Thailand: Onder de dekens!

Nang Rong (Smile Home Resort) 8), woensdag 31 januari 2018

Ik moet eerst nog even naar gisteren!

Het was koud! s’ Morgens zelfs onaangenaam fris. De ventilator ging om twee uur s’nachts uit en die heeft de hele dag niet gedraaid. Het was een vreemde onaangename bewolkte dag met regen in de lucht. We hebben dus niet veel gedaan, een beetje gelezen, geschreven en muziek geluisterd. Vroeger kon ik dit echt niet terwijl het nu haast natuurlijk voor me aanvoelt.

Lunch in de Tesco Lotus. Ik loop het vijftig meter lange buffet twee keer op en neer en ik heb nog geen keuze kunnen maken. De plaatjes moeten me leiden want ik kan met geen mogelijk lezen wat er staat, alles is in het Thais. Uiteindelijk valt mijn keuze op de jungle kerrie met omelet rijst. Het smaakt me niet slecht maar het is ook geen blijvertje!

Het is heerlijk rustig tussen de rijstvelden en ook de middag breng ik in het resort door. Radio 2 klinkt uit de JBL totdat het tijd is voor een paar biertjes en dan wat eten.

Peter heeft weinig trek en alleen ga ik niet in “de Schuur” eten dus stelt Peter voor om saté te gaan halen. Dat is een prima idee! De saté met enkele boterhammen is ook een heerlijke en vullende maaltijd.

Op de avondmarkt maak ik nog enkele foto’s die binnenkort in Nederland waarschijnlijk verboden zijn.

Nog even snel afscheid nemen van een andere Peter, een Engelsman die in 1961 de rally van Monte-Carlo heeft gereden.

Dan kom ik bij vandaag.

Afgelopen nacht moest ik dus voor het eerst sinds maanden weer eens onder de dekens kruipen. De ventilator was al uit gebleven maar ondanks het ontbreken van de verkoelende wind wat het koud, onaangenaam koud. Zodra ik om zeven uur de deur van mijn bungalow openzwaai komt er een nog koudere wind me tegemoet. Het is haast niet te geloven hoe laag de temperaturen hier ’s nachts kunnen zijn. De koude ontneemt me ook alle zin om nog wat nuttigs te gaan doen vandaag. Ik kies bewust voor een luie dag! Ik moet maar snel weer op pad gaan. Morgen dus!

Er zijn maar enkele noemenswaardige momenten op deze rustdag. Als eerste is er de lunch, de bekende Pad Thai bij Tesco Lotus.

Als tweede het diner bij “de Schuur”, de bekende Pad Krapow Gai Kai Dao. We maken een einde aan de dag in het resort met een paar koude biertjes. Morgen gaan we weer op pad dus ik maak het niet te laat. Nog een laatste op de kamer en dan slapen.

Thailand: Schrijven en rijden

Nang Rong (Smile Home Resort) 8), maandag 29 januari 2018


Ik heb als een roosje geslapen in mijn bungalow tussen de rijstvelden. Er zijn geen plannen voor vandaag dus begin ik de dag met een paar bakken koffie, brood met chili-boterhamworst en een paar verhalen te schrijven.

Zodra Peter met zijn bezigheden voor de ochtend klaar is wordt het tijd om de was te doen. Ik heb precies nog een schone onderbroek in mijn rugzak. Dat is gelukkig voldoende om aan te trekken en in te wachten totdat al mijn kleren weer schoon en droog zijn. Peter gooit de hele boel in de wasmachine en een half uur later hangt het alweer te drogen. Peter verteld lachend dat het waswater onnatuurlijk zwart was. Ik lach terug dat dat geen verrassing is na het bezoek aan Pattaya en Bangkok. Stof, roet en andere deeltjes uit de lucht maken de kraag van je overhemd mooi zwart vanbinnen.

Zodra mijn kleren droog zijn trek ik ze aan en gaan we op pad om te eten. Opnieuw bij de Tesco Lotus en deze keer kies ik voor de klassieker “Pad Thai”, een Thaise variatie op gebakken noedels. Alleen zijn het hier platte smalle rijstnoedels met een zoetzure smaakmaker. Ik schep vooral ruim met de geplette pinda’s. De verse taugé en lente ui maken het gerecht compleet.
Dan gaan Peter en ik een ritje maken met de brommers. Het doel is een bouwplaats waar een Hollander een klein huisje aan het bouwen is in een dorp vol met Thai. De rit er naar toe is saai langs de snelweg tussen Rang Nong en Buriram. Dit zijn niet de leukste ritjes. Op de bouwplaats aangekomen worden we ontvangen door de Hollander. Hij houd de bouw nauwkeurig in de gaten! Dat moet ook wel want zodra jij je rug naar de bouwvakkers keert gaan ze het gewoon op hun eigen manier doen. De bouw verloopt voorspoedig, de betonnen vloer is mooi vlak en het dak zit er bijna op. Met de muren en de schuifdeuren wordt er nog even gewacht. De planning van de materialen en het kozijn zijn nog niet definitief. Je kan beter wat langer nadenken dan later weer alles veranderen.
Op de terugweg rijden we op de GPS die wat ongemakkelijk in de hand ligt. Op het stuur gemonteerd navigeert het toch wel wat gemakkelijker. We rijden over smalle zandwegen door verlaten en stille dorpen. Het leven op het platteland tussen de rijstoogst en het zaaien/planten van de nieuwe rijst gaat heel langzaam. Het is nu wachten op de regen. En dat kan nog wel even duren.

Na een paar biertjes gaan we heerlijk met z’n drieën Thais eten in een restaurant dat Peter “De Schuur” noemt. De aankleding van het restaurant mag dan niet zo luxueus zijn maar het eten is er uitstekend. Kip gebakken in rode kerrie en een omelet met varkensvlees vallen mij ten deel. Weer een mooie dag ver van huis. Morgen ben ik alweer drie weken in Thailand, wat gaat de tijd toch snel.

Thailand: Op twee wielen

Nang Rong (Smile Home Resort) 8), zondag 28 januari 2018

Om zeven uur precies open ik mijn ogen, in de bungalow is het nog donker dus ben ik een beetje gedesoriënteerd. Lang duurt dat niet, ik weet meteen waar ik ben en ik weet ook hoe laat het is. Het gebrek aan grote ramen houdt het licht, en zomers ook de hitte, buiten de bungalow. Ik slik mijn medicijnen, trek mijn onderbroek aan en zwaai de deur open. Peter ligt al in een hangmat, op heb binnenterrein van het kleine resort, heen en weer te slingeren.
‘Goedemorgen!’, klinkt het heen en weer in een onwennig Nederlands, we zijn tenslotte in de Isaan waar zelfs het Engels nog zeldzaam is.
Gisterenavond, tijdens de gezellige ontmoeten, hebben we een plan gesmeed om een stuk met de brommers te gaan rijden. Peter heeft nog het een en ander te doen in Nong Ki, dus die kleine provinciestad is meteen het doel van onze rit op deze zondag. Het lijkt een eeuwigheid geleden, sterker nog, het is een eeuwigheid geleden dat ik op twee wielen gemotoriseerd heb gereden. En dan ook nog aan de linkerkant van de weg! De automatische brommer is dan ook nog eens een extra handicap. Mijn rechtervoet zoekt naar het rempedaal dat er niet meer is.

Gelukkig stoppen we al na een paar kilometer om een ontbijt te nuttigen. Helaas serveert het resort geen ontbijt. Om de eenvoudige redenen dat er geen keuken is en 80% van de gasten is Thai. Voor een verdwaalde westerling is het niet de moeite om alles voor een westers ontbijt op voorraad te hebben. Gelukkig is er altijd nog de verlossende 7-11 bij een benzinestation. Het beproefde ontbijt van twee tosti's en een beker zwarte koffie voor nog geen twee euro.

Nadat alles is verdwenen gaan we weer op pad. Bij elke kilometer die onder mijn wielen doorglijd krijg ik het meer naar mijn zin. Vooral de eindeloze rij kleine marktkramen trekken mijn aandacht. Ik vindt het een schitterend gezicht, de witte, rode en zwarte rijst afgewisseld door andere exotische etenswaren. Dat met die rolletjes gedroogde koehuid is me niet helemaal duidelijk en een vraag levert een onbegrijpelijk antwoord op. Ik zie het niet zo zitten, ik zal later een kijken of ik een antwoord kan krijgen op mijn vraag wat ze daar mee doen.

Op de terugweg overtuig ik Peter om via een omweg te rijden en niet langs de snelweg die naar Buriram leid. Peter kan zich meteen vinden in mijn idee en ik kan me weer eens uitleven op de handheld GPS. Schitterende landschappen gevuld met rijstvelden en enorme velden met suikerriet. Dit is het èchte Thailand!

Ik heb zin om een middag te rusten dus besluiten we om naar de “Tesco Lotus” te gaan om wat inkopen voor het ontbijt van morgen te doen en wat te eten. Zoals in elk winkelcentrum in Thailand is hier een foodcourt met goede en goedkope gerechten. De rijst/omelet met groene Thaise kerrie zijn hemels! En ook nog eens voor herhaling vatbaar, het kaartje met daarop mijn tegoed verdwijnt dus in mijn portemonnee en zal daar morgen of overmorgen weer uitkomen.
Op de veranda voor mijn bungalow geniet ik de hele middag van de rust, de Nederlandse radio en het schrijven van mijn verhalen. Ik ben best trots op mezelf dat ik na achttien dagen nog maar drie dagen achter lig. De uren kabbelen voorbij en het geplande avondeten schiet erbij in. Tijdens het wachten op het radioverslag van FC Utrecht - Ajax verschijnt er een Nederlandse vriend van Peter Het is gezellig kletsen en de Leo bieren zijn koud. Gelukkig gaat Peter samen met zijn vrouw uit eten en op de terugweg brengen ze voor mij wat Thaise gerechten mee. Voor honderd baht zit ik helemaal vol! Helaas had ik zoveel trek dat de foto is vergeten. De volgende keer beter.