.
Ik koop kaartjes voor drie stoelen in de bus ban Pattaya naar het “Morchit Busstation” in Bangkok. Twee stoelen voor ons en een stoel voor onze rugzakken en andere bagage, voor 124 baht per stoel ga ik geen ruzie meer maken over onze rugzakken in de passagiersruimte van de oude bus.
Helaas moeten we ruim 25 minuten wachten totdat onze bus om iets voor acht uur de Motorway tolweg naar Bangkok opzoekt. Ik neem plaats op stoel 14 naast een Chinese jongen die niet veel later met zijn hoofd op mijn schouder is slaap valt.
Eindelijk arriveren we na twee en een half uur in de oude en vergane “Morchit Northern Busterminal”. De laatste twee kilometer zijn we langs de nieuwe openbaar vervoer tempel van Bangkok gereden. Hier verrijst het nieuwe Bangkok Centraal Station vanwaar in een niet te verre toekomst, onder voorbehoud, alle bussen en treinen naar alle uithoeken van het koninkrijk zullen vertrekken.
Eerst naar het toilet, dat eigenlijk die naam niet meer waard is, en dan snel door de warmte naar het hoofdgebouw op zoek naar kaartjes voor de bus naar het noorden van de Isaan. We hebben geluk! Binnen vijf minuten hebben we kaartjes voor de bus naar Khon Kaen die over een kwartier vertrekt. Dat kwartier wordt uiteindelijk drie kwartier en niemand weet waarom, niemand vraagt ook waarom omdat dat in de filosofie van de Boeddhisten kan leiden tot tegenslagen. Dus alle vertraging wordt zonder morren door de wachtende passagiers geaccepteerd.
Eindelijk komt de dubbeldekker in beweging en mengen we ons weer tussen de opstoppingen en files van deze miljoenenstad. We gaan steeds sneller en binnen een uur hebben we de respectabele snelheid van ongeveer 70 Km/u. De meeste passagiers achter ons slapen al maar wij hebben gelukkig voldoende uitzicht vanaf de bovenste verdieping van de bus om de reis door het Thaise landschap voor ons interessant te maken. Een blik op de Garmin verteld ons dat we waarschijnlijk geluk hebben en de laatste bus van het Sida kruispunt naar Bua Yai wel zullen halen.
We zijn nog geen twee uur, ruim honderd kilometer, op pad en de bus komt piepend, krakend en sissend tot een stop aan de stoeprand van een onbekende straat in een onbekende plaats. De passagiers kijken elkaar, zonder een woord te wisselen, onbegrijpend aan. Deze stop is zeker niet gepland dus zeer ongebruikelijk. De chauffeur en de bijrijder verlaten geagiteerd de bus en in het spiegelbeeld in de ruiten van een telecommunicatie winkel zie ik oude kleding en gereedschap tevoorschijn komen. De twee gezagvoerders kleden zich om en kruipen onder de bus, in de bus en achter de bus. Ik weet niet wat er aan de hand is maar ik weet genoeg om de herkennen dat er iets goed fout is.
Er wordt druk heen en weer gebeld. Hoofden worden geschud en de mannelijke passagiers verlaten de steeds warmer wordende passagiersruimte van de manke dubbeldekker. Daar staan we dan in Saraburi! We lagen al een half uur achter op schema en ondertussen is dat opgelopen tot een uur. Die laatste bus van het Sida kruispunt naar Bua Yai halen we zeker niet meer! Sterker nog, ik denk niet dat we voor het donker op het Sida kruispunt zijn, en dat maakt het voor ons allemaal nog veel ingewikkelder. Zodra de zon is verdwenen op het platteland komt het gehele leven al snel tot een stilstand.
Ik denk diep en lang na. Er zijn teveel variabelen waar ik nu rekening mee moet houden en mogelijke oplossing komen niet verder dan drie.
1. Uitstappen in Khorat en daar overnachten
2. Gewoon uitstappen op de Sida kruispunt en alternatief vervoer regelen
3. Uitstappen in Khon Kaen en daar overnachten
Ik schuif de beslissing voor me uit en wacht af wat er onder de bus gebeurd. Er wordt stevig gesleuteld en ik herken stangen die van de versnellingspook in de cabine naar de versnellingsbak achter in de bus lopen. Een stijf, maar ook niet onbreekbaar of onfeilbaar systeem. Na het zoveelste telefoontje verschijnen er voorzichtige glimlachjes op de gezichten van de chauffeur en de bijrijder. Een goed teken dat er hulp onderweg is.
Om het allemaal wat gemakkelijker te maken begint het ook nog te regenen, geen buitje, nee, een stevige tropische regenbui van bijbelse proporties! De vertraging van ons vliegtuig naar Bangkok giert weer door mijn gedachten. Niemand kan zeggen dat het ons aan het begin van deze reis erg meezit!
De lasser arriveert met zijn elektrische lasapparaat en kruipt in de stromende regen onder de bus. Een in de haast opgetrommelde paraplu moet het elektrische apparaat beschermen tegen de gestaag neerdalende regen. Het scherpe licht van het lassen lijkt op bliksem onder de bus, alleen de donder ontbreekt maar die horen we wel in de verte van het wegtrekkende onweer.
Met dik anderhalf uur vertraging gaan we weer op weg. Die anderhalf uur kan gewoonweg niet meer worden ingelopen. Een flink stuk van het traject langs het “Lam Takhong” stuwmeer is er geen telefonisch contact mogelijk. Elke vijf minuten kijken we op Lyka’s telefoon of de 4G indicatie als zichtbaar is.
Niet al te ver voor Khorat hebben optie 1. al weggestreept! Ik heb contact met John via Facebook Messenger en ben benieuwd of hij vervoer van het Sida kruispunt naar zijn huis kan regelen. Er woekert een misverstand tussen ons waar we uiteindelijk toch afscheid van kunnen nemen. John zijn stiefzoon heeft tegenwoordig een pick-up truck en die kan ons 100% zeker ophalen. Wij geven een bericht aan John wanneer we in Sida zijn gearriveerd.
Alsof de duivel ermee speelt stopt de bus, ondanks de anderhalf uur vertraging, ook nog voor een geplande maaltijd in het nieuwe busstation van Khorat, weer bijna een half uur verder vertrekken we eindelijk richting Khon Kaen. De duisternis valt plotseling over Highway 2 en ik hou nauwlettend mijn Garmin Oregon 400t GPS in de gaten. Zodra de afstand tot onze bestemming minder dan vijf kilometer is geef ik Lyka het signaal om alles in gereedheid te brengen om de bus te verlaten.
De bijrijder is ook op de hoogte van ons aanstaande vertrek uit de bus en in de korte tijd dat de bus voor het rode verkeerslicht op het kruispunt moet wachten verlaten wij snel de bus. We zijn er eindelijk! We zwaaien naar de chauffeur en bijrijder die met de dubbeldekker in een rap tempo in de duisternis verdwijnen. Daar staan we dan! Op een kruispunt in een dorp met voorbij razend verkeer tussen twee grote steden in de Isaan. We slenteren een stukje in de juiste richting totdat we bij een restaurant komen waar de laatste gast, en wellicht een gezinslid, zijn laatste maaltijd van de dag zit te nuttigen. Zij zijn net zo verbaasd als wij.
Ik vraag vriendelijk aan de kokkin of ik gebruik mag maken van het toilet en nadat ik goedkeuring heb ontvangen kan ik gelukkig mijn blaas weer legen. De gast en de vrouwelijke kok kijken ons vreemd aan. Om tijd te winnen vraag ik of we een grote fles bier Leo kunnen bestellen. Dat kan, voor 65 baht dan. De gast vertrekt op de brommer om elders een koude fles bier te kopen. Het bier smaakt ons goed en ondertussen hebben we contact gehad met John. Zijn oudste stiefzoon is onderweg met de pick-up truck en kan elk moment, een ruim begrip in Thailand, bij ons zijn.
Onze fles is bijna leeg wanneer de derde pick-up truck bij het restaurant stopt en ik eindelijk de jongste stiefzoon van John herken. De chauffeur heb ik ook wel eens gezien maar ik kan hem niet meer herkennen. De rugzakken gaan achterin net als ik. Lyka gaat in de cabine bij de jongens. Een ritje achterin de bak van een pick-up truck is zo Thais als het maar kan zijn. De wind raast om mijn hoofd en mijn contactlenzen waaien bijna uit mijn ogen. Gelukkig is het niet al te ver tot de slechte binnenwegen beginnen die er voor zorgen dat de snelheid van de auto minimaal wordt gehalveerd. Boven de rivier dansen vuurvliegjes, hun knipperende lichaampjes roepen ook weer romantische herinneringen op over het Thailand uit het verleden. Ben ik verworden tot een romantische oude gek die het liefst in het verleden zou leven? Ik ben bang van wel!
We worden met open armen ontvangen en de keukentafel staat al vol met overheerlijke Thaise gerechten. We omhelzen elkaar en achter mij hoor ik het geluid van het ontkurken van een fles bier. John en Yu weten waar mijn prioriteiten liggen. Na het eten kletsen we wat bij en zoeken al snel ons bed op. Het was een lange en bewogen dag, zestien uur nadat ik mijn ogen opende in Pattaya gaan ze weer dicht in Bua Yai. Buiten kraait een haan, we zijn op het platteland in de Isaan.
