Het is toch wel weer even wennen wanneer ik om kwart over zeven in een bakje sta te pissen in een frisse camper. De op het eerste oog simpele handelingen moeten weer routine worden. Het vullen van de fluitketel voor de pot koffie is er zo’n een! Half slaperig schiet de plastic kraan van de jerrycan uit de schenkopening van de haast nieuwe IKEA fluitketel. Eerst het gemorste water opruimen want een camper staat nooit waterpas dus je weet nooit waar het water heen zal lopen!
De koffie geurt en de toetsen van mijn toetsenbord klikken, ik ben eindelijk weer in mijn element. Op de achtergrond speelt NPO Radio2, het lijkt wel of we thuis achter het huis staan. Mijn oog valt op het kleine gele medicijnen doosje naast mijn MacBook dus het typen wordt direct onderbroken voor het volgende ritueel, de ochtend medicijnen, een teken van het ouder worden. De stoomfluit van de fluitketel klinkt en de eerste scheut kokend heet water vind haar weg over de snelfiltermaling. De koffie druppelt in de thermoskan.
Vijftien graden binnen temperatuur lees ik af op de digitale thermometer, negen graden buiten, de ideale temperatuur om met de camper op pad te gaan! ‘Met zijn grote blote voeten op het koude zeil’, klonk het jaren geleden in een liedje. Ik weet precies wat de zanger bedoelde. De koffie verwarmt me en ik kom helemaal tot rust. Buiten komt de zon op en de natuur komt langzaam tot leven.
Voorzichtig wek ik Lyka en loop nog een keer door de in de koelkast opgeslagen voorraad. Opnieuw vind ik een paar dingen die we wel kunnen gebruiken! Na een ontbijt van een beschuit met jam en een krentenbol met kaas wordt het tijd om weer richting het oosten te rijden. “Achter Nijmegen” zoals wij dat nu plegen te noemen.
Heerlijk rustig rijden we over de van Heemstraweg, omgeven door zonovergoten weilanden, waarna we via de A15, A50 en A12 bij de eerste pleisterplaats komen om koffie te drinken. Over het weer hebben we niets klagen vandaag, het is zelfs nog een stuk beter dan gisteren! Met gemengde gevoelens passeren we de afrit van de snelweg waar we gisteren, en ikzelf ook vorige week, langs zijn gekomen. Dat gedoe met die LPG-gasdampflessen krijgt hoogstwaarschijnlijk nog wel een staartje! Het blijft een vreemd verhaal dat in mijn achterhoofd blijft spoken.
Ons doel voor vandaag is een overnachting in Duitsland maar eerst gaan we wandelen. Op route.nl heb ik “Wandelroute 336148 Wandelen in Terborg (Gelderland, Nederland)” met als titel “Water en ijzer” gevonden. Het is geen wandeling voor beginners, de ruim dertien kilometer gaan ook nog eens over een licht glooiend landschap.
De parkeerplaats bij hotel “de Rode Leeuw” in Terborg bied voldoende ruimte om te parkeren en met de vers gekochte ham/kaas croissants en een bruine boterham met filet American in de tas vertrekken we net na de middag in een goed humeur aan de wandeltocht.
Het eerste stuk door de bebouwde kom van Terborg is erg saai, het vertrekpunt, in dit geval hotel “de Rode Leeuw”, betaald om opgenomen te worden in de bestanden van Route.nl. Vaak is dat geen probleem wanneer de sponsors langs een route zijn gelegen maar wanneer de sponsor een eindje van de èchte wandelroute af ligt kunnen er saaie stukken worden toegevoegd.
Maar dan komen we eindelijk in de natuur! Open velden afgewisseld door waterwegen en stukken bos in verschillende samenstelling, meestal loofbossen met hier en daar een dennenboom. Mooie fiets- en wandelpaden. Ik moet met eerlijkheid zeggen dat “de Achterhoek” een vergeten mooi stukje Nederland is. Laten we hopen dat het ook zo blijft? Overtoerisme wordt overal op de wereld een probleem en ik vraag me af hoelang het nog duurt voordat je op afspraak een kaartje moet kopen om een bos te mogen betreden. Bij natuurparken overal op de wereld gebeurt dit namelijk al!
Er staat zelfs een kunstwerk op een kruispunt van twee, goed aangegeven, wandelwegen!
De laatste kilometers gaan zeker niet gemakkelijk! Zelf moet ik ook weer in het ritme komen om meer dan tien kilometer aan een stuk te wandelen. Lyka vecht tegen een blaar onder haar voet, soms is mode belangrijker dan het comfort van goede wandelschoenen!
We hebben alles voor vanavond aan boord dus rijden we snel naar Duitsland. De wegen zijn daar beter en je mag van de wet gewoon in je camper langs de weg overnachten mits je geen gevaar bent voor de omgeving en het verkeer.
We belanden in Isselburg waar we een grote zeer rustige parkeerplaats bij een sportcomplex ontdekken. Er is nachtverlichting en het is er redelijk schoon, laten we hopen dat de opgeschoten jeugd uit deze kleine stad hier niet hun vrijdagavonden doorbrengt?
Zodra “de Oude Dame” op haar plaats staat neemt Lyka plaats op de slaapbank, ze zit voor vandaag doorheen. Haar benen moeten wel enorm pijn doen! Ik kom er niet meer mee weg, ik moet beloven dat we morgen niet meer gaan wandelen. Wat moeten we dan gaan doen? Rondjes rijden? Naar het passerende verkeer kijken?
Het avondeten bereiden met een gaspit te weinig is voor mij ook weer even wennen! De volgorde van de bereiding wordt dan belangrijk, het ene gerecht is afgekoeld nu eenmaal smakelijker dan een ander. Onze Cordon Blue met gebakken aardappelen en gemende groenten smaakt uitstekend! Dat is ook niet erg verwonderlijk na de stevige wandeling van afgelopen middag!
Het wordt in ieder geval niet laat vanavond! Terwijl het kwik buiten tot ver onder de tien graden zakt snort binnen de kachel. Een rood wijntje en een aflevering van een Zweedse serie genaamd “Farang”. Morgen is een andere dag, morgen is morgen en er kan veel veranderen na een goede nachtrust.
