De afgelopen dagen en weken zijn sneller voorbij gegaan dan ik had verwacht. Ondanks dat ik maar weinig projecten, een ander woord voor afleiding, had zijn de eerste zeven weken omgevlogen. Het lijkt wel dat ik op deze leeftijd berusting heb gevonden in mijn lot en dat ik steeds meer van de kleine dingen kan genieten.
De simpele maaltijden die ik door Lyka’s moeder krijg voorgeschoteld in combinatie van de uit Nederland meegebrachte kruidenmixen maken mijn verblijf in San Antonio draagbaar. Maar nu gaan we naar de bewoonde wereld voor een welverdiende vakantie.
Wanneer ik om half acht uit mijn bed stap kan ik de Jamesons Ierse Whiskey nog in mijn hoofd voelen. Ik ben niet erg stabiel! Mijn bewegingen zijn lomp en ongecoördineerd. Mijn hersenen werken maar op halve kracht en hebben moeite om mijn gedachten en herinneringen te ordenen. Gelukkig is het vandaag een reisdag! Een dag waarop ik niet veel hoef te doen. Wakker worden en mijn rugzak inpakken is voor vandaag voldoende.
Zolang ik om elf uur maar klaar sta voor het vertrek naar Angeles City is eer niets aan de hand. De eerste kop koffie helpt voor geen meter om mijn hoofd op orde te krijgen. De tweede kop koffie werkt al wat beter of het moeten de twee boterhammen met omelet zijn geweest. De lading zout op de omelet verbeterd de communicatie tussen mijn synapsen en ik ga me met de minuut beter voelen.
De rugzak heb ik snel gepakt! IAlleen het tafeltje naast mijn bed leegmaken is eigenlijk voldoende. Hoewel ik niet registreer wat ik allemaal inpak krijg ik toch het gevoel dat alles op de juiste plaats in mijn rugzak terecht komt. De routine van een oude rot in het vak.
Het wachten duurt gelukkig niet zo lang. Nog voordat ik mijn derde kop koffie leeg heb staat de oude Mitsubishi bus voor de deur. Vijf over half elf, dat is in ieder geval mooi op tijd! We hebben niet veel om mee te nemen dus zijn we snel op weg. Het afscheid valt ons niet zo zwaar omdat we maar twee weken weg zijn. Zwaaiend verdwijnt mamsi in de verte. De oude bus rammelt vriendelijk over de slechte weg.
De weg naar Pilar heb ik al vaak bereden de afgelopen weken, die kan ik wel dromen. Ik weet precies waar de gaten en hobbels zitten. De weg van Pilar naar de snelweg blijkt gereed te zijn. Twee jaar geleden waren ze hier hard aan het werk. Eerst een laag puin, dan een dikke plaat gewapend beton gevolgd door een laag asfalt. De weg is zo glad als een spiegel. Ik ben verbaasd dat ik dit op de heenweg niet heb opgemerkt. Dat bewijst maar weer eens dat reizen heel erg vermoeiend is!
Op de kleine luchthaven van Legazpi zijn de veiligheidsmaatregelen amateuristisch maar dat zijn we ondertussen wel gewend. Alle bagage, inclusief de MacBook, blijft in je rugzak en er wordt eigenlijk alleen maar gekeken of je geen vuurwapen bij je draagt.Persoonlijk zet ik na ruim vijftien jaar nog steeds grote vraagtekens bij al die zogenaamde controles. Ik wil niet zeggen dat het onnodig is maar een volle intercity trein laten ontploffen heeft ook honderden doden tot gevolg en daar is geen enkele controle op.
In het aquarium, de glazen wachtruimte, laten enkele Russische medeburgers zich van hun beste kant zien. Er liggen vier stuks van dat ongedierte languit over de banken. Vier Russen nemen de plaats in waar normaal twintig mensen zouden kunnen zitten. De medewerkers van de luchthaven twijfelen. We hebben het er vroeger vaak over gehad hoe het toerisme zou veranderen wanneer de Chinezen in Indiërs zich over de planeet zouden verspreiden. Niemand, en ook werkelijk niemand heeft het rode reisgevaar zien aankomen! Ze zijn arrogant, hondsbrutaal, luid en voor geen meter te vertrouwen.
In plaats van hun aan te spreken op hun gedrag kiezen de medewerkers van de luchthaven voor de gemakkelijkere oplossing om ook maar het tweede gedeelte van het aquarium open te stellen voor de wachtende passagiers. Ik hou mijn mond maar ik voel in mijn lichaam dat ik me toch opwind. Dat zou ik niet meer doen, dat heb ik mezelf een tijdje geleden beloofd.
Over een vlucht van iets minder dan een uur valt er weinig te melden. Je stijgt op, de gezagvoerder maakt een aankondiging over de hoogte, de snelheid en het weer op de luchthaven van bestemming. En dan wordt de landing alweer ingezet en voordat je het weet sta je weer op de grond. Hallo Manila!
Deze keer proberen we iets nieuws! Geen taxi’s en bussen meer wisselen, nee, deze keer hebben we een taxi besteld die ons rechtstreeks van de luchthaven naar het hotel brengt. Voor slechts € 15,- meer hoef ik geen ruzie te maken met de taxichauffeur over de rit van Terminal 3 naar Ermita. We hoeven niet uren in een restaurant van een hotel te wachten op de bus die ons naar Angeles zal brengen. We hoeven niet halverwege een half uur te wachten op oude sekstoeristen die teveel bier hebben gedronken tijdens het wachten met als gevolg dat ze onderweg nodig naar de wc moeten. Nee, voor die € 15,- meer staat er een chauffeur klaar met een bordje waar de naam “Reverente” op staat.
En het is precies zoals we hebben verwacht. Een chauffeur staat in de aankomsthal klaar met een naambord. Een hele taxibus alleen voor ons! Voordat we aan de laatste etappe naar de eindbestemming beginnen koop ik nog snel een hamburger maaltijd bij Burger King. Niet mijn favoriete hamburger restaurant maar het is al half vier in de middag en mijn lichaam schreeuwt om vast voedsel. Mijn ontbijt is allang verteerd en vergeten.
Vanuit de minibus, terwijl we ons tegoed doen aan een hamburger en lauwe friet, zien we Manila aan ons voorbij glijden. Ik ben hier al heel wat keren geweest en ik kan er maar niet aan wennen. De armoede in tegenstelling tot de rijkdom. Het is hier gewoon smerig, het is geen uitnodigend gezicht. Ik wil nogmaals benadrukken dat ik hier nooit van mijn leven zou kunnen wonen. Ik zie het als een sociale gevangenis! Leven met tralies voor de ramen?
Mocht voor mij de AOW gerechtigde leeftijd aanbreken, en nog in goede gezondheid verkeren, dan zie ik me met de seizoenen over de wereld reizen. Zomer in Zaltbommel, herfst in Zuid-Korea/Taiwan, winter in Thailand/de Filippijnen en lente in Spanje/Japan. Wat is dat toch een aantrekkelijke gedachte!
We worden gastvrij ontvangen in het hotel en de gevraagde kamer is gereed. “Poolside 1”, voor mij de beste kamer van het hotel. Het voelt voor ons echt als thuiskomen! We weten de weg en kennen elke hoek van de kamer. Nog voor we hebben uitgepakt neem ik duik in het uitnodigende zwembad. Het koele water wast alle vermoeidheid en de laatste sporen van de Jamesons van me af. Een ijskoude SMB, San Miguel Beer, staat op me te wachten. Het is happy hour en met de prijs van een euro voor een flesje bier heb ik ook geen reden tot klagen. Na die weken op het platteland zijn we in de bewoonde wereld aangekomen.
Wanneer ik dan ook nog eens ontdek dat onze favoriet “Varkenskarbonade’s met friet en groenten” het menu van de dag zijn kan het helemaal niet meer kapot. Op het terras voor het hotel genieten we van de maaltijd en de voorbij trekkende stoet van vreemde vogels. Deze vreemde wereld van sekstoeristen en hoeren in een zee van neonlicht is onwerkelijk. Je blijft gewoon kijken naar het geboden schouwspel. Je kan je ogen er niet van afhouden.
Het is tenslotte ook onschuldig en ongevaarlijk! Betaalde liefde, een ieder mag er op zijn manier naar kijken en goed- of afkeuren. Ik heb er persoonlijk helemaal geen probleem mee. De meisjes lijken zo onschuldig en jong maar dat komt alleen doordat ze zo klein zijn in verhouding tot Nederland. De gemiddelde Filippijnse prostituee zou in Nederland bij de C&A op de kinderafdeling voor kleding terecht komen.
Na het eten ga ik ook nog even in de barren kijken waar de meisjes in bikini staan te dansen. Gelukkig kun je vanaf buiten al horen welke bar goede muziek laat horen. In “La Mamba” is het gelukkig nog oude rockmuziek dus daar gaan we dan maar naar binnen. In de duisternis zitten oude mannen te plukken aan kleine, jonge en oude, meisjes. Het ontbreken van goede verlichting zal voor menig man vanavond een verrassing opleveren wanneer hij weer naar buiten in het neonlicht stapt. Het blijft gewoon een mooi en fascinerend spel om naar te kijken. Een soort van kat en muis tussen de klant en de verkoopster.
De vermoeidheid wint uiteindelijk het gevecht en ik ga mijn bed opzoeken. Het was een lange dag met een mooie beloning. Welterusten!
