Spanje: Oordoppen

Saler (parkeerplaats)

Om half twee wordt ik wakker van het luide gekletter op het dak. Lyka zweeft ergens tussen slapen en wakker zijn. Met deze storm en deze regen is het haast onmogelijk om in de alkoof te slapen. Ik loop snel door mijn mogelijkheden en kom tot de enige aanvaardbare oplossing, naast de hele nacht wakker blijven. Mijn oordoppen zitten al meer dan achttien jaar paraat in mijn broekzak en ook deze nacht brengen ze uitkomst tegen het lawaai.
Net voor zeven uur roept mijn blaas dat ik even uit bed moet. De regen daalt op de camping neer in bijbelse proporties. Vanzelfsprekend heb ik geen zin om naar de toiletten van de camping te lopen. Onze geïmproviseerde oplossing werkt ook! Ik kruip nog even terug in bed en het lijkt dat enkele minuten later de wekker weer afgaat maar deze keer is het al acht uur. Tijd om op te staan.
De oven achter de receptie is bijna klaar met de stokbroden wanneer ik om iets voor half tien op zoek ga om iets te eten. In de vijf minuten die ik moet wachten krijg ik een goede indruk hoe slecht het weer de afgelopen nacht is geweest. De ene na de andere in badjas bewoner van de camping komt vriendelijk vragen of ze geen andere plaats kunnen krijgen. De voortent staat namelijk vol met water. Met veel tact en bgrip legt de receptioniste/eigenaar aan de getroffen bewoners van de camping uit dat dat helaas niet mogelijk is. Dit uitzonderlijk slechte weer is namelijk niet normaal voor deze tijd van het jaar en over een paar dagen zal dat ook weer voorbij zijn. Wanneer de receptie leeg is krijg ik een update over het slechte weer aan de Spaanse Costa’s. Er zijn zelfs doden gevallen. Op de terugweg naar de camper, met twee warme stokbroden onder de arm, denk ik diep na of het wel een goed idee is om vandaag te vertrekken.
Mijn computer is nu klaar met het in kaart brengen van de verloren muziek, en andere bestanden, op de harde schijf. Volgens het inventieve stukje software kunnen er een kleine 100.000 bestanden worden hersteld. Muziek, fotootjes, afleveringen van tv-series, hoesjes van cd’s en nog veel meer. Opgelucht berg ik de getroffen harde schijf op totdat ik de herstel functie kan gebruiken. Hiervoor zal ik eerst een nieuwe harde schijf moeten kopen. Die brug passeer ik wel wanneer ik er voor sta!
Na het ontbijt is de beslissing toch gevallen! We gaan op pad want zo slecht kan het toch niet zijn hier in Spanje? Zodra we de camping hebben verlaten worden we geconfronteerd met de schade van de afgelopen nacht. Grote hoeveelheden grond en zand zijn op de weg gespoeld en met pijn in mijn buik rijden we door kniediep water naar een hoofdweg. Overal stroomt nog water naar de laagste punt. Waar zijn we aan begonnen?
We gaan vandaag proberen om voorbij Valencia te komen. We hebben een camping op het oog van waaruit we een dagtocht naar Valencia kunnen maken. We gaan niet snel, we doen het nog wel toeristisch! Het weer wordt langzaam slechter en we kijken elkaar regelmatig verbaasd aan. We zijn toch in Spanje en niet in de Filippijnen waar het nu stormseizoen is?

Aangekomen in “Peñíscola” is het weer zo slecht geworden dat we naar achteren rennen om een bakkie te doen. We zitten spraakloos stil in de camper die door de harde wind heen we weer wordt gewiegd.

We gaan verder en zien tot onze grote verbazing stukken blauwe lucht in het zuiden, de richting waar wij heen gaan. Op een mooi plaatsje langs de onstuimige Middellandse Zee eten we een broodje en drinken koffie. Het waait hard maar er is haast geen druppel regen gevallen vandaag. Een beetje wind kunnen we wel tegen! We zijn tenslotte afstammelingen van de Hollanders die alle wereldzeeën beheersten.
De reis verloopt voorspoedig en net voor Valencia moeten we nog een keer LPG tanken. Nog voordat de dampgasfles vol is, er gaat tot mijn verbazing meer in dan de capaciteit van de fles, openen de hemelsluizen zich en met een natte fleece betreed ik de cabine. Tijdens het afrekenen had ik geen zin om met de grijnzende pompbediende ruzie te maken!

Lichten aan en rustig richting Valencia. Bij elke minuut die verstrijkt wordt het weer slechter. Daar zijn de verkeerslichten van Valencia! Nu is het rijden in een grote stad al geen pretje maar de hevig heen en weer gaande ruitenwissers en door de regen slecht zicht wordt het een stuk moeilijker. Vanzelfsprekend rijden we een keer verkeerd en we zien helemaal niets van het mooie Valencia. Vooral de moderne architectuur moet adembenemend zijn.
Aan de zuidzijde van Valencia passeren we een brug en rijden plotseling in een waterrijk natuurgebied. Het herinnerd me aan enkele dagen geleden toen we door de Spaanse rijstvelden reden. De wind trekt en rukt aan de camper en eigenlijk vind ik het te gevaarlijk worden om nog verder te rijden. Bij de eerste afslag verlaten we de weg om een beschut plekje te zoeken.
De parkeerplaats die we vinden is onbeschut en staat vol met auto’s van kite-surfers die de wind en golven trotseren. Wij gaan verder en bij de volgende zijweg, “Saler” zegt het verkeersbord, lijken we meer geluk te hebben. Verlaten torenflats als in een zombie film! Ik vraag me af of de straatverlichting hier vanavond wel brand. De hele omgeving geeft me kippenvel dus snel weer weg, snel weer verder. Maar niet te ver!
Een andere zijweg leid naar een kleine nederzetting van een soort haciënda’s, waarschijnlijk nog gebouwd voordat de regels om te bouwen aan de kust strenger werden. Er lijkt later niets meer bijgebouwd. Er staan een handvol personenauto’s geparkeerd en in een enkel huis brand er licht. Deze buurt is in ieder geval bewoond.

Naast het gemeenschapsgebouw, uit de wind en veilig voor rondvliegende delen, parkeer ik onze camper. Wij komen vandaag in ieder geval niet meer in beweging! De wind schut de camper heen en weer en de regen geselt de voorkant. Een geluk bij een ongeluk want ik kan meteen controleren of de vochtproblemen nu van de regen of de condensatie kwamen.

Tijdens een kort moment van droog weer trotseer ik de storm om naar de golven te gaan kijken. De wegen in het vakantiedorp zijn afgezet en enkele rood/witte linten worden omzeild. Het is zeker geen normaal weer!

Terug in de camper sla ik meteen aan het koken. We hebben een stevige trek en de koelkast geeft Black Pepper Pork vrij. We genieten van deze Chinese klassieker met een glaasje wijn en bier naast ons bord. Nog een stukje tv en dan naar bed. Zonder oordoppen want die hopen we vannacht niet nodig te hebben.

Spanje: Een extra dag op de camping

Benicarló (Camping Alegria Del Mar)

Het is is buiten nog donker en het regent. Om acht uur sta ik op in de hoop dat mijn computer klaar is met het herstellen van mijn muziek gegevens. Ik ben nog steeds verdoofd. Twintig jaar muziek verzamelen is in een klap weg of ontregeld!
Voor de vorm gebruik ik het toilet van de camping tussen twee buien door. Je moet toch wat? Bij terugkomst leeg ik de po in de heg die de afscheiding vormt tussen de staanplaatsen. Ik kijk nog steeds vreemd naar dit soort campings en ik vraag me af of ik later, wanneer ik oud ben, ook zo de winter zal doorbrengen. Ik denk het niet! Ik hou meer van vrijheid, dan maar een beetje met de rugzak sjouwen door Azië.
Dikke druppels tikken op het dak en Lyka slaapt nog als een roosje. We blijven een extra dag op de camping. En wat maakt het ook uit? Er is gisteren na een probleem met mijn externe harde schijf twintig jaar muziek verzamelen in een klap weg! Op het moment dat ik de herstel resultaten van de afgelopen nacht bekijk zie ik op mijn beeldscherm dat er al ruim 59.000 bestanden zijn gevonden. Deze bestanden kunnen waarschijnlijk allemaal worden hersteld. Er is dus nog hoop!
Het programma dat op het ogenblik draait krijgt lovende recensies van de toonaangevende Mac maandbladen. Uiteindelijk besluit ik om de pro-licentie aan te schaffen voor het bedrag van € 101,-. Ik zie jullie al bedenkelijk kijken! € 101,- voor een computerprogramma? Ik geef toe dat het veel geld is maar wanneer mijn muziek bibliotheek dit overleeft dan is het geld goed besteed. Wanneer ik bedenk dat dit ook met mijn fotobibliotheek zou kunnen gebeuren krijg ik spontaan pijn in mijn buik. Thuis in Zaltbommel maar gelijk een tweede backup maken!
De hele dag loop ik gespannen rond en heb zelfs geen trek in eten of wat anders. Ik kan alleen maar wachten en kijken naar de langzaam teruglopende klok op het beeldscherm. Wanneer om tien over twee, na ruim zeventien uur herstelwerk, het programma meld dat er bijna 100.000 bestanden kunnen worden gered ben ik nog net zo ver als gisteren. Wat ik namelijk niet heb is een lege harddisk om te bestanden naar toe te schrijven. Het blijkt namelijk dat je niet op de oorspronkelijke plaats kan terug schrijven. Misschien koop ik onderweg wel een nieuwe harde schijf.
Wanneer ik met de harde schijf klaar ben en de beslissingen zijn genomen loopt het al tegen drie uur. De dag is zo goed als om. Ik ga maar wat schrijven en plannen voor de volgende zeshonderd kilometer. Vier à vijf dagen voordat we weer aan een route beginnen, deze keer Zuid-Spanje. Een mengeling van stranden, natuur en Moorse cultuur.
Om de stress van de afgelopen twee dagen van me af te zetten ga ik maar een biertje in de bar van de camping drinken. Vreemd kijkende mensen omdat we eigenlijk al vertrokken moesten zijn. Ze hebben begrip voor mijn situatie en stiller dan normaal drink ik mijn biertje.

Voor het avondeten is het een klassieker die me een beetje vrolijker stemt. Saté met friet en sla, dat lust ik wel twee keer in de week! Na de gebruikelijke koffie drink ik een wijntje en we kijken samen naar: “Crouching Tiger, Hidden Dragon: Sword of Destiny” uit 2016.
Je moet van dit soort films houden. Ninja’s die half kunnen vliegen, spirituele vloeken en de strijd dus het duidelijk goede en kwaade. Persoonlijk kan ik wel een film met veel vechtsport waarderen. Moe, een beetje opgelucht en vol goede plannen zoek ik mijn bed op. Morgen gaan we weer verder naar het zuiden en wellicht ontmoeten we nog enkele bekenden!

Spanje: Aan het einde van de route

Benicarló (Camping Alegria Del Mar)

Een vreemde nacht, vreemde dromen, de wind huilt aan de dakluiken. Een spookachtig licht van een haast volle maan over een keiharde plaat zand. Ik voel de geesten van de verdronken zeelieden die hier in de loop der eeuwen hun leven lieten. De stilte doorbroken door een voorbij razende vrachtwagen. Mijn iPhone is op mysterieuze wijze leeggeraakt. Het is een vreemde spookachtige plaats waar we hebben overnacht en ik zal blij zijn wanneer we zijn vertrokken.
We komen rustig op gang. De zon verjaagd de spookgedachten van afgelopen nacht. Het zonlicht brengt een nieuwe dag met nieuwe belevenissen en (valse) veiligheid. Roerei met ham en en klein stukje stokbrood. Twee mandarijnen en misschien nog een stukje krentenbrood. We komen heel langzaam op gang want aan de horizon gloort onzekerheid. We komen vandaag namelijk aan het einde van de route uit het WOMO-boekje. Er ligt ongeveer vijfhonderd kilometer tussen het laatste punt van deze route en het beginpunt van de nieuwe route.

Tijdens de rit hebben we weinig oog meer voor het natuurschoon. Ook niet wanneer we wat eten. We denken aan de hete douches op een camping en hoe we morgen verder gaan. Op een parkeerplaats langs de kustweg maak ik twee broodjes knakworst terwijl Lyka de plaatselijke markt afschuimt. Het is voor haar tenslotte ook kerstmis.

We rollen langzaam zuidelijker totdat de eerste camping, aan een smalle verlaten landweg, zich aanbied. En deze eerste camping blijkt open? We zijn verbaasd maar deze camping valt binnen ons budget en lijkt op het eerste oog vriendelijk genoeg om de nacht door te brengen. We krijgen wel meteen aan de receptie de waarschuwing dat we niet al te lang kunnen blijven want vanaf begin volgende week tot na het nieuwjaar is de camping helemaal volgeboekt. Wij willen maar een nachtje blijven dus dat is voor ons geen bezwaar.
We installeren ons op de staanplaats en ik raak meteen aan de praat met de Nederlandse overburen uit Hellevoetsluis. Er is op deze camping naast het hoge Britse gehalte ook een hoog Hollands gehalte. Ik heb niets tegen Duitsers of andere nationaliteiten maar ik vind dit wel gezelliger. De twee gratis biertjes als welkomstgeschenk worden met smaak genuttigd terwijl ik heb aangeschoven aan een tafel in de verwarmde voortent van de bar. De groep is gemengd en er is een gemoedelijk gesprek gaande. Mijn verse bloed aan tafel geeft weer nieuwe gesprekstof en de anderen vragen me de oren van mijn hoofd. Het is op deze reis de eerste keer dat ik van dit toeristengedrag vertoon. Maar het is wel gezellig.

Voor het avondeten proberen we weer eens wat nieuws! Asperges met garnalen, uit de diepvries van de Lidl, en pittig varkensvlees met courgette en knoflook. Het smaakt ons goed maar het zijn geen winnaars. Ze zullen nòg één keer voorbij komen en daarna zoeken we gewoon weer wat nieuws voor het avondeten. Ik heb tenslotte nog genoeg experimenten onder de bank van de camper liggen.
Voordat we film gaan kijken wil ik nog even een stukje muziek luisteren. En dan slaat het noodlot toe! Mijn Muziek HDD wil niet meer aan de Mac koppelen. Ik probeer een andere kabel, zonder resultaat. Ik verander van USB-poort, ook zonder resultaat. Mijn MacBook wordt opnieuw opgestart en de harde schijf opnieuw aangesloten, ook zonder resultaat.
Ik neem een pauze om geen domme dingen te doen. Diskdoctor werkt niet. De HFS+ partitie repareren kan ook niet. Ik krijg steeds foutmelding 8 en ga overmand door zenuwen en kwaadheid het internet op om een oplossing te zoeken. Het is belangrijk dat je op zo’n moment rustig blijft en geen domme dingen in je hoofd haalt.
Na een uurtje zoeken heb ik een programma gevonden dat belooft om de data weer terug te halen. Een review in een toonaangevend Amerikaans blad voor Apple computers geeft de volle vijf sterren dus download is het programma en start de recovery. Vanaf hier is het afwachten. De verwachtte eindtijd blijft maar oplopen totdat de klok aangeeft dat het programma nog zeventien uur nodig heeft om haar taak te volbrengen.
Ondertussen kom ik niet meer aan een film toe en kijk een aflevering van Baantjer. Om de tien minuten kijk ik naar de teruglopende klok op het beeldscherm. Misschien komt het allemaal toch nog goed?