Duitsland: Een burcht

Sellingen (Nederland, Camping Harmina Hoeve), vrijdag 3 mei 2019

Het is een luie ochtend vandaag. Het is aangenaam koel in de camper en daardoor heb ik een stuk beter geslapen. Het is vandaag campingdag dus we doen bewust een stukje rustiger aan.

Krantje, schrijven en zodra Lyka beneden is een boerenomelet met kaas. ‘Restjes wegwerken’, heeft dat in goed Nederlands. Nog steeds geen gratis kaarten voor mijn Garmin maar gelukkig heb ik een OSM-kaart van Duitsland ergens anders kunnen vinden.
Zeven kilometer verderop parkeer ik de camper op een grote parkeerplaats bij een lokale supermarkt. Het lijkt me een prima plaats met voldoende drukte en voldoende zicht op de deur van de camper. Oost-Europese voorzorgsmaatregelen denk ik maar.

De wandeling van negen kilometer ten zuiden van Bad-Bentheim is niet slecht maar ze is ook niet van die kwaliteit dat ik ze lang zal onthouden. Asfalt over veelal boerenwegen door een agrarisch landschap, het bloeiende koolzaad is het enige boeiende dat ik kan fotograferen.

Vanzelfsprekend is de grote burcht op de heuvel die van verre boven het kleine stadje te zien is.

Voor slechts vijf euro per persoon mag je naar binnen en jezelf in het riddertijdperk wanen. De toegangsprijs blijkt een koopje voor wat je te zien krijgt. Helaas moet ik nog rijden want anders hadden we zeker enkele biertjes gedronken in het café/restaurant net buiten de binnenste poort.

Vanbinnen is het een schitterende burcht die doorweekt is met historie en geschiedenis.  

Het is moeilijk om alles te beschrijven dus de foto’s moeten het doen! Als eerste bezoeken we de kapel binnen de twee achtereenvolgende poorten. Het Christelijke geloof was altijd belangrijk voor de regerende adel en een leidraad door het leven van de vorsten. Een kapel met heiligheden mocht dan ook nooit ontbreken in een burcht.
Het Christusbeeld aan het kruis is het oudste bekende voorbeeld van vroeg Christelijke kunst in Noord-Duitsland.

Oude grafstenen voor de bewoners die zochten naar onsterfelijkheid en zich moesten voorbereiden op de dag van de wederopstanding. Het is helaas voor hen honderden jaren later nog steeds niet gebeurt maar ze wachten ongetwijfeld nog steeds.

Voordat we het hoofdgebouw van de burcht betreden, zeg maar de woonvertrekken werpen we eerst nog een blik op het wagenpark.      

En dan snel naar binnen. De burcht is zoals zovelen in de loop der jaren in verval geraakt en in de 19e eeuw, naar de toen geldende normen en gedachten, gerestaureerd. Desalniettemin is het een schitterend resultaat.

Nederlandse geschiedenis komt ook nog voorbij! Op het linkse schilderij is een zus van Koningin Emma afgebeeld, en om eerlijk te zijn zie ik ook wel veel overeenkomsten. Dat kan ik niet zeggen over de vrouw op het rechtse schilderij, daar zou de heerser van de burcht zelfs in het pikkedonker voor op de vlucht zijn geslagen!  

Ook nog even het kinderspeelgoed. Wat waren ze vroeger toch met weinig tevreden! Tinnen soldaatjes en oosterse figuurtjes.

Maar ook het normale leven draait door rond een historische plaats. Deze anonieme trouwpartij met iedereen in rode All-Stars kon ik niet aan mij voorbij laten gaan! Een kilt en daaronder rode All-stars! Wacht even? Ze hebben allemaal rode canvas schoenen aan! Dat moet zeker zijn afgesproken!

Op weg naar de camper passeren we deze oude kerk, voor ons is het een zeer geslaagde dag! Maar dan gaat het ook nog mis!
De eerste camperplaats beschikt niet over de beloofde douches dus zoek ik een andere camping. Aangekomen op die camping blijkt die niets anders te zijn dan een bord op een grote groene deur van een boerenschuur. Er is helemaal niets! Geen levende ziel te bekennen! Dus er zit niks anders op dan verder te zoeken. Een kleine boerencamping, in Nederland, zou dan de oplossing moeten zijn. Eerst rijd ik de camping staalhard voorbij, dat geeft de dimensies al aan van deze kleine gezellige boerencamping, en wanneer we op het erf staan blijken alle deuren strak op slot. We staan zeker vijftien minuten met een draaiende motor te wachten of er wat gaat gebeuren. Niets dus, geen levende ziel. Dan maar verder richting ons doel voor morgen.

Eindelijk, ruim anderhalf uur later dan gepland staan we op een camping in Sellingen, Groningen. “Camping Harmina Hoeve”, zit er prima uit! Het is er nog relatief rustig en voor € 19,- kunnen we een dagje overal gebruik van maken! Internet, elektriciteit en de zeer schone douches en toiletten.

Ik ben helemaal kapot en heb weinig trek om te koken. Gelukkig is er dan altijd een eenvoudige maaltijd van snijbonen, varkensvlees en rijst. Lekker vroeg naar bed zodat we wat slaap kunnen inhalen.

Nederland: De zegeningen van het internet

Schüttorf (Duitsland, achter de sporthal), donderdag 2 mei 2019

Om iets over zeven klim ik zoals gewoonlijk de trap af. Mijn dagelijkse rituelen staan vast en een kwartier later verspreid de geur van vers gezette koffie zich door de leefruimte van de camper. Ik heb prima geslapen en ik ben verbaasd dat er al zo vroeg op de verlaten parkeerplaats auto’s verschijnen. Met elke minuut die wegtikt wordt het een beetje drukker en ik vraag me af of het hier om een winkel of groothandel gaat.
De koffie smaakt me prima en op de iPad geniet ik van het Algemeen Dagblad in digitale vorm. Het nieuws is best te pruimen in deze vorm.Ik vraag me af of 25% goedkoper ook 25% meer abonnees zou geven! Onder normale omstandigheden is het best te betalen alleen dat drie jarige contract schrikt mij af.
Dan is mijn verhaal van gisteren aan de beurt gevolgd door de voorbereidingen voor de wandeling van vandaag. En daar gaat het meteen mis! Ik heb de oude kaarten voor mijn Garmin handheld gewist in de veronderstelling dat ik onderweg even de nieuwste kaarten zou kunnen ophalen van de garmin/osm server. Dat is een voortvloeisel uit de gedachte dat het internet er overal èn altijd voor ons is. Nou, vandaag dus even niet!
Lyka voegt zich bij mij en samen met een kop koffie nuttigen we het restant van de pizza van gisterenavond als ontbijt. De melding dat de server buiten gebruik is zal zo wel verdwijnen, ik heb het nog nooit gezien dat deze server voor gratis kaarten uit de lucht was dus het kan nooit lang duren.
Het is al na tien uur en ik heb nog steeds geen kaart! Dan zal ik toch wat moeten improviseren. Goede raad is gelukkig nooit ver weg! Lyka verteld me over een bord met een kaart op de plaats waar we gisterenavond nog hebben gestaan. Het is niet veel maar het is wel een doel om te overwegen en even naar te gaan kijken. Drie kilometer verderop staan we met z’n tweeën de kaart van het landgoed te bestuderen. Zonder een woord te zeggen knikken we naar elkaar en besluiten hier maar te gaan wandelen.
Op de laptop bestudeer ik het landgoed en kom tot de conclusie dat het eigenlijk zonder kaart of GPS niet fout kan gaan. De route is een trapezium met duidelijke aanknopingspunten waar de route van richting veranderd. De server is nog steeds inactief dus eigenlijk hebben we weinig keuze. Belangrijke zaken verdwijnen in de kluis, gordijnen gaan dicht en gewapend met twee camera’s beginnen we aan de relatieve korte wandeling.

Wanneer we de brug over het “Kanaal Almelo-Nordhorn” oversteken kijk ik nog eens goed naar de bijna dertig jaar oude camper. Ik ben nog steeds zo verliefd als vijf jaar geleden. “de Oude dame” kan me nog steeds heel erg bekoren.

De eerste halte is het “Schuivenhuisje”, mooi oud gebouw voor de waterhuishouding. Droogte, nou, niet in Twente dus. Het water stroomt zoals het hoort te stromen.

We gaan linksaf en verlaten het kanaal. Een stukje verder worden we geconfronteerd met een slecht stukje Twentse vriendelijkheid. We stappen op een weide om met de achtergrond van paardebloemen een foto van Lyka te maken. Er is geen hek, geen waarschuwingsbord, helemaal niets! Overal staan er grove sporen in de droge grond van de weide. En dan scheurt er plotseling een vierwielaangedreven Japanner de weide op en begint ons van van alles en nog wat te beschuldigen. Ik knik gedwee en bied mijn verontschuldigingen aan. De vier grove Goodyear’s hebben meer schade aangericht dan onze twee paar wandelschoenen! Een heel verhaal over boetes en drommen toeristen die alles plat trappen. Ik haal mijn schouders op en wij lopen rustig verder onder het waterige zonnetje.

Vlakbij het landhuis passeren we eerst een watermolen, restauraties zijn nog in volle gang. Het is hier zeker een mooie omgeving die er om vraagt om nog een keer terug te komen. Wat me ook opvalt is dat er hier in Twente voldoende water stroomt terwijl ik me niet kan herinneren dat we regen in de afgelopen weken hebben gehad. Zou dat met dat watertekort dan ook wel meevallen? Zou dat ook een sprookje zijn om ons nog meer geld uit de zak te kloppen zoals dt hele milieu gedoe?

Het langhuis is natuurlijk prachtig en ook privé bezit. Je mag er naar kijken maar daar houdt het dan ook meteen op!

We gaan weer linksaf en lopen over de lange oprijlaan richting de hoofdweg. We zijn er bijna! Na ruim vijf kilometer arriveren we bij de camper, de lucht wordt nu snel donkerder en de beloofde regen gaat dus ècht wel komen.
Na een flitsbezoek aan de plaatselijke Lidl, geen statiegeld op blikjes en we slaan een kleine voorraad Tequila bier in, waar Lyka nu een smaak voor lijkt te hebben ontwikkeld.

Net voordat we Duitsland binnenrijden vallen de eerste dikke druppels regen op de voorruit. Een enorme parkeerplaats van een grenssupermarkt is de ideale plaats om onze simpele maar smakelijke lunch te nuttigen.
De regen blijft vallen en ik ga in mijn geheugen zoeken naar herinneringen over regen in de camper. Alleen drie dagen zware storm in Spanje komen boven. Het is dus ècht opvallend hoe weinig regen we eigenlijk tijdens onze reizen met “de Oude Dame” hebben gezien.
De eerste halte in Duitsland is het dus niet! Ik maak van de gelegenheid gebruik om de voorruit en de ruitenwissers goed schoon te maken. Een goed zicht is natuurlijk belangrijk en veilig! Een blik op de kaart van de Garmin en een overnachting in “Schüttorf” moet het gaan worden. Een slaperig stadje niet ver van onze bestemming voor morgen.  

Achter een sporthal, waar hoofdzakelijk handbal wordt gespeeld, naast een enorm grasveld vinden we een mooi plaatsje. De zon worstelt met de regenwolken en om beurten winnen ze een slag. Uiteindelijk wint de regen en maken wij een rustig einde aan deze mooie dag. De regendruppels tikken op het dak en mijn vingers tikken op het toetsenbord van mijn MacBook. NPO Radio2 op de achtergrond voor een Nederlands tintje. Nog steeds geen gratis OSM kaarten op het internet beschikbaar!

Er rest mij alleen nog onze simpele maaltijd en enkele afleveringen van de Amerikaanse serie “Snowfall”. Morgen hopelijk beter weer en ook een bruikbare kaart voor op mijn Garmin Oregon t400.

Nederland: Weer onderweg

Tilligte (achter Koopman Mode), woensdag 1 mei 2019

Met vijf nachten in de camper hebben we weer kunnen proeven van de vrijheid. Binnen een week zijn we weer op pad. Waarom? Omdat we samen gewoon veel plezier hebben onderweg! Afgelopen week is me nog de vraag gesteld waarom er geen verhaal over de laatste dag van onze korte trip is geplaatst. Dat is eigenlijk heel simpel en ook voor de hand liggend. Onder normale omstandigheden rijden we na het ontbijt, op de laatste dag, gewoon richting Zaltbommel. We doen niets speciaals meer, we genieten gewoon nog wat na en verheugen ons weer op ons eigen bed thuis.

Deze keer hebben we een speciale gast aan boord! Ik heb gelezen over de hoge kwaliteit van de nieuwe compacte systeem camera’s. Ik hou enorm veel van mijn Nikon D600, met de 24-70 f2.8, maar voor onderweg met de rugzak wordt het me nu soms allemaal een beetje te zwaar. Daarom heb ik maar een Canon EOS M100 gekocht, gewoon om te proberen of het voldoende is om te combineren met mijn weblog.
Thuis heb ik al een dag getest en ook Lyka is in haar nopjes met de camera die met haar aanraakscherm als een mobiele telefoon aanvoelt. De eerste resultaten zijn zeer hoopgevend terwijl ik erg moet wennen aan een mindel lichtsterk objectief. De D600 is nog niet zonder meer afgeschreven.
Deze reis gaan we naar het noorden van Nederland, via Duitsland en de Achterhoek. We nemen een alternatieve route omdat we via Den Bosch, ik moet nog een verkeerd besteld UV-filter omruilen bij “Kamera-Express” en zonder op de autosnelwegen te rijden, naar Denekamp gaan.
Via Grave en Gennip belanden we in Duitsland, waar het opvallend stil is. Het is vandaag de dag van de arbeid. Een feestdag in Duitsland. Dat staat tot een schril contrast met Nederland waar de dag van de arbeid niet (meer) wordt gevierd maar de datum van de Duitse capitulatie een feestdag is. Samen met de dag ervoor, 4 mei, de dag van bezinning en herdenking, voor mij “de week van de tweede wereldoorlog” is.
Met elk jaar dat mijn leeftijd een punt omhoog gaat wijzigt mijn beeld over wat er allemaal tijdens en vooral nà die oorlog is gebeurd. Het is niet aan mij om te oordelen maar al die heldenmoed en zwart/wit stelling over de afschuwelijke moorden door de Nazi’s lijken steeds verder uit hun context te worden getrokken. Afgelopen week ging het in een lokaal krantje over de schoonmaakbeurt voor de “Stolpersteine” in Zaltbommel. Een bijzonder aangrijpend idee van een bijzondere kunstenaar.
Ik heb wel gemerkt dat er heel verschillend door de plaatselijke bevolking naar wordt gekeken. Ik vraag me altijd af wat er met de huizen en eigendommen van deze afgevoerde mensen is gebeurd. Zou de gemeente Zaltbommel ze ook hebben toegeëigend en met de opbrengst van deze huizen en goederen de wederopbouw van de stad hebben gefinancierd?
Wat dàt is namelijk een zeer zwarte dag in de vaderlandse geschiedenis! Mensen met nummers op hun onderarmen getatoeëerd die voor hun eigen huis stonden en te horen kregen van de nieuwe eigenaar/bewoners dat ze maar contact met de gemeente moesten opnemen. Na de oorlog werd er namelijk vaak gedacht dat er niemand van de afgevoerden zou terugkeren.  

Een stukje over de grens in Duitsland bezoeken we, per ongeluk, het “Reichswald Forest War Cemetary”. Een geallieerd kerkhof voor de slachtoffers van onze bevrijding. De uniformiteit van deze begraafplaatsen is opvallend, net als hun perfecte staat van onderhoud. Overal in de wereld waar ik ben geweest heb ik zulke begraafplaatsen bezocht. Hier wordt er na ruim zeventig jaar niet bezuinigd op onze verschrikkelijke geschiedenis.
Na een moment van bezinning rijden we verder. Er zijn maar weinig mensen op straat en ook hier lijkt de strijd tegen het grootkapitaal gestreden. Loopt het socialisme op haar laatste benen? Socialisme bestaat nog wel maar het heeft in de loop der jaren veel verschillende namen, zoals participatie, gekregen. Het lijkt soms dat de overheid de rol van het monster heeft overgenomen.
Zodra “de Achterhoek” wordt betreden veranderd de omgeving opnieuw. We zijn aan de late kant en de moderne slaven kruipen in een file van flets gekleurde kleine automobielen naar de avondmaaltijd. Er is op veel plaatsen werk aan de weg! We komen op smalle landwegen terecht die de GPS onder normale omstandigheden nooit zou kiezen.
Het wordt later en later en daarmee komt mijn tijd om na het rijden te ontspannen steeds verder in gevaar. Met elke kilometer die onder ons door glijd krijg ik minder zin om vanavond voor een goede en gezonde maaltijd in de camper te zorgen.

New York Pizza in Oldenzaal is mijn reddende engel! Zodra we een mooi rustig plaatsje hebben gevonden doen we ons tegoed aan deze van oorsprong Italiaanse heerlijkheid.
Het is een mooi plaatsje, het is er redelijk rustig maar de doorgaande weg niet ver van onze staanplaats baart me enige zorgen. Ook de ontvangst van het KPN 4G signaal is niet zoals ze zou behoren te zijn. We willen vanavond natuurlijk wel voetbal kijken! Barcelona -Liverpool is een mooi affiche dat voor ons als AJAX fans ook een meerwaarde heeft.

Uiteindelijk komen we een paar kilometer verderop terecht in Tilligte, een gehucht vlakbij de wandeling die we voor morgen hebben gepland. Het is er rustig en donker, een schitterend plaatsje voor de nacht.