Portugal: Rondjes rijden in een oude binnenstad

Santiago do Cacém (op de camperplaats)

Met elektriciteit van het vaste net nodigt het uit om wat langer en meer tv te kijken dan normaal. Het was dan ook erg laat toen ik mijn gisteren mijn slaapplaats opzocht. Dat wordt op deze grijze ochtend vertaald naar een uur later opstaan dan normaal. Voor het eerst sinds weken heb ik geen verhaal meer om te publiceren. Met een mok koffie binnen handbereik begin ik mijn geheugen te pijnigen. Het is slèchts acht dagen geleden maar het lijkt voor mijn gevoel wel een maand of nog langer. Er gebeurt veel maar soms ook tegelijk niets vermeldenswaardig. Nog voordat Lyka opstaat heb ik de ruime lijnen van het verhaal over twee januari klaar.

Dan wordt het tijd om te ontbijten en mijn fantasie heeft me gebakken Smac met een gebakken ei en witte bonen in tomatensaus ingegeven. Een Filippijnse lekkernij, maar dan met witte rijst en bananenketchup. Voor het brood moeten we improviseren omdat al het brood aan boord al minstens twee dagen oud is. Vooral het stokbrood dat ik achter de voorbank heb gevonden is zo hard dat het onder de wapenwet valt en zeker niet meer eetbaar is.
Voordat we vertrekken van de camping praat ik nog even met Luuc, de bestuurder van de camper die gisteren bij duisternis arriveerde. Vanochtend viel het me op dat hij hetzelfde onderstel heeft als wij. Een Ford Transit MK3, en dat schept meteen een band. We wisselen wat ervaringen uit en ik hoop dat we beiden wat van hebben opgestoken. Het meest vreemde was wel dat hij gisterenavond door de politie weg was gestuurd. Gelukkig hebben wij dat nog niet meegemaakt. We nemen afscheid met het voornemen om contact met elkaar te houden. Misschien kunnen we elkaar helpen en ervaringen uitwisselen over onze Fordjes.

Ik kies voor een weg die dicht langs de kust loopt. Door natuurgebieden, van de ruige kust krijgen we maar weinig te zien, je moet namelijk een uitzichtpunt hebben en die zijn vaak bebouwd met eeuwenoude dorpjes waar de wegen zo smal zijn dat je er alleen maar te voet kan komen. Tel daar het ontbreken van parkeerplaatsen bij op dan heb je algauw de som “doorrijden”!
Gelukkig kunnen we lunchen op een mooie parkeerplaats met enig uitzicht op de Atlantische Oceaan. We hebben een keer zacht brood gekocht bij een “Intermarche” supermarkt, de stokbroden beginnen nu een beetje te vervelen. Voor mij de laatste twee frikadellen uit Nederland en voor Lyka een gemengd beleg van kazen en droge worsten. Dit is zo bijzonder dat ik het wel moet vermelden. Het leven kan niet mooier zijn! Tijdens de lunch hebben we besloten om de kust voor een tijdje te laten wat het is. We gaan landinwaarts en weg van de door de vele campers plat gereden wegen.
Ons doel voor vandaag is “Santiago do Cacém”, een stadje met een tweeduizendjaar oude geschiedenis. Niet alleen de Romeinen waren hier maar ook al voor de Romeinen arriveerden zwierven hier stammen rond die hun stempel op het landschap hebben gedrukt.
We vinden een plekje op een parkeerplaats waar duidelijk staat aangegeven dat die verboden is voor campers. Voor nu heb ik daar even geen boodschap aan. Eerst ga ik de lager gelegen grote parkeerplaats bekijken waar geen verbod geld voor ons soort! Deze is in zijn geheel zo steil dat er geen fatsoenlijke staanplaats voor een camper voorhanden is.

Na een korte cameraloze wandeling door de oude binnenstad kom ik bij de tweehonderd jaar oude kerk en het vestingwerk dat al van verre zichtbaar is. Het kasteel is niet te bezichtigen omdat de binnenplaats door de gelovigen is gebruikt als de plaatselijke begraafplaats. M.a.w., is is hier heel weinig te zien en zeker nog minder om te bezichtigen! Voordat we de verboden parkeerplaats verlaten neem ik nog een foto van een ruïne en de vesting op de heuvel.
We gaan verder naar “Ferreira do Alentejo” en wanneer we onderweg een plaats zien om te overnachten dan slapen we daar. Nog voordat we onder aan de heuvel zijn zie ik het logo van de NKC op mijn Garmin verschijnen als teken dat er een camperplaats of camping is. Snel als ik ben druk ik, onder het langzaam in zijn eerste versnelling naar beneden rollen van “de Oude Dame”, op het aanraakscherm.
Het is inderdaad een gemeentelijke camperplaats! De route die de GPD geeft is zeker niet de goede want die gaat dwars door de oude stad en daar zijn de straatjes veel te smal. De roodbruine wegen op de GPS zijn altijd een goede keuze en die worden dus gevolgd totdat we tegen een “verboden in te rijden” verkeersbord aanrijden. Dus linksaf en de gele borden van de wegomleiding volgen. Helaas nemen ze het daar in Portugal niet zo nauw mee als wij in de beschaafde wereld. We rijden zeker een half uur rondjes door smallere en brede straten, soms ook steil maar nooit een probleem. Een paar doodlopende wegen waar we met moeite kunnen keren en we zitten weer op hetzelfde rondje waar we zijn begonnen.
Het is als een 3D puzzel, maar dan in het echt! Van paniek is er nooit sprake geweest maar wel van frustratie, we zitten in een vicieuze cirkel waar we niet uit kunnen breken! Totdat ik wat extra rekenkracht van mijn hersenen aanspreek en de gereden routes projecteer op mijn GPS samen met wat de mogelijkheden zijn. De enige oplossing is vijftig meter tegen het eenrichtingsverkeer in! Zwaaiende en met de grote lichten knipperende tegenliggers worden begroet met een glimlach en ik gooi mijn beide handen in de lucht als teken dat ik er ook niets aan kan doen. Vijftig meter verder is ons probleem opgelost. We rijden in de richting van de camperplaats en kunnen ons geluk niet op!

Het is geen bijzondere camperplaats maar goed genoeg voor een nachtje slapen. Schoon, niet te steil, verlicht en aan de rand van de woonwijk. Maar wat het aller belangrijkste is: De camperplaats ligt uit de wind. Op de top van de heuvel staat een ijzige wind die zeker onaangenaam is, dat scheelt een schep kolen om de camper te verwarmen vannacht.
We staan en nu gaan we verder testen met het verbruik van de apparaten die we allemaal aan boord hebben. Het scheelt al iets dat ik de 230V lader van mijn MacBook niet meer gebruik en ben overgestapt op de 12V lader.
Het voelt een beetje als een verplichting maar ik ga meteen aan de slag met het verhaal van vandaag. Dat kan maar klaar zijn nu de herinneringen nog fris zijn. Een lekker koud Spaans biertje erbij en de kachel aan. Het verhaal van twee januari komt op mijn beeldscherm en wordt gecontroleerd en gecorrigeerd. Morgen zijn drie, vier en elf januari aan de beurt. De eerste twee zijn maar korte verhalen omdat ik in “Adobe Lightroom 5” in totaal maar tien foto’s zie. Trek van die tien foto’s twee maaltijden en twee staanplaatsen af dan schiet er maar weinig over om over te vertellen.

De voorraad moet worden weggewerkt dus vanavond staat er Chili con Carne uit een blik met witte rijst op het menu. Ik heb wel wat verse paprika en ui toegevoegd om het toch nog enigszins gezond te maken! Het smaakt beter dan verwacht ondanks dat we de afgelopen weken zijn verwend. Na het eten zijn alweer de laatste twee afleveringen van Blindspot aan de beurt. Het wordt weer een paar weken wachten voordat we met die serie verder kunnen. We liggen vroeg onder de wol. We zijn een paar dagen zuinig met de elektriciteit!

Portugal: Op weg naar huis

Aljezur (Camping Herdade do Serrão)

Mijn negatieve gevoelens zijn achtergebleven in dromenland! Toch gaan we op weg naar huis, naar ons geliefde Zaltbommel. Geen paniek! De reis is nog niet op haar einde maar elke minuut, elke kilometer die we vanaf vandaag naar het noorden en het oosten rijden komen we dichter bij huis. We hebben nog geen haast en hopen op veel culturele ontmoetingen.
De stranden, de bejaarden, de criminelen en de Spaanse en Portugese wegpiraten, wij zullen ze niet missen nu we de zonnige warme zuidelijke streken van het Iberisch schiereiland achter ons laten. We hebben hèt gezien en weten nu dat we hier hoogstwaarschijnlijk nooit meer zullen komen, met uitzondering van Gibraltar, dit is nu eenmaal niet ons ding.
Na het ontbijt rijden we naar “Sagres” om als echte toeristen het einde van Portugal te bekijken. Onderweg wordt de omgeving mooier en het aantal campers minder. Dat is in ieder geval positief! We proberen vandaag wat mooie plekjes langs de kust te bezoeken. Er is hier in Portugal in het verleden beter omgegaan met de beschikbare ruimte dan in Spanje. We rijden door kleine gemeenschappen van laagbouw vakantiehuisjes met mooie brede en schone straten.

Onze eerste halte, voor een koffiepauze, is op een grote parkeerplaats waar enkele campers staan. Helaas is een landgenoot de asociale camperbezitter om precies tussen verboden te parkeren en een invalide parkeerplaats te gaan staan. Die invalide kan wel een stukje extra lopen! Het kenteken heb ik gewist maar ik denk dat de eigenaar nog wel te weten komt dat ik dit heb geplaatst!

De koffie is letterlijk kokend heet en in plaats van te wachten totdat de koffie is afgekoeld gaan we eerst maar even uitwaaien aan de Atlantische kust. Het is hier duidelijk frisser dan waar we enkele dagen geleden waren. Misschien is dat wel de oorzaak dat het eindelijk rustig is geworden en wij weer meer plezier hebben in onze reis.
Het is een schitterende plaats om de nacht door te brengen maar voor ons is het vandaag onze eerste Portugese campingdag. Dus na de koffie gaan we verder naar “Sagres”, het puntje van Portugal.

De afstanden zijn niet erg groot vandaag! Al na een uurtje, en een flinke omweg, staan we aan de muren van een enorm fort. Of het ooit van enige militaire betekenis is geweest weet ik niet maar ik denk persoonlijk niet dat het ook maar enige bijdrage heeft geleverd aan de bescherming van het oude “Koninkrijk van de Algarve” zoals het verhaal op een informatiezuil verteld.

De omgeving en het landschap zijn in ieder geval wel schitterend en opnieuw is er een mooie vrijwel lege parkeerplaats waar we graag de nacht zouden hebben doorgebracht.

Toch rijden we verder naar “Praia do Bordeira” waar we heerlijk rustig op de toppen van de Portugese klippen kunnen lunchen. Het is een adembenemend uitzicht! De tomatensoep met brood gaat er goed in! De verandering in temperatuur maakt ook hongerig. Het oude brood wordt zacht in de dampende soep.
Terwijl Lyka nog even bezig is in de camper maak ik een wandeling om het eten te laten zakken en om even wat afstand te nemen. Ik heb het al eerder vermeld, na zo’n lange tijd met zijn tweeën in een kleine ruimte moet je af en toe wat afstand van elkaar nemen. Dit probleem wordt door veel camperaars onderschat!

Het verhaal wordt eentonig want òòk hier hadden we wel de nacht willen doorbrengen! Nog zeven en twintig kilometer en we zijn op de camping! De N268 is een zeer mooie weg langs een nationaal park met heel veel potentieel mooie plaatsen om te overnachten. Ik denk dat we hier nooit meer zullen komen maar mijn geknakte vertrouwen in Portugal wordt wel een stuk gerepareerd! Zou het dan toch mooi worden nu we van de bejaarden toeristengebieden afscheid hebben genomen? De camping is snel gevonden en een plaatsje in de zon valt ons ten deel. Het is nog geen drie uur en de dag zit er voor de chauffeur al weer op. Een voor een gaan we lekker douchen en met de snorrende kachel zien we de zon vanuit de camper ondergaan.

Met een lekker muziekje op de achtergrond gaan we beiden het internet op. De tijd vliegt om en zodra het tijd is om te gaan eten komt de zalm met carbonara groenten en aardappelpuree op tafel. Het mag een simpele maaltijd lijken maar het smaakt ons uitstekend. We zijn wel gewend om wat sober te eten. We gaan vanaf vanavond eerst het vriesvak, of beter gezegd, de hele koelkast leeg eten zodat we die weer met verse boodschappen kunnen vullen.
Twee afleveringen van Blindspot ronden de avond af. We liggen vroeg op bed want morgen gaan we waarschijnlijk weer de bergen in.

Portugal: Zijn we eigenlijk wel welkom?

Torralta (achter een hotel)

Ik heb prima geslapen! Op de voor mij gebruikelijke tijd klim ik de ladder af en schuif voorzichtig de gordijnen open. Het is een dag als alle dagen met als grootste uitzondering dat het om acht uur buiten al licht is. Dat ene uur tijdsverschil is ’s ochtends mooi meegenomen maar ’s avonds breekt het je ook weer op.
De enorme parkeerplaats is alweer leeg. Veel campers zijn gisterenavond laat, onder de bescherming van de duisternis, al vertrokken. Ik vraag me af waarheen. Waar moet je nu in de duisternis nog naar toe? Het is hier een schitterende plaats om de nacht door te brengen.
Ik heb steeds meer moeite om te schrijven want er gebeurt te weinig en we bezichtigen ook niets. Sinds we aan de kust bij Marbella zijn aangekomen is het haast alleen maar rijden en rijden. Ervaringen vanachter de voorruit die voor lief worden genomen maar niet worden geregistreerd. Door landschappen die we al lang hebben gezien en door camperland! Vandaag is het weer tijd om de motorolie en andere vloeistoffen van levensbelang na te kijken. Het lijkt dat het lekken van de motor weer wat erger is geworden want er moet voor de tweede keer een liter motorolie bij. Een liter motorolie op 3500 Km valt toch nog wel mee voor de bijna zeven en twintig jaar “Oude Dame”?
Zodra we de parkeerplaats hebben verlaten komt de eerste optocht campers ons alweer tegemoet. Ze zwaaien niet allemaal, maar de meesten hebben wel een gelukkige glimlach op hun gezicht, die zwaaien wel, af en toe zwaait de bijrijder ook. Ik heb mijn twijfels over Zuid-Portugal en Zuid-Spanje die steeds sterker worden. Ik onthoud Lyka van mijn gevoelens om het niet tè ingewikkeld te maken.
Warm weer en strand vind ik persoonlijk niet erg maar ook niet heilig. Zeker niet wanneer het lijkt dat alle gepensioneerden uit noordelijk Europa hier aan de Spaanse en Portugese zuigkust met hun campers zijn neergestreken. Na een bezoek aan een Portugese Lidl gaan we landinwaarts.

Het stadje “Silves” is bekend om haar burcht op de top van een heuvel. We komen over een mooie weg het stadje binnen. Vanzelfsprekend stoppen we op de parkeerplaats met het wonderschone uitzicht op het kasteel.
Eenmaal in het stadje aan de voet van de heuvel ben ik het al snel zat! Het meest gebruikte verkeersbord in deze kleine stad is een wit langwerpig bord met de tekst: “Caravans e Autovaravans”. Allemaal als toevoeging onder de borden verboden te parkeren aan deze zijde van de weg en verboden voor alle voertuigen.
Het is tijd om te lunchen dus rijdt ik een lege parkeerplaats op die voor ons eigenlijk verboden gebied is. Op dit moment kan me dat ook helemaal niets schelen. Het is zondag, we hebben trek en kijken uit naar de broodjes hotdog, en wanneer de politie komt dan zien we wel verder. We parkeren om te eten en vertrekken weer na de lunch.
Vanaf mijn zitplaats in de zon zie ik verderop tientallen satellietschotels boven een heg uitsteken. Dat zal wel een camperplaats zijn die door de gemeente is aangewezen en wordt beheerd? Voor een handvol euros sta je hier als haringen in een ton. Waarschijnlijk zijn er wel toiletten maar dat is het dan ook. Wij hebben in ieder geval geen interesse om de hele middag op een klapstoel voor de camper in de zon te zitten! Tijdens het eten besluit ik om maar weer terug te gaan naar de kust. Het lijkt wel dat campers hier in Zuid-Portugal helemaal niet welkom zijn! Zijn we eigenlijk wel welkom?
Ik kan het niet laten om nog voor we terug naar de kust gaan even naar de camperplaats te gaan kijken die de NKC op mijn GPS aangeeft. Op deze camperplaats blijkt het nog veel erger dan ik had gedacht! Een stukje verderop is nog zo’n plaats! Hier staan een kleine vijftig campers allemaal met de neus in dezelfde richting! Wanneer je de deur opent moet je goed oppassen dat je de buurman niet raakt! Dan betalen wij liever tien euro meer en gaan op een echte camping staan!
Terug naar de kust dus en Lyka is het helemaal met me eens. De slechte wegen, de agressieve rijstijl van de Portugezen en de verboden op de verkeersborden maken me sjacherijnig. Wat zoeken we hier nog eigenlijk? Binnen enkele kilometers ben ik er uit! We gaan zo snel als mogelijk naar het noorden en wanneer het niet beter wordt in Portugal bezoeken we Toledo en Madrid! Knopen zijn er om te worden doorgehakt!

Net buiten Portimão komen we in “Torralta” achter een hotel op een kleine parkeerplaats terecht. Op het eerste gezicht een mooie plaats zonder een verbodsbord aan de verhoogde houten wandelweg langs het strand. Hier zal er wel niemand klagen. Het hotel is voor de winter gesloten dus daar kan het niet aan liggen!
Tijdens mijn wandeling over het strand praat ik met wat andere camper bewoners en die zeggen allemaal dat een paar nachten geen kwaad kan. Een paar nachten? Wij willen gewoon één nachtje hier slapen! De frustraties glijden van me af en met het WOMO-boekje Portugal ga ik lekker op de bank liggen. Mijn dag zit er haast op, alleen nog wat lezen en eten koken vanavond.

Het laatste restje rundvlees van Chris met gemengde groenten op mihoen. We hebben veel sauzen aan boord en ook de honing/knoflook saus van Lee Kum Kee is een winnaar. Een Cornetto als toetje en dan weer twee afleveringen van “Blindspot”. Het tweede seizoen zit beter in elkaar omdat de schrijvers nu echt aan het hele verhaal hebben kunnen werken. De tatoeages van de hoofdrolspeelster lijken minder belangrijk geworden.