Thailand: Op de vlucht

Noordwijkerhout (NH Hotel (1317), woensdag 25 september 2019

Eindelijk! Eindelijk zijn we weer onderweg! En wat denken jullie? Krijg ik afgelopen vrijdag nog even een aangetekende brief van burgermeester Peter Rehwinkel met antwoorden op mijn brieven van vijf maanden en drie maanden geleden. En, of ik dan ook nog even binnen twee weken wil reageren met een stevig intimiderend dreigement om vooral niet te laat te zijn met mijn reactie!
Vanzelfsprekend heb ik al binnen vijf dagen gereageerd en ik zal in januari wel weer wat van ze horen. Mijn sores laat ik in Zaltbommel omdat ik natuurlijk niet alle documenten tot mijn beschikking heb. Ik kan er ook niets aan doen, ik ben tien maanden in Zaltbommel geweest, niets gehoord en het hele ambtelijke apparaat is op vakantie geweest, ik wil er absoluut niet voor thuisblijven.

Inpakken voor een langere periode op reis is en blijft een stressvolle bezigheid. Bij Qatar Airways krijg je 30 Kg per persoon inclusief je cabine bagage. Al weken liggen er stapels zaken klaar in elke hoek van de tussenkamer die in den verre moeilijk te verkrijgen zijn, of heel erg duur zijn, of een cadeau voor vrienden en familie zijn. Voor een moment denk ik aan mijn goede vriend Jan Verduin die niet meer onder ons is. Ik zal mijn drinkmaat erg missen in Thailand, zeker in het begin wanneer ik mijn nieuwe plekje moet gaan zoeken!
De drie koffers zitten eindelijk vol en de gewichten kloppen. We rollen ze een voor een in het vershoudfolie en maken de klus af met een rolplakband van de Action. Vijfenveertig euro bespaard op het inpakken op onze nationale luchthaven. De plaats waar diefstal is gelegaliseerd! De eerste hindernis is genomen en nu begint het onaangename wachten. Gelukkig worden we door een goede vriend naar Schiphol gebracht, hij heeft taxi ervaring dus de chauffeur zit wel goed. Precies op tijd komt hij voorrijden en nemen we afscheid van de buren. Moeilijk, het blijft moeilijk, afscheid nemen is voor mij altijd erg moeilijk.
Op Schiphol is het minder druk dan we hebben verwacht en binnen een uur zijn we de incheckbalie, de veiligheidscontrole en de immigratie gepasseerd. Ik heb het wel eens anders meegemaakt op Schiphol! De klok in mijn hoofd loopt langzaam terug en ik kan het maar moeilijk geloven dat het alweer vier jaar geleden is dat we voor de laatste keer van Schiphol zijn vertrokken. Tijd lijkt als elastiek en de theorieën Albert Einstein begrijp ik nog steeds niet!
Mijn lichaam en geest zitten nog steeds vol met onzekerheden. Bij de veiligheidscontrole gaat de bak met mijn rugzak richting de rode glijbaan, een jonge beambte vraagt mij om de rugzak te openen. Hij wijst naar de mogelijke plaats en gaat op zoek naar het verdachte object. Ik mag de rugzak niet meer aanraken en wordt verzocht om een stap achteruit te doen. Zeer verbaasd aanschouw ik hoe mijn doosje visitekaartjes wordt getest op de aanwezigheid van drugs. Jullie kunnen denken wat jullie willen maar een drugstest tijdens “het vertrek” uit Nederland bevestigd mijn vermoeden dat Nederland nu echt een narcostaat is geworden!
We worden door de catering van Schiphol beroofd van € 12,95 voor twee sneetjes brood met ei en spek, en twee koffie. De niet zo jonge allochtone man achter de counter staart me schaapachtig aan wanneer ik mijn armen in de lucht steek zodra ik de prijs hoor. Mijn opmerking: ‘wanneer ik wordt beroofd steek ik altijd mijn handen omhoog!’, hou ik maar voor mezelf. Ik ben bang dat hij het toch niet begrijpt. Gniffelend laat ik hem beledigd en verbaasd achter. Door mijn hoofd spelen de problemen uit het verleden die ik juist probeer achter te laten. Maar niet voor lang, ik weet dat met elke seconde die nu wegtikt wij dichterbij onze verlossing komen.

Aan de gate rommelt het wanneer we het tijdstip passeren dat we aan boord van de Boeing 777-300ER van Qatar Airways zouden moeten gaan. Er hangt een onheil in de lucht! Mannen in overalls lopen in een snelle pas de trap van de slurf op en neer en de raampjes aan elke zijde van de cockpit zijn open. Er wordt daar gezweet!
Niet veel later verschijnt de kapitein van onze vlucht persoonlijk aan de gate en stapt op een verhoging achter de counter. De boodschap die door de krakkemikkige geluidsinstallatie naar ons komt is niet aangenaam. Om te beginnen is er technische probleem met een backup-systeem voor de elektriciteit aan boort van het vliegtuig dat maar niet wil verdwijnen. Ze zijn aan het testen en hopen voor vijf uur meer te kunnen vertellen over het verloop van deze vlucht. Ook is er voor de zekerheid al een reserveonderdeel onderweg vanuit Qatar aan boord van een vrachtvliegtuig, dat om zes uur op Schiphol zal landen, om het defecte onderdeel te kunnen vervangen mocht het probleem niet worden opgelost. Driehonderd slaken van opluchting klinken door de vertrekpier F.
Hollandse gevulde koeken en stroopwafels moeten de stress en de pijn van de slachtoffers van de vertraging doen vergeten. Om de droge koeken weg te spoelen zijn we aangewezen op de verkoopautomaten van de Schiphol NV waar we voor € 2,75 een flesje plat water kunnen kopen.
Met elke minuut die verstrijkt bekruipt mij het onaangename gevoel dat dit vandaag voor ons niet goed gaat aflopen. De kapitein verschijnt opnieuw en verteld oprecht en eerlijk hoe de zaken ervoor staan. Steeds meer passagiers beginnen zich te roeren en de meest wilde en apocalyptische gedachten worden geventileerd.

Rond zes uur gaat de kogel eindelijk door de kerk, er wordt officieel bekend gemaakt dat we vanavond niet meer vertrekken. Ongeloof overmand de meeste wachtende passagiers. De aanwezige werknemers van Qatar Airways weten zich geen raad met wat er nu gebeurd en de kudde passagiers staat op het punt om op hol te slaan. Om zichzelf te beschermen vertellen de werknemers van Qatar Airways ieder hun eigen ideeën over wat er nu verder gaat gebeuren, vooral om de groep passagiers in toom te houden. Hun ogen draaien wild in de kassen en ik herken paniek achter in hun ogen wanneer ik het zie. Ik kijk het allemaal met lede ogen aan. Ik heb al eerder met dit hamertje gebeiteld. Rustig aan doen en “go with the flow”.

Een medewerker gaat voorop als een Chinese reisgids zonder vlaggetje en de onzekere kudde volgt hem als de rattenvanger van Hamelen. Gelukkig is er geen achtergrondmuziek op onze nationale luchthaven want dan was het allemaal nog veel dramatischer geweest. Band 22, “buiten dienst”, spuugt onze ingecheckte koffers uit. Onzekerheid is troef en een zekere treurnis glijdt als een onzichtbare deken over de groep teleurgestelde passagiers. Op dit moment weet niemand meer wat er precies aan de hand is en wat de volgende stap zal zijn in deze ondertussen enorme teleurstelling. De magere tengere jongeman met het rodekool rode colbert gaat opnieuw voorop en de gelukkige groep passagiers die hun bagage alweer terug hebben volgt hem. We kijken jaloers over onze schouders met nog steeds een oog op de langzaam bewegen band van de bagagemolen.
Wachten naast de bagage carrousel is geen optie! We zijn achtergelaten en zien geen enkele medewerker van de luchtvaartmaatschappij meer om ons te informeren. Een bombastische Arabische jongeman komt nog even langs maar die lost onze problemen niet op. Hij lijkt juist te vluchten voor onze problemen. Met onze koffers op een trolley gaan we door de douane naar de aankomsthal en hopen we daar iemand van Qatar Airways aan te treffen. Helaas, we zijn verlaten en aangewezen op onszelf en op een vorm van moderne overlevingsdrang.
Na een tiental minuten kiezen we als groep, die nog steeds groter wordt, om toch maar eens buiten te gaan kijken. Bij de Hotel/Shuttlebus terminal zien we in de verte een drietal dubbeldekker bussen klaarstaan die ons naar een hotel gaan brengen. Het blijkt uiteindelijk het “NH Conference Centre Leeuwenhorst” in Noordwijkerhout.
Op dit moment splitst de groep zich in twee, een groep teleurgestelden en een groep overlevers. De laatste heeft de hoop op een goede afloop nog niet opgegeven en probeert er het beste van te maken. De andere groep vakantiegangers is zeer teleurgesteld en om eerlijk te zijn kan ik met ze meevoelen. Eenmaal in de bus slaat de stemming gelukkig weer om van teleurstelling in opluchting! Aan de rechterkant zien we in de regen onze vleugellamme kist staan. Technische problemen! Daar wil je toch niet mee de lucht in? Zware regeldruppels slaan tegen de voorruit en in ieders hoofd draait een rampenfilm wat ons mogelijk te wachten stond.

De kamers worden zonder een enkele probleem uitgegeven, ieder heeft nu de tegenslag geaccepteerd en vraagt zich af wat de volgende stap is. In een van de vele eetzalen die het conferentiecentrum rijk is wordt een diner voor de ongelukkige passagiers geserveerd.

Eerst de bagage naar de kamer en dan eten. Mijn lichaam schreeuwt om calorieën en informatie.

Het geïmproviseerde diner lijkt door middelmatige studenten van de koksschool bereid. Het voldoet aan de benodigde eisen, het lijkt redelijke gezond en is niet te zoet, niet te zout en niet te vet! De visuele uitstraling is het belangrijkste. Geen nieuws en geen mensen van Qatar Airways, dat laatste valt me nog het meeste tegen van een “Five Star Airline”.
Het laatste nieuws bereikt ons van mond tot mond, morgen worden we tussen half zes en zes uur opgehaald. Met die mededeling zoeken we ons bed op. We zijn doodop en hopen op een spoedig vertrek. De kamer is prima maar toch, de onzekerheid knaagt, in mij dan, Lyka heeft er geen enkele probleem mee vertrouwd op een goede afloop. AFC Ajax scoort 2-0 in het begin van de tweede helft en dat is het moment dat ik stop met vechten tegen de slaap. Het licht gaat uit, de wekker op de iPhone wordt gecontroleerd en geforceerd probeer ik in slaap te komen. Het was een bewogen begin van onze reis.

België: De geur van de stal

Gives (aan de Maas), zondag 25 augustus 2019

Toen ik gisteren mijn ogen opende, of eigenlijk al milliseconden ervoor, bekroop dat onaangename onrustige gevoel me weer. Gelijk eruit en koffie zetten! Snel aankleden en naar buiten. De natuur, de rust en de opkomende zon brengen mijn emoties tot bedaren.
‘Je moet niet tegen windmolens vechten!’, zeg ik hardop tegen mezelf, een goede raad van mijn grootmoeder.
Wat is het hier mooi, ondanks alle eenvoud, en stil. Zo zou iedereen wakker moeten kunnen worden! Zonder enige zorgen en twijfels of je de avond wel gaat halen.
Drie scheppen snelfiltermaling in het filter en zodra de fluitketel aan haar aria begint stroomt het dampende water over de gemalen koffie. Veertien graden Celsius staat er op de thermometer dus zet ik voor het eerst tijdens deze reis de kachel aan. Het zal niet zo lang meer duren voordat de zon de wereld zal verwarmen maar tot dat moment wil ik best de kachel aan.

Een tweede en derde keer water opschenken en de oude thermoskan vult zich langzaam, druppel voor druppel, met de aromatische vloeistof. Ik stap nog een keer naar buiten om te genieten van de stilte in de ochtend. Wat is het hier toch mooi! Het kabbelende water in de stromende beek klinkt als een harp die een oneindig deuntje speelt.
De eerste slok koffie is altijd de lekkerste. De cafeïne schok ontwaakt mijn lichaam en geest terwijl ik geniet van het Algemeen Dagblad op de iPad. Dat is nu toch wel een hele verbetering met enkele jaren geleden. Voor slechts € 2,50 p/w lees ik de digitale versie, een winnaar en een aanrader op de vroege ochtend in het buitenland.
Onze oven gaat op de linker gaspit en Lyka wordt gewekt door de geur van vers (af)gebakken broodjes. Aan de ontbijttafel is het stil. Het kan aan mij maar ook aan mijn vrouw liggen. Het ontbijt en de koffie smaakt ons in ieder geval goed. Een keur van buitenlandse kaasjes en vleeswaren beleggen onze knapperige pistolets.
We nemen voor de laatste keer tijdens deze reis drinkwater in en vertrekken rond half twaalf. Didier zwaait ons uit en vraagt zich hoogstwaarschijnlijk af of hij ons ooit nog terug zal zien. Wij denken van wel want deze camping is echt een pareltje!
In Libramont-Chevigny bezoeken we voor de laatste keer een supermarkt, morgen is het tenslotte zondag! We hebben ondertussen besloten om nog twee nachtjes in de camper te slapen en dan terug in Zaltbommel te zijn!

En zo staan we voor de tweede keer deze reis in Saint-Hubert. Precies op dezelfde plaats. De Japanse duizendknoop tiert hier ook welig. We zijn de strijd tegen de exoten aan het verliezen! Van planten tot mensen veranderen de exoten onze leefomgeving. We brengen de rest van de dag door met niets doen. Ik vergeet zelfs een foto te maken van het plaatsje voor de nacht, gelukkig hebben we er nog een van de heenreis!

En dan is het zondag, de laatste dag van deze reis! Ik heb al bedacht om in de buurt van Andenne een mooi plaatsje aan de Maas te vinden waar we de nacht kunnen doorbrengen. En dat plaatsje vinden we!
Wij vertellen niemand over waar we hebben gestaan. Het vinden van een mooi plaatsje kan een probleem zijn wanneer er een overtal van campers gaan staan! Dus zwijgen wij als het graf over onze overnachtingsplaats. En coordinaten delen houden we al helemaal niet van, dat is echt om problemen vragen!
Een simpele maaltijd om de koelkast wat leger te maken. Ontspannen en een beetje TV kijken. Dat is moeilijker dan het lijkt. “De Oude Dame” ruikt de stal en wil naar huis!

Op onze laatste ochtend van deze reis schiet ik een laatste foto van de Maas. Nog een paar uurtjes en we zijn weer thuis! Het was een heerlijke reis. Nu gaat het vizier op ons familie bezoek. Lyka heeft haar moeder al bijna twee jaar niet meer gezien dus gaan we volgende maand die kant weer op! In hoop onze problemen met de gemeente in Zaltbommel achter te laten!

Frankrijk: (On)Rust

Tintigny (België, Camping Aux Deux Eaux), vrijdag 23 augustus 2019

Op deze ochtend wordt ik met een vreemd gevoel in mijn lichaam wakker. De kogel is door de kerk! We gaan weer richting Zaltbommel. We staan nu ongeveer 300 kilometer ten zuiden van het oude stadje en we kunnen daar nog best enkele dagen over doen. Tijdens het ontbijt bespreken we mijn plan en komen tot de conclusie dat we er geen week over gaan doen! We zien wel en we denken meer in enkele dagen dan in meerdere dagen.
De brandstof voor de automobielen is al heel lang een ideale melkkoe voor de overheid die haar inkomsten en uitgaven maar niet in balans krijgen. Wij staan maar een tiental kilometer van de Luxemburgse grens en de tank volgooien in Martelange zou ons zo maar een euro of tien, of wellicht nog meer, kunnen schelen! Op weg naar het grensplaatsje passeren we een zeer oude kerk met een begraafplaats die al meerdere eeuwen onafgebroken in gebruik is!

De weg ernaar toe is smal en steil. Aan het einde komen we op een lege parkeerplaats terecht. Een eikenhouten Jezus waakt over de camper en de eeuwenoude begraafplaats. De stilte is overweldigend! Dat is waar ik tegenwoordig zo van geniet, stilte, echte stilte.

Het eerste beeld dat je krijgt van deze omgeving is er een dat je meteen begrijpt hoe oud het hier wel niet moet zijn. Dit gebied is om beurten in handen geweest van Nederland, Frankrijk en Duitsland. De geschiedenis is hier dikker dan de denkbeeldige stoflaag die overal onzichtbaar bovenop ligt.

Mooie beelden als grafmonumenten door weer en wind bespeeld en geslepen. Herinneringen aan geliefden die het heden voor de eeuwigheid hebben verwisseld. Persoonlijk heb ik niets met het bijgeloof verhaal over de herrijzenis uit de dood maar met de schitterende grafmonumenten wel. Ik hou steeds meer van die uitbarstingen van liefde en verdriet. Ik vraag me in gedachten af of ik ook zo zal worden herinnerd.

Ik schrik van een beweging en zie de plaatselijke doodgraver in stilte een nieuw graf delven. Ik laat de man maar voor wat hij is, hij voegt weinig toe aan het verhaal. Een foto zou een teken van slechte smaak zijn. Helaas zijn alle deuren van de oude kapel gesloten. Er zit dus niets anders op dan nog even langs de oude grafmonumenten te slenteren.      

Zoals vaak in het leven zit de meeste schoonheid in de details. Ik heb geen idee wat de bestemming van het gebouw is maar de mooie ingemetselde zandstenen beelden zijn beiden pareltjes.
We zijn klaar met de bezichtiging van de begraafplaats en bedenken wat we nog meer kunnen gaan doen. Het is nog erg vroeg en we hebben voor vandaag niets meer op de agenda staan. We spelen voor een moment met het idee om naar huis te rijden maar dat neemt de in mij geslopen onrust niet weg! Het is gelukkig campingdag dus stel ik voor om weer naar de ons bekende “Camping Aux Deux Eaux” te gaan. Lyka stemt ermee in en zo is onze eindbestemming voor vandaag ook bekend.
Ik speel wat met de instellingen van de Garmin Navigatie en over enkele zeer smalle, en gelukkig ook zeer rustige, wegen komen we in Martelange. Een dorp dat zijn bestaan alleen maar verdiend aan een korte optocht van benzinestations met aangrenzende supermarkten voor alcohol en tabak. Deze halve kilometer provinciale weg onderstreept dat de samenwerking in de EU een grote mislukking is! Belastingen zijn nodig maar die zouden veel eerlijker moeten zijn voor elke burger in een groot Europa. 52 liter met € 0,32 korting ten opzichte van België is € 16,62 uitgespaard en daar kan ik gerust 40 kilometer voor omrijden.

Op “Camping Aux Deux Eaux” aangekomen gaan we meteen ons vertrouwde plekje en gaan we in de stand rust. Het is nog geen 13:00 en het is op de camping erg rustig. De beheerder is onvindbaar dus zal Lyka nog even moeten wachten met het douchen. Op een klapstoeltje in de zon geniet ik van een koud biertje. Bij hoge uitzondering drink ik bier voor vier uur in de middag!
Langzaam verschuift mijn gemoedstoestand van rust naar onrust! Wellicht zijn jullie bekend met mijn problemen die ik heb met de gemeente Zaltbommel? Zo niet, ik heb ook weinig zin om ze te belichten omdat het zinloos is. De lokale overheid is als een oud barrel met een met zand gevulde versnellingsbak met Max Verstappen achter het stuur. En die komt ook geen steek vooruit! Maar dat onaangename gevoel dat onder mijn huid kruipt, dat gevoel dat in mijn hoofd zeurt wanneer ik probeer te slapen en dat onaangename gevoel dat ik weer wakker wordt in de wetenschap dat er ook vandaag niets wordt opgelost.
In een poging om mijn hoofd weer leeg te maken ga ik opnieuw op zoek naar Didier voor enkele muntjes voor de douche. En deze keer heb ik geluk! Hij is thuis en niet veel later neem ik afscheid van Lyka die met een handdoek en haar toilettas richting de douches gaat. Ik trek er nog maar een open, dat Franse bier van de Lidl is een stuk beter geworden, en laat de afgelopen dagen in mijn gedachten passeren.
Ik wil helemaal niet naar huis! Ik wil nooit meer naar huis! Het liefste zou ik hebben dat de hele dorpskern Zaltbommel met gemeentekantoor en al in een diep zwart gat zou verdwijnen! Einde problemen, einde depressies!
Ik trek er nog maar een open en zodra Lyka terug is van het sanitairgebouw wijst ze mij er terecht op dat er eigenlijk al teveel lege blikken naast de camper liggen. Ik kan me excuseren maar zij kent mijn gevoelens en problemen. En die moet ik hoe dan ook weer zonder een overmatig alcoholgebruik onder controle krijgen!
De middag kabbelt rustig verder zoals de beek naast onze staanplaats. Voor € 10,- met € 3,- voor het douchen is dit een heerlijke camping. Het is er stil, en die stilte maakt mij rustig. NPO2 speelt heel zachtjes op de achtergrond. Oude muziek uit een tijd die zoet en zorgeloos was. Om vijf uur ga ik voor een uurtje naar de camping kantine om een paar biertjes met Didier te drinken. Hij is onder de indruk van mijn blog en stelt me aan iedere bezoeker voor die de kantine betreed. Totdat ik door mijn voorraad visitekaartjes heen ben! Dan keert de rust weer terug.

Ondanks het nietsdoen en de rust is het een fijne dag geweest. Een simpele avondmaaltijd sluit de dag af. Terwijl Lyka de afwas staat te doen bespreken de mogelijkheden voor morgen. Ergens bij het raakpunt naar huis of nog een nachtje komen we bij elkaar. We zien wel hoe we morgen wakker worden! Welterusten.