Nederland: We zijn er bijna klaar voor!

Zaltbommel, zaterdag 10 november 2018

De regen tikt al vroeg op het dak en mijn gehemelte voelt aan als een oude hondenriem. Over de smaak maar te zwijgen maar ik voel instinctief dat ik me gisterenavond na de vier Duvels de abdijkaas en de salami nog goed heb laten smaken. Ik schuif het gordijn een beetje open en voel de koude aan mijn gezicht. De door onze lichamen uitgestraalde warmte is heerlijk blijven hangen in de alkoof achter de nieuwe dikke gordijnen.
Het klinkt als duizenden vogeltjes die met hun snaveltjes op het dak tikken en met lichte tegenzin klim ik uit de alkoof. Als eerste werp ik een blik op de meterkast van de accu. 12 Volt, 0,2 Ampère en een smiley zonder glimlach met de mond als een rechte streep. Onder deze donkere omstandigheden is dit de indicatie dat we voor de komende nacht een camping moeten opzoeken om de accu weer een keer met de acculader helemaal vol te laden. Het gebrek aan zon overdag is ook te merken met twee zonnepanelen op het dak.
We zijn maar vijf en tachtig kilometer van huis en op de laatste testrit voor de reis naar het zuiden. Voor mijn gevoel veel te laat in het jaar maar twee jaar geleden waren we ook pas in november vertrokken! In plaats van de camping wordt het vanavond dus ons vertrouwde bed thuis in Zaltbommel.
Mijn hoofd zit een beetje vast en rolt moeilijk over mijn schouders. Die vervelende nekpijn is er nog steeds al heb ik soms het gevoel dat het verbeterd. Midalgan Extra Heet moet het klusje maar klaren. En veel bewegen! Ik rol zoveel met mijn hoofd dat een Indiër zichzelf er voor zou schamen. De koffie klaart me een beetje op terwijl buiten de eerste auto’s met aanhangers langsrijden om het afval in de kleine milieustraat van Vorselaar te lossen.
Voor een moment denk ik aan de kleine verschillen tussen Nederland, Duitsland en België. Vooral het afval wordt overal anders bekeken, hier in België zijn er prullenbakken in overvloed terwijl je in Duitsland geen enkele openbare prullenbak meer kan vinden. In Nederland brengen we het gewoon terug naar de supermarkt waar haast altijd een grote vuilnisbak voor de deur staat.
Een tweede koffie en het notitieblok dat voor me op tafel ligt is alweer aardig gevuld. “Wat niet te vergeten!”, staat er met grote letters boven aan de bladzijde. Maar op de langsbank liggen enkele spullen die de komende reis thuis blijven. Op zich is er niet veel verschil tussen het reizen met een rugzak of met een camper. Je hebt beperkte ruimte dus zal je veel overwegingen moeten maken wat je wel èn wat je niet wil meenemen!
Zodra Lyka beneden is en haar troepen op het internet inspecteert probeer ik voorzichtig om het geplande ontbijt van eieren, braadworsten en witte bonen in tomatensaus om te zetten naar een krentenbol met oude kaas. Mijn lichaam werkt even niet mee na die vier Duvels. Gelukkig is ze het er gelijk mee eens en het is zelfs nog beter dat ze voorstelt om onder het rijden te eten. En daar kan ik me ook wel in vinden.
Tijdens een droge periode verkassen we van de woonruimte naar de cabine en niet veel later rijden we door het schitterende Vlaamse herfstlandschap. Mijn verlichting is zelfs aan en dat hebben we niet vaak meegemaakt! Een krentenbol met kaas en de vijftien jaar oude Australische koffiebeker binnen handbereik.
Onderweg bespreken we het lijstje nog maar een keer en er worden ook weer spullen toegevoegd en weggestreept. Hoewel ik het me nog zo had voorgenomen om het niet te doen blijk ik toch aardig veel lang houdbare etenswaren te hebben ingekocht. Ik maak maar een grapje dat de we hele camper moeten leegeten!
En daar is de Bommelse Toren. De volgende keer dat we die weer zien opdoemen zal het hopelijk al 2019 zijn! Onze laatste testrit is een succes en zonder problemen verlopen. Nog enkele dagen en we zijn op weg naar het zuiden. Maar nu eerst kibbeling halen bij Adrie Bronk op de markt!

België: Door het zand en over de heide

Vorselaar (Sportcentrum 'De Dreef'), vrijdag 9 november 2018

Een prima nachtrust geeft een goede start van de dag! Ik vertroetel mezelf met een extra half uurtje onder het dikke twee-persoons dekbed. Twee meter dekbed op een matras van een meter dertig geeft beiden voldoende oppervlakte om zichzelf in te rollen.
Dertien graden cabine binnentemperatuur en buiten een waterig zonnetje dat probeert door het dunne wolkendek te breken. De kachel gaat meteen aan en de fluitketel op het gas, binnen tien minuten slingert de geur van vers gezette koffie door de camper. Ik wordt er blij van maar Lyka die bovenin de alkoof ligt te slapen is onbeweeglijk.
Ne een paar slokken begin ik met de eerste zaken van de dag, de lege bierflesjes naar de winkel terugbrengen, de vuilnis naar de vuilnisbak brengen en het verhaal van gisteren nog maar eens nakijken. Foto’s naar Flickr uploaden en een beetje ontspannen met het laatste nieuws uit Nederland, al dan niet belangrijk. Veel mensen maken zich druk over nep nieuws maar ze kunnen zich beter druk maken over het onderscheid tussen belangrijk en onbelangrijk nieuws! Ik begrijp nog steeds niet wat wij in Nederland moeten met een bericht dat er een auto van de weg is geschoven in Equador?
Lyka voegt zich bij mij en na een eenvoudig ontbijt van croissants au chocolat wordt het tijd om richting de start van de wandeling voor vandaag te gaan. Nog even wat dagelijkse boodschappen inslaan bij de Aldi en dan naar de parkeerplaats van “Dagrecreatie Keiheuvel”.
De eerste ontmoeting met het recreatie- en natuurpark is een herinnering waardig, de toiletten zijn van een vijf sterren hotel kwaliteit waar ik met plezier gebruik van maak. Maar voordat ik ben doorgedrongen in de sanitaire voorzieningen ben ik wel verbaasd dat de toegang tot het park en speelweide gratis is. Alleen de extra voorziening hebben een entreeprijs.
Door de vreemde dagindeling, en de lengte van de gekozen wandeling, zijn we te vroeg om nu te lunchen en wanneer we terugkomen is het te laat om te lunchen. Lyka begrijpt dat een lunchpakket van enkele volkoren boterhammen met vier mandarijntjes en twee flesjes water de beste oplossing is. Gepakt en gezakt gaan we op pad voor de bijna twaalf kilometer die de website van Route.nl voor deze wandeling opgeeft.  

Wandelroute 957283 met als titel “Heerlijk struinen langs landduinen en moerassen” blijkt uiteindelijk een pareltje te zijn dat in combinatie met een overnachting op de parkeerplaats bij de “Abdij van Postel” een prima dagje uit is met de camper. Maar wel in het voor- of najaar! Om de drukte van de zomer te ontlopen.  

Enkele sfeerfoto’s van de mooie herfst vruchten waar we vandaag van mochten genieten. Natuurfotografie wordt enorm onderschat want het is veel moeilijker dan gedacht.

Na een kleine twaalf kilometer komen we weer bij de camper terug. Maar niet zonder nog een paar foto’s geschoten te hebben van de oude straaljager die het trotse boegbeeld is van de plaatselijke vliegclub.

De hete koffie en de rozijnenrol smaken ons prima na de lange wandeling en terwijl het buiten al begint te schemeren. Met een klein beetje tegenzin gaan we richting Vorselaar omdat we weten dat we daar een mooie rustige parkeerplaats voor de overnachting hebben. En ik een biertje kan drinken bij de plaatselijke hondensport vereniging.
We zijn vermoeid van de wandeling en in rust brengen we in het laatste daglicht de tijd door met het kijken en verwerken van de foto’s. Enkele regels slechts van dit verhaal komen op het kleine beeldscherm. Ben ik nu al geblokkeerd voor het schrijven? Eerlijk gezegd was het een hele mooie dag waarop maar heel weinig is gebeurd en dat maakt het schrijven niet gemakkelijker.

Saté met patat en bloemkool. Dat is smullen! In de èchte Vlaamse frituur ontdek ik opnieuw hoe ver we in Nederland zijn doorgeschoten met regels en belastingen. Wanneer ik hier in België op de prijslijst kijk lijkt het alsof ik tien jaar terug ben gegaan in de tijd. Deze prijzen zijn in Nederland nergens meer te vinden.
Bij “Hondensport vereniging de Blije Bijter” drink ik met de lokale bevolking een heerlijk glas Duvel. En een tweede, een derde en een vierde. Dan is het wel genoeg! Ik lijk nu te zijn opgenomen in de groep vaste klanten van de sportclub en met de vraag ‘wanneer zien we je weer?’ verlaat ik het clubhuis. ‘Ik weet het niet!’, roep ik terug en ga terug naar de camper op de parkeerplaats. Vier Duvels staat gelijk aan direct naar bed. Buiten is het zuur en het weerbericht is niet best. Morgen 80% kans op regen. Mocht het regenen dan gaan we in ieder geval weer naar huis. Welterusten.

België: Een last van mijn schouders

Postel (de Abdij van Postel), donderdag 8 november 2018

Eindelijk heb ik na dertien jaar de opperambtenaar van de gemeente Zaltbommel ontmoet. Het waren maar twintig minuten met de burgermeester maar ik hoop dat het voldoende was om het slepende probleem nu voor eens en altijd op te lossen òf een zet in de juiste richting te geven. De afspraak was voor het “M-probleem” in Zaltbommel maar voordat we daar aanbeland waren heb ik toch eerst het andere probleem met hem besproken en hem ook een stapel documenten overhandigd die duidelijk moeten zijn dat de gemeente Zaltbommel al zeker vijfentwintig jaar onrechtmatig heeft gehandeld. Mocht ik nu nog niet verder komen dan rest mij niets anders dan een landelijk media offensief met hopelijk ook medewerking van de TV en de grote landelijke dagbladen.
Gisterenavond voor het voetbal op de TV hadden we al besloten om vandaag richting België te gaan. Nog maar een testrit om de laatste zaken op het gebied van telecommunicatie uit te proberen. Verder ben ik wel weer toe aan “een weekendje op pad met de camper”. De stress over het conflict met de gemeente Zaltbommel, en een andere niet mindere zaak, hebben me de afgelopen maanden flink uit het lood geslagen.
Richting het zuiden dus! Nog voordat we op de A2 richting Den Bosch zijn beland gaat het al fout! De Garmin GPS heeft twee weken geleden een update ontvangen en nu lijkt het apparaat ontregeld. Lijkt? Het is nog veel erger! Op het beeldscherm ontbreken haast alle mijn zo geliefde instellingen. Ook zijn de gesproken aanwijzingen verdwenen en enkele belangrijke waarschuwingen, waaronder het geluidssignaal voor de overtreding van de plaatselijk toegestane snelheid, zijn spoorloos verdwenen.

Nog voordat we in Tilburg bij een Lidl zijn aangekomen om wat vergeten boodschappen te kopen zijn we al twee keer gestopt om de instellingen eens goed door te lopen en na te kijken. Alles tevergeefs! Mijn hersenen draaien op volle toeren hoe ik dit probleem nu weer kan oplossen.
De eerste halte op deze korte reis is Hooge Mierde. Op een dorpsplein genieten van het eerste kerstbrood van het jaar met een dikke laag roomboter. In mijn hoofd loop ik door de mogelijkheden die ik heb om de Garmin weer in de comfortabele bekende instelling te krijgen. Een stukje wandelen in de open lucht helpt meestal wel en het mooie herfstweer nodigt ook uit om een rondje om de kerk te maken in dit rustige Brabantse dorp.

Een schattig beeld van een boertje die een ouderwetse melkbus sjouwt op een met, gele bladeren getooide, bomen omzoomd dorpsplein. Een verlaten katholieke kerk die een nieuwe bestemming heeft gekregen met, volgens mij, een heus beeld van Lodewijk–Napoleon, de eerste koning van het bezette Nederland maken de korte wandeling ook nog interessant.

Een bezoek aan een klein oorlog en verzetsmuseum moet ik helaas aan me voorbij laten gaan. Een korte snelle rondleiding door de conservator doet me besluiten om over een paar weken hier de eerste halte op weg naar Spanje te maken. Er liggen hier ook enkele mooie wandelingen dus we kunnen hier wel een dagje doorbrengen. Een uitnodiging van de conservator om de nacht door te brengen op de parkeerplaats voor het kleine museum maakt mijn besluit wel heel erg gemakkelijk.

Ook de tweede halte is een onverwachte! Dat is nu net de charme van het reizen met een camper. Op weg naar de voor morgen geplande wandeling passeren we de “Abdij van Postel”. De reclame voor het abdijbier en de abdijkaas is voldoende om ook hier maar eens even te stoppen. De schitterende ruime parkeerplaats zou een mooie plaats zijn om te overnachten!

De “Abdij van Postel” is toch wel een stuk groter dan we hadden gedacht. Interessant maar er zijn ook geen rondleidingen meer rond deze tijd. Waarschijnlijk ligt het hoogseizoen ook in andere jaargetijden. Bij een winkel kopen we twee flessen Triple en een flink stuk oude abdijkaas. Bij de camper aangekomen weten we het zeker. Dit is een mooi plekje en de bevestiging van de vriendelijke dame in de winkel dat een nachtje slapen hier absoluut geen probleem is trekt ons over de streep.

Onder het genot van de heerlijke abdijkaas, olijven en een biertje bespreken we de eerste korte dag waarvan we alweer veel hebben genoten. Ik zie aan Lyka dat ze nu ook wel heel veel zin krijgt om naar het zuiden af te reizen. We grijpen nog een enkele keer mis en er wordt dan meteen genoteerd wat we uit de huisraad naar de camperraad moeten promoveren. Maar er is nog wat meer ongemak!
Op deze, op het eerste oog zo mooie, slaapplaats blijken we toch wel erg dicht langs de weg te staan. Vooral in de stilte van de avond lijkt het net alsof we pal naast de weg staan. Een korte wandeling om de omgeving te verkennen geeft me al snel een veel betere staanplaats.

Achterop de grote lege parkeerplaats is er ook nog eens verlichting en dat geeft ook een veiliger gevoel. Terwijl Lyka in het leefgedeelte achterblijft om ervoor te zorgen dat er niets op de grond valt rijdt ik stapvoets over de kinderkopjes naar de nieuwe staanplaats. Nu zijn we wel ècht op de plaats voor vannacht.

De eerste maaltijd onderweg is een simpele doch zeer smakelijke. Al sinds lange tijd eten we thuis shoarma in tortilla’s. Ook wel eens andere vlees variëteiten maar vooral de shoarma komt bij ons in een rolletje. Dat is veel gemakkelijker dan in die pitabroodjes! Een bak Hollandse salade van een bekende supermarkt erbij en dan zijn de magen snel gevuld.
De elektriciteit voorziening in de huishoudaccu blijkt ook nog goed op peil dus kunnen we op deze eerste avond ook tv kijken. Ik grijp een USB-stick uit het bakje en die bevat een tv-serie naar een verhaal van Stephen King, “Castle Rock”. Suspense en thriller in tien afleveringen. De serie is zo spannend dat we er zelfs een derde aflevering aan vast knopen voor deze avond.
In ons bed boven de cabine laat ik in mijn geheugen de afgelopen dag nog een keer passeren. Het mooiste van deze eerste dag op reis is eigenlijk dat ik niet onafgebroken aan mijn conflict met de gemeente Zaltbommel heb gedacht. Ben ik naïef om te denken dat het nu allemaal wel goed komt? Het enige dat ik nu nog kan doen is afwachten tot er een bericht komt, want dat is me wel toegezegd.