Spanje: Snel wisselende landschappen

St Miguel del Fay (op de parkeerplaats)


De kachel snort zachtjes wanneer ik iets na acht uur mijn ogen open. Ik ben vannacht een keer uit bed geweest omdat mijn mond zo droog was als een pak hooi. De kachel stond te hoog. Nu, de zon klimt alweer omhoog, kijk ik naar de schaduwkant van de berg en zie rijp op het gras. Het zal nog wel even duren voordat de zon op deze mooie camperplaats schijnt en de camper verwarmt.

Buiten is het slechts 0.4 graden volgens onze thermometer. Dat is op zich ook alweer een test want ik heb nog niet de mogelijkheid gehad om de camper na de plaatsing van de tweede startaccu met vorst te starten. Om tien uur, een redelijke tijd wanneer de rest van de camperbewoners waarschijnlijk niet meer liggen te slapen, ga ik dat proberen.
De omslag van het WOMO-boekje zit aan de voorruit vastgevroren wanneer ik plaats neem achter het stuur om de motor te starten. Het starten van de motor duurt wat langer dan normaal maar bij de derde poging slaat de motor aan en draait zonder enig probleem warm. Ik vraag me hardop af of je een dieselmotor moet starten met het gaspedaal ingedrukt of geheel los gelaten. Misschien kan een van jullie mij daarop het juiste antwoord geven? Dit moet haast wel de laatste test zijn geweest! Nu werken alle systemen prima en moeten we zonder problemen thuis kunnen komen. Klop op het hout!

Na het ontbijt gaan we op pad en ons eerste doel voor vandaag is het “Stuwmeer van Sau”. We halen geen hoge snelheden want de weg is te smal en overal staan borden dat het wel eens glad kan zijn. De lage temperatuur maakt me extra voorzichtig. De snel wisselende landschappen zijn een lust voor het oog en nemen ook wat snelheid weg omdat de chauffeur niet alleen op de weg wil kijken maar ook genieten van wat er buiten om hem heen gebeurd. Toch maak ik weinig foto’s. Waarom? Het terugkijken van landschapsfoto’s is erg saai. Je denkt dat je de magie van het landschap kan vangen maar de camera schiet haast altijd te kort!
De witte vlakken met rijp worden langzaam door de zon ontdooit en verdampt. Waterdamp veranderd in de koude lucht boven de grond in mist en als gehaaste spoken glijden de flarden mist om de stammen van de bomen door het bos. Het is een schitterend gezicht. Alleen aan de schaduwzijde van de bergen is het nog zeer koud en verraderlijk. Daar moet je goed opletten! Het “Stuwmeer van Sau” komt plotseling achter een bocht in het oog en is wonderschoon. Zeker met de staalblauwe lucht erboven!

De kleine kerktoren die bij deze lage waterstand een stukje boven de waterspiegel uitsteekt is een bijzonder gezicht. Een heel dorp heeft moeten verhuizen naar een hoger gelegen lokatie. Alles in naam voor de vooruitgang en vers drinkwater voor de metropool Barcelona een kilometer of zeventig verderop.

Op de parkeerplaats naast de dam maken we ook nog wat foto’s en eten we kippensoep. Alleen maar omdat het er zonnig is. We mijden de schaduwen omdat het daar gewoon te koud is. Na mijn toiletbezoek trek ik aardig wat bekijks omdat ik met een korte broek en in een overhemd met korte mouwen over de parkeerplaats loop terwijl de wandelaars zijn gestoken in donsjacks en Goretex. Ik kan er alleen maar om lachen want dit zijn temperaturen van een mooie dag in Nederland!
We gaan alweer naar onze laatste halte voor vandaag en wanneer de parkeerplaats is wat het WOMO-boekje belooft dan blijven we daar ook overnachten. De rit gaat over dezelfde weg terug naar Vic, vandaar is het allemaal weer nieuw. In Vic rijdt ik mezelf muurvast in de smalle straten van de binnenstad omdat de halve stad is afgezet voor een middeleeuwse markt. Gelukkig merkt Lyka niets van die jaarmarkt want anders had ik er nog een probleem bij gekregen. Met behulp van enige vriendelijke verkeersregelaars en mijn Garmin komen we weer op de rondweg uit en rijden we al snel richting Barcelona, de kust en onze eindbestemming voor deze zaterdag.

“Het klooster van St Miguel del Fay” wordt vanzelfsprekend weer vanaf de verkeerde kant benaderd. Dit is niet de eerste keer dat dat ons overkomt. De weg is over 4,2 kilometer zo smal dat ik vanzelf tot de alle heiligen begin te bidden dat we geen tegenliggers tegenkomen! Of mijn gebeden zijn gehoord weet ik niet maar zonder ook maar één tegenligger komen we aan bij de enorme parkeerplaats van het klooster.

Het is nog redelijk vroeg in de middag maar het is ook al te laat. Het is te laat om het klooster, dat om vijf uur precies sluit, te bezoeken dus maken we een onderzoekende wandeling naar de ingang en krijgen informatie over hoe laat morgen wat er te zien is. Het is in ieder geval een prettige wandeling met mooie uitzichten over de vallei.

Varkensfilet met broccoli en overfriet maken een mooi einde aan deze zaterdag. De gordijnen gaan dicht, we staan met slechts één andere camper op de grote parkeerplaats, een wijntje, een biertje en de film “Risky Business“ uit 1983. Het begin van de imposante carrière van Tom Cruise. Wat een heerlijk einde aan deze mooie dag!

Spanje: Vorst op het gras

Viladrau (Camperplaats)

Na de wandeling en heerlijke maaltijd heb ik gisterenavond nog van een paar wijntjes genoten. De acculader druppelt de huishoudaccu weer tot de nok vol zodat we zonder problemen twee nachten vrij kunnen staan.
We gaan weer het binnenland in. Route zes brengt ons weer de bergen ten noorden van Barcelona in. Lyka blijft maar vragen om Barcelona te bezoeken dus laat ik dat bezoek samenvallen met een campingdag. De camper zo maar parkeren in Barcelona is volgens mijn bronnen zeer onveilig. Het laatste wat we willen is een inbraak dus gaan we op zoek naar een camping waarvan we met het openbaar vervoer gemakkelijk en redelijk snel in het centrum van Barcelona kunnen komen.

Na nog een spoedbezoek aan de Lidl rijden we richting de “Serra de Montseny”. Veel is er niet langs de route dus we gaan weer een nachtje wild staan. Op weg naar het nationale park passeren we Hostalric. We laten de Garmin voor wat hij is want ik geloof echt niet dat wij die smalle straatjes in dit eeuwenoude stadje kunnen nemen. In Hostalric zijn de bewoners in de loop der eeuwen de oude stadsmuur als woonhuis gaan gebruiken. Het is een bijzonder gezicht.

Eenmaal in de bergen worden de wegen snel weer smaller en steiler. We klimmen en klimmen totdat we op een uitzichtpunt aankomen. Mijn eerste gedachte is om hier te overnachten. Die gedachte verdwijnt al snel wanneer ik de dikke laag ijs op de plassen zie liggen! We maken wel meteen gebruik van deze mogelijkheid om in de warme zon een paar boterhammen te eten. We krijgen geen genoeg van het uitzicht maar we moeten wel verder.

We rijden en rijden en overleggen dat we een nacht in de vorst niet zien zitten! Op een parkeerplaats aan de andere kant van de bergkam krijgen we een schitterend uitzicht op de witte toppen van de Pyreneeën voorgeschoteld. Het is adembenemend en tegelijk oogverblindend! Het is een schitterende lokatie om de nacht door te brengen maar we besluiten toch maar om nog een stukje door te rijden en wel naar het gehucht “Viladrau”.

Daar is zelfs een officiële camperplaats met lospunt voor grijs water en elektriciteit! De elektriciteit uit de kolommen blijkt helaas niet te werken. Da’s jammer want elektriciteit is nu eenmaal een van de weinige dingen waar je in de camper een tekort aan kunt hebben.

Zalm met romige groente en rijst. Een van de lievelingsgerechten van Lyka. Opnieuw een winnaar. Ik heb het koken op twee kleine gaspitten nu aardig onder de knie. Na het eten wordt de mini-serie “Harley and the Davidsons” gekeken en liggen we vroeg onder de wol. Tijd is maar relatief en wat voor dag het is maakt al helemaal niets meer uit. Alleen de zondag is belangrijk! Dan zijn de supermarkten namelijk gesloten.

Spanje: Een rit door een reisgids

Blanes (Camping S’abanell)


Wat is het heerlijk om op zo’n mooie plaats langs de zee wakker te worden! Het opentrekken van de gordijnen was al een feest. Ik besef dat er mensen zijn die meer dan honderd euro per nacht betalen om zo’n uitzicht vanuit hun kamer of vanaf hun balkon te kunnen bewonderen.

Ik wil niet zeggen dat het voor ons normaal begint te worden maar zo’n extraatje is toch wel heel lekker. Na het luie ontbijt rijden we verder. De slingerende bergweg langs de Middellandse Zee daalt en stijgt en geeft wisselende vergezichten.
Totdat we aan de lange zandstranden komen! Vanaf hier rijden we door de brede, speciaal voor de vele tienduizenden toeristen die hier jaarlijks neerstrijken, aangelegde geasfalteerde straten van de badplaatsen zoals ik die ik me van vroeger uit de reisgidsen herinner maar nooit heb bezocht. Tossa de Mar, Lloret de Mar en nog meer passeren de revue en wij worden er niets wijzer van. Met uitzondering van èèn voordeel. Er is weer een Lidl in de buurt en wij kunnen voor enkele dagen inkopen doen. Lidl is deze reis in Spanje onze favoriete supermarkt. Ze hebben alles wat we nodig hebben en vooral hun brood en gebak vinden wij uitstekend. De flessen rode wijn voor slechts € 0,99 blijken ook een winnaar en geven gelukkig geen hoofdpijn de volgende morgen.

Het lange zandstrand van Blanes, met de gratis parkeerplaatsen buiten het seizoen, nodigt uit om meteen maar te lunchen. We snijden, smeren en beleggen de broodjes in de camper en gaan meteen weer naar buiten om te genieten van de warmte van de zon.
Na de lunch stappen we weer in de camper en blijkt? Onze route zeven van Oost-Spanje eindigt in Blanes, en wel 750 meter verderop dan waar we net hebben zitten lunchen. We kijken elkaar glazig aan en zijn het zonder een woord te wisselen met elkaar eens. We gaan naar de camping! Nog voordat we op de camping uit het WOMO-boekje zijn gearriveerd passeren we een andere camping die aan de boulevard grenst en ook buiten het seizoen open is. Snel informeren, de prijs is € 16,50 voor de nacht, en de beslissing is al genomen.

Dus eindigt deze dag al om kwart voor twee op “Camping S’abanell” in Blanes. De zon lonkt me om nog een stukje te wandelen en een moment weg van mijn vrouw is misschien ook wel een goed idee. We hebben veel tijd met elkaar doorgebracht in de afgelopen weken.
Zodra ik van de camping af ben zijn er weer die schreeuwende reclames over wat er te koop is en vaak in hun moerstaal. Het Nederlands is veelvuldig aanwezig en ook het Cyrillische schrift van de Russen valt op. Maar alles ligt in winterslaap tot in de lente de eerste toeristen weer komen. Het geluid van de disco deuntjes en Hollandse smartlappen heeft plaatsgemaakt voor het kloppen van hamers en draaien van boormachines. De winter is het seizoen van het grote onderhoud aan de duizenden appartementen en hotelkamers. Ik ben benieuwd hoeveel zwartwerkers hier elke dag aan de gang zijn? Ik zie alleen maar Afrikanen, de Spanjaarden zijn veelal werkeloos.
De Boulevard van Blanes eindigt plotseling bij een groot stalen hek terwijl het strand nog wel een stukje doorgaat. Voor mij is het ook wel ver genoeg en ik keer om. Tijdens de terugweg raak ik met een Nederlands stel in gesprek, zij gaan wandelen met hun drie honden, en we lopen samen al pratend de boulevard af. Zij zijn ook met de camper op reis, ook hun eerste reis, en het is altijd leuk èn leerzaam om ervaringen met elkaar uit te wisselen.
Zodra ik weer in de camper ben gaat Lyka onder douche en kan ik aan slag met schrijven. Er liggen enkele lange dagen achter ons en wanneer we na half vier pas een staanplaats hebben gevonden is voor mij de tijd te kort om te gaan schrijven. Met als gevolg dat ik alweer enkele dagen achter loop. Ik heb de hoop om de dagen weer bij te halen al opgegeven. Mijn ervaring van andere reizen spreekt!

Het avondeten bestaat uit “Lemon Chicken” met snijbonen en mihoen. Een eenvoudige maar zeer smakelijke maaltijd. Na de maaltijd gaat meteen de tv aan, we hebben tenslotte netstroom en hoeven niet op een Ampère te kijken. “Harley and the Davidsons” verteld het verhaal van het beroemde motormerk. Het is een leuke tv-serie, met ongetwijfeld enkele toegevoegde romantische passages, die de avond voorbij laat vliegen.
Het is wel wat later geworden dan verwacht! Maar wat maakt dat uit? Na vier weken hebben we eindelijk rust gevonden om de dingen te doen in ons eigen tempo. We hoeven niet vroeg op te staan en op een strak schema te reizen. “Waar” en “wanneer” zijn vanaf gisteren tot onbelangrijke zaken verworden.