Spanje: Rijp op het gras

Ayerbe (Camping La Banera)

Buiten is het slechts 1,5 graden Celsius wanneer ik op de thermometer kijk. Binnen is het 21 graden en dat is een groot verschil. Het was dan ook een maan verlichtte nacht met de grootste maan tot 2034 aan de nachtelijke hemel. Het maanlicht wierp schaduwen en het zonnepaneel gaf zelfs een spanning van 0,2 volt. Het was dus een koude heldere nacht met een schitterende volle maan.
Ook op deze ochtend hebben we nog geen internet! Het bericht dat mijn You L bundel automatisch is verlengd zit netjes in mijn berichten box maar het internet werkt nog steeds niet. Erg slordig van Vodafone en ik zal zeker proberen er wat extra Mb’s uit te slepen.
Vanuit het zijraam kijk ik naar de oude Romeinse brug en de streep zonlicht boven de bergkammen die een nieuwe dag aankondigt. Het wordt vandaag weer een schitterende zonnige dag.

Zodra er voldoende zonlicht op de parkeerplaats schijnt ga ik naar buiten om een frisse neus te halen. Dat wordt wel een heel erg frisse neus! Op de bladeren van de heg en op het gras van het kleine picknickveld heeft zich een dun laagje witte rijp gevormd.
Dat is een vreemde gewaarwording kan ik u verzekeren! Na de rit in een meteorologische achtbaan van gisteren waarin we van regen via sneeuw naar haast korte broeken weer zijn gegaan sta ik nu te kijken naar de vorst aan de grond. Zodra de zon zich verheft boven de bergkam van de vallei voel ik haar warmte op mijn huid en de kleine ijskristallen veranderen in vloeibaar water.

Het is weer een schitterende dag die wat later begint dan normaal. De boterham met ham en gebakken ei wordt pas om half tien geserveerd. We gaan verder met route 1 uit het WOMO boekje van Noord-Spanje en een eerste blik verteld me dat we niet veel bijzonders voor de boeg hebben. Het is hoofdzakelijk natuurschoon en daar is het nu eenmaal moeilijk om een verhaal over te schrijven.
Het starten van de camper gaat ook op deze zeer koude dag zonder problemen. Ik heb nu alle vertrouwen in de camper dat we geen problemen zullen krijgen met het starten. Alles en iedereen aan boord? Alles staat vast en/of is opgeborgen? Daar gaan we voor weer een mooie dag in de voetheuvels van de Pyreneeën.

We slingeren over verlaten wegen tussen rode heuvels. Wijngaarden en olijfgaarden wisselen elkaar af en we doorkruisen een verlaten slaperig bergdorpje. Op een parkeerplaats in het midden van niets drinken we thee. Hier staat in het midden van niets gewoon kunst. De paarden gemaakt van onbehandelde staalplaten zijn mooi en passen in de omgeving. Nu moet je bij kunst nooit vragen naar de functionaliteit of het beoogde doel. Kunst is kunst en met uitzondering van religieuze kunst is het zelden functioneel. Dat Spanje een kunstzinnig land is wist ik al. Maar dat het overal in het land beelden, monumenten en kunstwerken heeft staan is een aangename verrassing.
Na de lunch missen we het bezoek aan een dam met een door mensenhanden gemaakte waterval. Lyka kan hem in het voorbijrijden nog wel zien maar voor mij is de weg belangrijker. Ik moet ook wat vaker in het boekje kijken! Helaas is dat voor Lyka te moeilijk omdat het routeboekje in de Duitse taal is. Omdraaien en opnieuw bekijken is volgens Lyka niet de moeite waard dus rijden we maar door naar een uitzichtpunt bij een van de honderden stuwdammen die dit gebied heeft. Sommige voor irrigatie en anderen voor het kleinschalig opwekken van elektriciteit.

De weg er naar toe geeft al fantastische uitzichten. Totdat we op het punt komen dat de twijfel toeslaat. De weg wordt smaller en steiler en ik vraag me af of deze weg wel voor een camper is ontworpen. Gelukkig hebben we geen tegenliggers en komt de parkeerplaats bovenaan de weg steeds dichterbij. Omkeren is onmogelijk en passeren op de steile weg een puzzel waar je grijze haren van krijgt.
De beloning van het uitzicht is groot. Het is inderdaad schitterend! We drinken thee uit de thermoskan en zitten voor enkele ogenblikken in de verwarmende zon te genieten van het uitzicht. Ik heb geen idee hoe hoog we zitten maar dat we een respectabele hoogte zijn is wel duidelijk.
Een laat vertrek gecombineerd met een rustige rit maakt dat we wel een beetje achter op het schema liggen. Hoewel we op reis zijn moeten we toch proberen een schema aan te houden. We moeten ook nog een simkaart voor internet te pakken zien te krijgen en het is vandaag ook campingdag!
In Huesca koop ik nog wat voedsel in bij de Lidl en we gaan verder op zoek naar een simkaart! Een kleine stad op een dinsdagmiddag in het hart van Spanje is net zo verlaten als Zaltbommel op een zondagochtend om zeven uur. Links en rechts van de camper speuren onze ogen de gevels af naar een boodschap, reclame of uithangbord dat ook maar enige aanwijzing heeft over de verkoop van simkaarten. Tevergeefs!
Na een tiental minuten zitten we op een brede asfaltweg die ons de stad uitleid naar onze volgende bestemming. De tijd dringt en dwingt dat we enkele bezienswaardigheden voorbij moeten rijden. Dat is op zich jammer maar we willen nu eenmaal naar een camping.
Aan de rand van de stad is er een enorme “Eroski supermarkt” met daarin ook een klein winkelcentrum. De camper valt op op de enorme lege parkeerplaats. Het is hier nog steeds crisis met een economische malaise en dat is goed te zien en te merken. Zou het hier wel veilig zijn op de parkeerplaats? Ik ben nog steeds bang voor een inbraak. Daar hoef ik me achteraf geen zorgen over te maken omdat Lyka in de camper blijft.
Binnen heb ik de keuze voor een simkaart tussen Movistar en Orange en ik kies voor de laatste omdat we die nu eenmaal de eerste dagen veel als aanbieder van het netwerk op onze iPhones hebben gezien. 20 euro voor 4 Gb geldig tot en met 31 januari 2017. Dat klinkt me als muziek in de oren en volgens de dames kunnen we de simkaart zo in de telefoon stoppen en dan moet het allemaal gewoon werken.
Het is nog wel een hele administratie om de kaart op je naam geregistreerd te krijgen. Na twintig minuten stap ik weer de camper binnen waar Lyka met een zuur gezicht op me zit te wachten. De verpakking met de simkaart er in werkt als honing op haar zure gezicht en tovert een brede glimlach.

Even over dat Vodafone! We hebben beiden een You L bundel die in Nederland en 43 andere landen probleemloos zou moeten werken. Nu werkte die bundel prima in België en Frankrijk maar om de een of andere mysterieuze reden is de bundel gestopt toen we Spanje binnen reden. We zitten al sinds zondagmiddag zonder internet van Vodafone. Gelukkig heb ik een simkaart van de KPN als backup. 30 dagen onbeperkt internet, 128 Kb/s, in heel Europa voor slechts € 7,50.
Gisteren heb ik dus een uur zitten chatten met de helpdesk zonder enig resultaat. Of ze weten het niet, of ze kunnen het niet, of ze mogen het niet. Òf een mix van die drie maar het resultaat is wel teleurstellend dat we zonder internet zitten, honderden Mb’s zijn kwijtgeraakt nu de bundel is verlopen en eigenlijk weinig uitzicht hebben op een verbetering. Dus de enige optie is een Spaanse simkaart die per Gb ook nog eens maar de helft lijkt te kosten dan die van Vodafone.

Het is laat en de beoogde camping, waarvan we ook niet eens weten of die wel geopend is, ligt nog een kleine tachtig kilometer verderop. Dat is ruim anderhalf uur rijden in ons tempo! Maar beloofd is beloofd dus we ondernemen een poging. De klok tikt en des te langer we rijden des meegevende Lyka wordt. Uiteindelijk wordt het niet noodzakelijk om de nacht op een camping door te brengen.

In het dorpje Ayerbe zien we een verwijzing naar “Camping La Banera”. We kijken elkaar aan en zonder een woord te spreken besluiten we om deze camping maar eens te proberen. Gelukkig is de camping open, ik maak me nog steeds zorgen over de vraag hoeveel campings er buiten het seizoen open zullen zijn, en voor de prijs hoeven we het ook niet te laten. We hebben de hele camping voor onszelf en met mijn kolen Spaans weet ik haar te overtuigen dat ze maar één sanitaire groep voor ons twee hoeft te openen en te verwarmen. Dat wordt dus de dames toiletten en douches.
Voor € 17,50 hebben we echt niet te klagen over deze staanplaats voor de nacht omdat we ook nog eens een gratis, en goede, internet verbinding krijgen. Na de internetloze dag hebben we allebei voldoende te doen om het een en ander bij te werken. Dat uur chatten met Vodafone heeft me gisteren een achterstand opgeleverd in het publiceren van onze avonturen en ik weet uit ervaring hoe moeilijk dat is om weer in te lopen. Kort geheugen en lang geheugen moeten precies op het juiste moment worden aangesproken om relevante details in mijn verhalen te kunnen opnemen.
Terwijl Lyka al onder de douche staat neem ik nog maar eens contact op met de helpdesk van Vodafone. Na een tiental minuten werkt het internet op mijn iPhone weer! Dat is in ieder geval gelukt en heb ik weer toegang tot voor mij belangrijke informatie. Als bonus krijg ik ook de hele bundel van vorige maand vergoed. Dat is nog eens service en daar maakt Vodafone vrienden mee.

De varkenskarbonade met verse snijbonen en frietjes smaakt uitstekend! De sfeer in de camper is ook weer verbeterd nu we internet hebben en zijn gedoucht. Na het eten kruipt toch ook de vermoeidheid bij me naar binnen. Ik kan aan alles merken dat we na twee weken aan een rustdag toe zijn die we zeker zullen nemen zodra we daarvoor een mooi plekje hebben gevonden.
Drie afleveringen van de X-Files, Lyka ligt al op een oor, met een rood wijntje erbij en ook deze dag is weer tot een goed einde gekomen.

Spanje: ¡Buenos días España!

Capella (bij de Romeinse brug)

Buiten is het slechts 4 graden en het regent zachtjes, binnen is het binnen nog redelijk aangenaam met 16 graden. De kachel gaat hoger en de koffie gaat op het gas. Ik weet nog steeds niet waar we zijn! Na een kort onderzoek van het GPS spoor van gisteren blijken we voor de tunnel in Vielha E Mijaran te zijn gestrand. Het blijkt ook niet zo’n beste plaats want we slapen bijna naast de doorgaande weg met nummer N-230. Het vrachtverkeer kwam al vroeg op gang en dat was best rumoerig.
Al ver voor het vertrek wil ik de motor laten starten. Een startprobleem dat we vroeger hadden met koud weer speelt in mijn buik terwijl ik koffie drink en verhalen schrijf. De versnellingsbak ik zijn vrij, de massasleutel om en enkele rode lampjes op het dashboard komen to leven, de contactsleutel in het slot, een kort schietgebedje. De sleutel wordt omgedraaid en binnen enkele seconden komt de dieselmotor tot leven. Ik wordt overstroomd met een gevoel van blijdschap. Dat probleem heb ik dus tijdens de laatste werkzaamheden aan de camper ook opgelost.

Het ontbijt is typisch Frans vandaag terwijl we de eerste koude ochtend in Spanje beleven. “Pain au Chocolat" en een croissant met oud Amsterdam voor beiden. Een beetje lichter dan we gewend zijn maar we willen ook wat overgewicht verliezen.
Na het ontbijt zorgen we dat alles vast staat of is opgeborgen zodat er onder het rijden niets door het woongedeelte van de camper kan vliegen. Vooral in scherpe haarspeldbochten willen de onverwachte G-krachten nog wel eens toeslaan.

Vanachter het stuur leun ik iets naar voren om onder de alkoof door naar boven te kijken. Daar klimt de weg sterk omhoog naar de tunnel die ons naar de zonnige zijde van de Pyreneeën moet brengen en ligt de sneeuw. In de tweede versnelling rijden we in een slakkengang omhoog en we verbazen ons over het weinige verkeer om ons heen. Een verdwaalde vrachtwagen haalt ons in en bij de eerste de beste parkeerplaats stop ik om het slechte weer op de foto vast te leggen.

Dan snel weer verder, naar de tunnelingang. Ik weet van mijn motorreizen naar het zuiden van Europa, al weer bijna veertig jaar geleden, dat het weer erg kan verschillen aan beide zijden van de tunnel. Daar hopen we hier dan ook maar op want we hebben wel wat zon verdient na al die koude dagen. Spaanse zon welteverstaan!
Aan de andere kant van de tunnel sneeuwt het! Het weer is dus niet veel beter aan deze kant maar we zien wel onder de witte wolken gevuld met sneeuw een stralend blauwe lucht in de verte van de vallei. Natuurlijk willen een foto van de Lyka in de sneeuw maken. Een fenomeen van het weer dat haast alle vriendinnen, vrienden en mensen uit haar dorp alleen maar van de TV kennen.

Aan het einde van de vallei schijnt de zon al er vrolijk op los. Het is zelfs warm achter de voorruit. Maar bij de eerste thee pauze worden we ook onaangenaam verrast door de ijzige snijdende harde wind die van de bergen door de vallei naar beneden komt.
Onze reis over het Iberische schiereiland is nu ècht begonnen. Het eerste WOMO boekje “Noord-Spanje” ligt naast me op de voorbank en route 01 zit in de GPS geprogrammeerd.

Zo rijden we rustig, we komen zelden boven de 80 Km/u, richting de Boi Vallei waar we mooie vergezichten op de met sneeuw bedekte pieken van de Pyreneeën krijgen. Ook hier staat die ijzige snijdende harde wind maar er zit slechts enkele seconden tussen uitstappen uit de cabine en instappen in het woongedeelte. De hete thee verwarmd ons voor zover we nog niet zijn opgewarmd door de schoonheid van de natuur. Naast de camper grazen paarden alsof het een mooie herfstdag is.

Spanje ligt nu aan onze voeten en de eerste halte is “Roda de Isábena”. Een bergdorpje in Aragón waar zich de kleinste kathedraal van Spanje bevindt. We willen na al dat rijden de benen strekken dus beklimmen we samen de steile smalle straatjes van het dorp op weg naar het kerkplein.
Hier zijn de auto’s slechts minimaal doorgedrongen tot het dagelijks leven. Ik probeer me steeds vaker een beeld te scheppen van de omgeving zonder auto’s. Wat zijn de oude binnensteden dan toch mooi en rustig! Een oude ansichtkaart van de Gasthuisstraat in Zaltbommel met slechts één geparkeerde zwarte auto verschijnt in mijn gedachten. Ik kan een glimlach niet onderdrukken terwijl de door de smalle straatjes omhoog lopen.

De "Catedral de San Vicente y San Valero” zoals het gebouw officieel heet is klein maar fijn. Ik zal proberen om me niet meer uitlaten over de tegenstelling van de armoede van de mensen en de rijkdom van de kerk. Ik ben tenslotte niet voor niets protestant gedoopt!

We schuifelen rond het oude zandstenen gebouw omdat het is gesloten en er ook geen duidelijke aanwijzingen zijn wanneer het wel open is om te bezichtigen.

De oude gemeenschappelijke olijvenpers achter de kathedraal vindt ik persoonlijk mooi om te zien.

Na deze redelijk lange stop komen we weer langzaam op gang en vervolgen onze tour over smalle verkeersvrije bergwegen. Ik weet niet of het toeval is of dat we dit de hele reis mogen verwachtten. In dat laatste geval zal het ontbreken van veel verkeer onze lange reis alleen maar mooier maken!

De klok loopt al tegen half vier wanneer we weer een waypoint uit het boekje passeren. Een parkeerplaats naast een Romeinse brug uit 290 A.D. De korte wandeling door de warme namiddagzon en de rustige parkeerplaats doen ons besluiten om hier vannacht maar te blijven.

Onder een stralend blauwe hemel in de warme zon doe ik wat kleine klusjes aan de oude dame. We hebben een kleine 2000 kilometer gereden en we hebben nog geen druppel olie verbruikt! Dat is een goed punt! Ook hangt de buiten voeler van de thermometer weer op de goede plek en binnen heb ik het een en ander opgeruimd en schoongemaakt.
Tijdens een tweede rondwandeling ontdek ik ook nog een toilet naast de picknickplaats die ook nog eens redelijk schoon blijkt te zijn. We maken daar meermaals met vreugde gebruik van.

Het is weer tijd voor een koud biertje en met het WOMO boekje in de hand neem ik plaats op het muurtje naast de camper. Een beetje ontspannen en lezen wat ons morgen te wachten staat.

Varkensvlees in zwarte pepersaus met rijst! Onder het eten raken we niet uitgepraat over het enorme verschil van het weer tussen ons vertrek en onze halte op de plaats voor de nacht. De zon verdwijnt langzaam achter de horizon en wij wachten op het verschijnen van de maan. De grote volle maan staat vanavond zeer dicht bij de aarde, de volgende keer zal pas in 2034 zijn. Ik zeg een schietgebed en vraag aan Boeddha of ik daar ook in 2034 ooggetuige van mag zijn.
De laatste keer dat ik naar het toilet ga voel ik de kou door mijn fleece trui heen bijten. Warme dagen en koude nachten? Het zou me niets verbazen!
Een paar rode wijntjes en enkele afleveringen van de X-files uit seizoen 7. Wat kan een eenvoudig leven in een zes en twintig jaar oude camper dan toch mooi zijn.

Spanje: Met de oude dame over de Pyreneeën

Vielha E Mijaran (aan de rivier)

De hele nacht heeft de regen op het dak getikt. De grotere druppels die zich losmaakten van het bladerdak boven de camper klonken nog luider! Om iets over zeven ga ik weer aan de slag. De wifi op de camping is zo verschrikkelijk slecht dat ze het wel gratis moeten geven, ik kan me ook niet voorstellen dat er mensen zijn die hiervoor zouden betalen.

Buiten is het nog donker en een verdwaalde automobilist verplaatst zijn voertuig naar een belangrijkere plaats op deze donkere zondagochtend. Ik ben blij dat we gisteren tijdens ons bezoek aan Lourdes zulk mooi weer hebben gehad. Zou het de hand van god zijn geweest? Ik weet het niet maar de gedachte stelt me gerust met de plannen die we hebben om veel kerken en kloosters in Spanje te bezoeken.

Voor het vertrek nemen we voor de eerste keer water in. Geen drinkwater maar water om te koken en af te wassen. Ik mag de tuinslang lenen van een Franse medecamperaar die goed Duits spreekt en na twee minuten en dertig seconden hou ik het voor gezien. Ik kan niet kijken hoeveel water we in de tank hebben dus dat moeten we ondervinden!

We kunnen niet vertrekken zonder afscheid te hebben genomen en een foto van ons samen is gemaakt. De eerste nieuwe vrienden van deze reis zijn een feit. We hopen elkaar misschien later nog in Spanje te ontmoeten wanneer we niet te ver van elkaar verwijderd zijn.

Het is vandaag donker weer, niet koud, maar wel donker. Motregen, regen en een verdwaalde zonnestraal wisselen elkaar in een hoog tempo af terwijl wij richting de bergpas, de “Col du Portillon", rijden die ons over de Pyreneeën moet brengen.

Er is weinig tot geen verkeer op de weg en zo wil ik het ook graag nog een keer benadrukken dat reizen buiten het hoogseizoen mijn ding is. Ik heb geen hekel aan andere mensen alleen aan de enorme drukte bij wereldberoemde bezienswaardigheden. Het ontbreken van omringend verkeer maakt het rijden in een vreemde omgeving een stuk aangenamer en ontspannender. Een korte stop bij een klooster in deze verlaten hoek van de Zuid-Frankrijk en weer verder tot de eerste thee pauze. Ik heb de koffie namelijk voor een paar dagen afgezworen.

Een burcht op een top van een berg die we al van verre kunnen zien wordt al snel ons doel om op de parkeerplaats thee te drinken. De eerste serieuze heuvel is een feit en het wordt druk in de versnellingsbak van de Oude Dame. 3e versnelling met 50 Km/u wordt al snel de 2e versnelling met 30 Km/u. Met deze snelheid en dit aangename toerental, eigenlijk gaat het om het koppel, kruipt de Oude Dame met gemak de heuvel op.

Of de bestuurders van de personenauto’s achter ons ook zo blij zijn met de langzame klim van de Oude Dame betwijfel ik. In een wel heel scherpe haarspeldbocht moet ik aan de binnenkant van de bocht de snelheid wegens een tegenligger laten terugvallen en het kwaad is geschied! De toeren en snelheid vallen terug en de 1e versnelling is een feit. Met 18 Km/u kruipen we met nog meer gemak de heuvel op. De auto’s achter ons halen ons een voor een in op de rechte stukken en gelukkig zien we geen opgestoken middelvingers.

 

Het “Château de Mauvezin” is een schitterende burcht met een lege parkeerplaats aan haar voeten. Terwijl de thee afkoelt lopen wij het laatste stuk de heuvel op om de burcht van dichterbij te bekijken en wellicht te bezoeken.

De burcht is het gehele jaar geopend alleen is er vandaag niemand. Het is best jammer want voor een redelijk bedrag hadden we deze burcht uit de 14e eeuw best van binnen willen bekijken.

De sneeuw op de bergen kondigen aan dat we steeds hoger in de Pyreneeën klimmen. De “Col du Portillon” begint en we worden verrast met de verwijzingen naar wielrenners. Deze “Col du Portillon” zal best regelmatig in de “Tour de France” en/of “De Vuelta” beklommen worden maar ze klinkt mij niet bekend in de oren.

De Oude Dame houdt zich goed en met hetzelfde recept als enkele uren geleden komen we boven èn gaan weer naar beneden. Ik voel me een stuk zelfverzekerder nu de Oude Dame zich bij deze eerste zware test zo goed heeft gehouden.

We hebben eigenlijk nog een klein stukje te gaan en de tunnel hebben we ook nog niet gezien maar een parkeerplaats langs een snelstromende rivier in Vielha E Mijaran wordt op Lyka’s verzoek gepromoveerd tot onze standplaats voor de nacht. Het is nog geen drie uur in de middag maar de reisdag zit er voor ons al op.

Ik heb het gisteren nog even nagekeken. In Spanje mag je, volgens mijn bronnen, gewoon overnachten in je camper op parkeerplaatsen en langs de weg zolang je maar geen gevaar of overlast oplevert voor het overige verkeer en de omwonenden. Dat doen we dus zeker niet! Met het oog op het feit dat we buiten het toeristenseizoen reizen zal het haast zèker geen problemen opleveren.

Op speciaal verzoek laat ik even de pan zien waarin ik de ovenfriet in de camper kan bereiden. Het is weer een eenvoudige maar voedzame en smakelijke maaltijd van chipolata’s met groente en ovenfriet. Wij zijn èrg tevreden met het resultaat wanneer je bedenkt dat het bereid is op twee kleine propaan gasbranders!