Nogmaals een gelukkig en vooral gezond 2017 voor alle lezers van “Travels and Troubles”. Het feest zit er weer op en we zijn begonnen aan een nieuw jaar, èn we gaan beginnen aan de terugreis. We zijn over de helft en vanaf vandaag kijken we weer richting het noorden. Richting Nederland, richting mijn verjaardag, richting de Nederlandse nationaliteit voor Lyka en richting, hopelijk, een mooi jaar.
Ook op deze eerste dag van het nieuwe jaar sta ik gewoon weer vroeg op. Ik hoor aan het snurken van Lyka dat ze gisteren wellicht iets teveel van de champagne heeft geproefd. Maar wat maakt het uit? Een keer per jaar is geen probleem. De gordijnen gaan open en ik kijk weer voor een moment naar de steeds van kleur veranderende verkeerslichten. We sturen ingewikkelde voertuigen naar de rand van ons zonnestelsel maar een timer om de voetgangerslichten ’s nachts uit te zetten is er niet?
Lyka wordt al vroeg geroepen want ik wil hier zo snel mogelijk weg. De uitleg voor het gebruik van de parkeerplaats naast de oude binnenstad heb ik al drie keer gelezen, twee keer in het engels en een keer in het Duits, en ik ben er nòg steeds niet uit wanneer die tweede dag nu begint. Gewoonlijk is een dag vanaf het moment dat je binnenrijdt tot vier en twintig uur later. Maar in Engeland hebben we meegemaakt dat de nieuwe dag ’s morgens om tien uur weer begint m.u.v. wanneer je na vier uur ’s middags de parkeerplaats bent binnen gereden. Dat knaagt aan me want ik vindt één keer elf euro wel genoeg voor een nachtje op een parkeerplaats in een Spaanse stad!
Lyka vecht met haar kater en is langzamer dan gewoonlijk. Een halve Paracetamol, een snelle koffie en dan op weg! Slechts zeven kilometer verder is de eerste halte bij de opgravingen van “Medina Azahara”. Daar kunnen we op de parkeerplaats rustig ontbijten en ons ding doen. Helaas heeft het niet zo mogen zijn! De slagbomen en hekken zijn gesloten zodat het onmogelijk is om de parkeerplaats op te rijden. Er zit dus niets anders op om nog maar een stukje verder te rijden.
Bij de eerste Camperplaats van de NKC die ik op de Garmin zie wordt er dus wel gestopt. Eindelijk kunnen we oud brood eten en nog een bakje koffie drinken. Lyka knapt er wat van op maar is zeker niet de oude wanneer we weer op pad gaan. We rijden richting het westen naar “Almodóvar del Rio” waar een kasteel op ons wacht.
Onderweg zijn alle supermarkten gesloten en we hebben dus geen enkele kans op een vers stokbrood. Onder het rijden kom ik ook al snel tot de conclusie dat de eerste januari een belangrijke feestdag is voor de Spanjaarden. Er is waarschijnlijk ook geen enkele toeristische attractie open en maakt al snel een einde aan onze dag.
Net na de middag rijden we de verlaten parkeerplaats op aan de voet van het indrukwekkende kasteel. Maar daarvoor werd de bloeddruk en hartslag van ons weer eens flink op de proef gesteld. Mijn voornemen om strak de route die onze GPS geeft te rijden betaalde vandaag niet uit! De straten van het dorpje werden smaller en steiler, net als enkele dagen geleden. Niet zo steil maar toch steil genoeg om aan “de Oude Dame” te gaan twijfelen. Eenmaal boven lieten we beiden een zware zucht van verlichting. Hoe je het ook wend of keert, het lot bepaald je weg. Geen enkele route lijkt meer onoverwinnelijk!
De hele middag ligt nog voor ons en ik heb tijd om wat schrijfwerk in te halen en een berg foto’s te verwerken. Na de eerste blik op het kasteel weten we honderd procent zeker dat we hier de komende nacht blijven slapen en morgen het kasteel gaan bezoeken.
Lang kunnen we niet stil zitten! We gaan een wandeling maken rond het kasteel. De klim op het gras naar de top van de heuvel is zwaarder dan ik gewend ben. Mijn lichaam wordt lui en ik moet echt meer gaan bewegen. Ik kan niet zeggen dat ik de afgelopen twee maanden veel heb gewandeld!
Zoals verwacht is het kasteel vandaag ook gesloten en op de top van de heuvel staat een koude snijdende wind. Het is onaangenaam koude wind en dat is lang geleden dat we die hebben gevoeld. Snel naar de comfortabele warmte van de camper.
Ook dan kan ik het niet lang houden om in de camper stil te zitten! Ik ga het dorp in om op zoek te gaan naar een stokbrood. Het moet toch gek zijn dat een ondernemer in een Spaans dorp niet in dit commerciële gat springt. De smalle straat, waar we bijna een hartaanval kregen, lijkt tijdens de wandeling een stuk minder steil dan vanachter het stuur van de camper. Het verbaasd me een beetje, zou er dan een vervormde beeldvervorming optreden achter het stuur? In neem me meteen voor om me de volgende keer niet meer zo druk te maken. Althans, ik hoop dat we die volgende keer niet meer zullen ervaren!
Er zijn door de koude wind maar weinig mensen op straat en er zit niets anders op dan in mijn kolenspaans aan een oud vrouwtje, die haar stoepje aan het vegen is, om een stokbrood te vragen. De communicatie is niet perfect maar ik heb tenminste een naam om op door te gaan, ‘Polvollo’, en een richting. Het is een vriendelijk dorpje dat zomers waarschijnlijk overspoeld wordt met toeristen maar op deze 1e januari van 2017 is het er heerlijk rustig. Een fonteintje met een beeltenis van de “Maagd Maria” schittert uit de wind in de winterzon.
Al op een afstand kan ik het verse brood al ruiken en gaan mijn speekselklieren werken. Het blijkt geen bakker te zijn maar het is een bar! Binnen zitten mensen aan een wijntje en een sherry, in de hoek spelen jonge ouders, ver onder de twintig, met hun eerste kindje, de schoonmoeder houd onwennig haar ongewenste schoonzoon in het oog. Achter de toog staat een oven gevuld met halve stokbroden, òf grote pistolets, net hoe je ze wilt noemen. Een onverzorgde, maar zeer vriendelijke door het leven getekende vrouw, kijkt me verbaasd aan.
‘Barra de pan?’, vraag ik om het ijs te breken.
‘Cinqos minutos!’, antwoord ze terwijl ze naar de oven wijst.
Ik wijs naar haar koffiemachine en vraag: ‘Café Americano?’, terwijl ik mijn duim en wijsvinger ver uit elkaar hou om aan te geven dat ik een grote koffie wil.
Zonder mijn vraag te beantwoorden draait ze zich om en begint mijn koffie te maken. Het is een heerlijk bakkie koffie en nog voordat het brood klaar is wil ik graag afrekenen. Twee euro en vijf cent! Ik probeer haar uit te leggen dat ik drie broodjes wil, en dat ik ook meteen de koffie wil afrekenen. Ze kijkt me verbaasd aan, net zoals ik haar verbaasd aankijk!
Zoals zo vaak open ik mijn hand gevuld met munten en laat haar zelf het geld pakken. Ze pakt dus ècht maar twee euro en vijf cent! Voor een laatste keer probeer ik haar uit te leggen dat ze misschien een fout maakt. Met mijn gestrekte wijsvinger draai ik rondjes met mijn hand als teken dat ik alles wil afrekenen. Dan steek ik drie vingers op en wijs naar de oven. Ze lacht en knikt geamuseerd, het klopt! De kosten zijn twee euro en vijf cent voor drie flinke broodjes en een kop koffie!
De rest van de middag luister ik naar de Nederlandse internet radio en schrijf enkele stukjes over onze avonturen. Het knoflook/honing varkensvlees met broccoli/bloemkool op dikke Koreaanse noedels smaakt ons uitstekend!
De gordijnen blijven open zodat we kunnen genieten van het uitzicht op het verlichte kasteel dat we morgen gaan bezoeken. Totdat er een Spaanse buscamper arriveert die strak tegen ons aan parkeert op de verlaten parkeerplaats. De kraan van zijn vuilwatertank gaat open en een grote donkere vlek tekent zich af op de parkeerplaats achter het voertuig. Voor een moment denk ik er aan de chauffeur aan te spreken op zijn gedrag. Maar Lyka weerhoud me, wat heeft het voor nut? Het kan alleen maar narigheid opleveren en dat wil toch niemand? De gordijnen gaan dicht nu het uitzicht is verstoord.
