Duitsland: Nederlandse kruidenierswaren

Ginderich (naast de kerk), vrijdag 11 mei 2018

Midden in de nacht langs de ladder naar beneden te klimmen om in een ijskoude leefruimte te pissen is niet echt geweldig. Dat is een van de nadelen van een camper met een alkoof. Maar elk nadeel heb ook zijn voordeel! Een leefruimte met grote ramen is de beloning voor het ongemak van de hoogslaper. Die grote ramen winnen altijd, je brengt nu eenmaal meer tijd door in het leefgedeelte van je camper dan in je bed. Misschien kan ik beter vanavond wat minder bier drinken? Ik ga het in ieder geval proberen! De zon schijnt en er is geen wolkje aan de hemel. Net voor zeven is het laden van de huishoudaccu al positief terwijl er toch al aardig wat electronica staat te draaien.
De geur van vers gezette koffie verspreid zich, de kleine gaskachel snort en mijn maag knort. Eerst een bakkie en zodra Lyka naar beneden komt gaan we aan het ontbijt. Maar eerst schrijven en kijken of we nu wel internet hebben. Het blijkt dat we ons in een schaduwgebied voor mobiele telefoonverbindingen te bevinden. Een enkel streepje op het beeldscherm en een EDGE internet verbinding. Oude tijden herleven. Lang leven de 3G, 4G en hopelijk later dit jaar de 5G.
Dat schrijven gaat prima maar het verwerken van de foto’s is al een stuk minder. Het ontbreken van degelijk internet verstoort het laden van de foto’s naar Flickr.com. Ook geotaggen gaat van geen kanten zodat ik het ook al snel opgeef. We gaan weer verder met dit lange weekend! Het ontbijt bestaat vandaag uit restjes, we gooien echt niets weg dus een gedeelde kaneelrol met rozijnen aangevuld met een kleine omelet is voor ons de start van de dag. Gelukkig smaakt het allemaal goed met een dampend bakkie koffie binnen handbereik.
Al eerste gaan we vandaag in Nederland boodschappen doen. We zijn maar zes kilometer van de Nederlandse grens en Ulft blijkt zowel een Albert Heijn als een Lidl rijk te zijn. Daar gaan we dus naar toe omdat ik niet van plan ben om 25 cent statiegeld op een klein plastic flesje water te betalen!
Bij de AH maak ik dankbaar gebruik van het toilet, wij zijn camperaars die het toilet in de camper alleen in hoge noodgevallen gebruiken, waarna ik het boodschappenlijstje doorloop. Wat ik hier beter kan kopen dan in de Lidl gaat in mijn karretje. Dat is dus niet zo heel veel. De Lidl en Aldi hebben duidelijk onze voorkeur. Hoofdzakelijk halve literblikken witbier verdwijnen in mijn winkelwagen!
Het viel me op dat er veel Duitse auto’s hier staan. Karrenvrachten vol met kleine flesjes water en halve liter blikken vier verlaten de supermarkt. Het voelt aan of die milieuregels voor statiegeld op kleine flesjes en blikjes in Duitsland met voeten wordt getreden. Òf is het de luxe van het wonen dichtbij de grens?
Vanaf de parkeerplaats op het dak van de Albert Heijn kijk ik boven op de parkeerplaats van de Lidl. Het is de moeite niet om te gaan rijden dus ga ik te voet. Het dorpsplein van Ulft ziet er gezellig uit en vandaag is het al vroeg aardig druk. In de Lidl is het wat minder druk. De vrachtwagens hebben na hemelvaartsdag de verse kruidenierswaren nog niet aangeleverd en de winkel ziet er uit als na een plundering. Hier is helemaal niets meer in kleine flesjes en blikjes te krijgen. Ik ben bang dat ik wel weet waarom!
Nadat we onze boodschappen hebben opgeborgen gaan we weer richting Duitsland. Zodra we het verkeersbord dat we nu in Duitsland zijn veranderd het buiten ook! De grootste en beste verandering is dat er plotseling geen verkeersdrempels meer zijn! We hoeven om de paar honderd meter niet meer af te remmen tot onder de 30 Km/u. Dat afremmen en weer optrekken moet toch erg schadelijk zijn voor het milieu? Het is in Duitsland in ieder geval relaxed rijden!
Een ander onderwerp dat ons is opgevallen heeft ook met het milieu te maken. Het gaat over de weinige mogelijkheden om het huishoudelijk afval uit de camper kwijt te raken. Afvalbakken zijn zeldzamer dan PIN-automaten en dertig jarige maagden, de weinige ondergrondse afvalcontainers die we hebben gezien geven alleen toegang met speciale pasjes. Het is niet dat ik niet wil betalen, ik kan gewoonweg niet betalen! Het is dus zeer begrijpelijk dat er mensen zijn die hun afval zomaar naast een vuilnisbak zetten in de hoop dat het geen zwerfvuil word. We betalen overal in de winkel contactloos, waarom kan dat niet bij de vuilniscontainer? In Duitsland lijkt het niet veel beter! Gelukkig kunnen we uiteindelijk ons tasje huisvuil kwijt in een grijze kliko op een openbare parkeerplaats!
We gaan vanmiddag richting Wesel, ik weet ook niet waarom, het is hier nogal een vreemde omgeving. Er zijn op het internet haast geen wandelingen te vinden in deze buurt terwijl het vanachter het stuur van de camper toch wel een mooie en interessante omgeving lijkt. Ergens op een dijk, net voordat we in Wesel zijn, genieten we van een afgeprijsde pastasalade met gerookte zalm, brood en olijven. Het (camper)leven kan niet veel mooier worden.

Na een wandeling van een half uur zijn we in het centrum van Wesel. Wesel staat in Nederland bekend door de oude volksrijm over hoe de burgemeester heet. Nou, na ons korte bezoek aan de binnenstad hebben wij het rijm al aangepast!

‘Hoe heet de bezoeker van Wesel? Een ezel!’

We zijn dus veel sneller terug bij de camper dan we zelf hebben verwacht. In plaats van een terrasbezoek met wat lekkers voor beiden koop bij de plaatselijke Lidl nog wat lekkers voor vanavond. Zo komt de dag dan toch nog aan een mooi einde.
Gezeten achter het stuur van “de Oude Dame” zoek ik op de Garmin naar een lokatie waar we hoogstwaarschijnlijk wel een plaatsje voor vanavond zullen vinden. Mijn oog valt op “Ginderich”, een klein kerkdorp aan de overkant van de Rijn tegenover Wesel. Lyka spot de kerk en daar is het veelal goed parkeren. Onze samenwerking voor het vinden van een slaapplaats voor de nacht loopt weer als vanouds.

En ja hoor, een schitterend plekje naast de kerk. Een haast lege parkeerplaats voor ons alleen om de nacht door te brengen. Lyka blijft achter in de camper terwijl ik de omgeving verken of er misschien verborgen of onaangename gevaren op de loer liggen. Ik laat Lyka ook even alleen zodat ze kan bijtanken. Het met z’n tweeën leven in een camper is al moeilijk genoeg, een half uurtje alleen zijn geeft al veel verlossing van de druk van het samen zijn.

Het is een mooie kerk, de “Maria vaart naar de hemel kerk” heeft een klein monument dat me aan bedevaartsoorden doet denken. Lyka vindt het allemaal schitterend dus moet het ook op de foto!

Na vandaag hebben we nog een nacht in de camper. Het avondeten voor vandaag is “Spaghetti Goreng met Saté”. Niets hoogstaand maar wel zeer smakelijk!

Ons dessert, de ijsbonbons van de Lidl zijn een winnaar en die blijven voorlopig wel op de lijst staan, tenminste, zolang we ze in de winkel kunnen vinden.
Voor de eerste keer gaat de tv nu in de stand: Duitsland. Duitsland is vorig jaar overgegaan op een andere uitzendstandaard, DVB-T2, onze oude Samsung kon dit niet aan dus hebben we een nieuwe, en ook zuinigere, Philips gekocht. Bij de eerste keer zenders instellen gaat het prima. Ruim zeventig digitale tv en radiokanalen verschijnen op de monitor. Maar ook in Duitsland zijn er enkele grote spelers die hun kanalen achter de decoder hebben. Die kunnen we dus overslaan.
Een Duitse documentaire over de aanvallen op stuwdammen in het Ruhrgebied, ook wel bekend als “The Dambusters” vult mijn heerlijke avond. Nog een witbiertje en dan naar bed!

Duitsland: Een dierenpark

Isselburg (naast een gesloten restaurant), donderdag 10 mei 2018

Zoals door “Buienradar" voorspelt tikken de eerste druppels al voor zes uur op het dak van de camper. Het regent niet hard maar het geluid is sterk genoeg om me uit mijn ondiepe maar comfortabele slaap te halen. Afgelopen nacht zijn we van 27 naar 14 graden, ook zoals voorspeld, gegaan in de leefruimte. Dat zijn ideale temperaturen! Onbewust, tijdens onze slaap hebben we ons onder het dunne zomer dekbed gewriemeld. Het contrast tussen mijn frisse neus en warme lichaam is een sensatie die me nog even in bed houd. Normaal gesproken was ik direct opgestaan maar in dit geval blijf ik nog even liggen om te genieten van de kleine dingen die het leven te bieden heeft.
Om zeven uur wordt het toch echt wel tijd om op te staan. Mijn dagelijkse bezigheden roepen en ik heb zin in een kop koffie. Eerst het water in de fluitketel, dan mijn medicijnen en dan loopt de wekker in mijn iPhone af. De gordijnen zijn al open en buiten is een natte grijze wereld. Geen vreemde wereld, het is moeder aarde met vreemde gebouwen maar bekende geluiden. Ik de verte kraait een haan en in de fluitketel begint het water te zingen als teken dat het niet lang meer zal duren voordat ik de koffie kan opgieten.

Ja, water opgieten voor de koffie, na alle mogelijkheden te hebben geprobeerd zijn we weer terug bij het ouderwets water opgieten op een filter gevuld met snelmaling koffie. De Senseo op gas hebben we nog wel bij ons maar alleen voor noodgevallen! Sinds Lyka de Nescafé heeft afgezworen is een filter de betere optie, een liter koffie per keer die in een thermoskan staat te wachten om te worden gedronken.
Met een dampende kop koffie naast me en NPO Radio2 op de achtergrond begin ik met veel plezier om het verhaal van gisteren, dat alweer zo lang geleden lijkt, na te kijken, te herschrijven, aan te passen en te publiceren. Dan is dat klaar voordat we aan deze dag beginnen.

Zodra mijn verhaal is gepubliceerd schuift Lyka het gordijn van de alkoof open en onze dag samen kan beginnen. Eerst een engels ontbijt! Dat is een goed begin van de dag, een bodem vol energie waar je even mee vooruit kan. Het smaakt ons goed en een tweede thermoskan koffie wordt snel gezet.
Onder het ontbijt bespreken we wat we op deze regenachtige dag gaan doen. Geen van ons beiden heeft ook maar enig idee dus ga ik op zoek op het internet en op de GPS. Dit is de luxe van de vrijheid van het reizen met een camper! Het wordt moeilijker dan ik had kunnen denken dus schakelen we over op een ander zeer belangrijk aspect voor deze dag: Brood! We zijn beiden gisteren vergeten om het halve brood uit de vriezer naar het vriesvak van de camperkoelkast te verplaatsen. Uiteindelijk kom ik uit op de Lidl in Emmerik, het is een gok voor deze hemelvaartsdag maar we moeten wat proberen.

We kiezen voor de toeristische route en voor de eerste keer dit jaar komen we voor een te laag viaduct te staan. Ook de omweg die op mijn Garmin verschijnt komt weer uit voor hetzelfde viaduct. Wat nu? Een passerende vrouw die haar hond uitlaat bied hulp. Ze wijst naar de weg achter het bord verboden voor auto’s en motoren! Dat is een dilemma, moet ik omrijden of de gok wagen? Ik kies voor de laatste, we rijden dus “per ongeluk” de weg in en rijden zonder problemen over de smalle dijk naar de andere kant van het te lage viaduct.

We hebben een oude brug gepasseerd die me intrigeert, de brug lijkt een beetje op een “Bailey bridge” uit de oorlog maar is tegelijker tijd ook anders. Het lijkt me haast onmogelijk dat er hier bruggen zijn die de tweede wereld oorlog hebben overleefd! Ik spring uit de camper om de brug nog eens rustig te bekijken. Het blijkt de oudste stalen brug in Duitsland te zijn. Op zich bijzonder genoeg om een paar foto’s van te schieten. Dan gaan we snel op zoek naar brood.
De Lidl blijkt gesloten maar in het zelfde gebouw bevind zich ook een warme bakker. De geur van vers brood komt me tegemoet. Heerlijke verse broodjes en ook nog twee aparte koffiekoeken voor vier euro zestig, daar kunnen we wel mee leven.

De parkeerplaats naast de Lidl is niet gezellig dus zoek ik nog even snel naar een wandeling op Route.nl (340549). Die wandeling is door een dierenpark. Lijkt ons een goed idee want de regen lijkt plaats te hebben gemaakt voor een voorzichtig zonnetje. Op de parkeerplaats van het dierenpark maken we gelijk van de mogelijkheid gebruik om te lunchen. Even eten voor de wandeling lijkt ons wel zo slim. Vers brood, kaas, olijven en deze keer zure haring. Ik kan me niet herinneren dat ik die heb gegeten en Lyka vind ze gelukkig ook heel lekker.

We werpen ons, nadat we eerst uitgebreid van het toilet gebruik hebben gemaakt, op de wandeling van een kilometer of zes. Omdat het park officieel een berenbos is valt het een beetje tegen dat de hoofdrolspelers heel erg in de minderheid zijn.

Een dierenpark is dus altijd gewoon, nooit echt leuk maar tegelijk ook nooit oninteressant. De wandeling is prettig, slechts enkele druppels regen bereiken de aarde en de zon laat zichzelf steeds vaker zien. Na bijna anderhalf uur zijn we weer terug bij de camper. Het is wel jammer dat we hier niet (gratis) kunnen blijven staan. Overnachten kost zeven euro, zonder enige voorzieningen dus het is gewoon ordinair parkeergeld, en om zes uur gaat de slagboom naar beneden en op slot. Ook in dat laatste heb ik geen zin, we gaan nu eenmaal graag weg wanneer we dat zelf willen.

De NKC app geeft twee overnachtingsplaatsen aan in de buurt van het dierenpark. De eerste blijkt bezet door een feesttent voor de dorpsfeesten dit weekend maar de tweede is ongewild een pareltje en precies wat we zoeken. Het is een parkeerplaats van een restaurant dat nog niet zo heel lang geleden haar deuren voorgoed heeft gesloten. We verwachten dat het hier vannacht erg rustig zal zijn omdat de parkeerplaats aan het einde van een doodlopende weg ligt.
Ons avondeten is een half experiment! We gaan voor het eerst op een nieuwe, experimentele, manier onze rijst koken. Wij gebruiken vanzelfsprekend geen voorgekookte of snelkookrijst. Nee, met een Filippijnse vrouw, en haar echtgenoot die half Azië heeft doorkruist, moet de rijst van hoogstaande kwaliteit zijn en niet minder!
De rest is mijn pakkie aan! De Thaise saus mag dan wel uit een zakje komen maar de smaak is verrassend goed. En wanneer ik bedenk dat er weer tien zakjes onze kant op komen worden we alleen maar blijer.

Daar staat het dan gesneden Speklapjes in Thaise basilicumsaus met snijbonen en rijst! Op twee kleine gaspitten in de camper is dat haast de grens van wat je kan bereiken.
Na het eten nog een koffie en dan voor het eerst gaat de tv aan. Op zich ook een experiment om te zien hoe de huishoudaccu zich houd. Een nieuwe tv en een gerenoveerde zonnestroom installatie gaan aan de slag met de tweede halve finale van het “Eurovision Songfestival”. Lyka geniet en ik begrijp het niet. Is Australië tegenwoordig ook Europa? Ik neem nog een bokbier en geniet op mijn manier.

Duitsland: Het laatste bedrijf

Düffelward (Gemeinde Platz), woensdag 9 mei 2018

Om tien voor vijf kruip ik uit bed. Helemaal verkreukeld en helemaal leeg als een uitgeknepen spons, er is geen greintje energie meer in mijn lichaam over. De bezigheden van het afgelopen weekend hebben alle energie en levenslust opgesoupeerd. Ik ben er nu eindelijk klaar mee! Vandaag begint het laatste bedrijf van de klucht met de Gemeente Zaltbommel die meer dan vijftien jaar heeft geduurd. Eindelijk zijn ze aan de Hogeweg zo ver dat we aan het laatste bedrijf kunnen beginnen. Het einde lijkt nu in zicht maar dat weet je maar nooit met ambtenaren! Die werken en denken nu eenmaal anders.
Enkele koppen koffie, en enkele wijzigingen en verbeteringen aan mijn beroepschrift, verder verlaat ik in stilte om iets over half negen ons huis om deze belangrijke brief persoonlijk op het gemeentehuis af te geven. Lyka kijkt me geluidloos na, ook zij heeft blijvende littekens overgehouden aan dit slepende conflict. Onze relatie heeft meerdere keren onder hoogspanning gestaan door de problemen met de gemeente.
Onderweg denk ik diep na over het slepende conflict waar, ondanks de duidelijke bewijzen, maar geen einde aan wil komen. De receptioniste van het gemeentehuis heeft al een bewijs van afgifte voor haar liggen wanneer de laatste glazen schuifdeur tussen mij en mijn tegenstander geruisloos openschuift. De glimlach die me tegemoet komt geeft me toch nog enige hoop dat het hier op het gemeentehuis uiteindelijk wel goed zal komen. Op de terugweg is mijn hoofd leeg en de zaak alweer haast vergeten. Dat moet ook wel want ik kan er nu niets meer aan doen, de bal ligt bij de burgemeester en wethouders, tenminste, zo zou het moeten zijn.
Eenmaal thuis gaan we na het ontbijt meteen aan de slag. De camper moet worden geladen want we gaan een paar dagen Duitsland in. Iets nieuws! De camper heeft met ons achter de voorruit nog nooit de Duitse bodem betreden. Als er een ding is waar ik een vreselijke hekel aan heb is om noodzakelijke dagelijkse attributen tussen de keuken en de camper heen en weer slepen. We nemen ons dan ook eendrachtig voor dat dat niet meer zal gebeuren! Alles wat we in de camper missen wordt opgeschreven en bij de eerste zich voordoende mogelijkheid gekocht voor in de camper en alles wat we thuis missen wordt ook meteen in Zaltbommel gekocht en blijft in huis. Het grote voordeel is dat je weinig tot niets meer vergeet bij het inpakken!
Met een zak verse kaiser broodjes van de Jumbo, zes voor een euro, en een volle koelkast vertrekken we richting Nijmegen want achter die stad begint Duitsland. Door de instellingen van de GPS verlaten we ergens onderweg de Van Heemstraweg en gaan een heel stuk binnendoor, ook de binnenstad van Nijmegen word vereerd met een kort bezoek.
Zodra we weer langs de Rijn rijden wordt het echt tijd voor de lunch. Het is al een uur, mijn hoofd wordt met de minuut frisser en mijn trek groter. Een groene salade met olijven, gerookte makreel en vers brood, koude thee en een flesje bronwater met bubbels. Een mens in een camper heeft niet veel nodig om een gelukzalig gevoel te krijgen. Zeker niet na de moeilijke jaren, maanden, dagen die achter me liggen. Het is moeilijk voor me te bevatten dat er waarschijnlijk nu een einde in zicht is en dat ik deze zaak voorgoed achter me kan laten. Ik voel een maagzweer broeien dus ik moet de komende dagen maar eens goed ontspannen.

Zodra we bij Milligen aan de Rijn Nederland verlaten is het vakantie gevoel nog groter. De wegen zijn anders, de huizen zijn anders, de auto’s zijn anders en zelfs het rivierlandschap lijkt anders. Slechts een paar kilometer verder in Duitsland sla ik van de provinciale weg af en parkeer op de “Gemeinde Platz” in het dorpje Düffelward”. Lyka kijkt me verbaasd aan. Zonder een woord te wisselen weet ze dat we op de plaats staan waar we vannacht hoogstwaarschijnlijk zullen slapen. Düffelward is een heel rustig dorp verscholen in het stroomgebied van de rijn. Aan de overkant van de Rijn is het zelfs nog Nederland! Voor mij is het genoeg voor vandaag ik wil rusten en ontspannen. Het is nu gewoon afwachten. Ervaring leert dat wanneer er om zes uur nog niemand is geweest om te informeren er vanavond ook niemand meer zal komen.

Tijdens de gebruikelijke korte oriëntatie wandeling rondom de slaapplek komen we op een dijk terecht die tegen het water van een kleine zijstroom van de Rijn beschermd. Het is een schitterende omgeving en erg rustig. Volgens de regels die ik bij de NKC heb gelezen mag je overal met je camper 24 uur zonder problemen op een officiële parkeerplaats overnachten. Daar hoeven we ons dus geen zorgen over te maken! Ons plan is altijd om de volgende dag verder te gaan, al is het maar tien kilometer. De enige beperking die we hebben is de energie in de huishoudaccu. Die is namelijk hoofdzakelijk om de koelkast draaiende te houden om het bier te koelen en ons eten vers te houden.

Ook de agressors uit de wereldgeschiedenis kennen slachtoffers! Niet elke soldaat onder de Duitse adelaar ging vorige eeuw met plezier en fluitend naar het front! Ook in Duitsland weenden vaders, moeders, grootouders, vrouwen en vriendinnen om de gevallen soldaten. Vergeet niet dat er ook heel veel gevallenen nooit meer naar Duitse bodem zijn teruggekeerd. Wat alleen nog kan worden herinnerd is een naam die toebehoort aan de resten in vreemde bodem aan een front in een ver vreemd land.
Helaas zijn er heden ten dage hele stromingen binnen onze maatschappij die de wereldgeschiedenis willen herschrijven om hun eigen ego’s te strelen of om hun eigen problemen te rechtvaardigen. Mijn mening? Ik ventileer hem voor de laatste keer! Binnen de islam zijn er zoveel stromingen dat er wel een wereldoorlog binnen hun eigen gelederen moet uitbreken. Syrië is nog maar het begin! Wanneer deze oorlog om het geloof uitbreekt zal het van epische proporties zijn en het conflict in Noord-Ierland degraderen tot een kinderfeestje! Geen politiek meer.
Het eerste waar ik aan moet wennen, zodra we onderweg zijn, is dat de inhoud van de koelkast in de camper minder dan de helft is dan van dat monster thuis in de keuken. Elke maaltijd moet zijn overwogen en er wordt niets tot zeer weinig weinig gegooid. Je kan ook nooit meer inkopen dan dat je opeet want dan is de koelkast al snel te vol.
Geen foto’s van de eenvoudige mediterrane maaltijd! Kaas, salami, brood en olijven, witte wijn en koel bier. Allemaal restjes uit de koelkast thuis. De klok tikt en een koele bries blaast door het woongedeelte van de camper. De radio gaat ook weer aan, dat is op zich vreemd te noemen dat we nu al geen zin in tv hebben. Ook het internet detox gaat op rolletjes. De laptop staat aan maar ik maak geen verbinding met het internet. Al dat dwangmatige inloggen en gebruiken van nutteloze applicaties om te zien dat hondjes salto’s maken en berichten van vage kennissen die Facebook je vrienden laat noemen zijn plotsklaps niet meer belangrijk. Dat is een audio/visuele drug die gratis verspreid lijkt te worden maar waarvoor later een stevige rekening voor moet worden betaald. Gelukkig ben ik al bijna helemaal afgekickt.

Koffie en later op de avond nog een borrel, een borrel voor mijn maat die er helaas niet meer is, een borrel voor mijn maat Ben die nooit zal worden vergeten.