Spanje: The long and winding road

Yesa (St Salvador klooster)


Het weer is aan het veranderen! Vanochtend was het buiten negen graden en de lucht stond naar regen. De lucht voelde zacht aan vergeleken met gisteren. Met een kop dampende koffie kijk ik de zon die aan de horizon langzaam omhoog rijst.
Ik heb een slechte nacht geslapen hier op de parkeerplaats aan de rand van de afgrond. Ik weet dat het onmogelijk is, ik heb twee flinke stenen tegen het achteruit rollen achter de achterwielen gelegd, maar ik bleef maar dromen dat er ’s nacht tijdens onze slaap een zijraam werd ingeslagen, de handrem losgemaakt en wij de afgrond in werden geduwd. Mannen met slechte gebitten en ruwe baarden die een voor mij onbekende taal spraken. Hoe haal je zo’n verhaal in je dromen naar boven? Freud zou zich gefreud hebben op zo’n hersenspinsel!

Buiten rammelen de koebellen en we worden verrast op een ouderwets Spaans agrarisch tafereel. Het lijkt wel of hier de tijd heeft stilgestaan. Wij eten ons ontbijt en maken ons klaar voor de reis naar het onbekende eindpunt.
We worden opnieuw hoog de bergen ingeleid met onmeetbare stijgende hellingen en even zoveel afdalingen. We slingeren van links naar recht en van omhoog naar beneden. Niet wetend wat er zich achter de volgende blinde bocht of onoverzichtelijke helling verschuilt. Mooie vergezichten worden afgewisseld door smalle kloven met steile wanden.

Helaas zien we tijdens onze theepauze niets van de gieren waarom de picknickplaats waar we zijn gestopt zo bekend is. Wat we wel weer zien zijn de enorme witte spinsels in de dennenbomen langs de hellingen van de kloof, het moeten insecten zijn maar we vragen ons af wat voor insecten. Zijn het spinnen, òf zijn het motten of vlinders die op de lente wachten? Het is een mooi gezicht want het lijkt wel of de kerstbomen vol hangen met witte kerstballen.

Voor de lunch hebben we een vreemde plaats gekozen. De spookstad “Ruesta”. De oorspronkelijke bewoners zijn gedwongen te verhuizen toen de stuwdam het “stuwmeer van Yesa” vormde. De agrarische gezinnen verloren hun land en daarmee hun bron van inkomsten. Er zat dus niets anders op dan te verhuizen naar een gebied waar je nog wel een boterham kon verdienen. Of het stuwmeer een succes is weet ik ook niet. Gezien de uiterst lage waterstand medio november kun je het hele project, waarschijnlijk met EU geld gesubsidieerd, een mislukking noemen. Het waterpeil is namelijk meer dan 10 meter lager dan ze had moeten zijn. Vreemde structuren aan de oevers laten zien hoe hoog het water vroeger stond. We zien zelfs een betonnen geraamte van een verlaten gebouw dat zeker onder water had moeten staan.
Het vreemde aan “Ruesta” is ook dat er ook een splinternieuw hostel is gebouwd voor de bedevaartgangers naar “Santiago de Compostella”. Op het moment van ons bezoek lijkt alles donker in het hostel maar in het café naast het hostel zitten drie mannen hun lunch van brood, kaas, worst en rode wijn te verorberen. We worden vriendelijk gegroet en de mannen gaan verder met de maaltijd. Wij gaan beginnen aan onze Koreaanse noedelsoep waar we een flinke hoeveelheid van mee uit Nederland hebben gebracht.
De weg naar “Ruesta” toe is een weg die me sterk doet vermoeden aan EU-corruptie! Een smalle versleten asfaltweg gaat plotseling over in een mooie brede tweebaans autoweg. Enkele kilometers verder loopt de weg dood op een smalle straat in het spookstadje “Ruesta”. Dat er iemand beter van is geworden is duidelijk maar zo’n goede weg die doodloopt in een spookstad is wel een enorme geldverspilling.

Het eindpunt van deze mooie dag is een klooster. Het “Klooster van Leyre” heeft een grote parkeerplaats en aan het einde van de bovenste parkeerplaats neem ik een plekje aan de achterkant in. We staan meteen goed! Het is ook nog redelijk vroeg en terwijl Lyka nog wat opruimt in de camper en de afwas doet loop ik naar het klooster om te kijken wat de openingstijden zijn.
En dat is interessant omdat we vandaag nog het klooster moeten bezoeken. Het is op dit moment heel erg rustig en ik ben bang dat er morgen om half elf weer enkele bussen met rumoerige schoolkinderen klaar staan om naar binnen te gaan.

Het Klooster van Leyre bestaat uit drie gedeelten waarvan er twee te bezichtigen zijn. En om eerlijk te zijn zijn ze daar best efficiënt in. Na het betalen van zes euro voor ons samen krijgen we een elektronische sleutelkaart die ons toegang tot de kerk, aan de achterkant van het gebouw, zal geven.

Met dit soort historische locaties wordt er altijd over meerdere data gesproken omdat er sinds de eerste steenlegging vaak een hoop is aangebouwd, opgebouwd of verloren gegaan. Desalniettemin is het bezoek aan de sobere kerk aan de achterkant de moeite waard. We hebben zelfs de sleutelkaart nodig om de kerk te kunnen verlaten. Er wordt waarschijnlijk dus ook gefraudeerd in het huis van de heer?

Nadat we de sleutelkaart hebben teruggeven krijgen we toegang tot het oudste gedeelte van het klooster, de crypte, de eenvoudige schoonheid van de crypte draagt de kerk erboven. Dan konden ze achthonderd jaar geleden best wel een stukje bouwen! Eenvoudige versieringen in het oude huis van God.

Als laatste is de “Tunnel van St Virila” aan de beurt. Een tunnel die oorspronkelijk toegang gaf tot het oude klooster. De tunnel is er nog wel maar heeft geen enkele functie meer voor de toegang tot het nieuwe klooster erboven.
Het heeft een nieuwe functie gekregen. Aan het einde van de tunnel staat een beeld van St Viriala. De monnik die in de 10 eeuw twijfelde aan het woord van god dat het eeuwige leven op hem wachtte. Op een middag zat hij buiten in de heuvels rond het klosster aan een bron en luisterde een tijdje naar het zingen van een nachtegaal. Toen hij terugkeerde naar het klooster voor het avondgebed herkende niemand hem. Er waren namelijk driehonderd jaar verstreken!
Aan het einde van onze bezichtiging besluiten we om nog een goede fles rode wijn van het domein te kopen. Die zes euro vijftig zijn namelijk goed besteed, je krijgt er nog wat voor terug en het klooster kan van de opbrengsten worden onderhouden.

Ik moet op deze avond wat improviseren voor het avondeten. Het wordt Thaise spaghetti met diepvries groenten. Het is alweer het laatste zakje met deze heerlijke saus. Om die diepvries groenten moeten we samen heel hard lachen. Er zitten namelijk ook spruiten tussen. Op zich is dat niet zo speciaal maar de afmetingen van die groene knikkers wel. We halen twee spruiten haast zo groot als biljartballen uit de pan voordat die op het gas gaat.
Geen film, maar wel weer twee afleveringen van Black Mirror.

Spanje: In alle eenzaamheid

Siresa (bij de picknickplaats)

Afgelopen nacht voelde het zeer vreemd om te slapen midden in het bos ver weg van de bewoonde wereld. Er was buiten geen enkel elektrisch licht te zien.Alleen de duisternis met daarboven duizenden sterren. Het was beangstigend maar tegelijkertijd ook vredig. Alsof we eenzaam in de kosmos zweefden.
Binnen in de camper, met de gordijnen gesloten, werd dit gevoel alleen nog maar versterkt. Het voelt alsof we in een ruimtecapsule leefden en op weg zijn naar een andere planeet in een zonnestelsel.
De natte handdoek hangt hard als een plank over de instapsteun wanneer ik bij het eerste zonlicht naar buiten ga om even de benen te strekken. Het is verschrikkelijk koud en ik denk zelfs dat het nog licht vriest. Die vorst zal snel verdwijnen zodra de zon haar krachtige stralen op de grond zal laten schijnen.
En ja hoor, flarden dunne mist bewegen als spoken net boven de grond en de kleine beek die langs de parkeerplaats stroomt zodra het eerste zonlicht de grond raakt. Na het ontbijt gaan we meteen weer op weg en worden verwend met een uitzicht uit duizenden!

De besneeuwde toppen van de Pyreneeën met een staalblauwe lucht daarboven.

De eerste echte halte is het enorme klooster van “San Juan De La Peña”. Niet dat er echt veel te zien is bij het klooster maar de enorme weide er omheen met tafels en banken zal het zeker voor de zomerdagen een populaire bezoekplaats maken. Ik maak haast plichtmatig mijn foto’s en bereid me voor op het onderste klooster van “San Juan De La Peña”.

Volgens het WOMO-boekje mag je niet, het is er ook haast onmogelijk, bij het onderste klooster van “San Juan De La Peña” stoppen of parkeren. Lyka krijgt de grote Nikon fotocamera in haar handen gevolgd door de instructies terwijl ik mijn ogen openhoud voor een mogelijk om te stoppen en foto’s te maken. Wij gaan er langzaam langs rijden!
Dat is dus appeltje eitje! We reizen buiten het seizoen met de camper door Spanje en er staat slechts één kleine personenauto langs de weg. Ik kan de uitnodiging niet weerstaan en parkeer de “Oude Dame” ervoor, ondanks het verbodsbord.

Het onderste klooster van “San Juan De La Peña”is tot nu toe wel een van de meest opzienbarende religieuze bouwwerken van deze reis. Onder een enorm grote overhangende rotswand hebben ze honderden jaren geleden een klooster gebouwd.

De weg blijft zich maar langs steile berghellingen slingeren en dan krijgen we weer een schitterend beeld van de besneeuwde toppen van de Pyreneeën met een staalblauwe lucht daarboven te zien. Op foto’s gaat het misschien vervelen maar ik kan jullie verzekeren dat het ons in het echt niet verveeld! Het ontbreken van ander verkeer maakt onze ervaringen alleen maar intenser.

En zo rijden we de “Valle de Hecho” in om bijna aan de Frans/Spaanse grens te overnachten. Het is een schitterende rit met een heel mooie staanplaats aan het einde. De camper wordt geparkeerd en voor de nacht in gereedheid gebracht.
Gelukkig ontdek ik net op tijd het grootste probleem met deze staanplaats waar we wilden overnachten! We hebben hier hoog in de Pyreneeën aan het einde van de vallei geen telefoon ontvangst! En denken jullie toch ècht niet dat na alle problemen met het internet in Spanje en de Spaanse Orange simkaart wij een avond zonder 3G wilden zijn?

Dus rijden we weer een eindje terug naar beneden naar een mooi plekje naast een picknickplaats waar we wel een goede ontvangst hebben. En het is ook een mooi plaatsje! De duisternis valt en opnieuw zijn we verstoken van elektrisch licht in de omgeving. De opkomende bewolking zorgt er ook voor dat de maan deze avond voor ons verborgen blijft. Je kan dus weer geen hand voor ogen zien. Af en toe passeert er nog een auto of een tractor en in de verte hoor je koebellen rinkelen.

De smaakzintuigen worden vanavond geprikkeld met gyros, broccoli en potato wedges. De toetjes zijn op dus ik moet het doen met een koffie en enkele chocolade kruidnoten. Het hoofdprogramma voor vanavond bestaat uit twee afleveringen van de fantastische Netflix serie “Black Mirror”.
Met stof tot nadenken van de twee afleveringen kruip ik in de alkoof waar Lyka al ligt te slapen. Wat is Spanje toch mooi en hoe weinig hebben we eigenlijk pas gezien. Morgen wacht er hopelijk weer een ander mooi avontuur op ons.

Spanje: Heen en weer

Tussen Centenero en Bernués (in het bos)

Er ligt een zwaar spanningsveld in de camper zodra ik om zeven uur op sta. Ik voel het! Ik weet het! Die zwarte verpakking van Orange met daarin de nieuwe simkaart voor het internet gaat voor het ontbijt nog problemen opleveren!
Ik drink mijn koffie en schrijf wat verhalen. Er wordt ook gepubliceerd en terwijl ik daarmee bezig bent klimt Lyka veel vroeger dan gewoonlijk de ladder uit de alkoof af en kijkt naar de zwarte verpakking. Ik weet wat er gaat komen.
Haar eerste woorden deze dag; ‘Kul, wanneer zetten we de simkaart in mijn iPhone?’
Ik doe net of ik het niet hoor en ga door met waar ik mee bezig ben op mijn MacBook. Na haar ochtendrituelen, nu met een kop koffie in de hand, herhaald ze haar vraag. Eigenlijk heb ik geen keuze maar ik probeer eerst mijn eigen werk af te maken voordat ik aan haar simkaart begin.
Daar neemt mijn vrouw geen genoegen mee en ze gaat dus zelf aan de slag. Aan de ene kant denk ik gelukkig maar aan de andere kant weet ik ook dat het problemen gaat opleveren. Het begint met de PIN-code van de Spaanse simkaart. In Nederland is dat dus altijd 0000 maar in Spanje staat de PIN-code op de kaart waar de simkaart in zit. Ik leg mijn werk neer en help haar met het opstarten van de internet verbinding.
En precies zoals de meisjes zeiden, ‘simkaart er in en het werkt!’

Ik publiceer mijn verhaal voor de dag en upload de foto’s naar Flickr. Picasa, het beste ooit voor foto’s met een toepassing op het web, is door Google de nek omgedraaid en daarmee ook mijn gebruik van Google foto’s. Er komt een tijd dat ik helemaal over ben overgestapt op Flickr.
Na het ontbijt is het al half elf voordat we de camping verlaten. Het internet was het belangrijkste en daarmee zijn er andere zaken bij ingeschoten. Ik loop door mijn geheugen en programmeer, terwijl we al buiten de slagbomen van de camping staan, waypoint 02021 van de “Los Mallos de Riglos”. Een rotsformatie die bekend is door de broedende gieren en geliefd is onder de vrije bergbeklimmers. Van die waaghalzen die zonder touwen tegen een rechte helling opklimmen.
Door het meningsverschil over het tijdstip voor het plaatsen van de simkaart is de sfeer in de cabine van de camper te snijden. Lyka heeft geen oog voor wat er buiten gebeurd en is alleen met haar telefoon bezig. Wanneer ik daar wat van zeg wordt ik afgesnauwd dus dat onderwerp wordt al snel aan de kant gegooid!

De rode rotsen genaamd “Los Mallos de Riglos” zijn al van verre te zien en bieden een spectaculair, haast buitenaards, landschap. De weg er naar toe is goed en leeg. Ik heb het al meerdere keren geschreven maar ik blijf me verbazen hoe leeg de wegen in Spanje  zijn. Komt het door het winterseizoen of zijn de wegen hier in de buurt altijd zo leeg?
Op de grote lege parkeerplaats voor touringcars parkeer ik de camper terwijl een politieauto, met groetende agenten daar in, passeert. Dat zit wel goed dus! Eerst een kop warme thee en dan een korte wandeling. Bergen zien er nu eenmaal het beste uit vanaf een afstandje dus ver wandelen hoeft echt niet.
Terug in de camper neem ik nu wel even de tijd om rustig in het boekje te lezen en op de kaart te kijken. Èn wat blijkt? We hebben een van de grootste bezienswaardigheden van de omgeving overgeslagen. Ik lees het verhaaltje nog een keer en besluit zonder Lyka te raadplegen weer terug te rijden.
Terug in Ayerbe zie ik haar verbaasd kijken. Ze realiseert zich dat we hier al zijn geweest en wanneer we enkele minuten later ook de camping van afgelopen nacht passeren weet ze dat we zijn omgedraaid en terug gereden.

Het “Castillo de Loarre” is een enorme kasteel uit de 11e eeuw. Vanaf ver in de omgeving kan je ontzagwekkende bouwwerk al zien liggen op de top van een heuvel. De weg er naar toe is goed en erg breed, dat verraad dat het hier in het hoogseizoen wel heel druk zal zijn. De weg wordt steiler naarmate we dichterbij het kasteel komen. Aan het einde van de weg zijn ze druk bezig om de parkeerplaats uit te breiden. Voor ons maakt dat weinig uit want er is ruimte genoeg voor een kleine camper.
Gelukkig liggen de entree gelden niet zo hoog in Spanje en voor de eerste keer in twee weken trek ik in het bezoekerscentrum de portemonnee om voor ‘dos personas’ de kaartjes te kopen. Negen euro dus, met als extraatje dat je de kerk in het beneden gelegen dorp ook gratis mag bezoeken

Het kasteel is vanaf het terras van het bezoekerscentrum niet zichtbaar. Ik vindt dat erg vreemd want nagenieten op het terras met een cappuccino met uitzicht op het kasteel zou een geldmachine zijn! Met een bocht loop je om een bos heen en dan sta je oog in oog met dit machtige bouwwerk. Het roept nu nog meer respect en onderdanigheid in je op! Dan kun je je voorstellen hoe een persoon zich negenhonderd jaar geleden zich voelde wanneer hij hier stond en naar het kasteel keek.

Het wordt alleen nog maar groter! Eenmaal binnen de muren aanschouw je pas de enorme afmetingen.

Binnen is het nog allemaal groter! Een kapel met de afmetingen van een kathedraal, gangen en trappen die overal en nergens naartoe leiden. We zijn erg blij dat we de moeite hebben genomen om terug te rijden.

Na het kasteel neemt de natuur het weer over. Toch heeft er nog een probleem de kop op gestoken. Het Orange internet pakket blijkt niet meer te werken en dat verlaagd Lyka’s humeur tot onder het vriespunt. Daar moeten we later zeker wel naar kijken!
Het is tijd voor de lunch en in alle concentratie tijdens het zoeken naar een leuk plaatsje zie ik een verkeersdrempel over het hoofd. Tot nu toe hebben verkeersdrempels zich vertoont in allerlei vormen en afmetingen soms aangegeven door een verkeersbord maar meestal niet. Van drie centimeter diep tot wel twintig centimeter hoog.
Deze was er dus een in de “hors categorie”! Op het moment dat de voorkant van de camper plots de hoogte in gaat weet je eigenlijk al dat het goed fout zit. De reflex om zachtjes en gecontroleerd te remmen, een noodstop geeft nog meer rotzooi, komt te laat en in een fractie van een seconde zorgt het hefboomeffect ervoor dat de lange overhangende achterzijde van de camper als een middeleeuwse katapult alles in de kastjes en laden lanceert met een oorverdovend gerammel als gevolg.
Het kwaad is geschied en we kijken elkaar schaapachtig aan. Dat wordt straks eerst opruimen. Nadat we een redelijk plekje hebben gevonden staan we schouder aan schouder wanneer de deur naar het woongedeelte van de camper opengaat. De schade is beperkt maar het half dozijn eieren dat tijdens het passeren van de verkeersdrempel is gelanceerd heeft op de vloer voor het aanrecht een slachtveld aangericht.
Na twintig minuten soppen en dweilen kunnen we eindelijk aan de lunch die we in stilte gebruiken.

We volgen een kolkende stroom wildwater naar een stuwmeer en komen in een gebied met vreemde geologische formaties. De bergen zijn grijs als cement en lijken zacht als een cake. Het boekje heeft het over mergel in het Duits. Vreemd maar mooi! Ondertussen passeren we ook de camping die we gisteren op het oog hadden en die blijkt gesloten te zijn.

Zo rijden we maar door over een stille, slechte, smalle weg door de bergen. Het verkeer is nu ècht minimaal! We zien slechts een andere auto in zestig minuten! Volgens het boekje is er een grote beschutte parkeerplaats midden in het bos naast een kabbelend beekje. Die parkeerplaats is het dus ook geworden!

De internet verbinding via de mobiele telefoon is hier minimaal dus daar zijn we zo klaar mee! Radio werkt ook niet dus we hebben alleen de stilte van de bergen en het bos en wat later de volmaakte duisternis. De laatste Paella uit de diepvries, die overigens ook niet meer op het menu komt, is bevorderd tot het avondeten en voor ons zit de avond er haast op.
De Koreaanse film “A Werewolf Boy” uit 2012 is de hoofdfilm. Een leuke kinder/tiener film met wat actie en romantiek. Lyka geniet er in ieder geval erg van.
Of de twee afleveringen van de X-Files hebben bijgedragen aan het ongemakkelijke gevoel in de wildernis weet ik niet maar met enkele wijntjes in mijn lichaam zoek ik mijn slaapplaats in de alkoof op.