Nederland: Op weg naar huis

In het vliegtuig, woensdag 21 maart 2018

En dan zit je zo maar op je laatste dag aan het zwembad in Balibago. Hoe lang je op reis gaat maakt eigenlijk heel weinig uit, je komt altijd op de laatste dag uit. De laatste dag die een einde maakt aan je laatste avontuur. Je kan alleen maar hopen dat er weer een volgende reis komt! Dat is niet meer vanzelfsprekend wanneer je tegen de zestig jaar loopt. Zo’n laatste dag is voor mij ook altijd een heel moeilijke dag. Ik heb nu eenmaal een hekel aan wachten en hoe je het ook wend of keert we zitten de hele dag te wachten op ons vertrek. Er gieren veel gedachten door mijn hoofd en het inpakken gaat altijd moeilijker dan verwacht.

We hebben tot half vijf in de middag wanneer de taxi is geboekt dus we kunnen, of in ieder geval proberen, te genieten van de laatste momenten van onze reis. Het Australian ontbijt smaakt in ieder geval prima. Een van die ongeschreven regels voor de dag van vertrek is dat je niet meer gaat experimenteren met je voedsel. Het laatste dat je wil is met een lastige diarree dertien uur in een vliegtuig zitten.

Ook op deze laatste dag duik ik rond de klok van tien nog een keer in het zwembad. Ik zou me niet kunnen voorstellen hoe het hier zou zijn zonder een zwembad tot je beschikking. Het wordt hier in de Filippijnen nu wel heel erg warm, het is haast eind maart en dan wachten ze ook hier weer op het verkoelende regenseizoen. En ook hier weet niemand wanneer het zal komen.
Vier oudere heren van Japanse afkomst en wonende op Hawaii komen nog snel even afscheid nemen voordat ze vertrekken. Ik heb in de afgelopen tien dagen veel met ze gesproken en af en toe ook wel mee gelachen. Ze zijn in ieder geval nog sterk genoeg want het kwam regelmatig voor dat ze niet alleen naar hun kamer gingen.
Ik begin nog maar aan een boek en geniet van de zon en de rust aan het zwembad. Het is ’s morgens meestal heel rustig! Mijn drie en twintigste boek sinds we in de Filippijnen zijn gearriveerd, dat is voor mij een ongeëvenaard aantal. Misschien begin ik vannacht in het vliegtuig nog wel aan mijn vier en twintigste boek? Ik kan alleen maar blij zijn dat er veel van mijn stress is verdwenen en dat ik me heerlijk rustig voel. Ik hoop dat dat in het gehaaste Nederland niet veranderd.

Met mijn ogen dicht lig ik naast het zwembad en laat stukjes van de afgelopen periode in mijn herinneringen passeren. Zoals altijd is het een aaneengeregen ketting van hoogte en dieptepunten. Gelukkig slijten die dieptepunten geleidelijk weer weg en blijven er alleen maar mooie herinneringen en mooie verhalen over. Drie en zestig publicaties is best nog wel goed te noemen! Maar wanneer daar maar negentien verhalen bij zitten die over de Filippijnen gaan dan kun je ook begrijpen dat het hier voor mij niets is. Ik heb het al vaker gezegd en zal het aan een ieder die het wil horen herhalen: Ik vindt de Filippijnen helemaal niets! Voor hetzelfde geld kun naar veel mooiere en betere bestemmingen in Azië met zon, zand en heel veel lekker eten.

Toch hebben we alweer plannen gemaakt om hier in 2020 weer een paar weken naar toe te gaan. Niet zo heel lang want onze harten liggen toch wel in Thailand en Maleisië. Zeker nu de infrastructuur en het vervoer zoveel beter is geworden. Er is misschien wat van de romantiek van het reizen in Thailand verloren gegaan maar er zijn veel goede zaken voor terug gekomen!
De extra uren die we voor de kamer hebben betaald geven je toch wel extra comfortabel afscheid. Nog even rustig douchen, op je gemak inpakken en nog een broodje van de gouden bogen. We wachten tot het laatste moment om onze koffers in het vershoudfolie te wikkelen. Ik moet er nog steeds om lachen wanneer we zelf staan te wikkelen! Op de luchthaven kost deze gein (bescherming) nu minimaal achttien euro. Wij zijn klaar voor vier en een halve euro! Van het verschil kan ik later op de luchthaven nog een lekker biertje drinken! Dan hebben we nog twee uur te doden voordat de taxi komt.
Precies op tijd verdwijnen onze koffers en rugzakken achter in de grote Japanse terreinwagen. Dit is de laatste jaren ook enorm veranderd! De oude, honderd keer opgelapte, kleine Japanners zijn vervangen door goede, en veilige, grote auto’s. De taxi branche is hier nog voor negentig procent illegaal maar daardoor niet minder goed dan in Europa. De veiligheid hier is dat je hotel voor betrouwbaar vervoer zorgt, de prijs is uiteindelijk hetzelfde.
In de taxi zit ik alweer voor te genieten van wat er hoogstwaarschijnlijk komen gaat. Onze camper, hoe zou het daarmee zijn? Zal hij meteen starten? Ik heb er nog wel wat werk aan maar dat komt wel goed. Een eerste korte reis hebben we al gepland. Een paar korte wandelingen bij Oosterbeek. Zodra het weer een beetje meezit gaan we een weekend op pad!
Buiten rollen de Filippijnen en later Manila aan ons voorbij. Een derde wereldland! Ik onderdruk mijn gevoelens over de asielzoekers in Nederland. Aan het einde van de NLEx (North Luzon Expressway) gaat de vierbaans autosnelweg in Manila over in een brede straat. Het plannen van de infrastructuur staat hier nog in de kinderschoenen. Over kinderschoenen gesproken, hier zie ik ook weer de eerste straatkinderen die zonder schoenen, op blote voeten, tussen het drukke verkeer laveren om wat geld te verdienen om elke dag weer te overleven. Van alles en nog wat wordt er aangeboden! Van flessen (onbetrouwbaar) drinkwater tot oplaadapparatuur voor mobiele telefoons. De afkomst van deze goederen laat zich raden.
Er wordt ook gebedeld. De chauffeur waarschuwt ons meteen om vooral de ramen niet te openen. Overvallen zijn niet vreemd hier dus het is veiliger om de ramen gesloten te houden. Stapvoets kruipen we door de smalle straten van Manila. Af en toe kiest de chauffeur voor een sluiproute door steegjes en straatjes waar ik overdag nog niet zou durven te lopen. Ik ontwijk oogcontact met de arme bewoners die op straat zitten. Het is niet dat ik me schaam dat wij het veel beter hebben. Het is meer het gevoel dat de rest van de wereld ontkent dat er meer plaatsen zijn dan het midden-oosten waar de mensen oorlog en ellende kennen.
En dan zijn we eindelijk op de NAIA (Ninoy Aquino International Airport) bij terminal 1. ‘KOFFIE? KOFFIE?’, schreeuwt mijn lichaam.
‘WINKELEN? WINKELEN?’, schreeuwt Lyka’s geest.
Met een dampende kop koffie voor mijn neus verdwijnt Lyka in de golvende mensenmassa van de luchthaven. Een mens moet altijd goed opletten met de prijzen op een luchthaven. Ze adverteren wel met “Tax-Free” maar het zal niet de eerste keer zijn dat het product in Nederland in de winkel veel goedkoper is. Ook wordt er gemanipuleerd met verschillende inhoudshoeveelheden! Dan kunnen de meesten reizigers er helemaal geen touw meer aan vastknopen. Het blijkt namelijk voor veel mensen moeilijk de prijs per liter te berekenen.
Op weg naar de luchthaven restaurants had ik al opgemerkt dat de prijs voor een liter Franse Cognac hier aan de hoge kant is. Dus ik weet haast zeker dat er niets word gekocht. En inderdaad, de prijzen liggen veel hoger dan in Nederland! We moeten wel zeker zijn dus worden alle prijzen door Lyka op het internet gecontroleerd.

Filippijnen: SM City Clark Mall

Angeles City (Walkabout Hotel (poolside 1), maandag 12 maart 2018

Het mag als een vreemde titel klinken maar voor de bezoekers van Angeles City, Balibago, is dit winkelcentrum een hoofd attractie waar de meesten haast dagelijks te vinden zijn. Voor mij begint een normale dag in Angeles City rond zeven uur ’s morgens. Nadat ik de wekker heb uitgezet, en naar het toilet ben geweest, kleed ik me aan om om de hoek bij de gouden bogen mijn eerste koffie, soms vergezeld met een broodje ei, van de dag te halen. Hoe vroeg het ook lijkt de tricycle chauffeurs en de bedelaars vallen meteen aan om het beste van de dag te maken.
In de McDo is het op dit vroege tijdstip al aardig druk en het valt me na enkele dagen ook op dat dezelfde buitenlanders altijd aan dezelfde tafel op dezelfde zitplaats het zelfde ontbijt zitten te nuttigen en dezelfde engelstalige krant zitten te lezen. Voordat je aan de counter kan bestellen zijn er al een half dozijn “Goodmorning’s” heen en weer gevlogen. Zelf doe ik daar net zo hard aan mee! Ik hou nu eenmaal van regelmaat in mijn leven en des te ouder ik wordt des te meer regelmaat ik nodig lijk te hebben.
De ene keer neem ik ook gelijk voor Lyka en mezelf het ontbijt mee maar meestal blijft het bij koffie de eerste keer dat ik de gouden bogen bezoek. De bedelaars zijn op de terugweg altijd lastiger dan op de heenweg! Nu gaan ze akelig in de weg staan en raken je met hun vieze handen aan of botsen tegen je op. Ik heb niets tegen bedelaars wanneer ze langs de kant van de weg zitten, maar ik geef nooit een cent. Niemand wordt als bedelaar geboren, bedelaars worden gemaakt door mensen die geld geven om hun eigen slechte geweten te sussen! Tijdens mijn reizen door de armste landen van zuidoost-Azië heb ik heel wat bedelaars gezien maar ook veel hardwerkende hele arme mensen. Die laatste groep kan wel op mijn sympathie rekenen. Maar deze groep, is vaak te trots om een aalmoes te accepteren! Zij zijn geen bedelaars, zij werken voor hun geld.

Nadat we de ochtend aan het zwembad hebben doorgebracht gaan we zo net na het middaguur richting het grote winkelcentrum. In de weekenden, maar vooral op de zondag, slaan we het bezoek meestal over. Het is er dan gewoon veel te druk. Er zijn bij de populaire, goedkopere, fast-food restaurants geen zitplaatsen te bemachtigen.
Maar op de andere dagen slenteren we net als de anderen door de enorme gekoelde galerijen. Altijd met een lange omweg omdat het gewoonweg plezierig is om een beetje in de etalages en naar de passerende mensen te kijken. Alle soorten en maten lopen aan je voorbij. Bij de ene haal je je wenkbrauw op en de ander tovert een glimlach op je gezicht. Mensen kijken is nu eenmaal een leuke en boeiende bezigheid, ook in de Filippijnen

Nadat we onze lunch bij een van onze favoriete restaurants hebben genuttigd, we hebben er meer dan een handvol dus we hebben keuze genoeg en het gaat nooit vervelen, zoeken we een plaatsje bij de McDo waar Lyle en zijn vrouw haast elke dag al een tafeltje gereserveerd hebben.
Daar genieten we van de koelte van het winkelcentrum en de goede vers gezette koffie van McDonald’s. Tweede grote beker koffie is gratis voor ouden van dagen! Ze rekenen mij ook tot de oude van dagen omdat ik een mooie witte kop met haar heb! Soms genieten we ook nog van een ijsje maar dat komt niet al te vaak voor omdat ik toch wel een beetje op mijn gewicht en diabetes wil letten. Vrienden komen en vrienden gaan. De gesprekken gaan over van alles en nog wat maar meestal wordt ik toch wel gevraagd om iets over Europa en met name over Nederland te vertellen. Wat moesten ze lachen over de honderd dollar boete wanneer je de eendjes gaat voeren met je kleinkind in Amsterdam! Ze denken dat we gek zijn geworden in Nederland.
Zo tegen een uur of drie verlaten we dan weer de koelte en slenteren door de zware warme middaglucht terug naar ons hotel. “Fields Avenue” ook wel “Walking Street” genaamd maakt zich klaar voor de avond. De laatste bestellingen kratten bier, net als grote plastic zakken gevuld met ijs, worden nog snel afgeleverd om het de klanten naar de zin te maken.

Een “Mama San” (hoerenbazin) geeft als een voetbaltrainer de laatste instructies aan het team danseressen dat zich om haar heen heeft verzameld. De danseressen zijn, op een heel enkele uitzondering na, altijd lid van een team. De “Mama San” houd de meisjes goed in de gaten! Ze beheert de identiteit bewijzen en de gezondheidsverklaringen van de dokter na de, door de regering verplichte, controles op geslachtsziektes en geelzucht. Hier wordt niets aan het toeval overgelaten! De show moet doorgaan omdat er veel arme families in de provincie op vertrouwen dat er ook deze week weer geld om te eten komt.
Elke bar heeft twee maar meestal drie teams aan het werk die elkaar afwisselen om te dansen en te animeren. Ik vraag me af of ze niet alleen lief en leed delen, waarschijnlijk zullen ze ook de inkomsten wel op een bepaalde manier verdelen. Een team van tien danseressen moet tenslotte ook zeer gevarieerd zijn. Dikke en dunne, lelijke en mooie danseressen door elkaar. Wanneer niemand met een buitenlander vertrekt is het niet goed voor de zaken. Wanneer ze allemaal met een buitenlander vertrekken is het podium leeg en dan blijft er niemand drinken. Hier moet er dus echt op de gulden middenweg worden gereden!
Twee danseressen delen een vuurrode lippenstift voordat ze naar binnen gaan om op het podium te gaan dansen. Het is al gezellig druk met een gemêleerd gezelschap op straat. Opvallend veel ladyboys zijn er al vroeg bij, normaal gesproken zijn juist zij de schepselen van de nacht. Ik moet er om lachen. Hoeveel bier moet je gedronken hebben om hier een vrouw in te zien?

Aan het zwembad wacht ik het vallen van de duisternis af. Het is heerlijk weer en het koude bier smaakt me goed. Dat we een tafeltje hebben gekregen van de onderhoudsman Willy maakt ons verblijf nog beter. Na enkele biertjes wordt het tijd voor het avondeten en ver hoeven we niet te gaan. We eten vanavond gewoon in het hotel.
Nu wil ik niet zover gaan dat het een geweldig restaurant is maar de meeste gerechten zijn van een accepteerbare kwaliteit. Mijn anderhalve lunch van vandaag, ik heb Lyka’s bord vanmiddag ook leeg gegeten en daardoor zit ik nog steeds vol. Lyka neemt haar kans en besteld een Filippijns gerecht waarvan ik gelijk de naam alweer ben vergeten. Iets met kip in een soep en veel groenten die niet wordt gegeten maar wel de smaak heeft afgegeven. De geur is vreemd en niet aantrekkelijk, maar dat heb je in Azië wel vaker.
Het is vandaag maandag dus er wordt niet teveel gedronken en we gaan vroeg nog bed! Een beetje regelmaat kan geen kwaad.

Filippijnen: Eten!

Angeles City (Walkabout Hotel (poolside 1), vrijdag 9 maart 2018

Het is pas de tweede ochtend dat we hier samen wakker worden. Toch kan ik het al goed merken. Ik ben niet depressief of moe meer en mijn heupen doen geen pijn wanneer ik uit bed stap. Het is pas zeven uur en mijn lichaam schreeuwt om voedsel. Een gevoel dat ik de afgelopen twee weken niet heb gekend. Lyka slaapt nog rustig door terwijl ik me aankleed en me gereed maak om naar de McDo te lopen om een grote koffie te halen. Voor slechts 44 peso (€ 0,68) krijg ik zelfs twee grote koffie, de tweede is namelijk gratis op vertoon van je kassabon en de lege beker! Zo heeft recyclen ook voor mij zin!
Op het terras voor onze kamer geniet ik van de opkomende zon en de rust die hier ’s morgens rond het zwembad hangt. Negentig procent van de gasten ligt nog te slapen na een avond stappen en een halve nacht ketsen. Het gerochel van Lyka, als een Chinese zeeman, kondigt haar ontwaken aan. Een slechte gewoonte vind ik zelf maar helemaal geaccepteerd in de Filippijnen. Hier is het gewoon de luchtwegen reinigen. Ze moet nog even wakker worden en de ochtendrituelen op het internet uitvoeren. Dat geeft mij nog voldoende tijd om die tweede, gratis, beker koffie bij de gouden bogen op te halen. Terwijl ik op de “free refill for senior citizens” sta te wachten denk ik voor een moment aan de Nescafé bij de McDonald’s in Thailand en vraag me af. Hoe dom kan een hoge bestuurder van zo’n enorm groot bedrijf zijn?

Terug aan de rand van het zwembad is het tijd om te bestellen en het wordt een oude bekende favoriet. Het “Aussie Breakfast” wordt besteld en we weten nu al dat het niet de enige keer tijdens dit verblijf zal zijn. Ik geniet en mijn lichaam sterkt met elke hap aan. Vanaf onze aankomst hebben we van het eten genoten. Gelukkig hoeven we niet meer te lijden. Tenminste, Lyka moet op dieet in Nederland dus zullen onze lunches na terugkomst een stuk somberder zijn.
Zwemmen, afdrogen, opdrogen, lezen, zwemmen, afdrogen, opdrogen, lezen, zwemmen, afdrogen, opdrogen en lezen. Zo vervliegt de tijd. Er is geen haast en er is geen stress, alleen genieten van de welverdiende vakantie. Rond half een gaan we richting de “SM City Clark”, een enorm winkelcentrum met veel winkels en evenveel restaurants. De keuze is enorm.

We hoeven niet lang na te denken over wat onze lunch zal zijn. We hebben hier samen onderweg over gesproken en lang naar uitgekeken. Het wordt de Bibimbap van “Seoul Bibimbap”. Met extra varkensvlees zitten we samen voor nog geen vijf euro te eten. Voor diegene die niet weten hoe het werkt: De bovenste foto is hoe het wordt geserveerd en de onderste hoe je het moet eten. Je schept zelf alles op je gloeiend hete gietijzeren bord door elkaar.
Na de lunch zoek ik mijn vrienden op om samen een kop koffie te drinken in de koelte van het winkelcentrum. Buiten is het ondertussen drukkend warm geworden en er hangt onweer in de lucht. Om eerlijk te zijn kun je hier elke middag onweer verwachten. Hoge temperaturen plus een hoge luchtvochtigheidsgraad geeft bij elkaar opgeteld een stevig onweer.

Nog voor de eerste druppels vallen zitten we weer samen aan het stille zwembad. We zijn de enige die er vanmiddag gebruik van maken. De meeste hotelgasten zitten al in de girly bars te genieten van de happy hour prijzen of ze liggen nog op hun kamer te wachten totdat de lichtjes van “Fields Avenue” weer aan gaan.
Om vijf uur komt de serveerster mijn eerste biertje van de dag brengen. Ik heb er niet om gevraagd maar ze weet dat ik begin met bier drinken zodra het happy hour om vijf uur is begonnen. De kleine flesjes zijn nog een beetje onwennig en ik moet bij elke slok nadenken dat ik kleine slokjes neem. Het boek “De Cock en de dansende dood” van Appie Baantjer zuigt me het verhaal in en ik wil weten wie de moordenaar is. Het is niet gemakkelijk om het eboek neer te leggen wanneer Lyka bij me aan tafel komt zitten. Het is ondertussen al donker en het happy hour is ten einde.
We verkassen naar de voorkant van het hotel waar we samen gezellig een biertje drinken en bespreken waar we deze avond willen gaan eten. Het gesprek duurt niet lang en de keuze valt op het “Yi San” Koreaans Restaurant tegenover ons hotel. Helaas is het er op deze vrijdagavond erg druk, er staan zeker dertig klanten buiten te wachten totdat ze aan de beurt zijn.
We kijken elkaar aan en zeggen in koor: ‘Ergens anders eten?’
Dat ergens anders is niet veel verder weg. Het Koreaanse “Manchoo Kutsar“ Restaurant is een stuk luxueuzer dan het Yi San maar het is er ook een stuk rustiger.

Nadat we besteld hebben komen de verrassingen op tafel! De porties zijn veel groter dan we gewend zijn. Mijn aardappel noedels zijn gewoonweg hemels. De bijgerechten zijn ook heel goed en ook Lyka’s pittige varkensvlees op rijst is niet te versmaden! De gefrituurde mandu maken de heerlijke maaltijd compleet. De grootste verrassing moet eigenlijk nog komen! Wanneer de rekening wordt gepresenteerd kan ik mijn ogen niet geloven. De hele maaltijd inclusief twee biertjes kost ons slechts 950 peso (€ 14,95).
We zitten bomvol en zijn een beetje slaperig geworden van al dat eten. Het mag dan wel vrijdag zijn maar ik heb na het eten geen zin meer om op stap te gaan. Aan het zwembad, met een koud biertje binnen handbereik, duik ik weer in mijn boek. Ik ben benieuwd hoe het verhaal met Inspecteur de Cock afloopt en wie de moordenaar nu werkelijk is. Zodra de moord is opgelost zoek ik mijn bed op waar Lyka al ligt te slapen. Het is een paar minuten over half tien. Dat lijkt vroeg, maar morgen om zeven uur zit ik weer aan het zwembad.
In bed denk ik nog enkele minuten na over de heerlijkheden die ik vandaag heb genuttigd en de heerlijkheden die ik de komende dagen waarschijnlijk nog ga nuttigen. Wat is reizen zonder lekker eten? Afzien! Dat afzien valt dan wel weer te dragen wanneer je zeker weet dat aan het einde van je avonturen heerlijk eten en koude bieren op je wachten.