België: Lekker hè, de herfst?

Roeselare (Bij Jess en Kris)

Met pijn ik mijn buik en vol met onzekerheden start ik op deze ochtend de camper. Achter me is onze kleine mobiele woning voor de komende tijd gepakt en ik kan alleen maar hopen dat we niets, of in ieder geval zeer weinig, vergeten zijn.

De eerste foto die ik op deze reis neem is een bekend plaatje en een van een afscheid van ons geliefde Zaltbommel. Wat zijn de oude verdedigingswerken met haar grachten en wallen toch mooi in de herfst. De eeuwenoude St Maartens toren toornt als een baken boven de in hun goudbruine herfsttooi gestoken kastanjebomen uit.
Onze eerste halte is niet al te ver van huis. Ik wil nog even bij de Jumbo in Gameren stoppen om enkele halve liter blikken Leffe Blond in te slaan. Er staan al voldoende blikken met een  alcohol houdende vloeistof onder de tafel maar wat extra blikken speciaal bier kunnen er nog wel bij! We gaan tenslotte richting de wijnlanden en laten de bierlanden met elke dag die verstrijkt verder achter ons.

Na de aankomst van de “Dreamchef Oven” uit Engeland heb ik meteen gedacht aan de aankoop van een pizzasteen. Een (diepvries) pizza vinden wij beiden een heerlijke lunch. En om eerlijk te zijn vindt ik het best een gemis om maanden zonder pizza te gaan. Een verse kopen bij een afhaalpunt is ook een optie maar die laatste in België was zo slecht dat we dat ten aller tijde willen vermijden. We rijden richting Kaatsheuvel waar ik even naar zo’n steen wil kijken.
Met mijn handen aan het stuur en de ogen strak op de weg loop ik in gedachten enkele lijstjes in mijn hoofd na. Niet dat het enig verschil zal maken want omkeren is nu geen optie meer. Ik denk zelf dat het de mens Jielus is. Die piekert nu eenmaal bij elk vertrek en vreest dat het mis zal gaan. Ik heb ook een beetje pijn in mijn buik en maak me zorgen dat we deze reis opnieuw zullen moeten afbreken wegens een of ander mechanische pech. Ondanks dat onze vaste garage het rollend en het motorisch gedeelte goed heeft bevonden kan het noodlot altijd toeslaan. Onze oude dame is tenslotte al zesentwintig jaar op de weg.

Zodra we de grens bij Baarle-Nassau hebben gepasseerd is het tijd voor een bakkie koffie. We zijn onderweg en al in het buitenland! Het voelt erg vreemd aan omdat de camper nog erg vol is met alles wat er nog in de koelkast en in de voorraadkast stond. Ze voelt ook zwaar aan. We zweven zonder al te veel bewegingen over het ongelijke beton van de Vlaamse binnenwegen. We hebben hier zelf voor gekozen omdat we zoveel mogelijk snelwegen, en tolwegen, willen mijden. De zon en de regen wisselen elkaar steeds af. Zwetend van de brandende herfstzon probeer ik de juiste temperatuur voor de cabine te regelen. En dat is moeilijker dan het lijkt. Het is een smalle lijn tussen te warm en te koud.

We onderbreken onze lange 279 kilometer lange rit voor een koffie en een toiletstop. Ik pis in een oude thermosfles die ik dan gelijk met een glad gestreken gezicht en met een brede glimlach in de dichtstbijzijnde straatkolk leeg. Slappe dampende thee is wat de passanten zien. Vooroordelen kunnen ook in je voordeel werken!

Naast een oude Vlaamse kerk eten we de lunch, een salade met noedels en garnalen, het wordt te koud voor deze gerechten, buiten regent het opnieuw. Het zal dan waarschijnlijk ook de laatste zijn en soep in veel verschillende smaken en vormen zal veelvuldig op het lunchmenu staan.
De regen en het late uur gooien de wandeling rond Westmalle letterlijk in het water. Het is al half twee in de middag en we moeten nog een kleine 180 kilometer rijden om op onze bestemming te komen. Dat zal nog een hele klus worden om dat in vier uur te doen!
We slingeren oven smalle binnenwegen en door kleine Vlaamse dorpen. De snelheden verwarring is hier nog groter dan in Nederland. Op stukken van minder dan een kilometer zie je de borden van maximaal 30, 50, 70 en 90 Km/u allemaal voorbij komen. Ik probeer me zo goed als mogelijk aan de snelheden te houden en dat is niet gemakkelijk. De tijd gaat sneller dan de camper rijdt en de duisternis komt snel dichterbij. Ik heb een hekel aan het rijden in het donker omdat ik last heb van nachtblindheid.
We moeten verder! We hebben geen keuze, alleen voor vandaag staat onze eindbestemming vast! Ruim een half uur later dan gepland staan we letterlijk bij Jess en Kris op de stoep. Het is alweer ruim twee jaar geleden dat we ze voor het laatst hebben gezien. Nu is onze hereniging eindelijk een feit!
Na vijf en een half uur onafgebroken heerlijk eten, Belgische bieren en het ophalen van oude herinneringen van onze reis in China zoek ik het alkoofbed in de koude camper op. Sneller als een haas klim ik de smalle trap op en kruip in het bed, onder het dikke frisse, dekbed dat Lyka al heeft opgewarmd. Het was heel bijzonder en heel leuk om onze oude vrienden weer terug te zien. Op de terugweg gaan we hier zeker weer langs!

Nederland: De grote renovatie

Zaltbommel

We moeten eerst nog heel wat testen want het einde van Picasa, de foto editor en opslag is jammer genoeg een feit! We zijn nu verplicht in op te gaan in Google Photos, of een andere hosting client, en de eerste testen zijn redelijk hoopgevend.

Nadat we ruim drie maanden geleden met een kapotte koelkast vanuit België zijn thuisgekomen zijn er knopen doorgehakt! De sproeier die ik op de terugweg bij “De Wit” in Schijndel heb opgehaald bracht ook geen verbetering dus moest ik ècht op zoek naar een definitieve oplossing.
Het begin is niet zo moeilijk. De afmetingen van de ruimte waar de koelkast moet komen te staan wordt zo nauwkeurig als mogelijk opgemeten. En dan het internet op! Binnen tien minuten heb ik een koelkast gevonden die binnen ons budget, èn in de opening onder de gaskookplaat past.
De koelkasten speciaal voor campers en caravans zijn onbetaalbaar en wel vier keer zo duur als een huis, tuin en keukenkoelkast. Niemand kan dat prijsverschil verklaren! Dus ik heb al snel het gevoel dat we we weer eens genept worden.
De koelkast besteld bij de plaatselijke Expert Volume omdat het belangrijk is dat we de plaatselijke middenstand blijven steunen omdat we anders de binnensteden veranderen in lege lelijke ghetto’s. In afwachting van de levering van de nieuwe koelkast ben ik aan de gang gegaan met de voorbereidingen.
De roosters achter de koelkast aan de buitenkant van de camper er af geschroefd en kijken. En nog eens goed kijken! De 220/230 V aansluiting was snel gevonden net als de 12 V aansluiting. Een 26 jaar oude knelkoppeling in een aluminium gasleiding los maken is een andere klus. Met heel weinig ruimte om te werken was het toch veel gemakkelijker dan ik had verwacht. Twee schroeven aan de zijkant losgemaakt en de koelkast komt zonder problemen van zijn plaats.
Onder de koelkast ligt de samenvatting van 26 jaar campergeschiedenis! Dat is tevens het bewijs dat het nog de originele koelkast is waarmee de camper uit de fabriek in Italië is gerold. Dus gaan we gelijk aan de schoonmaak! Maar niet voordat er foto’s van de koelkast zijn gemaakt en op marktplaats gezet. Bieden maar?
Stofzuigen en soppen, wat een mooi vinyl bestond er een kwart eeuw geleden! Na het drogen moet ik een kritisch naar de omgeving voor de nieuwe koelkast kijken. Er liggen enkele overbodige leidingen, warm water, die overbodig zijn geworden omdat we de boiler er drie jaar geleden al uit hebben gegooid.
Ik ben nog van de generatie die met warm water uit een ketel vanaf de kolenkachel is opgegroeid. Toen bij ons de warme douche, op een kleine gasgeiser in de bijkeuken, in gebruik werd genomen was de ingebruikneming een feestelijke gelegenheid voor het hele gezin! Met gepaste trots werd de kraan open gedraaid en na een plof van het ontstekende aardgas op de achtergrond stroomde het verwarmde water vrij en oneindig uit de douchekop. Niet veel later kwam bij ons thuis het eerste gasfornuis. Een ETNA! “Goedkoop en schoon!”, was de reclameleus. We weten nu wel beter! Nu zijn er afspraken gemaakt om het einde van het aardgas voor te zijn. Nieuwe wijken zullen geheel elektrisch worden inclusief verwarming en koken.
Omdat het vervangen van de oude mengkraan boven de wasbak toch al op het lijstje van verbetering stond ben ik daar maar mee begonnen. Oude installaties in oude campers zijn altijd leuk, maar veel werk. Een middag later is alles er uit en de camper weer schoon. De eerste biedingen op de koelast zijn binnen en die vielen me eerlijk gezegd toch wat tegen. Ik weet dat er twee reparateurs in Brabant verblijven die veel absorptie koelkasten repareren en doorverkopen. Dus nog maar even wachten terwijl ik weer op het internet aan de gang ga.
Het plaatsen van de nieuwe koelkast gaat een stuk beter dan verwacht! Samen met de eigenaar van Expert Volume uit Zaltbommel gaat de koelkast door het zijraam naar binnen en schuiven we de koelkast zo op zijn plaats. Het is een groot geluk dat de hoogte en breedte precies gelijk zijn. Alleen de diepte van de nieuwe koelkast is wat groter zodat de koelkast een centimeter of acht uit het aanrecht steekt. Al met al is het een goede vervanging van de oude koelkast.
Tijdens de installatie van de nieuwe, dikke neopreen 230V, kabel lopen de biedingen op de oude koelkast binnen. Wanneer de biedprijs mijn uiterste prijs heeft bereikt neem ik contact op met de bieder. Het blijkt iemand te zijn die ik ken van vroeger en met € 75,- in de knip zwaai ik goede reis terwijl ze om de hoek verdwijnen. De nieuwe koelkast kost ons nu nog maar € 110,-!

Zodra de enorme 230 Ah Varta accu, het blok weegt ruim 60 kilogram, is gearriveerd kan de installatie worden getest. En dat valt op het eerste oog nog al tegen! Met zomerse temperaturen die overdag oplopen tot wel 30 graden Celsius moet de koelkast er meteen flink aan trekken. Een digitale meter die opneemt hoeveel KwH de koelkast verbruikt moet opheldering brengen hoelang de accu stroom kan leveren voordat hij op een peil komt dat de accu beschadigt. Volgens mijn berekeningen kan de accu bij deze hoge temperaturen ruim twee dagen stroom leveren, inclusief de opbrengst van het 150 Wp zonnepaneel èn zonder te rijden, voordat ik de accu moet afkoppelen of via netstroom weer opladen.
Dat zou net kunnen, maar het wordt wel krap. We proberen namelijk altijd twee nachten vrij te staan en de volgende nacht een camping te bezoeken om heerlijk te douchen, water bij te vullen en de was te doen. Er is nog ruimte om met verschillende variabelen te spelen dus heb ik er alle vertrouwen in dat het wel goed komt en dat de opstelling van deze koelkast in combinatie met de 230 Ah accu zal werken.
Helaas kunnen we niet gelijk weer op pad. Er komen verschillende problemen op ons pad die ik eerst moet oplossen en afwerken voordat we met een gerust hart op pad kunnen. De geplande vertrekdatum voor ons volgende avontuur, 4 oktober, komt sneller dichterbij en veel problemen zijn nog niet opgelost. Het wordt zelfs nog erger! Tijdens de laatste kleine onderhoudsbeurt in oktober wordt een lekkende brandstofpomp ontdekt. Met lood in mijn schoenen bied ik de oude dame aan voor reparatie. Gelukkig weet “Autobedrijf de Bruyn in Zaltbommel” wel raad met mijn probleem en twee dagen later kan ik de oude dame weer ophalen. De eigenaar zelf heeft de problemen opgelost en de 26 jaar oude diesel loopt weer als een naaimachine.
Hoewel we weten dat het vertrek steeds dichterbij komt lijken de dagen en weken ook steeds langer te duren. Tot het moment dat ik de datum definitief vast stel. Op woensdag 2 november gaan we ècht weer op pad! Ik zoek geen reden meer om thuis te blijven, ik zoek een reden om te vertrekken. We hebben een maand kostbare tijd verloren en het is tijd om op pad te gaan. Vanaf woensdag of donderdag zijn onze avonturen weer op onze weblog te lezen!

België: Het doolhof van Luik (Liège)

Esneux (langs de rivier)

Ondanks de muziek van de feestvierende menigte slapen we al snel. Ik voel me nog steeds een beetje ongemakkelijk omdat we zo midden in het kleine stadje staan. Het antwoord van de agent is Spa dat we gewoon in de camper mogen slapen geeft me toch ook weer enige rust.
Ik heb in ieder geval als een blok geslapen totdat ik om tien over zeven activiteit rond de camper hoor. Het is de schoonmaak dienst die na de nationale feestdagen aan het opruimen is. De gordijnen gaan open aan de uitzichtzijde en de koffie gaat op het gas. De koelkast is nog steeds niet echt koud dus zet ik de knop nu in de hoogste stand met de intentie om die zo tot zes uur vanavond te laten. Ik ben nog steeds aan het uitzoeken op welke stand ik de koelkast moet zetten om hem optimaal te laten koelen.
We gaan weer richting het noorden. Richting Luik, “Liège”, waar ik al vroege herinneringen aan heb als verkeersdeelnemer. Vijf en dertig jaar geleden reed ik hier al op mooie zondagen op de motor op weg naar Spa. De tijd vliegt! Liège is in mijn herinneringen een vuile grijze verpauperde stad die niet echt aantrekkelijk is om te bezoeken. Maar ja, het WOMO boekje leid ons deze kant op dus volgen we gemakshalve de route.
Luik ziet er vandaag de dag vanachter de autoruiten beter uit dan ik me kan herinneren. Het is er nog steeds druk en de bevolking gemêleerd. Helaas is de eerste parkeerplaats bij een park in de stad helemaal vol. Terwijl Lyka zoekt naar Pokemon’s stel ik de GPS in op het volgende  punt. Dat punt is tevens het eindpunt van route 01 en het beginpunt van route 02.
De aanwijzingen van de moderne elektronica brengen me dwars door de stad en de winkelstraten. En dan gaat het fout! Er zijn werkzaamheden midden in de stad met omleidingen en meer van die probleem verkeersborden die allemaal in het Frans zijn aangegeven. Plotseling sta ik voor een verkeerslicht zonder kleuren maar met een blokje, een driehoek en een rondje. Een busbaan! Dat is me snel duidelijk wanneer er een toeterende bus achter me verschijnt. Rijden dan maar. In de lichte paniek neem ik een verkeerde afslag en kom ik in een eenrichtingsstraat terecht die erg stijl naar beneden loopt. De Garmin rekent onafgebroken de nieuwe routes uit en de dame in de GPS blijft maar schreeuwen: ‘Keer om! Keer om!’
Er is sprake van een lichte paniek en een flinke opluchting wanneer ik een klein plekje op een parkeerplaats vindt onderaan de steile weg. Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd en probeer de drang in mijn darmen te verdringen. Ook dat nog! En dat met geen enkel toilet in de buurt. Mijn hersenen werken op topsnelheid en Lyka is nog steeds druk met Pokemon. Nadat ik de parkeerplaats heb bestudeert is er maar een oplossing voorhanden. We moeten weer terug die smalle eenrichtingsstraat door om een aansluitende weg te vinden. Alle wegen naar de parkeerplaats zijn afgesloten!
Ik haal diep adem en zonder een woord tegen Lyka te zeggen rijden we langzaam dezelfde weg terug zoals we zijn gekomen. Gelukkig zijn er geen tegenliggers en aan het einde van de korte steile helling meteen rechtsaf! Of dat een goede beslissing was betwijfel ik al snel. Deze straat word steiler en steiler. Ik ga steeds verder voorover zitten om de hellingshoek te compenseren en de camper met mijn geest vooruit te duwen. In de eerste versnelling kruipt de oude dame langzaam naar boven terwijl toeterende auto’s ons inhalen. Tijdens de klim komt mijn vertrouwen in de oude diesel weer terug. Ze houd zich goed en we hoeven ons geen zorgen te maken voor de komende winter wanneer we een zuidelijke bestemming hopen te bezoeken.
Op te top van de heuvel parkeer ik voor een paar seconden langs de weg en programmeer de volgende twee bestemmingen in de GPS. Ik wil snel weg uit deze stad! Ik wil nooit meer in een stad komen! Ik heb genoeg van die drukte! We gaan weer richting het zuiden! We komen op de weg naar Tilff terecht en zodra zich een parkeerplaats aankondigt zoek ik het toilet in de camper op. Normaal gebruiken we die nooit voor een grote boodschap. Maar nood breekt wet en gezien de druk in mijn darmen was het zeker een heel goed idee om te stoppen voor een sanitaire verlichting. Pffff, wat ben ik blij dat ik daar vanaf ben! Tegelijkertijd zie ik er tegenop om morgenavond op de camping de toiletcassette te legen en schoon te maken.

In Tilff nemen we een echte pauze. Onze waardevolle spullen verdwijnen onder de bank in de kluis en wij gaan op stap in het stadje, en op jacht naar Pokemon. Tilff is een vriendelijke kleine stad met een pleintje voor de kerk en een oud kasteel. De adellijke heren uit het verleden hadden zo het beste van beiden! Dicht bij de stad Luik èn een landelijk gelegen kasteel.
Na een korte wandeling en een eerste geldopname in het buitenland met de PIN-pas gaan we weer verder. Echte trek hebben we geen van beiden dus schuiven we de lunch maar voor ons uit. Nog geen zeven kilometer verder stoppen we op de volgende parkeerplaats. Een hele mooie parkeerplaats in “Esneux”. Er staan al drie Belgische campers opgesteld in een kring met de open zijde aan de rivier. Dit is toch campergedrag dat vraagt om gecorrigeerd te worden? Sommige eigenaren van een camper denken dat ze de hele wereld bezitten en kunnen doen wat ze willen! En zo ook hier lijden de goede onder kwade.
Terwijl wij een broodje met overheerlijke ham eten wordt er op de weg die naar de parkeerplaats loopt een markt opgebouwd. Voor de zekerheid loop ik even naar de Belgische campers om te vragen wat we vanavond en vannacht kunnen verwachten. Ze blijken hier vaker te komen maar hebben tevens de voorkeur voor een andere slaapplaats. Overnachten wordt hier gedoogt maar de herrie van de avondmarkt op vrijdag vinden ze maar niets.

Nog voordat de markt is opgebouwd staan we alleen aan de rivier de L’Ourte. Het is een mooi plaatsje maar we staan wel ver weg van de straatverlichting. Terwijl Lyka in de alkoof een boek ligt te lezen verplaats ik de camper voorzichtig dichter naar het dorp toe. We staan nu haast onder een straatverlichting naast het gazon van het kleine park.
Lyka is in haar nopjes met de met avondmarkt die de geluiden, smaken en geuren heeft van een Arabische soek. België heeft zelf geen koloniën gehad in de Arabisch sprekende wereld maar de gemeenschappelijke franse taal trok veel immigranten uit de voormalige Franse koloniën in Afrika. Rond Liège woont en leeft er dan ook een zeer kleurrijke samenleving.
En dan is het weer tijd voor een koud biertje èn slaat ook het noodlot toe. Het bier heeft niet de verwachtte temperatuur. Het bier is lauw en de koelkast ruikt. Hij stinkt nog niet maar de geur van de dood wacht haar kans af. Ik controleer voor de zoveelste keer de brander, de gasfles, het koelelement en de inhoud van het kleine vriesvakje. De blauwe plastic koelelementen zijn nog niet bevroren en dat was enkele weken geleden toch wel anders. Het ligt echt niet aan de buitentemperatuur maar aan de koelkast die niet meer wil werken op gas.
Ik leeg de koelkast en controleer de staat waarin de etenswaren verkeren. Sommige etenswaren, zoals de gele broccoli, gaan de vuilnisbak in en andere gaan terug in de lauwe koelkast. Op dit moment, in een vlaag van een opkomende depressie, besluit ik om morgen weer terug naar huis te gaan. Het doet me oprecht pijn want we houden beiden van het reizen met de camper. Het reizen zonder koelkast is haast onmogelijk. Ik kan nog een ding proberen en wanneer dat niet lukt dan moet er toch echt een nieuwe koelkast in!

We eten de lamsbiefstukjes met ratatouille en verse Belgische frieten! Dat is dan gelijk weer het voordeel van de markt voor de deur van de camper. Ik heb mijn besluit met Lyka onder het eten besproken en ze was het direct met mij eens. Morgen gaan we naar huis en rijden op de terugweg langs “De Wit in Schijndel”. Een laatste ultieme poging en anders zal ik een andere koelkast moeten plaatsen.
Met een vreemd gevoel in mijn buik kruipen we niet al te laat onder de dekens. Buiten roezemoest de markt nog die tevens een avond uit blijkt voor de lokale bevolking. Er zijn enkele kleine terrassen waar Jupiler uit blik wordt verkocht. Onze reis zit er weer voortijdig op! Het is jammer maar het is niet anders. We gaan niet eerder op pad voordat het probleem met de koelkast, en enkele andere kleine problemen, opgelost zijn.