Spanje: Vorst op het gras

Viladrau (Camperplaats)

Na de wandeling en heerlijke maaltijd heb ik gisterenavond nog van een paar wijntjes genoten. De acculader druppelt de huishoudaccu weer tot de nok vol zodat we zonder problemen twee nachten vrij kunnen staan.
We gaan weer het binnenland in. Route zes brengt ons weer de bergen ten noorden van Barcelona in. Lyka blijft maar vragen om Barcelona te bezoeken dus laat ik dat bezoek samenvallen met een campingdag. De camper zo maar parkeren in Barcelona is volgens mijn bronnen zeer onveilig. Het laatste wat we willen is een inbraak dus gaan we op zoek naar een camping waarvan we met het openbaar vervoer gemakkelijk en redelijk snel in het centrum van Barcelona kunnen komen.

Na nog een spoedbezoek aan de Lidl rijden we richting de “Serra de Montseny”. Veel is er niet langs de route dus we gaan weer een nachtje wild staan. Op weg naar het nationale park passeren we Hostalric. We laten de Garmin voor wat hij is want ik geloof echt niet dat wij die smalle straatjes in dit eeuwenoude stadje kunnen nemen. In Hostalric zijn de bewoners in de loop der eeuwen de oude stadsmuur als woonhuis gaan gebruiken. Het is een bijzonder gezicht.

Eenmaal in de bergen worden de wegen snel weer smaller en steiler. We klimmen en klimmen totdat we op een uitzichtpunt aankomen. Mijn eerste gedachte is om hier te overnachten. Die gedachte verdwijnt al snel wanneer ik de dikke laag ijs op de plassen zie liggen! We maken wel meteen gebruik van deze mogelijkheid om in de warme zon een paar boterhammen te eten. We krijgen geen genoeg van het uitzicht maar we moeten wel verder.

We rijden en rijden en overleggen dat we een nacht in de vorst niet zien zitten! Op een parkeerplaats aan de andere kant van de bergkam krijgen we een schitterend uitzicht op de witte toppen van de Pyreneeën voorgeschoteld. Het is adembenemend en tegelijk oogverblindend! Het is een schitterende lokatie om de nacht door te brengen maar we besluiten toch maar om nog een stukje door te rijden en wel naar het gehucht “Viladrau”.

Daar is zelfs een officiële camperplaats met lospunt voor grijs water en elektriciteit! De elektriciteit uit de kolommen blijkt helaas niet te werken. Da’s jammer want elektriciteit is nu eenmaal een van de weinige dingen waar je in de camper een tekort aan kunt hebben.

Zalm met romige groente en rijst. Een van de lievelingsgerechten van Lyka. Opnieuw een winnaar. Ik heb het koken op twee kleine gaspitten nu aardig onder de knie. Na het eten wordt de mini-serie “Harley and the Davidsons” gekeken en liggen we vroeg onder de wol. Tijd is maar relatief en wat voor dag het is maakt al helemaal niets meer uit. Alleen de zondag is belangrijk! Dan zijn de supermarkten namelijk gesloten.

Spanje: Een rit door een reisgids

Blanes (Camping S’abanell)


Wat is het heerlijk om op zo’n mooie plaats langs de zee wakker te worden! Het opentrekken van de gordijnen was al een feest. Ik besef dat er mensen zijn die meer dan honderd euro per nacht betalen om zo’n uitzicht vanuit hun kamer of vanaf hun balkon te kunnen bewonderen.

Ik wil niet zeggen dat het voor ons normaal begint te worden maar zo’n extraatje is toch wel heel lekker. Na het luie ontbijt rijden we verder. De slingerende bergweg langs de Middellandse Zee daalt en stijgt en geeft wisselende vergezichten.
Totdat we aan de lange zandstranden komen! Vanaf hier rijden we door de brede, speciaal voor de vele tienduizenden toeristen die hier jaarlijks neerstrijken, aangelegde geasfalteerde straten van de badplaatsen zoals ik die ik me van vroeger uit de reisgidsen herinner maar nooit heb bezocht. Tossa de Mar, Lloret de Mar en nog meer passeren de revue en wij worden er niets wijzer van. Met uitzondering van èèn voordeel. Er is weer een Lidl in de buurt en wij kunnen voor enkele dagen inkopen doen. Lidl is deze reis in Spanje onze favoriete supermarkt. Ze hebben alles wat we nodig hebben en vooral hun brood en gebak vinden wij uitstekend. De flessen rode wijn voor slechts € 0,99 blijken ook een winnaar en geven gelukkig geen hoofdpijn de volgende morgen.

Het lange zandstrand van Blanes, met de gratis parkeerplaatsen buiten het seizoen, nodigt uit om meteen maar te lunchen. We snijden, smeren en beleggen de broodjes in de camper en gaan meteen weer naar buiten om te genieten van de warmte van de zon.
Na de lunch stappen we weer in de camper en blijkt? Onze route zeven van Oost-Spanje eindigt in Blanes, en wel 750 meter verderop dan waar we net hebben zitten lunchen. We kijken elkaar glazig aan en zijn het zonder een woord te wisselen met elkaar eens. We gaan naar de camping! Nog voordat we op de camping uit het WOMO-boekje zijn gearriveerd passeren we een andere camping die aan de boulevard grenst en ook buiten het seizoen open is. Snel informeren, de prijs is € 16,50 voor de nacht, en de beslissing is al genomen.

Dus eindigt deze dag al om kwart voor twee op “Camping S’abanell” in Blanes. De zon lonkt me om nog een stukje te wandelen en een moment weg van mijn vrouw is misschien ook wel een goed idee. We hebben veel tijd met elkaar doorgebracht in de afgelopen weken.
Zodra ik van de camping af ben zijn er weer die schreeuwende reclames over wat er te koop is en vaak in hun moerstaal. Het Nederlands is veelvuldig aanwezig en ook het Cyrillische schrift van de Russen valt op. Maar alles ligt in winterslaap tot in de lente de eerste toeristen weer komen. Het geluid van de disco deuntjes en Hollandse smartlappen heeft plaatsgemaakt voor het kloppen van hamers en draaien van boormachines. De winter is het seizoen van het grote onderhoud aan de duizenden appartementen en hotelkamers. Ik ben benieuwd hoeveel zwartwerkers hier elke dag aan de gang zijn? Ik zie alleen maar Afrikanen, de Spanjaarden zijn veelal werkeloos.
De Boulevard van Blanes eindigt plotseling bij een groot stalen hek terwijl het strand nog wel een stukje doorgaat. Voor mij is het ook wel ver genoeg en ik keer om. Tijdens de terugweg raak ik met een Nederlands stel in gesprek, zij gaan wandelen met hun drie honden, en we lopen samen al pratend de boulevard af. Zij zijn ook met de camper op reis, ook hun eerste reis, en het is altijd leuk èn leerzaam om ervaringen met elkaar uit te wisselen.
Zodra ik weer in de camper ben gaat Lyka onder douche en kan ik aan slag met schrijven. Er liggen enkele lange dagen achter ons en wanneer we na half vier pas een staanplaats hebben gevonden is voor mij de tijd te kort om te gaan schrijven. Met als gevolg dat ik alweer enkele dagen achter loop. Ik heb de hoop om de dagen weer bij te halen al opgegeven. Mijn ervaring van andere reizen spreekt!

Het avondeten bestaat uit “Lemon Chicken” met snijbonen en mihoen. Een eenvoudige maar zeer smakelijke maaltijd. Na de maaltijd gaat meteen de tv aan, we hebben tenslotte netstroom en hoeven niet op een Ampère te kijken. “Harley and the Davidsons” verteld het verhaal van het beroemde motormerk. Het is een leuke tv-serie, met ongetwijfeld enkele toegevoegde romantische passages, die de avond voorbij laat vliegen.
Het is wel wat later geworden dan verwacht! Maar wat maakt dat uit? Na vier weken hebben we eindelijk rust gevonden om de dingen te doen in ons eigen tempo. We hoeven niet vroeg op te staan en op een strak schema te reizen. “Waar” en “wanneer” zijn vanaf gisteren tot onbelangrijke zaken verworden.

Spanje: Korte broekenweer

Sant Feliu de Guíxols (langs de kustweg)

Lyka ligt nog op èèn oor wanneer ik het kleine stadskasteel van Ullastret betreed op zoek naar vers brood. Het is ook een mooi stadje maar niet veel anders dan het stadje dat we gisteren hebben bezocht. Bij de plaatselijke bakker/slager/kruidenier koop ik voor een euro een vers stokbrood voor ons ontbijt. Op de terugweg brand de zon op mijn lichaam. De warmte sijpelt door mijn huid mijn lichaam binnen. Dit is het moment om de broekspijpen los te ritsen en vanaf vandaag in een korte broek door het leven te gaan.
‘Freedom!’

Het is een feestontbijt! Roereieren met gerookte zalm, vers knapperig stokbrood met roomboter en een kop verse koffie. Vanuit het raam kijken we over de voor de winter gereedgemaakte braakliggende akkers. Spanje is een agrarisch land, net als Frankrijk overigens, en daarom zal Spanje nooit de rijkdom vergaren die komt met de industriële productie. De Spaanse maffia zal daar ook wel een muur stenen aan bijdragen!
Voordat we vertrekken heb ik nog wel het een en ander te doen. Ik controleer de stand van de motorolie en andere belangrijke vloeistoffen van het voertuig. Maar het belangrijkste is wel het invoeren van nieuwe coördinaten. Die routes komen namelijk niet vanzelf. Elk waypoint wordt uit het WOMO boekje overgenomen en met de hand in “Garmin Basecamp” ingevoerd. We zitten nu in route zeven van de oostkust van Spanje en rijden de route in tegenovergestelde richting. M.a.w., we lezen de route van achter naar voren. Dat maakt het soms aardig ingewikkeld, zeker wanneer het ook nog in het Duits is!

Voor het vertrek maak ik nog snel een foto van Ullastret met de St Nicolaas pop die voor de hoge stadsmuur staat. De betekenis daarvan is me onbekend. Voor een moment schiet de onzinnige zwarte Piet discussie in Nederland door mijn hoofd. We zijn met z’n allen veel te ver doorgeschoten in tolerantie!
De motor van de Oude Dame komt snel tot leven en terwijl er wat warmte in de aandrijfbron komt maken we de camper gereed voor het vertrek. Na het zien van route zeven kom ik al snel tot de conclusie dat we Gerona niet zullen bezoeken. Ik heb geen zin in steden, althans, nog geen zin in grote steden. Grote steden zijn poelen van criminaliteit, Afrikanen uit alle windstreken roven en stelen alsof het een lopend buffet is!
We rijden om een bergrug heen en de houden een koffiestop bij het dorpje “Pubol”. Ook weer zo’n klein stadskasteel maar deze heeft een bijzondere band met Salvador Dali. Dat staat in Catalonië altijd garant voor extra inkomsten! Maar niet voor ons. Ik ben niet bekend met de details maar ik weet zeker dat jullie dat wel op het internet kunnen vinden. Voor mij persoonlijk is Pubol belangrijk om de smetteloos schone toiletten naast de parkeerplaats voor de bezoekers van dit gehucht. Wij gebruiken namelijk het toilet niet, oftewel zo min mogelijk, in de camper. Wij maken hoofdzakelijk gebruik van de openbare toiletten die je veelvuldig aantreft rond Spanje.
We gaan verder en laten Gerona links, nou ja, eigenlijk rechts voor ons, liggen. We gaan weer richting de kust en worden een stukje van de hoofdweg afgeleid. Eindelijk weer rustige wegen. We slingeren door de heuvels die opvallen door bomen waarvan de onderste helft van de stam chocolade bruin is. Het is Lyka ook opgevallen en het duurt niet lang voordat ze met de vraag komt. Ik kan deze niet beantwoorden maar ik heb wel een idee.
Bij de eerste de beste mogelijkheid om te stoppen parkeer ik de kamper langs de weg en leeg mijn blaas. Een dieper onderzoek naar de vreemde staat van de vele bomen langs de weg maakt veel duidelijk. Het zijn kurkeiken waarvan de bast, het kurk, is verwijderd. Geïnteresseerd bekijkt Lyka de vreemde bomen. Voor haar is het helemaal een ontdekkingsreis in een andere wereld!
We komen weer aan de Middellandse Zee met haar ontelbare badplaatsen. Voor ons is dit ook de tijd om weer een plaatsje voor de nacht te zoeken. Op een rustige slingerweg, hoog boven de, op de rotsen brekende, golven stop ik de camper op een stevige parkeerplaats langs de weg. Ik denk dat deze plaats is voor verkeer met pech maar zelfs zoals wij hier nu staan kan er gemakkelijk een vrachtwagen met oplegger bij. Er is enige twijfel.

Dit wordt het! Worden we voor het donker weggestuurd dan vertrekken we gewoon. We zien in een uur maar drie of vier personenauto’s voorbij komen dus daar ben ik niet bang voor. Met een koud biertje in de hand zie ik de zon in de Middellandse Zee zakken.
Reizen op zijn best. Met elke minuut dat de zon dieper achter de horizon zakt wordt het buiten kouder. In de zon is het heerlijk warm maar zodra die verdwijnt slaat de kou weer toe.

Gyros met sla en patat maken een einde aan de middag. De gyros van de Aldi is niet slecht en volgens Lyka kunnen we die nog wel een keer kopen.
De film voor vanavond is “Altered States” uit 1980. Een cultfilm volgens de critici. Nou, dat kan ik na 105 minuten bevestigen. Ik kan zelfs na een paar glazen wijn aan het hele verhaal geen touw vastknopen en deze film wordt zeker van de draagbare harde schijf gewist. Ik hoef hem in ieder geval nooit meer te zien!