Filippijnen: Vakantie!

Angeles City (Walkabout Hotel (poolside 1), woensdag 7 maart 2018

Wanneer om zeven uur de wekker in mijn oude iPhone 4S afloopt voel ik me een stuk slechter dan ik had kunnen hopen. Het ontbreken van enig vast voedsel van betekenis op mijn laatste dag in de provincie van de Filippijnen heeft haar tol geëist en ik ben een lichamelijk wrak. Ook geestelijk ben ik na al die maanden van mentaal misbruik niet echt gezond meer. Maar vandaag zijn we eindelijk verlost en dat is de gedachte die me deze laatste dag op de been houd.
Eerst maar een kop koffie en dan inpakken. Van Lyka hoef ik, zoals gewoonlijk, niet veel hulp te verwachten. Zij heeft haar eigen agenda met haar eigen prioriteiten. Het inpakken gaat een stuk langzamer dan ik had verwacht. Ik probeer voor deze korte verplaatsing naar Angeles City de kleine koffer in de grote te vervoeren. Aan gewicht blijft het dan wel hetzelfde maar we hebben een koffer minder om mee te zeulen.
Wanneer ik de puzzel eindelijk heb opgelost komen er nog meer spullen tevoorschijn die ook mee moeten. En daar ben ik niet zo blij mee! De grote koffer gaat weer open en de kleine koffer gaat er weer uit. Ik gooi de spullen in het gapende gat dat de kleine koffer heeft achter gelaten en sluit de grote koffer weer. Zo, klaar is Kees! Nog een tweede kop koffie.
Door alle opschudding, en de lage bloedsuikerspiegel, is mijn humeur tot onder het vriespunt gedaald. Korzelig als ik kan zijn snauw ik alles en iedereen af die te dicht bij me in de buurt komt. Ook dat gedrag draagt niet bij aan een herinnering van een  waardig afscheid. Het afgesproken tijdstip van vertrek komt steeds dichterbij en ik heb nog steeds niets gegeten. Zodra ik om tien voor negen klaar ben met het inpakken hoef ik ook niets meer te eten. Ik heb mijn buik helemaal vol van deze situatie en ik wil zo snel als mogelijk vertrekken.
We horen Felice al in de verte toeteren als teken dat hij elk moment voor de deur van het kleine huisje zal arriveren. Mamsi begint zachtjes te huilen. Ik kijk het met erbarmen aan en vraag me af waarom, ze gaat weer slechtere tijden tegemoet wanneer wij zijn vertrokken, of heeft ze spijt dat ze ons niet zo goed heeft verzorgt als ze had kunnen doen? We zullen het antwoord hoogstwaarschijnlijk nooit weten. De drie koffers en de twee rugzakken verdwijnen achter in de kleine terreinwagen en we omhelzen elkaar voor de laatste keer als afscheid. Het valt me op dat Lyka niet heel erg emotioneel is, zoals ik al dacht te voelen lijkt het voor haar ook een verlossing. We zwaaien uit het raam van de auto en zonder achterom te kijken verlaten we San Antonio. Het zal nu wel een lange tijd duren voordat we hier weer terug zullen komen.
Het vizier is alleen nog naar voren gericht en vanaf nu hebben we nog twee weken vakantie in de Filippijnen! Tijdens de lange rit naar Legazpi besef ik dat er hier in de buurt in de laatste zeven jaar weinig tot niets is verandert. Veel mensen leven nog steeds langs de weg in bamboe hutten bedenkt met palmbladeren. Hier en daar staat er wel een onafgewerkt stenen huis maar ik vraag me af of die ooit zullen worden afgebouwd. De Filippijnen gaan dan misschien als land wel voorwaarts in de een en twintigste eeuw maar voor veel mensen gaat die vooruitgang veel te langzaam en komen de normaalste zaken in het leven veel te laat. Velen zitten vanavond achter een groot bord rijst met verder helemaal niets! Het stemt me een beetje treurig. Zodra we op de hoofdweg komen veranderd ook het beeld langs de weg. De bebouwing wordt moderner en het is goed te zien dat er door de rijken stevig wordt geïnvesteerd in de toekomst. Dat investeren zal de kloof tussen arm en rijk alleen maar groter maken.
Om tien voor tien staan we dan al voor de incheck balie van “Cebu Pacific”, het vliegtuig van tien uur is nog niet eens vertrokken en er is enige paniek achter de balie dat wij nog met het gereedstaande vliegtuig mee moeten. De bagage is al in het vliegtuig geladen en bij het aanschouwen van onze drie koffers komt er een manager in hoge snelheid op ons af. Ik stel hem meteen gerust dat wij van de tien over twee vlucht zijn.

De 37 kilogram bagage valt binnen de vooraf gekochte 40 kg en nog voor tien uur zitten we op een stoel naar elkaar in een lege vertrekhal te kijken. De pech van gisteren in combinatie met de hulp van Elma en Felice geeft ons ruim vier uur te wachten tot ons vertrek met het vliegtuig naar Manila! En dat is een hele zit zonder enig vertier. Ik maak eerst nog maar een foto van de Mayon vulkaan!
Ik haal mijn Kobo ereader tevoorschijn en de eerste anderhalf uur vliegen om. Er is een last van me afgevallen, de door Lyka gekochte club sandwich smaakt me, ondanks de vreemde samenstelling, prima. Er begint weer suiker door mijn bloedbaan te stromen en ik ga me steeds beter voelen. Mijn humeur klaart nog verder op en de tijd verstrijkt zonder dat ik me ook maar een moment verveel.

Helaas is het vliegtuig een half uur vertraagt en die laatste dertig minuten wachten kruipen langzaam voorbij, zeker wanneer er dan ook nog eens ruim de tijd wordt genomen om de passagiers aan boord te laten gaan. Tijdens de korte vlucht denk ik nog eens vluchtig aan wat me allemaal in de afgelopen maanden is overkomen. Het is water onder de brug, het is gebeurd en voorbij, gedane zaken nemen geen keer!
Gelukkig staat de taxichauffeur op de afgesproken plaats op ons te wachten. We laten er in ieder geval geen gras over groeien en binnen tien minuten zitten we in de auto die nog wel even bij een Mac-Drive naar binnen moet. We hebben weer trek en delen een dubbele cheeseburger met elkaar. Ik heb vandaag al meer vast voedsel binnen gekregen dan de afgelopen drie dagen bij elkaar!
Het duurt een dik uur voordat we Manila hebben verlaten. Manila, een vreemde maar interessante wereldstad waar heel rijk en heel arm naast elkaar leven. Op een rotonde naast een moderne torenflat bivakkeert een gezin op smoezelige matrassen en de kinderen kruipen rond in hun blote kont. Zij hebben niets, en zullen waarschijnlijk ook niets tijdens hun leven krijgen. Zij zijn veroordeeld tot een leven vol met armoede. Heel anders dan de vluchtelingen die dagelijks over zee naar Europa komen!

In het “Walkabout Hotel” wordt ik met mijn voornaam begroet en de gereserveerde kamer is klaar om betrokken te worden. Bij het zien van het zwembad krijg ik een nog grote vakantiegevoel. Toch is er ook nog een klein probleem. Mijn lichaam is een beetje van slag en ik heb weer eens geen trek om te eten, ook niet na een paar biertjes. Lyka begrijpt het gelukkig en slaat de avondmaaltijd ook over. We komen tot overstemming om wanneer ik later weer op de kamer terug kom er misschien nog een keer bij de gouden bogen wat te eten wordt gehaald.

Angeles City, de een houdt er van de ander heeft er een hekel aan. Voor mij, geen van beiden, ik observeer en geniet van het geboden schouwspel. Ik heb geen mening meer over hoop, want daar is het hier vol mee, “HOOP”. Mijn oude bar is verhuisd naar de buren en blijkt nu een schoonheidssalon te zijn die ook flesjes bier verkoopt. Voor € 0,95 zit ik aan een ijskoude te genieten van de optocht die onafgebroken langs me heen trekt.

Filippijnen: Pech!

San Antonio (Pilar) Mamsi House, dinsdag 6 maart 2018

Dat was vanmiddag nog even een zware tegenvaller! Gelukkig heb ik altijd nog een plan B èn een plan C achter de hand. Wat is er gebeurd? Krijg ik om drie uur ’s middags te horen dat onze taxi heeft afgezegd wegens een technisch mankement aan het voertuig. Het zou best mogelijk kunnen zijn want de oude Toyota bus was al niet in een beste technische staat, maar ik heb toch mijn bedenkingen. Ik laat de onverwachte mededeling maar voor wat het is en hou mijn bedenkingen voor me. Het is nu belangrijker om zo snel als mogelijk voor morgenvroeg vervoer naar de kleine luchthaven van Legazpi te regelen.
Mijn eerste, en beste, optie is vragen of mijn Italiaanse vriend Felice ons kan brengen. Hij is de enige persoon in het dorp die we kennen met een auto. Dat moet dan wel snel gebeuren, dus moet ik meteen op pad naar zijn huis aan de andere kant van het dorp. De zon brand op mijn lichaam en dat is vandaag zelfs onaangenaam te noemen. Het zweet loopt uit mijn poriën en mijn shirt kleeft aan mijn lichaam terwijl ik door “Dog Shit Alley” loop. Ik heb de hoofdstraat van San Antonio zo genoemd omdat hier ’s morgens heel erg veel hondenstront op straat ligt en de geur in het beton van de straat is getrokken. Vooral na een regenbui is het hier niet te harden! Het is maar een paar kilometer maar de laatste kilometer is over het strand van San Antonio. Het zand schept in mijn sandalen terwijl ik op het strand van alles moet ontwijken. Hondendrollen, touwen waarmee de vissersboten verankert liggen aan het strand, Halve bomen en plastic, heel veel plastic in tientallen verschillende vormen. Visnetten, flesjes, touwen, plastic zakken, drijvers en lege jerrycans.

Dat vele plastic langs de vloedlijn zet me aan het denken over de (symbool) milieupolitiek in Nederland. Hoewel ik me heb voorgenomen om niet meer over politiek, landelijk of lokaal, te praten kan ik mijn onvrede over dit onderwerp niet meer verstoppen!

Statiegeld op blikjes en kleine flesjes.

Nadat de lokale overheden haast alle prullenbakken in de steden hebben weggesaneerd wegens vandalisme en de te hoge personeelskosten voor het periodiek legen heeft een fenomeen de kop op gestoken genaamd “Zwerfvuil”. Ik ben daar persoonlijk erg bekend mee omdat er in de binnenstad van Zaltbommel veel zwerfvuil is wegens het verkeerde afvalbeleid van de Gemeente en de AVRI, namelijk de ondergrondse container. Maar dat is weer een ander onderwerp waarin de gemeente heeft gefaald.
Dat zwerfvuil zou volgens de kenners veel minder worden wanneer er statiegeld op blikjes en kleine plastic flesjes zou worden geheven. Dus niet de producent betaald voor het opruimen van het zwerfafval maar de consument! En dat is in principe fout. De gemeente Zaltbommel heeft zich met veel trommelgeroffel ook aangesloten bij de “Statiegeldalliantie” terwijl het blik niet eens word gerecycled in de gemeente Zaltbommel! Dat moet gewoon bij het restafval. Het zou een kleine moeite zijn om ze in dezelfde zakken als het gescheiden plastic af te voeren. Het scheiden van plastic en metaal is namelijk geen hogere wetenschap.
Wanneer de heren, dames en genderneutralen in Den Haag ballen, tieten of niets in de broek of bustehouder zouden hebben dan zouden ze de verkoop van drinkwater in plastic flessen of kartonnen pakken in zijn geheel moeten verbieden in Nederland! Ons drinkwater uit de kraan is van uitstekende kwaliteit en relatief goedkoop. Denk eens aan al die brandstof voor het vervoer van gewoon water? Denk eens aan al die verpakkingsmaterialen die worden bespaard en niet meer in het milieu terecht komen? Daar valt pas profijt voor het milieu te behalen!
Als tegenprestatie zouden er overal in Nederland gratis vulpunten voor drinkwater moeten komen waar de milieu bewuste inwoners van ons land hun eigen herbruikbare fles die jaren kan worden gebruikt kunnen vullen. Dat is een win/win situatie voor Nederland en het milieu. Niet voor de frisdrank fabrikanten, dus vraag uzelf maar af wat er nu voor de Haagse politiek belangrijker is: Het milieu, uw portemonnee of de fabrikanten met hun winsten op de verkoop van gewoon drinkwater?
Een simpelere, gezondere en goedkopere oplossing is om verplicht met elke klas van de lagere scholen in de gemeente een keer per week te gaan wandelen en zwerfvuil op te ruimen. Weer of geen weer! Ze leren zo over hun omgeving, het milieu en krijgen ook nog eens wat frisse lucht binnen. We creëren daarmee de eerste generatie Nederlanders die het vuil niet zomaar op straat knikkert! Zo hebben ze dat in het schone Singapore ook aangeleerd.
En voor al die simpele groene zielen die over de plastic soep in de oceanen praten: Ik kan me moeilijk voorstellen dat statiegeld voor zestien miljoen Nederlanders enige invloed zal hebben over het afval gedrag van 395 miljoen Aziaten (Maleisië, Indonesië en de Filippijnen te samen). Die blijven gewoon alles waar ze vanaf moeten in de zee om hun heen gooien en luisteren met verbazing naar wat jullie willen bereiken. Het gaat gewoon om de poen, het is toch gewoon een verkapte belasting.
De opmerking: ‘Je moet toch ergens beginnen!’, is nog dommer dan dom en wanneer je dat niet beseft moet je uit je ivoren toren komen en/of uit de politiek stappen want je hebt geen enkel idee wat er in de wereld buiten jouw bubbel allemaal gebeurd! Want laat me duidelijk zijn: Het door ons gesorteerde plastic moet ook weer worden gesorteerd voordat het kan worden hergebruikt! Er zitten teveel soorten plastic door elkaar. Ons plastic dat onder de noemer recycling gescheiden wordt aangeboden aan de afvalverwerker wordt vaak verkocht als brandstof voor elektriciteitscentrales, hoe vreemd is dat? Wij scheiden en betalen en zij verkopen het gescheiden afval door om meer winst te behalen!

Zo, dat ben ik ook weer kwijt! Bij Felice is het zo geregeld, hij zal ons morgenvroeg naar de luchthaven brengen. Om dat te vieren wordt er een stuk “Grana Padano”, een harde Italiaanse kaas van koemelk, aangesneden en die wordt weggespoeld met een grote fles ijskoud San Miguel bier. Het is heerlijk vertoeven achter zijn huis in de schaduw van het paviljoen met het rieten dak. Het gesprek gaat half in het engels en half in het Italiaans. Af en toe grijpen we naar het woordenboek omdat we het woord beiden niet begrijpen of kunnen uitleggen. Een heerlijk einde aan deze middag.
Mijn laatste avondmaaltijd met de familie in het dorp is helaas een vloeibare. Door een handvol vreemde beslissingen eindigt de dag voor het gezin met bier en chips, en dat terwijl de koelkast nog vol ligt met vlees en groenten. Spelletjes op de telefoon en tablet hebben de voorkeur. Ik heb ook geen zin meer om te koken dus laat ik het de laatste avondmaaltijd ook maar voor wat het is. Boven de eethoek hangt een poster van “het laatste avondmaal” waarop een gebed om JC en God te danken voor wat er op tafel is gekomen. Dat maakt mijn laatste avondmaal extra bitter!
Om een uur of tien zoek ik hier in de provincie voor de laatste keer mijn bed op. De plaat schuimplastic is nu zo plat dat ik het gevoel heb dat ik op de lattenbodem slaap. Morgen heb ik weer pijnlijke heupen zoals gewoonlijk.

Mijn tijd in de provincie zit er in ieder geval op en ik denk dat ik hier nooit meer zal komen. Hoewel nooit meer een hele lange tijd is. Morgen gaan we naar de bewoonde wereld voor een heerlijke afsluiting van deze reis. Twee weken in Angeles City, een zwembad, redelijk internet, lekker eten en koude biertjes!

Filippijnen: Afscheid

San Antonio (Pilar) Mamsi House, maandag 5 maart 2018

De laatste dertien dagen vallen me veel moeilijker dan ik ooit had kunnen hopen. Na de eerste dag in de provincie zijn mijn batterijen alweer helemaal leeg. Het lange nutteloze nietsdoen gaat pijn doen. Het slechte weer, met veel regen, en met teveel mensen zonder enige privacy op een kluitje wonen valt me moeilijk. De luide non-stop spelende radio van de buurman wordt overstemd door het geluid van de tv. Vreemde onaangename kinderlijke stemmetjes van het Cartoon Network.
Het lijkt wel hoe ouder ik wordt des te meer ik op mezelf wil zijn. Het internet is slechter dan ooit en mijn enige vlucht is mijn Kobo Glo. De Cock, met Cee-Oo-Cee-Kaa, Inspecteur van In, met een Duvel binnen handbereik, en de altijd norse Harry Bosch trekken me door de ogenschijnlijke eindeloze dagen. Helaas vallen mijn ogen na een half uur vaak bijna dicht en dat moet ik wel voorkomen. Anders kan ik ’s nachts niet slapen.
In het schemerlicht van mijn beeldscherm, met een literfles koud bier binnen handbereik, schrijf ik wat er in me op komt. Die gedachten verweef ik later samen tot wat jullie nu zitten te lezen. Een op zich onsamenhangend verhaal van vlagen van verlichtende gedachten en depressieve ideeën.
Foto’s maken is ook heel erg dun geworden, ik ga niet met mijn camera lopen slepen wanneer ik van te voren al weet dat ik geen inspiratie in mijn omgeving kan vinden. Er is hier zo weinig te zien of te doen dat een mens wel gek moet worden. De wetenschap dat over enkele weken heel Europa te bezoeken is houdt me nog op de been en maakt me niet compleet gek. De kleinste dingen en zaken lijken me steeds meer dierbaar.

Toch ligt er soms tijdens mijn gebruikelijk middagwandeling naar de brug genaamd “Dawitan” (veerman), een ontsnapping die me even met mezelf laat zijn en ik weer rechtlijnig kan denken, een plaatje langs de weg! Een waterbuffel, Karbouw of je het enorme beest ook wil noemen.
Wat nog het meeste opvalt en verbaasd is dat mijn appetijt weer geheel is verdwenen. Ik heb hier in de provincie gewoon geen zin om te eten. Zelfs wanneer mijn lichaam pijn doet van de diabetes kom ik niet verder dan een snee slecht zoet wittebrood met een klein blikje sardines is tomatensaus. Het is zeker heel erg vreemd! Zodra ik mijn ogen open heb en mijn eerste kop koffie heb gedronken heb ik zin in een ontbijt van gebakken eieren. De ogen in mijn rug zijn na die maanden pijn gaan doen. Als hongerige wolven zitten ze te wachten dat ik wat te eten heb gemaakt.
Die luiheid is alleen maar toegenomen nu ook hier in deze armoedige omgeving de smartphone en de tablet haar intrede hebben gedaan. Ze zitten met z’n drieën spelletjes te spelen totdat het eten op tafel komt. Ze verwachtten ook nog dat ik ga koken! Ik lijk wat van de depressiviteit over het koken vanuit Nederland te hebben meegenomen die hier dan weer stevig is gegroeid. Ik heb zelfs geen zin meer om te koken! Laten we hopen dat die zin in Nederland weer snel terugkomt.
Ondertussen is in de Filippijnen ook de zomer gearriveerd met temperaturen tegen de dertig graden. Die dertig graden vallen nog wel mee maar de hoge luchtvochtigheidsgraad maakt het ondragelijk. De ventilator draait onafgebroken maar meer dan lucht verplaatsen doet het apparaat niet. De warme luchtstroom maakt me langzaam misselijk. Het lijkt alsof je in de warme luchtstroom van een haar föhn staat. De zon brandt onafgebroken op het donkergroene dak die op haar beurt de warmte, in de vorm van infrarood stralen, alles in het huis verwarmt. Een windvlaag jaagt een verkoelende wind door de openstaande ramen naar binnen. Helaas is het maar een vlaag en geen constante wind.
Nu het internet/spelletjes gebruik in het gezin is toegenomen is ook het eerste ongeluk door het gebruik een feit. Tijdens de sessie Facebook afgewisseld met Mahjong is er een zwerfhond naar binnen geslopen en die heeft de pan met het avondeten leeg gevreten! Jullie kunnen je wel voorstellen dat ik stond te bulderen van het lachen naast die twee beteuterde dames met de lege pan in de hand. Het ergste is nog dat ik mijn laatste makreel beschikbaar had gesteld. Ja Jan, heb je toch nog gelijk gekregen! Wat zal de familie mieren vanavond weer eens op tafel toveren?
Op de voorlaatste avond klaart mijn humeur op als het weer na een onweersbui. Morgen is het dan eindelijk de laatste dag en zit mijn verblijf in provincie er op. Terwijl ik laat op de avond naar de film “Wild Bill” op mijn MacBook kijk krijg ik zelfs trek om wat te eten. Ik stel het nog wat uit maar de trek wordt te groot en ik warm een grote knakworst op. Het hele huis ligt op een oor te slapen en ik rommel met een pan water in de keuken.
De knakworst smaakt me prima, dat is eigenlijk nog maar licht uitgedrukt, de knakworst is zelfs heerlijk, ook zonder tomatenketchup. Met een vol en behaaglijk gevoel leg ik mijn hoofd op het kussen. Nog slechts een dag! Een beetje lezen en afscheid nemen, een koffer alvast inpakken en de rest uitzoeken.

Ik had nog veel meer titels voor dit laatste verhaal uit de provincie in de Filippijnen in gedachten maar ik heb het toch maar bij “Afscheid” gehouden. “Groene vingers - deel 5” is ook een optie geweest. Maar hoe is het nu afgelopen met die groene plannen om ze te helpen met het verbouwen van gezonde groenten? Het is een complete mislukking geworden! Het enige dat er na al die weken nog overeind staat zijn twee potten met enkele chilipeper planten.

Er is op 12 januari een reactie op mijn verhaal gekomen:

Kees Marcelissen 12 januari 2018 om 11:41:00 CET

Ja, helaas. Goed verhaal, dit is de werkelijkheid in de 3e wereld. Qua groenten: mijn broer probeert in Gambia zelf groenten te kweken. Dat is uitzoeken wat in welk seizoen het doet. Een en ander doet het gewoon totaal niet. En wel alles totaal omheind met gaas en een dak erboven. En inderdaad: de 'lokale bevolking' (vriendin) eet het niet. Dat ze veel rijst eten, komt omdat rijst totaal niet vult.
Dat alles gedoemd is te mislukken, komt me ook bekend voor. Ik heb het 12 jaar lang in India geprobeerd en ook opgegeven. Kost kapitalen en je bereikt niks. Ik heb dus nou zelf kunnen ondervinden dat ontwikkelingshulp grotendeels weggegooid geld is. En ja, zodra ze gratis geld krijgen gaan ze zelf op hun achterwerk zitten. En ook daar: hoe arm ook, er staat wel een tv. En de godganse dag staat ie aan.
Enkel dat punt over geld naar huis sturen: ik ken diverse gezinnen op de Filippijnen die meerdere dochters in het buitenland hebben zitten. Die meisjes sturen dermate veel geld naar huis dat de familie kan leven in weelde, maar dan hebben ze te weinig geld om hier zelf een eigen huis te kunnen kopen met hun vriend. Ook in Thailand waar de dochters dan in Pattaya werken, hetzelfde beeld. Met 3-4 meisjes op 1 kamer moeten leven omdat de familie thuis zoveel (Te veel) geld wil hebben.