Spanje: Vochtproblemen deel 2

Sant Carles de la Ràpita (parkeerplaats)

Nadat Lyka is opgestaan duik ik direct in de alkoof. Er is nog steeds vocht onder aan de voorkant van de alkoof en dat moet haast wel condensatie zijn. We hebben namelijk al in geen zeventien dagen regen gezien! Waarschijnlijk zit er een koudebrug die ik opnieuw of extra moet isoleren? Wanneer we thuis zijn moet ik daar maar eens naar kijken. Opnieuw wordt er een puntje aan de lijst “Te doen” toegevoegd.
Na het ontbijt van hompen kerstbrood, zonder boter, gaan we op pad. De doelen voor vandaag zijn simpeler dan ooit. Goedkope brandstof innemen, een paar boodschappen doen en een plaatsje voor de nacht vinden. We hoeven niet ver te rijden voordat we een Lidl aan de rechterzijden van de weg zien. Gelijk er maar uit en wat inkopen.
Luid zingend, omdat ik zoals gewoonlijk ’s morgens in een goede bui ben, stap ik uit de camper en wordt meteen aangesproken in het Nederlands door Joke en haar man. Zij staan op de camperplaats achter de Lidl. Ik had die camperplaats wel gezien op de GPS maar een icoon van de NKC op de GPS betekend heel vaak dat het er druk is. En dat proberen wij nu juist te ontlopen!
Onder het winkelen praten we wat over onze ervaringen met de camper, we splitsen bij het broodbeleg op en komen bij de diepvries elkaar weer tegen. Mijn boodschappenlijst is niet al te lang maar ik koop toch weer meer dan op de lijst staat. Ik kan dat maar niet laten! Deze keer is het een nieuwe koekenpan. De oude, in Schotland gekocht, begint de anti-aanbaklaag wat los te laten. De nieuwe aluminium koekenpan is ook veel dikker en zal de warmte ook heel wat beter verdelen!
Tijdens het verlaten van de parkeerplaats kan ik het niet laten om even de camperplaats achter de Lidl te bezoeken. En inderdaad, dit is absoluut het tegenovergestelde van wat wij wensen. ‘Andere mensen, andere wensen’, moet je maar denken. Joke roept ons en we zijn toch wel wat nieuwsgierig. Ze zijn met een schitterende camper onderweg. Een gescheiden douche en toilet! In deze opstelling zou het misschien zelfs ons kunnen overtuigen om in de camper te douchen, hoewel de beperkte watervoorraad een knelpunt kan zijn. De prijs is eveneens een hindernis die veel te hoog is voor ons. Voor nu genieten we maar van “de Oude Dame” want we kunnen moeilijk geloven dat we veel meer plezier zouden hebben in zo’n dure camper.

Onze eerste halte is een schitterende picknickplaats aan de voet van een oude uitkijktoren. Ik vraag me spottend af waarom we zulke mooie plaatsen altijd vroeg in de dag ontdekken. Dit is een ècht schitterende plaats om de nacht door te brengen. Terwijl de koffie staat te pruttelen lopen wij snel de naastgelegen boomgaard in, de bomen hangen vol met oranje mandarijnen die ook nog goed smaken. Bij de koffie genieten we van de vroege snack, een pecan flap voor Lyka en een appelflap voor mij. Daar gaat de lunch maar voor ons maakt het weinig uit. we eten rond een uur of vier nog wel een snack.
Bij een benzinestation ga ik voor de Gasoil A, er is ook een andere diesel die een stuk duurder is. Ik heb geen idee waar dat verschil in kan zitten. Een korte zoekopdracht op Google kan me ook geen antwoord geven. Niet dat ik bang ben dat deze brandstof de oude motor kan beschadigen, volgens mij loopt onze motor zelfs op slaolie, maar soms krijg ik toch het idee dat we de ene keer minder kracht onderin hebben dan de andere keer.

Het zijn maar heel korte afstanden die we de laatste dagen rijden. We doen het lekker rustig aan en glijden weer tussen natte platte rijstvelden door. Er zijn enkele overnachtingsplaatsen op de andere oever van de Ebro waar we waarschijnlijk willen overnachten. Het cultuurgedeelte maakt nu plaats voor strand en het natuurgedeelte. De eerste camperplaats is dus precies wat we niet zoeken! Het is een spiegelbeeld van de camperplaats achter de Lidl. Zij aan zij met de satellietschotels trots omhoog en twee stoeltjes voor de deur. De tweede kan onze goedkeuring niet vinden omdat de zandweg er naartoe een crossbaan is waarbij ik ernstige bedenkingen heb of we daar wel met de oude dame doorheen komen. De derde is er weer een om in te lijsten. Geheel verlaten op een keiharde zandplaat achter een houten overdekte verhoging.

Het is pas half drie in de middag en de omgeving geeft ons rust. We hoeven niet meer verder dus parkeer ik de camper en onze dag zit er op. We hebben slechts een zorg vandaag en dat is de huishoudaccu. We hebben maar zo weinig gereden dat we vannacht wel eens in de problemen kunnen komen. De 230V koelkast vraagt nu eenmaal nogal wat energie. Dat de accu slijt kan me niets schelen. Ik ben een realist en heb de accu in twee jaar afgeschreven. Na zes weken moet ik toegeven dat ik toch enige twijfels bij het systeem krijg. Of het zonnepaneel is te licht, in de winter te weinig zon of de koelkast verbruikt veel meer dan door de fabrikant opgegeven. Na deze winterreis moet ik dat toch maar eens goed gaan evalueren! Twee betere, en ook veel duurdere, accu's kan ook een oplossing zijn.

Net voordat we zelf op ons plekje gingen staan heb ik kort gesproken met een jong Duits stel dat met een oude Mercedes bus onderweg is. Wij slepen al lange tijd wat etenswaren mee waar we zelf niet aan toe komen omdat we later betere en lekkerdere hebben gekocht. Dus ga ik vragen of ze interesse hebben in wat Maggi noedels en blikjes met stukjes ananas. Wat blijkt? Het is de bus van enkele weken geleden met de planten voor de ramen! Ze zijn erg blij met wat wij niet gebruiken en bedanken ons met vier sinaasappels. We hebben een leuk gesprek want hij heeft een jaar in de Filippijnen gewerkt en dat schept meteen een band met Lyka.

Dan keert de rust terug in en om de camper. Nou ja, met één uitzondering. Elke dertig minuten dendert er een vrachtwagen met oplegger over de zandweg langs de camper. Ik heb geen idee waar ze naar toe gaan of waar ze vandaan komen. Ik kan alleen maar hopen dat dit niet de hele nacht zo doorgaat.

De avond valt zachtjes over de zandplaat en de binnenzee, een haast volle maan klimt langzaam omhoog langs de donkere hemel. We drinken een rood wijntje en ik begin voorzichtig aan het avondeten. Kipfilet uit een doekje (Maggi Mals en Kruidig) met een verse ratatouille en rijst.
Er hoort volgens de kenners een wit wijntje bij gevogelte maar ik kan jullie verzekeren dat een Spaans rood slobberwijntje er ook goed bij smaakt. Zeker na die lading Parmezaanse kaas op de ratatouille! De hoofdfilm is: “Tae Guk Gi: The Brotherhood of War”. Een Koreaanse oorlogsdrama uit 2004. Een bekend maar zwaar dramatisch verhaal. Eigenlijk moet je in Zuid-Korea zijn geweest om je in te kunnen leven.

De film blijkt voor Lyka een beetje te zwaar, de film is nog niet op de helft van de 143 minuten, wanneer ze aan haar avondritueel begint. Ik geniet van nòg een wijntje en kijk de film helemaal af. Lyka is al lang vertrokken naar dromenland. Wat zal morgen ons weer brengen? Geen idee, maar één ding is zeker, we staan morgen weer op een camping en we kunnen lekker douchen èn de huishoudaccu helemaal vol laden.

Spanje: Willkommen im Deutschland

Riumar (naast de duinen)

Wat een heerlijke nachtrust heb ik gehad! Zo fris als een vochtige vaatdoek van een week oud klim ik uit bed en strompel naar de koffie. De “Jameson’s” van gisterenavond kan ik nog proeven. Die whisky was eigenlijk voor Schotland bedoeld maar helaas moesten we die reis vroegtijdig afbreken. Na een tweede koffie ga ik op zoek naar een vers stokbrood en gelukkig heb ik dat ook snel gevonden. Dat verse brood is zeker een van de goede dingen van het reizen in het zuiden van Europa. De wandeling in mijn korte broek in de frisse ochtendlucht heeft me goedgedaan. Het is aan de noord Spaanse costa’s een graad of acht ’s nachts maar dat is met de zon erbij nog net te doen.
Lyka is al wakker wanneer ik bij de camper terugkeer. Lekker vers stokbrood met zacht gekookte eitjes en een derde kop vers gezette koffie. Ik heb het ongetwijfeld al wel eens vermeld maar ik wil het nog een keer vertellen. Met de “Mokka-maker” (€ 8.95 van de Xenos) maak ik in een mum van tijd een heerlijk bakkie verse koffie. Het fijne van deze Mokka-maker is dat er precies een koffiepad in past! Dus geen gedonder met koffieprut maar gewoon de gebruikte koffiepads er uit!
De zon maakt me lui en we gaan in een Spaans tempo aan de gang om te vertrekken. Elektriciteitskabel oprollen, alles aan boord omschakelen naar de huishoudaccu, een visuele inspectie van de buitenkant van de camper, nog een laatste keer naar het toilet, afscheid nemen van enkele nieuwe kennissen en dan kunnen we eindelijk op pad. We beginnen vandaag aan route drie van het WOMO-boekje Oost-Spanje, en dat is tevens de laatste route die we uit dit boekje rijden.
De Lidl laten we op deze ochtend voor wat ze is want onder het ontbijt zijn we tot de conclusie gekomen dan we het voorlopig nog wel een paar dagen kunnen redden. De oude voorraad moet eerst op! De autoweg N-340 loopt dwars door veel badplaatsen en dorpen totdat ze aan de binnenkant van de spoorlijn en tolweg komt. Tijdens het doorkruizen van die nederzettingen worden we overgoten met Duitse termen. Zahnarts, Metzgerei, Imbiss en nog veel meer. Wanneer we niet beter zouden weten dan zouden we zo in Duitsland kunnen zijn! Iedereen die ik aanspreek spreekt ook Duits.

Tijdens de eerste theepauze nemen we een belangrijke beslissing. Het is hier stervenskoud en dat komt door de wind die van de bergen naar de kust omlaag glijd. Aan de horizon zien we dikke witte wolken, als slagroom op een taart, van de bergen afglijden. Wij weten uit ervaring hoe koud en mistig het kan zijn in de bergen. Nee, er zit nog een stukje bergen in deze route maar die kan van ons worden geschrapt.
Dan rijden we een klein vissersdorp binnen waar we een “restjes van gisteren lunch” eten. Ik maak tortilla rolletjes met sla en een restje vlees met bonen en groenten. Ook eten we nog een keer van de tomatensoep uit een zakje. Het is heerlijk en niet teveel, het is net genoeg.

Op weg naar een mooi plekje voor de nacht komen we in een vreemd landschap terecht. Het is zo plat als een pannenkoek! Maar wat nog vreemder is zijn de akkers links en rechts van ons. Ze zijn doorweekt en met enige fantasie komen we tot de conclusie dat het alleen maar rijst kan zijn dat hier wordt geteeld. Rijst in Spanje? Ik weet dat er veel rijst uit Italië komt, maar uit Spanje? Dat moet ik later nog maar eens opzoeken!

Het eerste plaatsje waar de GPS ons naar toe leid is niet naar onze zin. Ik kan niet zeggen waarom niet dus we rijden verder naar de volgende mogelijke staanplaats voor de nacht. Er staan er nog genoeg op de lijst! Opnieuw die vreemde landschappen en dan midden in het niets een enorme vakantie nederzetting. Een brede verlaten  boulevard grenzend aan grijze duinen. En ja hoor, na enig overleg beslissen we om hier te overnachten. Het is een ideale plaats, rustig, verlicht, vuilnisbak en een zitplaats in de late middagzon.

Ik maak meteen van de mogelijkheid gebruik om een wandeling in de natuur te maken. Het is altijd goed om een stuk te wandelen en Lyka wat alleen te laten. In de camper zit je namelijk altijd op elkaars lip. Een poosje van elkaar weg kan zeker geen kwaad.

Zalm met pasta, champignons in crèmesaus en broccoli. Is dat een mooie combinatie of niet? Het smaakt in ieder geval uitstekend. We eten laat omdat ik weer met schrijven bezig ben. Een flinke beker koffie en twee speculaasjes die ik bij de Spaanse Aldi heb gekocht. Drie afleveringen van “The Man in the High Castle” met hopelijk een spannende ontknoping. Die ontknoping valt wat tegen dus een aantal sterren tuimelt omlaag. Met twee sterren kan ik zeggen dat “The Man in the High Castle” het kijken waard is maar ik zou er niet voor opblijven.

Spanje: Vergezichten in de mist

Cambrils (Camping Joan)

Wegens elektriciteitstekort uit de huishoudaccu zijn we gisteren vroeg naar bed gegaan. Met alle goede voornemens zet ik om zeven uur de wekker uit om me nog voor een paar minuten om te draaien.

Het is al tien voor acht wanneer ik de gordijnen open. Het mist buiten om ons heen iets minder dan gisteren voor het slapen gaan maar het lijkt een voorbode van een verloren dag. Maar niet voor “Travels and Troubles”! Eindelijk heb ik de inspiratie om het verhaal af te maken en te publiceren. Ik zou me moeten schamen maar het is moeilijk te geloven hoe druk we het soms hebben.
Lyka wordt langzaam wakker in de alkoof wanneer ik op pad ga om een vers stokbrood te kopen. Ver hoef ik gelukkig niet te gaan. Het plaatselijk benzinestation is tevens supermarkt en het zou me niet verbazen wanneer de pompbediende op verzoek ook de biecht afneemt.
De ovendeur staat open en het brood is nog warm. De prijs ligt veel hoger dan bij de stuntprijs supermarkten maar ik betaal het met plezier. Ik draag de lokale middenstand op het platteland een warm hart toe. Lekker vers stokbrood, dik besmeerd met roomboter en Hollandse belegen kaas en een kop koffie van de HEMA. Wat kan het simpele leven toch mooi zijn in Spanje.
Zodra we de parkeerplaats verlaten begint de camper met klimmen. We klimmen en klimmen en komen zelden of niet in de derde versnelling. In de mist, we kunnen hooguit vijftig meter voor ons uit kijken, heb je geen idee hoe hoog je bent of hoeveel hoger je nog moet klimmen. Een verdwaalde auto achter ons probeert me op te jagen om sneller te gaan rijden. Doei! Op een overzichtelijk traject de richtingaanwijzer naar rechts aan, langzaam afremmen en wachten tot die gehaaste zenuwpees je voorbij komt. Rij jezelf maar in de puin, wij zijn met vakantie en hebben alle tijd!

Tijdens een plaspauze opent het wolkendek zich plotseling boven ons om toch een glimp van de schoonheid van dit landschap te laten zien. In een flits grijp ik de Nikon D600 op de voorbank en schiet mijn foto. Lyka kijkt me verbaasd aan. Enkele ogenblikken later wordt het schitterende uitzicht weer door het wolkendek opgeslokt. Want dat is deze mist, we rijden gewoon in de wolken.

We gaan weer dalen en tot onze verbazing is het zicht in het dal prima. Een korte halte voor een koffie en een foto van de schots en scheef tegen elkaar aan gebouwde huizen van een dorp tegen een berghelling.
Zodra we weer beginnen te klimmen rijden we weer in de mist. De verkeersborden met de aankondiging dat er een punt met een mooi uitzicht voor ons ligt zijn voor ons op deze mistige dag van geen enkele waarde. We rijden rustig door naar de kust.
Vandaag is het weer een campingdag en hier aan de “Costa Dorada” is het zicht goed en de temperatuur behaaglijk. We moeten snel nog wat boodschappen doen maar dan staan we aan de poort van een camping in Cambrils die open zou moeten zijn maar de receptie is onbezet en er ie niemand te bekennen. Ik kijk nog eens goed rond en laat de camping voor wat ze is. We zijn in Spanje, aan de Costa Dorada, dan moet het toch gek gaan dat we geen camping kunnen vinden?

En ja hoor, bij de volgende camping, “Camping Joan” ***, is het meteen raak. Achttien euro voor een nacht is een prikkie. We hebben een plaats voor het uitzoeken, de camping is haast verlaten en gaat over enkele dagen dicht voor groot onderhoud. Er is nog een sanitairblok in gebruik. Dat is genoeg voor ons.
Het is een schitterend plaatsje aan het hek vlakbij het zoute water van de Middellandse Zee. De douche is warm en verfrissend tegelijk. Ik was daar wel aan toe! Terug bij de camper maak ik maar meteen gebruik van de slang die naast het fonteintje ligt en vul onze watertank met drinkwater. Hij was vanochtend helemaal leeg dus het vullen is een noodzaak. Wanneer Lyka naar de douches vertrek begin ik maar meteen te schrijven. Ik voel me weer een vulkaan van verhalen en emoties. Vandaag is het eerst aan de beurt waarna ik aan het verhaal van acht december begin. Ik heb nog heel wat in te halen.

Lyka heeft geen zin dus ga ik voordat de zon ondergaat alleen een stukje wandelen langs het strand. Het is een mooi plekje hier! Maar het wordt ook sneller frisser en sneller dan verwacht ben ik weer terug in de camper. Een koude “Weissbier” luid het einde van de dag in. De camping om ons heen kleurt oranje, de duisternis is onderweg.

Voor het avondeten moet ik wat improviseren, een pak afgeprijsde Fajita’s van de Aldi  gecombineerd met ovenfriet en sla. Het experiment is gelukt en het smaakt ons uitstekend. Na het eten gaat de tv aan want we zijn benieuwd naar het verloop van de intriges in de serie “The Man in the High Castle”. Het is zo spannend dat we pas om half een naar bed gaan. Gelukkig kan dat! Dan slapen we morgen maar wat uit.