Daar gaan we dan! Achter ons is de leefruimte van “de Oude Dame” schoon en klaar voor de eerste test van het seizoen. Ik heb heel wat werk verricht in de afgelopen twee weken. Als eerste ging ik aan de slag met de gaslucht in de leefruimte. Alles voor de zoveelste keer gecontroleerd, nog eens nagelopen of het wel vast zat en uiteindelijk besloten om alles maar weer los te maken. Waarom? Ik heb geprobeerd de lek te vinden met een brandende lucifer en het is nog gelukt ook!
Ik zie jullie al denken: “Een gaslek opsporen met een lucifer? Dat is toch vragen om problemen?” Ja èn nee, de kneep zit hem in de aanwezigheid van zuurstof. Wanneer je er absoluut 100% zeker van bent dat het uitstromende gas, de lek, puur gas is dan is het niet zo gevaarlijk mits je blusmaterialen onder handbereik hebt. Hetzelfde gebeurt namelijk wanneer je het gasfornuis in de camper aansteekt om te gaan koken.
Achter een leiding kwam een mooi dun blauw vlammetje tussen de moer en de koppeling uit. Echt een heel klein vlammetje! De conclusie was dus snel getrokken. Losmaken en opnieuw bevestigen.
Nadat ik eerst in de bak met resten de laatste stukjes 8mm koperen buis had opgediept rijdt ik in een bijzonder goed humeur richting “De Wit” in Schijndel. De winkel is niet naast de deur maar het is ook niet het einde van de wereld. In mijn hoofd zit de lijst van benodigdheden voor de vernieuwde, en hopelijk, gasdichte aansluitingen. Het is zo stil in de winkel dat het vreemd aanvoelt. In het weekend krioelt het hier van de kampeerders, al dan niet met een camper of een caravan. Veel wat er wordt verkocht is overbodig en onhandig, dat vinden ze vanzelf wel uit, wij hebben dat traject ook afgelegd! Veel gekocht en later tot de conclusie gekomen dat je een hoop rotzooi meesleept dat helemaal niet handig is.
Eenmaal thuis stal ik alles schematisch uit op de kokosmat achter de ingang naar de woonruimte van de camper, èn wat blijkt? Ben ik na alle controles, dubbele controles en al het nadenken in de winkel enkele doosjes verstevigingsbusjes 8mm vergeten. Zo heeft het geen nut om aan de klus te beginnen! Na een kop koffie start ik de camper opnieuw en rijdt binnen twee uur voor de tweede keer richting Schijndel. Onderweg moet ik zachtjes lachen om mijn domme fout! Het meisje achter de kassa kijkt me vreemd aan! Ik zie haar denken: ‘Was hij hier zo even ook niet hier?’ Buiten bij de Wit neem ik alles uit elkaar en leg alles schematisch weer op de kokosmat. Deze keer is alles compleet en ik kan met een gerust hart weer richting Zaltbommel gaan.
Het in elkaar zetten is maar een kwartiertje werk. Daarna gaat de gaskraan open en gebruik ik de gasdetector in het centrum van mijn gezicht voor een eerste controle. Dat valt tegen wegens een verstopte neus en ik kan niet tot een besluit komen of ik nu wel òf niet gas ruik. De deur blijft open en terwijl ik geniet van de lunch kan de camper luchtten, er hangt misschien nog wat gaslucht in de vloerbedekking. Ik zit op hete kolen en sneller dan ik had verwacht sta ik weer aan de gerepareerde gasleidingen te ruiken. Het lijkt me dat nu alles dicht is, en dat na anderhalf jaar zoeken en tobben.
Ik neem een dag de tijd om bij te komen van de geslaagde reparatie en terwijl ik wacht tot de regen is verdwenen bestel ik het extra zonnepaneel met toebehoren. En ook hier ben ik weer wat vergeten! Gelukkig is het bestellen op het internet snel, gemakkelijk en redelijk goedkoop. De bestelde verlengkabels arriveren de volgende dag en met de weersverwachting dat het morgen droog is met zonnige perioden slaap ik als een roosje.
Gelukkig heeft de weerman het deze keer bij het rechte eind! Helaas moet ik wel wachten tot het buiten wat warmer is geworden voordat ik aan de slag kan. De speciale lijmkit moet binnen een bepaalde bandbreedte van de omgevingstemperatuur worden verwerkt om het beste resultaat te halen. Eerst maar schoonmaken, aftekenen, drogen, ontvetten en schuren van het dak waar het paneel geplaatst moet worden. De minder leuke werkzaamheden nemen al snel een half uur in beslag en met een protesterende schouder begin ik aan het klaarleggen van de benodigde materialen. Ook hier geldt: een goede voorbereiding is het halve werk.
Nadat alles in de juiste volgorde is geplaatst drink ik eerst nog een kop koffie voordat ik aan de slag ga. Het gaat als op rolletjes. Binnen een half uur is het paneel geplaatst èn aangesloten. Het doet me goed te zien dat het gezichtje op mijn laadregelaar monitor lacht en dat er nog al, onder bewolkte omstandigheden, meer dan vijf Ampère naar de huishoudaccu stroomt. Als laatste ruim ik de verlengkabel op die de camper ’s nachts van elektriciteit voorzag. Vanaf vandaag zal de huishoudaccu helemaal van de zonnepanelen afhankelijk zijn!
Het plan was oorspronkelijk dat we vrijdagochtend zouden vertrekken maar daar is iets tussen gekomen. Een gezellige borrel met mijn broer, schoonzuster en hun oude buren. Dat zal wel goed bij de Stadsbrouwerij! Het was super gezellig met voldoende pinten Guinness om goed te kunnen slapen!
Met zware hoofden komen we op deze zaterdag uit bed. Van het vroeg vertrekken komt helemaal niets terecht. Van een ontbijt komst zelfs niet terecht. De crèmige donkere Ierse nectar heeft iets teveel calorieën aan mijn lichaam toegevoegd. Mijn lichaam wil helemaal geen calorieën meer dus heb ik helemaal geen trek. Dat komt later op de dag nog wel! Tenminste, dat hoop ik.
Onze koelkast wordt leeg geplukt en de etenswaren overgeheveld naar de koelkast in de camper. Dat is snel gebeurd Vroeg in de middag vertrekken we dan eindelijk voor onze eerste reis van 2018. De eerste test om alles weer op zijn plaats te krijgen en om te zien wat we allemaal zijn vergeten. We zijn op weg naar Hilvarenbeek om een goede vriend, Pieter, te bezoeken. We hebben elkaar al zo’n lange tijd niet gezien dat het hoogtijd is geworden.
Net voordat we bij Tilburg aankomen nemen we even de tijd om op een parkeerplaats bij een wegrestaurant wat te eten. Nu vragen onze lichamen om voedsel. De “Ceasar Salade” van de Lidl, met enkele stukken varkensvlees en verse broodjes, smaakt goed. We knappen zienderogen op en ook wordt ons humeur met elke hap beter. We krijgen er steeds meer zin in om met de camper op pad te gaan. Pieters adres is met behulp van de GPS snel gevonden en tijdens een gezellig gesprek geniet ik van een kopje koffie. Het doet ons goed om Pieter weer te zien! We worden allemaal ouder en leven met de dag, elke dag die ons nog gegeven word.
Dan gaan we verder naar Alphen in Brabant tegen de Belgische grens. Ons doel voor vandaag was: “Route.nl wandelroute 585896 - Struinen door de bossen van Alphen en Chaam”, maar in verband met de late vertrektijd gaan we de wandeling waarschijnlijk morgen doen. De eerste belangrijke zaken die we zijn vergeten òf we nog moeten aanschaffen worden gekocht bij de “Action” in Goirle.
Op het plein in Alphen bezoeken we ook nog snel de “Plus Supermarkt” voor een middag snack en een flesje azijn voor op de salade. Zwarte, groene olijven met blokjes feta kaas vergezeld van het laatste broodje vinden gretig hun aftrek bij de twee hongerige reizigers. Gelukkig hebben we alweer snel het camper gevoel te pakken! Wat smaken die olijven een stuk beter in ons huisje op wielen. Het is wel jammer dat ik mijn Kobo ereader ben vergeten. Ik weet zeker dat dat me niet meer zal overkomen.
Na ruim twee uur op de parkeerplaats in het centrum van Alphen te hebben gestaan maken we ons klaar om te vertrekken op zoek naar een staanplaats voor de nacht. Ik heb er twee op het oog en het zal me tegenvallen wanneer een van die twee niet in de smaak valt.
Uiteindelijk komen we bij een stukje verder gelegen, slechts om de hoek, parkeerplaats uit voor de deur van een bijzonder huis. Het “Pieck Huis” is een schitterend gebouw dat een eerbetoon is aan de gewone bouwvakker. Het ligt aan een rustige straat waar we uiteindelijk maar blijven staan. De ervaring leert ons dat de handhaving na acht uur niet meer verschijnt in een rustige woonwijk.
Tortilla’s met shoarma en sla voor het avondeten. We hebben zo’n trek dat we de foto zijn vergeten! Na het eten gaan de gordijnen dicht en de tv aan. De accu houdt zich nog prima en er komt zelfs nog elektriciteit naar binnen. Ik heb er alle vertrouwen in dat na het gas ook het elektriciteit probleem is opgelost! Iets voor elven zoeken we voor het eerst weer ons bed op. Het is even wennen! Vreemde geluiden, vreemde wiebelende bewegingen en een opkomende hoest. Uiteindelijk zweef ik weg in dromen over verre veilige reizen met onze “Oude Dame”.
