Thailand: Een rustige dag

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), zaterdag 13 januari 2018

Ik heb geslapen als een os, maar dat kon ook niet anders na die gezellige vochtige avond. De wekker wekt me om acht uur iPhone tijd. Toch nog redelijk fris maak ik mijn eerste kop Nescafé en inspecteer de schade van gisterenavond in mijn portemonnee. Om eerlijk te zijn valt dat best wel mee. Na vier avonden in Pattaya heb ik nog geen girly bar van binnen gezien en dat ik toch de plaats waar je de meeste schade oploopt.
Net over negen zet ik mijn, ik denk sinds gisteren, gebruikelijke wandeling in naar de “Friendship Supermarket” in om twee verse broodjes te halen. Ham, kaas en boter ligt er nog voldoende in de koelkast. Onderweg geniet ik van de koelte van de ochtend. Het weer is in Pattaya aan de kust heerlijk in januari.
Zodra ik met de twee stevige Italiaanse bollen weer terug op de kamer ben gaat de ketel aan om een tweede kop koffie te maken en wordt een van de bollen gesmeerd en met kaas belegd. Vanaf mijn balkon bekijk ik het voorbij trekkende verkeer met het broodje in de hand en de koffie binnen handbereik.
Ik maak me rustig op voor een rustige dag. Voor deze zaterdagochtend heb ik sowieso niets gepland behalve een paar verhalen schrijven om niet meteen teveel achterop te geraken. Het schrijven gaat me weer goed af, een beetje onderhoud aan mijn “Plex-server” en de ochtend is ook weer geschiedenis.

Voor de lunch ga ik naar mijn vaste restaurant aan Pattaya Klang voor de Massaman kerrie. Kip gesudderd in een zachte kerriesaus op basis van kokosmelk met aardappel en pinda’s. Werelds! Dat is ècht genieten van dit zuid-Thaise gerecht. Voor drie euro, inclusief een blikje frisdrank, ik mijn buikje helemaal gevuld.
Voor de middag staan wat inkopen en een beetje bier drinken op het programma. Via de Pattaya Klang loop ik naar Beach road en het valt me meteen op hoeveel Pattaya in de afgelopen twee jaar weer veranderd is. Pattaya blijft maar veranderen en het gaat steeds sneller en steeds hoger. Het zal nog maar een paar jaren duren voordat Pattaya een echte skyline heeft.
Als eerste staan mijn nieuwe overhemden op de lijst. Ik heb al moeite om de verkoper te vinden in “Mike’s Shopping Mall” dus maak ik me op voor een teleurstelling. En terecht, de overhemden zoals ik ze al zeker tien jaar draag zijn niet meer op voorraad. Het wordt nog erger, volgens een verkoopster worden ze ook niet meer gemaakt! Ik smeek of ze goed hun best willen doen om te vragen of ze misschien nog ergens op voorraad zijn. Dat ik er vijf nodig heb helpt natuurlijk wel! Nog voordat ik vertrek verhoog ik de hoeveelheid tot tien stuks XL in zandbeige. Ze zijn onder de indruk en of ik volgende week nog maar eens wil komen informeren.
Als tweede komen de koelers voor mijn blikken bier aan de beurt. Ook hier grijp ik bij mijn vaste leverancier mis. Navraag bij de administratie van de winkel leert me dat de fabriek gestopt is met de productie en dat ze ook niet meer terugkomen. Teleurgesteld verlaat ik ook deze winkel.
De verandering heeft ook mij dus ingehaald, tenminste, zo lijkt het. Als een fossiel loop ik richting “Tuk-Com”, een enorm elektronica warenhuis waar voor 75% nep en kopieën worden verkocht! Toch is Pattaya nog steeds een plaats om goed te vertoeven. Er wordt hard gewerkt om er een familie bestemming van te maken maar het is en blijft de grootste hoerenbuurt van de wereld. In het hoogseizoen lopen hier, volgens de diverse schattingen, meer dan dertig duizend hoeren rond! En die trekken weer tienduizenden kale vrijgezelle of gescheiden oude mannen aan. Hoewel die zelf steevast verklaren dat ze voor de lieve mensen, de live muziek en de tempels komen. Wie houdt wie voor de gek?

Ik heb nog tijd voor een koffie voordat ik bij de Chinees bier ga drinken. Langs “South Pattaya road” geniet ik van het uitgestalde fruit. Een uitgebreid assortiment in alle kleuren en smaken die zuid-oost Azië heeft te bieden. De goudgele zoete mango’s worden gegeten met een kleefrijst die met kokosmelk is gekookt. Allemaal te zoet voor een man met diabetes maar het blijft een mooi gezicht.
Koffie bij de MacDonald’s op herhaling. En dan zie ik ook meteen waarom de koffie hier niet meer te drinken is! Ik hou de bediening goed in de gaten en zie een dunne donkere straal in het bekertje verdwijnen gevolgd door een dikkere straal water. Het is me nu wel duidelijk. Een geconcentreerde koffiesiroop gevolgd door een straal heet water met als gevolg een bekertje oploskoffie dat niet te drinken is, en dan ook nog voor de hoofdprijs. Dat is meteen het einde van de gouden bogen voor mij in Thailand. Het is te duur en in de loop der jaren alleen maar slechter geworden.
Bij de Chinees is het een gezellig samenzijn van Jan, Tio en zijn vrouw en mezelf. Altijd leuk om een beetje bij te kletsen met de Zweedse man en zijn Thai/Zweedse vrouw. De tijd vliegt om en de zon zakt langzaam achter de horizon. Tijd om op te stappen! Een rustige avond sluit ik af op de kamer met een biertje uit mijn eigen koelkast. Het kan tenslotte niet elke avond feest zijn!

Thailand: On-line

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), vrijdag 12 januari 2018

De eerste ochtend was het wegens de regen een tegenvallend broodje bij MacDonald’s. Gisteren waren het twee heerlijke tosti’s en vandaag ga ik mijn belofte inlossen om lekkere verse broodjes te halen bij de supermarkt. Ik weet de weg en omdat er veel is veranderd in twee jaar vraag ik me af of die lekkere broodjes nog wel te verkrijgen zijn.
Lang hoef ik niet op het antwoord te wachten. De broodjes, kaas, ham en roomboter liggen nog steeds op dezelfde plaats in de schappen van de supermarkt als twee jaar geleden. Dan kunnen we het over prijzen hebben maar daar heb ik een simpel antwoord op!
Ik ben op vakantie!
Ik heb net drie maanden afgezien!
Wanneer er ik trek in heb koop ik het gewoon!

Terug op de kamer besmeer en beleg ik het broodje rijkelijk. Voordat ik mijn tanden er in zet kijk ik nog even naar deze delicatesse. Het beeld wordt lichtelijk vervormt door een traan die in mijn oog welt. Voor velen zal het gewoon een broodje zijn maar voor mij is het een delicatesse waar ik zeer zeker erg van zal genieten.
Het is alweer vrijdag en vandaag wil ik een tweede poging wagen om het internet op mijn telefoon aan de gang te krijgen. Deze keer kom ik wat beter beslagen te ijs. Met mijn telefoon heb ik een foto gemaakt van het scherm van mijn MacBook. Daar staat het duidelijk zwart op wit: “NON-STOP 123” voor 123 baht per week, dan kunnen ze het vandaag moeilijk ontkennen dat deze promotie niet bestaat.
Bij de AIS winkel in Big C staan twee buitenlanders voor me die ook een maand internet voor 999 baht krijgen aangesmeerd. Even afrekenen, controleren of het internet werkt, en morgen tot de ontdekking komen dat je niet kan bellen of een SMS versturen of ontvangen. Met als resultaat dat je een nieuwe simkaart moet kopen en opnieuw die vijf en twintig euro moet betalen!
Tevreden verlaten de buitenlanders de toonbank en dan ben ik aan de beurt. De oorworm van woensdag is in geen velden of wegen te bekennen. Het is een aardige jongen die in ieder geval de moeite neemt om de foto van de promotie te bekijken. Maar hij komt er ook niet uit en presenteert na enkele minuten de geplastificeerde kaart met de internet bundels. Deze keer pak ik het anders aan! Ik blijf rustig en vriendelijk lachend tegen hem praten. Om geen gezichtsverlies te lijden bekijkt hij nog een keer de foto op mijn telefoon.
Ik voel aan mijn water dat hij me toch wil helpen en wanneer ik hem vraag of ik even op zijn telefoon de website van AIS mag opzoeken dan geeft hij zonder een moment van twijfel zijn eigen telefoon aan mij. Dat is in ieder geval een stevige stap in de goede richten. Ik haal de webpagina van AIS tevoorschijn en nu kan hij er niet meer omheen. Daar staat de promotie op zijn telefoon. “NON-STOP 123” voor 123 baht per week.
IJverig  zoekt hij naar de code die nodig is om het pakket op te starten. Maar hij kan de code ook niet vinden. Gelukkig voor mij weet hij niet van opgeven en gaat hij nog dieper op de website op zoek. Dan in een opwelling schakelt hij terug naar het Thais en daar staat de code! De code staat dus alleen op de Thaise website. Het ruikt een beetje naar de misdaad maar dat ben ik in Thailand wel gewend.

Met de zoete smaak van de overwinning toetst hij de code in en even later ontvang ik een SMS dat “NON-STOP 123” op mijn telefoon is geactiveerd. Ondertussen is de oorworm ook gearriveerd en ze kijkt me aan alsof van top tot teen onder de poep zit. Dat is het andere Thailand. Dat is het Thailand van het gezichtsverlies. Wanneer ik de jongen uitgebreid en overdreven bedank voor zijn uitstekende kennis van zaken trekt ze een gezicht alsof ze een slok azijn heeft genomen. Mijn wraak is in ieder geval zoet.
Na een klein hapje, mijn spijsvertering is nog niet helemaal de oude, en een korte rustpauze begeef ik me naar de markt. De plaats om oude vrienden en bekenden te ontmoeten. Het is beren gezellig met Jan, Peter en Huib. De grote groep is uit elkaar gevallen en de helft is verkast. Wij houden het op de markt, dat is goed genoeg voor ons.
Helaas maak ik op de terugweg de bekende cruciale fout! Ik laat me toch weer verleiden om ergens naar binnen te gaan om met een oude vriend een biertje te drinken. Het gevolg? Om half elf strompel ik met een volle tas 7-11 magnetron eten de trap op naar mijn kamer. Het smaakt me goed en ik sta voor een moment op het punt om weer naar beneden te gaan. Toch maar niet! Ik heb nog voldoende (feest)dagen te gaan.

Thailand: Oordoppen

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), donderdag 11 januari 2018

Het slapen is me toch een beetje tegen gevallen. Een combinatie van om tien uur naar bed en het drukke verkeer aan de “3rd road” ’s nacht maakten dat ik om vier uur al klaar wakker was. Dat gaan we vanavond dus anders doen! Na een uurtje internet waag ik om vijf uur nog een tweede poging om wat te slapen. En dat lukt nog ook! Drie uurtjes later  wordt ik fris wakker. Ik ben niet de enige die fris is. Zodra de schuifdeuren naar het balkon open gaan voel ik de frisse ochtendwind op mijn huid. Het is een schitterende dag in Pattaya.
Nog voordat ik mijn eerste bakkie koffie naar binnen werk leg ik mijn oordoppen, die ik altijd bij me heb, klaar. Die gaan vanavond in de oren en dan weet ik zeker dat ik prima zal slapen. Goed internet is onbetaalbaar! Ik schrijf wat, werk het een en ander op de NAS bij en surf over de digitale snelweg. Nog een koffie en voordat ik het me realiseer is het alweer bijna tien uur.
Ik zoek de spullen voor Jan bij elkaar en ga op weg naar zijn huis. Vanzelfsprekend weet ik hier goed de weg dus bij de eerste 7-11 koop ik twee tosti’s als ontbijt. Kosten samen ruim een euro en ik heb er al genoeg aan als ontbijt. Het weerzien met mijn oude vriend is hartverwarmend en onder het genot van een bakkie koffie keuvelen we wat over koetjes en kalfjes.

Na een paar uurtjes neem ik weer afscheid van Jan en ga terug naar het hotel om even wat te rusten. Bij dezelfde 7-11 koop ik een magnetronmaaltijd van vijf en zeventig eurocent. Thaise rode kerrie met rijst en een omelet. Deze magnetron maaltijd is vele malen beter dan enige maaltijd in de Filippijnen. Hoe simpel en mooi kan het leven zijn? Het smaakt me uitstekend met een koude Coke zero. Op de achtergrond speelt de Nederlandse radio, NPO2, en dat is toch wel een dankbare vrucht van de elektronische vooruitgang.
En dan is het tijd om lekker een biertje drinken met mijn maat Jan. De “Apotheek” is verleden tijd, wegens een geschil over een glas van tien baht, en we hebben een ander Chinees winkeltje in Soi Bonkot. Het bier is er ook koud en ook niet te duur. De grote flessen Leo bier smaken uitstekend! Weer een schoolvoorbeeld van de Thaise mentaliteit! Ruzie maken over tien baht en wekelijks twee duizend baht omzet mislopen.
Ik vraag me na drie dagen steeds meer af wat ik in de Filippijnen nog heb te zoeken! Het is een martelgang en eigenlijk doe ik het alleen maar voor mijn vrouw. Ik had al sterke gevoelens dat ik de Filippijnen voorlopig niet meer zal bezoeken en die gevoelens worden hier in Thailand met de minuut sterker. Over twee jaar gaan we dus hoogstwaarschijnlijk weer naar Thailand.

Na een gezellige middag koop ik op de terugweg bij de 7-11 twee magnetronmaaltijden. Ik kan gaan zoeken naar verse maaltijden maar dit is een stuk gemakkelijker en zeker zo lekker. De rijst met een pittige krapow saus (Thaise basilicum saus) en een gebakken ei is precies zoals ik me kan herinneren. De twee schaaltjes zijn dan ook in een mum van een tijd leeg.
Er is niet veel nodig om me over te halen om naar buiten te gaan en een biertje te gaan drinken. Bij een oude Hollandse vriend in zijn hotel/bar tref ik precies hetzelfde aan wat ik daar achttien jaar gelden aantrof. Het is alsof de tijd heeft stilgestaan. De gesprekken gaan nog steeds over dezelfde onderwerpen. De muziek is ook weinig veranderd en het bier smaakt nog steeds uitstekend. De avond vliegt om en in gepaste dronkenschap arriveer ik in mijn kamer. Contactlenzen uit en oordoppen in, welterusten.