Thailand: Voorbereidingen

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), maandag 15 januari 2018

Na meer dan honderd handen te hebben geschud, tientallen bieren te hebben gedronken met oude en nieuwe vrienden moet ik nu toch echt aan de slag. Vandaag staat in het teken van de voorbereidingen voor het verlengen van mijn Thaise rijbewijzen. Wanneer je langer dan dertig dagen in Thailand verblijft is je Nederlandse, of internationale, rijbewijs niet meer geldig en dan ben je dus ook niet meer verzekerd. Ik wil in de toekomst nog wel een paar keer naar Thailand dus de rijbewijzen zijn erg belangrijk voor me.
Bruce Sprinsteen klinkt uit de “JBL-Go” wanneer ik de kamer verlaat om verse broodjes te halen. Buiten komt Pattaya weer tot leven onder een waterig zonnetje. De geur van wierook vermengt met geroosterd vlees en benzinedampen bereikt mijn neus op weg naar de supermarkt. Dit is de geur van Thailand, in Bangkok komt daar ook nog een vleugje riool bij maar dat is voor volgende week.
Het valt me op hoe snel ik weer gewend ben aan Thailand na die drie en een halve maand in de Filippijnen. De supermarkten puilen hier uit en je treft haast nooit een lege plank of vitrine aan. Er is hier zoveel keuze in het eten dat ik soms moeite heb om een keuze te maken. Mijn spijsverteringskanaal is weer helemaal gevuld en mijn ontlasting regelmatig. Zodra ik ’s morgens mijn ogen open denk ik aan het ontbijt en de lunch.
Een verhaal vloeit uit mijn pen en na een klein uur ben ik klaar. Het vuile wasgoed heb ik al klaar gelegd dus ga ik op deze mooie maandagochtend eerst even de was verzorgen en een kop koffie drinken bij mijn maat Jan. Altijd lachen! Mijn wasje draait zachtjes in het rond terwijl ik geniet van de koffie en de altijd mooie verhalen van Jan.

Na een korte rustpauze op het comfortabele bed in mijn hotelkamer zet ik me weer in beweging voor de lunch bij de “Big C”. De keuze valt deze keer op een oude bekende, Biryani met kip. Het smaakt net zo goed als het er uit ziet en met een blikje Coke Zero erbij heb ik weer twee euro uitgegeven. Het houd niet op! Hahahahaha, wanneer je niet drinkt kun je hier echt nog met een tientje per dag rond komen!

Tijdens het eten droom ik weg en denk terug aan hoe het hier vroeger was. Ik heb hier met heel vrienden gegeten en koffie gedronken. Het foodcourt heeft weer eens een renovatie ondervonden en ziet er spic en span uit. Nieuw meubilair, nieuwe kleuren verf en nieuwe verlichting. Hier is het altijd druk en goed vertoeven, daarom is de kwaliteit van het eten hoog en de prijs laag.
Voordat ik de rijbewijzen kan verlengen moet ik de documenten voor een “Residentie verklaring” bij elkaar harken. Nu heb ik die allemaal op een na! Nu wordt het een beetje lastig om dit zo publiekelijk op te schrijven maar het laatste document wordt in een smoezelig kantoortje opgesteld door een oude vrouw met uitgegroeid zwart geverfd haar en een pukkel op haar wang zo groot en bruin als een krent. Ze neemt nauwkeurig de gegevens over van mijn huidige rijbewijzen.
Ze kijkt op en glimlacht vals naar me wanneer ze klaar is en mij het document, geheel in het Thaise schrift, overhandigt om te ondertekenen. Met enige twijfel zet ik mijn handtekening en reken 500 baht af voor de bewezen diensten. Ik bekijk het document nog een keer voordat ik het in de “gratis” envelop schuif. Ik kan alleen mijn naam, mijn geboortedatum en mijn paspoortnummer herkennen. Ik moet even lachen in mezelf, misschien heb ik net een pannenset voor € 2.000,- gekocht.
Met gepaste vriendelijkheid wordt ik naar buiten gewerkt want de volgende klant zit alweer te wachten. Een dikke ongeschoren Duitser met sokken in zijn sandalen en een met vlekken verkleurd overhemd van 99 baht. Typisch Pattaya! Zo zie je er honderden lopen op elke willekeurige dag van de week.
Op mijn hotelkamer gaat de rest ook in de grote bruine envelop. Paspoort, TM6-kaart en het zakje pasfoto’s dat ik speciaal voor deze gelegenheden bij me draag. Een blik op mijn horloge zegt dat het tijd wordt om de was op te halen bij Jan. Mijn dag zit er alweer op en dat is het laatste wat me nog te doen staat.

Na enkele biertjes bij Jan en een afzakkertje bij de Chinees arriveer ik in de Boxing Roo waar ik plotseling wordt overvallen door het verlangen naar een Pizza. Via het internet besteld en voor 420 baht zit ik drie kwartier later achter de kartonnen doos op mijn kamer. Mijn trek is zo groot dat ik in de haast vergeet om een foto te maken!

Thailand: Kuieren op een Zondag

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), zondag 14 januari 2018

Na het gebruikelijk ontbijt van twee verse broodjes op mijn kamer ga ik deze keer maar eens richting noord-Pattaya. Te voet, ze noemen me tenslotte niet voor niets “Johnnie Walker”! Bij elke stap hou ik mijn ogen goed open. De trottoirs zijn nog steeds een drama en zitten vol valkuilen en andere obstakels. De slagzin “Pattaya, Thailands Wheelchair Friendliest City” is al heel lang niet meer van toepassing. Maar ik kijk ook naar nieuwe restaurants die misschien interessant zouden kunnen zijn om in de komende dagen wat te gaan eten.
Op Second road aangekomen zie ik dat het “Diana Inn”, een heel oud hotel, en de “Green Bottle”, een café/restaurant rondom zijn afgesloten met stalen platen. Wat er boven de omheining uitsteekt voorspeld niet veel goeds! Mijn herinneringen drijven terug naar “Larry” en “Dr. Don”, hoeveel biertjes zouden we hier z’n drieën gedronken hebben? De claxon van een haastige taxi ontwaakt mij uit de beelden van een ver verleden.
Omdat er enkele straten zijn afgesloten wordt ik min of meer gedwongen een andere weg te nemen en alsof een hogere macht dit bestuurd loop ik zo maar een oude vriend tegen het lijf. Scottish Andy, hij is hier voor een dag op doorreis naar het midden-oosten om weer aan de slag te gaan in de olie industrie. Wij gaan zeker vijftien jaar terug en hebben elkaar regelmatig gezien in “Sin-City”. Helaas heeft hij geen tijd voor me wegens al eerder gemaakte afspraken. We wisselen de beste beste wensen uit en nemen afscheid, we weten zeker dat we elkaar in de toekomst wel weer ergens op de wereld zullen treffen.

Aan het water krijg je dan het echte vakantie gevoel. Duizenden mensen liggen te bakken in de zon terwijl tourbussen vol met Chinezen aan en af rijden. De kleine kudde’s Chinezen worden door reisleiders met gekleurde vlaggetjes aan lange stokjes naar gereed liggende speedboten geleid om het kleine eiland voor de kust bij Pattaya te bezoeken. Dat is een van de plaatsen die ik nog nooit heb bezocht! En om eerlijk te zijn zou ik ook niet weten wat ik daar zou moeten doen. Er schijnen apen in een baai te bivakkeren die elke dag door toeristen dronken worden gevoerd. Misschien een tip voor een nieuwe stichting in Nederland? Kun je slapend rijk worden!
Langs het water ga ik richting het noorden. Voor hoe ver? Tot “Soi Six” natuurlijk. Soi Six betekend letterlijk: Zijstraat Zes. Nu zijn er waarschijnlijk meer dan duizend zijstraten in Pattaya die het nummer Zes dragen, maar wanneer je over “Soi Six” begint dan weet iedereen waar je het over hebt. “Soi Six" is waarschijnlijk de meest beruchte straat van Pattaya en misschien wel van Thailand. Alles wat elders onmogelijk is kun je hier waarschijnlijk wel vinden.
Hoewel het bij de wet verboden is zijn de sekstenten en barren hier 24/7 open. Er wordt al jaren over gespeculeerd hoe dat mogelijk zou kunnen zijn maar een passend antwoord, onderbouwd met enig bewijs, is er nooit geleverd. Het is nog maar vroeg in de middag maar honderden meisjes in strakke kleding en korte rokjes zitten voor de barren en sekstenten toilet te maken.
‘Hello Sexy man’, en ‘Where you go?’, komt je van alle kanten tegemoet.
Een vroege en bevredigde klant neemt uitgebreid afscheid van het meisje terwijl hij haar waarschijnlijk gouden bergen beloofd. Ik kan jullie verzekeren dan er maar zeer weinig meisjes voor de gek worden gehouden, het is in 99% van de gevallen dat de “Falang”, de buitenlander, voorzichtig met zijden handschoenen wordt uitgekleed. Ik ken persoonlijk iemand die zijn zogenaamde vriendin uit Bangkok liet overkomen. Zij was elke keer ongesteld of ziek! Hij overhandigde haar vijfhonderd euro, in Thais geld, en de volgende dag was ze weer vertrokken. Zelfs toen ze nog later opbiechtte dat je een Italiaanse vriend had bleef hij geld geven, zei het wel wat minder. Liefde maakt nu eenmaal blind!
Laat ik meteen van de mogelijkheid gebruik maken om een ander broodje Aap verhaal te ontrafelen. Er worden maar heel weinig, minder dan 1%, van de meisjes gedwongen tot de prostitutie. Ze worden gedreven door plichtsbesef jegens haar kinderen en familie. Het lichaam is voor de Boeddhist slechts een verpakking voor de geest. Dus de roofbouw van een eindeloze rij klanten doet niets af aan de reinheid van de geest. Daarnaast is de prostitutie voor buitenlanders geschat op slechts 10 à 15% van het geheel. De rest komt voor rekening van de Thai zelf. Omzet? 261 Miljard baht per jaar! (€ 6.525.000.000,-)
In de binnenlanden van Noord-Pattaya tref ik alleen maar nieuwe hoogbouw aan. het verbaasd me dat de hotels zo dicht tegen elkaar aan worden gebouwd dat je haast van het ene balkon naar het andere kan overstappen. Vroeger reed je hier door het hoge gras naar de supermarkt, nu is het helemaal volgebouwd. In Thailand worden er geen trottoirs aangelegd dus het blijft goed opletten tijdens de wandeling. Vooral motortaxi’s high op amfetamine zijn een verschrikkelijk probleem. Zij voelen zich onoverwinnelijk in het verkeer en door dit gevoel van hoogmoed verongelukken er elke dag wel een handvol dodelijk in het drukke verkeer.

Na ruim twee uur wandelen zoek ik een plaatsje in de “Foodcourt van de Big C” met een bord “Pad Thai”en een blikje Coke Zero voor mijn neus. Voor minder dan twee euro zit ik als een koning te eten. Toch kan ik de Big C nog niet verlaten want mijn leesbril heeft een schroefje verloren en moet ik op zoek naar een leesbril. Dat is even lachen! Op het rek bij de leesbrillen heeft elke bril een nummertje over de sterkte, en daar zit het probleem. Ik moet zeker tien brillen op mijn neus hebben gehad zonder dat ik ook maar enig verschil kon zien. Dat zijn helemaal geen leesbrillen! En dan heb ik er plotseling een die wel werkt! Voor 99 baht ben ik weer een paar weken gered!

Voor mij zit de dag er al vroeg op en ik besluit om het rustig aan te doen. Wanneer mijn maag aan het einde van de avond begint te knorren besluit ik om snel even een “Spaghetti Krapow” te halen. Dus hier is dan eindelijk een foto van mijn favoriete 7-11 magnetron gerecht.

Thailand: Een rustige dag

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), zaterdag 13 januari 2018

Ik heb geslapen als een os, maar dat kon ook niet anders na die gezellige vochtige avond. De wekker wekt me om acht uur iPhone tijd. Toch nog redelijk fris maak ik mijn eerste kop Nescafé en inspecteer de schade van gisterenavond in mijn portemonnee. Om eerlijk te zijn valt dat best wel mee. Na vier avonden in Pattaya heb ik nog geen girly bar van binnen gezien en dat ik toch de plaats waar je de meeste schade oploopt.
Net over negen zet ik mijn, ik denk sinds gisteren, gebruikelijke wandeling in naar de “Friendship Supermarket” in om twee verse broodjes te halen. Ham, kaas en boter ligt er nog voldoende in de koelkast. Onderweg geniet ik van de koelte van de ochtend. Het weer is in Pattaya aan de kust heerlijk in januari.
Zodra ik met de twee stevige Italiaanse bollen weer terug op de kamer ben gaat de ketel aan om een tweede kop koffie te maken en wordt een van de bollen gesmeerd en met kaas belegd. Vanaf mijn balkon bekijk ik het voorbij trekkende verkeer met het broodje in de hand en de koffie binnen handbereik.
Ik maak me rustig op voor een rustige dag. Voor deze zaterdagochtend heb ik sowieso niets gepland behalve een paar verhalen schrijven om niet meteen teveel achterop te geraken. Het schrijven gaat me weer goed af, een beetje onderhoud aan mijn “Plex-server” en de ochtend is ook weer geschiedenis.

Voor de lunch ga ik naar mijn vaste restaurant aan Pattaya Klang voor de Massaman kerrie. Kip gesudderd in een zachte kerriesaus op basis van kokosmelk met aardappel en pinda’s. Werelds! Dat is ècht genieten van dit zuid-Thaise gerecht. Voor drie euro, inclusief een blikje frisdrank, ik mijn buikje helemaal gevuld.
Voor de middag staan wat inkopen en een beetje bier drinken op het programma. Via de Pattaya Klang loop ik naar Beach road en het valt me meteen op hoeveel Pattaya in de afgelopen twee jaar weer veranderd is. Pattaya blijft maar veranderen en het gaat steeds sneller en steeds hoger. Het zal nog maar een paar jaren duren voordat Pattaya een echte skyline heeft.
Als eerste staan mijn nieuwe overhemden op de lijst. Ik heb al moeite om de verkoper te vinden in “Mike’s Shopping Mall” dus maak ik me op voor een teleurstelling. En terecht, de overhemden zoals ik ze al zeker tien jaar draag zijn niet meer op voorraad. Het wordt nog erger, volgens een verkoopster worden ze ook niet meer gemaakt! Ik smeek of ze goed hun best willen doen om te vragen of ze misschien nog ergens op voorraad zijn. Dat ik er vijf nodig heb helpt natuurlijk wel! Nog voordat ik vertrek verhoog ik de hoeveelheid tot tien stuks XL in zandbeige. Ze zijn onder de indruk en of ik volgende week nog maar eens wil komen informeren.
Als tweede komen de koelers voor mijn blikken bier aan de beurt. Ook hier grijp ik bij mijn vaste leverancier mis. Navraag bij de administratie van de winkel leert me dat de fabriek gestopt is met de productie en dat ze ook niet meer terugkomen. Teleurgesteld verlaat ik ook deze winkel.
De verandering heeft ook mij dus ingehaald, tenminste, zo lijkt het. Als een fossiel loop ik richting “Tuk-Com”, een enorm elektronica warenhuis waar voor 75% nep en kopieën worden verkocht! Toch is Pattaya nog steeds een plaats om goed te vertoeven. Er wordt hard gewerkt om er een familie bestemming van te maken maar het is en blijft de grootste hoerenbuurt van de wereld. In het hoogseizoen lopen hier, volgens de diverse schattingen, meer dan dertig duizend hoeren rond! En die trekken weer tienduizenden kale vrijgezelle of gescheiden oude mannen aan. Hoewel die zelf steevast verklaren dat ze voor de lieve mensen, de live muziek en de tempels komen. Wie houdt wie voor de gek?

Ik heb nog tijd voor een koffie voordat ik bij de Chinees bier ga drinken. Langs “South Pattaya road” geniet ik van het uitgestalde fruit. Een uitgebreid assortiment in alle kleuren en smaken die zuid-oost Azië heeft te bieden. De goudgele zoete mango’s worden gegeten met een kleefrijst die met kokosmelk is gekookt. Allemaal te zoet voor een man met diabetes maar het blijft een mooi gezicht.
Koffie bij de MacDonald’s op herhaling. En dan zie ik ook meteen waarom de koffie hier niet meer te drinken is! Ik hou de bediening goed in de gaten en zie een dunne donkere straal in het bekertje verdwijnen gevolgd door een dikkere straal water. Het is me nu wel duidelijk. Een geconcentreerde koffiesiroop gevolgd door een straal heet water met als gevolg een bekertje oploskoffie dat niet te drinken is, en dan ook nog voor de hoofdprijs. Dat is meteen het einde van de gouden bogen voor mij in Thailand. Het is te duur en in de loop der jaren alleen maar slechter geworden.
Bij de Chinees is het een gezellig samenzijn van Jan, Tio en zijn vrouw en mezelf. Altijd leuk om een beetje bij te kletsen met de Zweedse man en zijn Thai/Zweedse vrouw. De tijd vliegt om en de zon zakt langzaam achter de horizon. Tijd om op te stappen! Een rustige avond sluit ik af op de kamer met een biertje uit mijn eigen koelkast. Het kan tenslotte niet elke avond feest zijn!