Frankrijk: Richting de sneeuwbekapte Pyreneeën

Gerde (Camping de l'Adour)

De zon schijnt ons sinds enkele dagen weer eens tegemoet. En dat stemt me ook meteen vrolijker dan de afgelopen dagen, de kou kan me niets schelen maar ik heb een hekel aan de regen. Vanzelfsprekend eerst een bakkie koffie en de radio aan. Op deze staanplaats in de Haute-Pyrenees heb ik zelfs twee franse zenders die redelijk veel engelstalige muziek draaien. Over het algemeen is de radio ontvangst van de FM zenders zeer plaatselijk. Tientallen keren per dag speuren we de bandbreedte af voor voor ons persoonlijk beluisterbare zenders. Vaak zonder succes waardoor de radio dan maar weer uitgaat en we genieten van de stilte en het ronken van de oude dieselmotor.
Om tien seconden over acht loop ik opgewekt richting de Carrefour voor verse croissants. Lang houdt de opgewektheid niet aan want de supermarkt is op dit, in Nederland toch heel gewone tijdstip, nog gesloten en van een afstandje kan ik op de grote glazen deuren lezen dat de supermarkt om negen uur opent.
Om tien seconden over negen loop ik opgewekt richting de Carrefour voor verse croissants. Lyka is al toilet aan het maken. Het is onvoorstelbaar dat er in zo’n enorm grote winkel zo weinig keuze is in het brood. Zelfs in de croissants zijn er maar twee variëteiten. De margarine croissants zien er niet uit dus ga ik voor de roomboter versie en pak onderweg naar de kassa ook nog een doosje rode wijn van drie liter op. € 8,17 voor drie liter wijn is een koopje! Ik heb nog wel wat speciaal bieren aan boord van de camper maar met het frisse weer op de avond is een rood wijntje ook niet te versmaden.
De croissants sluiten goed aan bij het ontbijt van roerei met gerookte zalm. Een fantastisch ontbijt dat we straks misschien niet meer kunnen eten. Zouden ze gerookte zalm hebben in Spanje? We hebben geen haast op deze mooie ochtend. Er staan slechts een kleine zeventig kilometer op de planning en een bezoek aan een van de bekendste religieuze plaatsen van de katholieke kerk in de wereld. Lourdes! Ja, Lourdes!
Als kind gingen er wel eens katholieke vriendjes of vriendinnetjes met hun ouders of ooms en tantes naar dit katholieke sprookjesland. Ik moest altijd denken aan soort “Efteling voor de anders gelovigen”, wij waren namelijk Protestant thuis. De nieuwsgierigheid smeult nog steeds in me en met een katholieke vrouw heb ik ook een goede reden om niet aan deze plaats voorbij te gaan.

Terwijl we Vic-En-Bigorre verlaten doemen voor ons de met sneeuwbekapte Pyreneeën op. Een machtig vergezicht dat nog wordt versterkt door enkele mannen, en twee vrouwen, die op zaterdagochtend er met de wielrenfiets er op uit trekken om die heuvels te bedwingen.
Wij houden onze ogen, en ik ook op de weg, op deze bergen gericht totdat we in Lourdes arriveren waar we eerst nog even de plaatselijke Lidl een bezoek brengen. Het is vandaag zaterdag en dat betekend dat ik zeker voor twee dagen moet inkopen.
De eerste route in Spanje gaat ook nog eens door een redelijk onbevolkt gebied dus heb ik geen kennis òf zekerheid of we maandag wel eten kunnen inkopen. Met een lijstje in mijn hand ga ik voor de laatste keer dit jaar een Lidl in Frankrijk binnen om boodschappen te doen. Helaas hebben ze niet alles wat er op mijn lijst staat, er zijn opvallend veel lege plaatsen in de diepvriezers! Dan gaan we later maar op zoek naar een alternatief voor de overheerlijke potato wedges.

Lourdes is een magistrale symfonie van het katholieke geloof. Een eenvoudig plattelandsmeisje krijgt een verschijning van de maagd Maria in een grot net buiten het dorp en daarmee is een bedevaartsoord geboren. Het meisje wordt in 1933 heilig verklaard en boven op de berg van de grot wordt er de enorme granieten “Basiliek van de Onbevlekte Ontvangenis” gebouwd. En zie, een goed geoliede geldmachine voor de grote baas, met zijn trawanten, in Rome is een feit.

Maar het is en blijft religie dus daar moet je als reiziger respect voor kunnen opbrengen. Over het algemeen zijn religieuze gebouwen een verheerlijking van het geloof met mooie architectuur met veel kunst en goud. Zo ook deze. Mijn kleine Lyka is er stil van. Ze is van huis uit katholiek en de katholieke kerk heeft nog steeds zeer veel invloed in de Filippijnen. Ik moet tientallen foto’s van haar maken met beelden, mozaïeken en bouwwerken op de achtergrond. Ik doe het met veel plezier, het doet me goed om haar gelukkig te zien.

De “Basiliek van de Onbevlekte Ontvangenis” is een mooi staaltje van kerkbouw. Ik kan hier ook echt van genieten en mijn camera klikt er op los. Ik verbaas me erover hoe rustig het hier in Lourdes is op deze zonnige ochtend in november. In de stad hebben we al opgemerkt dat er zeer veel hotels, winkels en restaurants zijn gesloten in afwachting van het seizoen 2017 dat begin maart weer losbarst. In juni en juli kan je hier over de koppen van de bezoekers lopen.

En daar is het heilige geneeskrachtige water van Lourdes! In de stad wordt het in plastic flessen in de vorm van de maagd Maria verkocht. Mijn excuses aan de gelovigen onder u maar dit vindt ik persoonlijk te ver gaan en een ontoelaatbare vorm van geldklopperij!

Ontelbaren hebben in de afgelopen honderd jaar hier hun flesjes, variërend van een halve liter tot enorme dertig liter jerrycans, gevuld met het gratis gewijde heilige geneeskrachtige water. Ik vindt het intrigerend hoe een onbelangrijk meisje, een grot en een verschijning kunnen uitkomen op geneeskrachtig water dat zieken en gebrekkigen vanuit heel de wereld aantrekt. Maar wie ben ik? Op de terugweg naar de camper kopen we nog wat souvenirs voor het thuisfront in de Filippijnen. Wat zullen ze blij zijn met de rozenkransen uit Lourdes!

Onze slaapplaats voor vandaag is Camping de l'Adour in Gerde. Een dorpje met een mooie camping aan de voetheuvels van de Pyreneeën. De rit naar de camping toe geeft ons een laatste blik op de besneeuwde bergtoppen. De lucht trekt dicht en misschien is er slecht weer op komst.
Camping de l'Adour is een camping met een warme douche, een gelegenheid om de was van elf dagen te doen en het gevoel van veiligheid. Ik moet eerlijk zijn maar op een camping slaap ik toch wat rustiger dan gewoon langs de weg. Ik weet dat de statestieken in ons voordeel werken maar toch knaagt er iets in je onderbewustzijn wanneer je “vrij staat”.

Door alle klussen aan het einde van de dag heb ik niet veel tijd om te koken dus een gemakkelijke Paella met extra toevoegingen moet ons vullen. Hij is wat aan de zoute kant voor ons maar dat is begrijpelijk. Ik gebruik namelijk nooit extra zout in wat ik bereid. De enige uitzondering daarbij is natuurlijk patat friet, daar moet nu eenmaal zout, en een flinke klodder vette èchte mayonaise, op.
Het is nog niet echt laat maar we zijn vermoeid. De was ligt weer schoon op de plaats in de camper en wij zijn zelf ook weer okselfris. Een aflevering van Seizoen 6 van de X-Files met een bokbier binnen handbereik en de dag zit er voor mij weer op. Om half elf gaat het licht uit.

Frankrijk: De blauwe lucht tegemoet

Vic-En-Bigorre (Bar De L'échez)

Die wijntjes hebben vannacht hun werk wel gedaan! Terwijl Lyka klaagt over de regenbuien en het lawaai dat ze op het dak van de camper veroorzaakten kan ik alleen maar glimlachen over de goede nachtrust die ik heb gehad. Ik ben zelfs al voor zeven uur uit bed! terwijl ik aan mijn eerste kop koffie zit en het verhaal van gisteren schrijf gaat de iPhone om zeven uur precies af.

Ik ga rustig verder met schrijven totdat Lyka zich bij me voegt en ik aan het ontbijt kan beginnen. Er zijn nog wat restjes in de koelkast dus maken we die eerst maar op. De worstjes smaken nog uitstekend en de witte bonen in tomatensaus van de Asda uit Schotland brengen een glimlach op onze gezichten.
We hebben helaas de eerste twee reizen met de oude camper veel pech gehad maar tot nu toe gaat het op deze reis allemaal goed. De koelkast geeft geen krimp en de accu kan het redelijk bijbenen. Redelijk zeg ik omdat ik hem wel om de drie dagen weer helemaal vol laad. Tenminste, wanneer we netstroom op de camping hebben. We zien ook weinig zon dus het paneel laadt ook niet echt bij. Het mannetje kijkt af en toe wel neutraal op de accu monitor maar de spanning komt nooit onder de 12 volt. Misschien slijt de accu wel snel omdat we net boven de 50% lading blijven hangen maar dat kan me op dit moment niet zoveel schelen.

Een blik op de kaart over de route die we tot nu toe hebben afgelegd. Kaarten zullen niet veel voorbij komen in mijn verhalen, net als coördinaten waar we hebben geslapen en afgelegde afstanden, dat is onzinnige informatie waar niemand iets mee kan. Persoonlijk vindt ik het ook iets van een wedstrijd hebben! Zoals we kunnen zien zijn we al bijna in Spanje.
Morgen heb ik voor Lyka een verrassing en daarom zijn we een kleine kilometer of veertig voor ons doel van morgen gestopt. Maar weer verder met vandaag. Tja, voor het eerst sinds enkele dagen zien we aan de zuidelijke horizon weer een streep blauwe lucht. Dat werkt wel motiverend om snel die kant op te gaan.
Tijdens een van de korte pauzes valt het ons meteen op dat de buitentemperatuur een stuk aangenamer is geworden. Mijn thermische t-shirt blijft al een dag in de kast liggen maar met deze temperaturen wordt de korte broek ook alweer aantrekkelijk.

Ook dit is weer zo’n dag met weinig hoogtepunten en weinig foto’s, een eindje rijden, een koffiepauze, wat kleine boodschappen doen, een lunch, een planning maken waar te stoppen en zo komen we aan in Vic-En-Bigorre waar we naast “Bar De L’échez" op een boomrijke parkeerplaats staan.
Vandaag was geen saaie dag! De omgeving en de vergezichten van Zuid-Frankrijk wisselden regelmatig, maar wel een dag die je snel zal vergeten. Het is vandaag 11 november en dat is in Frankrijk de nationale feestdag die de wapenstilstand en daarmee ook het einde van de 1e wereldoorlog herinnert.
Omdat ‘Les ‘Ollandèrs’ zo onwetend zijn over deze historisch periode en feiten duurt het even totdat het tot ons doordringt dat de supermarkten vanmiddag ook weer dicht zullen zijn. Met een direct gevolg dat ik nog even snel een baguette bij een kleine plaatselijke bakker langs de weg voor de lunch moet scoren!

Voor het avondeten van vandaag hoef ik niet zo diep te gaan. De kip en de patat gaan tegelijk in de oven. Een experiment dat uiteindelijk niet doorgaat! Ik heb de patat gisteren wel in mijn handen gehad maar weer in de vriezer terug gelegd met het idee dat ik vandaag patat zou kopen. Nee dus, helemaal vergeten en de winkels zijn dicht!
Tijd voor een noodoplossing? Een beetje van Maggi en een beetje van jezelf!
De aardappelpuree uit een zakje is niet eens zo slecht! Zeker wanneer je het kookvocht van de diepvries broccoli gebruikt om de puree aan te maken. Een stukje gebraden kipfilet erbij en de simpele maaltijd is compleet.
Ik weet niet waar het aan ligt maar ik ben weer helemaal kapot en ben duidelijk aan een rustdag toe! Weer geen film want ik kan mijn ogen niet meer open houden. We liggen weer voor tien uur te ronken en vannacht blijft de kachel weer uit! Buiten blaast de wind door het ritselende bladerdak. Af en toe valt er een blad omdat ook hier de herfst in aankomst is.

Frankrijk: Alweer ruim een week op pad

Blasimon (bij het park)

Op deze luie donderdagochtend realiseer ik me dat we alweer ruim een week onderweg zijn. Het reizen met de camper is net zo intens als het reizen met een rugzak. Ik heb het gevoel dat we al een maand onderweg zijn! Wat is het hier toch heerlijk rustig op deze camping op het Franse platteland! Wanneer we dichtbij de openbare weg slapen ga je toch met een ander gevoel in je achterhoofd naar bed. Je bent wat voorzichtiger wat gevoeliger voor vreemde geluiden. “Camping Le Moulin” in Chef-Boutonne is een heerlijk plaatsje, met in het winterseizoen slechts één fantastische douche en toilet voor enkele campers, en ik zal zeker proberen om hier op de terugweg ook te overnachten.
Het ontbijt schiet erbij in doordat we zo lui en laat zijn. Tegen de tijd dat we kunnen gaan eten besluiten we om maar te gaan rijden en onderweg een vers baguette te kopen. Waarom zijn die broodjes in Frankrijk toch zo lekker? Is het het vakantiegevoel dat ons voor de gek houdt? Nee dus, een kort visueel onderzoek van het brood brengt aan het licht dat het meel dat hier wordt gebruikt duidelijk anders is dan in Nederland. Het is geen witbrood! Het is een beetje grauwig dat duidt op een andere samenstelling van het meel. Carrefour zorgt voor de verse baguette en wij beleggen het ruim met kaas en honing. Koffie en thee maken het uitgestelde ontbijt compleet.

Bij het wegrijden van de camping heb ik 409 kilometer op de GPS staan als ons reisdoel. Dat gaan we zeker niet halen maar de paarse streep op het apparaat loopt haast recht naar beneden, naar het zuiden. Volgens deze planning zijn we op zaterdag of zondag in Spanje maar zelf hou ik het op maandag.
We bereiken de wijngebieden ten oosten van Bordeaux. De omgeving en de bebouwing verandert. De velden met wijnstokken worden talrijker en de grote wijnhuizen ook. Het is een schitterende omgeving.
Omdat we water moeten innemen, we doen het nu nog met de jerrycan, stop ik bij een kerkhof met veel bloemen en bloeiende planten. En, Bingo! Een kraan zonder slot met vers drinkwater. Op het kerkhof staan ook enkele familiegraven zo groot als kleine huisjes. Graven uit een ver verleden toen Frankrijk nog een rijke koloniale natie was en de elite tussen het volk op het platte land woonde. Heeft Frankrijk zich ten gronde gericht door immigranten uit de voormalige koloniën toe te laten? En deze immigranten, brandde er in hun hart niet de haat tegen de voormalige kolonisten? De tijd zal het leren maar hier in Frankrijk staat het er een stuk slechter voor dan in Nederland.
Vergeet ook niet dat Frankrijk vooral een agrarische natie is. Nog steeds exporteert het veel landbouwproducten, of daarvan afgeleide producten, naar elke uithoek van de wereld. Van de elitaire Champagne en Cognac tot de simpelste Brie!

Het valt ons op hoeveel mooie grote huizen er op het platte land leegstaan. Sommige goed onderhouden maar de meeste toch vervallen. Heeft dat te maken dat er op het platte land geen werk meer is? Is de plattelandseconomie dood? Dat moet haast wel. Een stukje verder rijden we door een hoofdstraat in een klein stadje waar alle winkels leeg staan. Te huur of te koop staat op de aanplakbiljetten in de etalages. Zelfs bij de kleine supermarkt aan het einde van het dorp staat er geen enkele auto op de parkeerplaats.
Wanneer ik de supermarkt betreed is er helemaal niemand te zien. Ik grijp een stokbrood en een zak gemengde sla die tegen de datum aan is. Een oudere korte dikke verwarde vrouw verschijnt uit een van de gangpaden en kijkt me verbaasd aan. Ik moet haar ook vreemd hebben aankijken want ze verontschuldigt zich. Twee euro en vijf en zestig cent omzet, hier werken ze ook nog met de echte eurocenten, ik betaal met de pinpas en besef tijdens het intikken van mijn PIN-code hoe droevig dit beeld is.
Vroeger had je in dit stadje de bakker en iemand in de winkel, de groenteboer en zijn dochter, de slager en zijn knecht, de kruidenier en zijn vrouw! Acht mensen hadden werk en hun leven enige inhoud. Nu is er een kleine moderne supermarkt aan de rand van de stad met één oudere vrouw, en zeven mensen vragen zich af wat ze vandaag moeten gaan doen en hoe ze brood op tafel moeten krijgen.

Na slechts een staanplaats voor de nacht te hebben geprobeerd, een andere camper gaf ons het advies om niet aan de rivier te gaan staan, komen we op een kleine parkeerplaats naast een park in Blasimon terecht. Een mooie schone rustige plaats met wat uitzicht op het groen. De gordijnen aan de straatkant gaan dicht en wij gaan een beetje ontspannen.

Het avondeten houden we sober omdat het een restje is van enkele dagen geleden. Gekrulde pasta met Bolognese saus en sla. Vooral de Parmezaanse kaas maakt de maaltijd af.
Als avondfilm hebben we “The Ones Below”, een Britse tv-film uit 2016 met een verrassend einde. Nog een rood wijntje, we zijn ten slotte in wijnland, en dan vermoeid naar bed. Morgen hebben we een ruim 220 kilometer voor de boeg om aan de grens met Spanje te komen. De bestemming is een verrassing voor Lyka maar ook een plaats die me altijd heeft gefascineerd en die ik zelf dus ook graag wil bezoeken.