De grootste tegenstander die een westers mens in de tropen vindt is de verveling. Overwin de verveling, overwin de onrust in je innerste zelf en het leven in een ver vreemd land zal van een golvende kolkende oceaan veranderen in een kalme zee.
Persoonlijk ken ik mensen die tijdens een verblijf van enkele jaren in verre warme landen honderden duizenden euros hebben verspeeld om de doodeenvoudige reden dat ze zich kapot verveelden. Mooi weer en het witte tropische strand hebben maar een verdomd dun laagje chroom! Niets verveeld sneller dan het eindeloos staren naar een lege blauwe zee.
Het aller vreemdste is toch wel dat deze grote verliezers elkaar, ook weer uit pure verveling, opzoeken en tijdens het drinken van veel bier tegen elkaar gaan zitten klagen hoeveel geld ze wel niet hebben verloren. Alsof het een wedstrijd betreft wie de domste is en wie het meeste geld heeft verspeeld. Een groepje oude, en ook enkele jongere, verbitterde mannen die de hele wereld en iedereen waar ze ooit mee te maken hebben gehad de schuld geven van hun kapitale verlies. Ze zijn zo verblind door zelfmedelijden dat ze alle gevoel voor de werkelijkheid hebben verloren. Hun verveling en pure hebzucht zijn de twee belangrijkste redenen voor hun tegenspoed, maar zij zijn de laatste die dat zullen bekennen!
Ik zal zeker niet ontkennen dat ik in het verleden tijdens mijn verblijf in de tropen geen geld heb verspild. De verveling en eenzaamheid heeft ook mij tijdens enkele periodes met huid en haar opgevreten! Domme impulsieve aankopen en overmatig drankgebruik als gevolg. Het enige verschil is dat ik niemand anders de schuld geef of ooit heb gegeven, ik heb het allemaal zelf gedaan en ik ben de enige die daar schuldig aan is, wat de drijfveer of het doel ook mocht zijn.
Waar ik wel enige spijt van heb is dat ik in het verleden mensen op sleeptouw heb genomen om met mij Azië te ontdekken. Enkele zijn me nog steeds dankbaar en we bespreken nog regelmatig onze gezamenlijke avonturen. Japan en Taiwan waren zeker hoogtepunten waar ik nog veel aan terugdenk.
Anderen zijn kwaad!
Kwaad omdat ik ze op sleeptouw heb genomen?
Kwaad omdat ze geld hebben uitgegeven aan andere zaken dan waarvoor ze waren gekomen?
Kwaad omdat ze zelf nooit zo ver hadden kunnen komen?
Kwaad omdat een ander alles voor ze heeft geregeld?
Ik heb duizenden euros van mijn eigen geld uitgegeven om het iemand anders, die niet op eigen houtje op ontdekkingsreis kon, naar zijn zin te maken. Alles plannen, alles boeken en voorschieten, luisteren naar zijn klagen, de verhalen op mijn weblog afzwakken zodat hij niet voor gek staat en aan het einde krijg je stank voor dank.
Het is tenslotte allemaal mijn schuld!
Ik kan het niet begrijpen dat iemand zo vol met boosheid kan zitten over zijn eigen gedrag!
Dit verhaal begint eigenlijk al een week of drie geleden wanneer ik ook sterke sporen van verveling bespeur. Mijn bier gebruik liep op en er ontstond een onrust in mijn geest die ik meteen herkende. Wandelen helpt, maar rond het middaguur is het veel te warm dus dan zocht ik in de wind van de ventilator op het internet een doel om de dagen door te komen.
Het internet is zeer slecht en tergend langzaam! Het directe gevolg is dat je zo een paar uur bezig bent waar je in Nederland aan een kwartiertje genoeg zou hebben. Het zonnepanelen project loopt nog maar het project van een kleine groentetuin is vandaag gestart.
Een groentetuin brengt me terug naar mijn jeugd aan de Nonnenstraat in Zaltbommel. Mijn grootvader besteedde veel tijd en liefde aan “het land” zoals de enorme tuin achter mijn ouderlijk huis werd genoemd. Wij hadden altijd verse groente op tafel die zelden bij de groenteboer vandaan kwam. Groente kost in de Filippijnen meer dan in Nederland! Groente is in de Filippijnen een luxe die maar weinig mensen buiten de stad zich kunnen veroorloven. Zelfs in de restaurants kan je het merken. Ze zijn gul met kip- en varkensvlees maar de portie groenten op je bord is meestal minimaal.
Na wat heen en weer te hebben geklikt, en vier koppen koffie verder, kwam ik uit bij “Zaadhandel Roozen” in Haarlem. Daar verkopen ze zaden waar ik wel interesse in had. Mijn lijstje was snel gemaakt, de enige beperking die ik had was het gewicht. Ik moest namelijk onder de 250 gram blijven om in het gunstige posttarief van een envelop te vallen.
Mijn email werd nog op dezelfde dag beantwoord waarna ik direct een bestelling plaatste. Snijbonen, slabonen, paprika, courgette en Spaanse pepers zouden het in het Filippijnse klimaat zonder problemen goed moeten doen. Het is hier warm genoeg, er valt hier regen genoeg en er is hier zon genoeg.
Nog dezelfde dag volgde mijn betaling en ging de envelop in Nederland op de post. Ik moet eerlijk toegeven dat ik de post in derde wereld landen niet geheel vertrouw. Er zal hier en daar best een poststuk verdwijnen dat niet is aangetekend.
Precies drie weken na het eerste email contact arriveerde de envelop uit Nederland. We moesten die wel zelf in het dorp, tien kilometer verderop, gaan ophalen in het postkantoor omdat er in de nederzetting waar we verblijven geen postbezorging plaatsvind! Trots als een pauw kwam mamsi met de envelop uit Nederland, waar haar naam op stond, thuis. Vanzelfsprekend ging de envelop direct open en werden de zakjes kwaliteitszaad door iedereen bekeken.
Maar we konden nog niet aan de slag! Eerst moest er nog een vrachtwagen met grond worden besteld om de voortuin op te hogen. Wegens de grote drukte kon die pas in het weekend worden bezorgd. Dat ging wel op zijn Filipijns! Op vrijdag geen vrachtwagen, op zaterdag ook niet, op zondag wordt er niet gewerkt en op dinsdag ging mamsi maar eens vragen wanneer we de vrachtwagen grond konden verwachtten. Wanneer we vandaag zouden betalen dan zou de grond op woensdag worden geleverd.
‘Woensdag?’
Dat is de dag van ons vertrek naar Angeles City! Het zaaigoed zal dus twee weken langer moeten wachten voordat het in de grond kan.
