Schotland: Een middag aan zee

Lendalfoot (Varyag Monument)

Na alle slechte voorgevoelens van gisterenavond hebben we toch nog goed geslapen. Het lawaai van de jongeren nam om half twaalf af en was rond middernacht geheel verdwenen. Ik heb zelfs zo goed geslapen dat ik van de vertrekkende vrachtwagen helemaal niets heb gehoord. De laatste vertrekt wanneer ik om iets over zeven de gordijnen in de camper open.

Het gevoel van veiligheid in de camper op een eenzame staanplaats is een veel besproken onderwerp. Ook op de verschillende fora, over het reizen met een camper, die ik regelmatig bezoek. Dat gevoel is persoonlijk en ook voor mannen weer anders dan voor vrouwen. Dat gevoel van veiligheid wordt ondermijnt door de wildste verhalen. Vaak in de vorm van: ik heb gehoord van iemand die had het weer van een ander gehoord, over verdovingsgassen en inbraken terwijl de bewoners van de camper lagen te slapen. Persoonlijk heb ik nog nooit iemand gesproken die het daadwerkelijk is overkomen. Maar ja, wij zijn nog maar groentjes op het campergebied en goed en wel begonnen met onze avonturen.
Na twee weken onderweg ga ik me veiliger voelen! Ik heb op een avond eens goed van binnen door de camper gekeken en ben tot de conclusie gekomen dat ze toch heel wat zouden moeten breken of forceren om binnen te komen. Eenmaal binnen in onze 26 jaar oude camper, wat moeten ze dan meenemen? Een 5 jaar oude laptop? Een tv van 100 euro? Geld is er met het tegenwoordige “plastic” niet veel meer aanwezig! Nee, elke nieuwe nacht ga ik beter slapen en ik heb nu het gevoel dat ik over een paar weken die angstgevoelens helemaal de baas ben. Ik zal nog steeds naar Lyka luisteren, maar een horrorfilm die zich in de bossen afspeelt is niet aan te raden wanneer we zelf een nacht, alleen op een parkeerplaats, in een donker bos doorbrengen.

De koffie gaat op het gas en ik begin te denken voor vandaag. Ik hink op twee gedachten. Ten eerste wil ik gewoon rustig doorrijden en de andere is een dagje vrij te nemen op een rustige plaats.
De tweede klinkt aantrekkelijk maar ik heb nog geen idee waar we dat dagje vrij nemen. Het laatste stuk van WOMO route 02 brengt ons naar “Loch Trool”. Een bekend wandelgebied met veel bossen en enkele bergen. Laten we dat dan maar eens bekijken?
Ik haal de laatste boodschappen voor de komende twee dagen nog voor ons vertrek bij Sainsbury’s en ontdek meteen dat de kleine supermarkten een stuk duurder zijn dan grote. Maar ja, een mens moet nu eenmaal eten, nietwaar? We zetten alles op hun plaats achterin de camper en een laatste controle van Lyka zelf en we gaan weer op weg.
De eerste halte is niet zo erg ver weg want het wordt tijd om de gastank weer te vullen. Het is vandaag alweer elf dagen geleden dat we onze LPG fles hebben gevuld en ik ben nog niet bekend met het verbruik van de koelkast en het koken. Er gaat maar ongeveer 11 liter LPG in de fles en hij is weer vol. Da’s gemakkelijk uitgerekend! Over veertien dagen gaan we de fles weer vullen en ik denk dat ik nu al weet hoeveel LPG er dan in de fles zal gaan.
De caissière komt uit de winkel van het benzinestation om me te vertellen dat het verboden is om een gasfles te vullen. De mededeling dat de fles een 80% automatische afslag heeft maakt op haar geen indruk. Alleen vaste flessen mogen worden gevuld. Ik bied mijn verontschuldigingen aan en beloof haar om het nooit meer te doen. Dat is niet zo heel moeilijk omdat ik weet dat ik waarschijnlijk nooit meer in Newton Stewart zal komen. Na het LPG vul ik ook de dieseltank, onbewust werp ik een blik onder de camper op de ketting die de brandstoftank ondersteund. Ik zie geen lekkage en de ketting houd zich natuurlijk goed.
En dan zijn we op weg naar “Loch Trool”. Er gaat dirèct iets fout dat ik tè laat opmerk. In plaats van een redelijke weg kiest de Garmin voor ons een smalle bosweg. Mooi, maar ook langzaam, snelheden van boven de 30 Km/u worden niet gehaald. Wel eten we ons ontbijt op een van de zeer mooie picknick plaatsen langs de smalle bosweg. Voor een moment twijfel ik nog om er te blijven voor de nacht, het is nog geen elf uur en dat vinden wel een beetje vroeg om te stoppen. Geen 3G en geen radio ontvangst! En het vooruitzicht van een overnachtingsplaats met een uitzicht klinkt toch beter dan een in de bossen.

Laat dat “Loch Trool” nu een tegenvaller zijn van de buitengewone categorie! Omringt door  enkele heuvels en kaal gezaagde bossen geeft het een depressieve indruk. Na een half uurtje draaien we om en rijden weer terug naar de hoofdweg, de juiste weg deze keer. Een snelle blik op de GPS geeft dat we via weg B734 met een omweg naar Girvan rijden. Van een Welsh echtpaar hebben we een tip gekregen dat er een schitterende overnachtingsplaats is bij een Russisch monument.

Dat monument is snel gevonden en het is inderdaad een schitterende plaats. Eerst een bakkie koffie en dan een blik Champignonsoep met brood voor de lunch. Eindelijk hebben we weer digitale radio en ontvangst met de mobiele telefoon. Nu we in Groot-Brittannië zulke goede ervaringen hebben met DAB+ (digitale radio) gaan we na thuiskomst hoogstwaarschijnlijk de autoradio ook vervangen door een DAB+/FM exemplaar. Het wordt de toekomst en met een relatief kleine investering hebben we dan ook meteen een radio die USB sticks en een iPod kan lezen. Dat maakt rijden met muziek een stuk aangenamer.

Na de lunch maak ik een korte wandeling over de weg die naar de parkeerplaatsen leid. Het is inderdaad een schitterende plaats met een groene heuvel aan de ene kant en de zee aan de andere kant. De golven breken op het grindstrand en de noord-westen wind blaast de negatieve gedachten uit mijn hoofd. Het is hier heerlijk!

Een korte, maar hevige, regenbui tovert de parkeerplaats om tot een kleine minizee. En onze camper staat als een eiland midden in de diepe plas water! Lang hoef ik hier niet over na te denken. Ik klim door het gangpad over de voorbanken en verplaats de camper naar hoger gelegen gebieden. Dertig meter verder staan we weer op het droge.
Nog geen vijf minuten later verschijnen er twee enorme Schotse campers van een meter of tien lang die geen problemen met het water hebben. Ze gaan haaks op de parkeerplaatsen staan om hun voeten droog te houden. Het gebruikelijke camper tot camper gesprek over koetjes en kalfjes volgt. Backpackers maar dan anders, de overeenkomsten zijn groter dan ik ooit had kunnen vermoeden. Waar kom je vandaan? Waar ga je heen? Hoe lang zijn jullie onderweg? En meer van die algemene vragen. Ik ben al lang over die vragen heen en heb meer interesse over de technische informatie van de campers. Hoewel we nog geen drie weken onderweg zijn heb ik al haast het idee dat een camper vaak in onze toekomstige reizen in het middelpunt zal staan. Het is een leuk gesprek waarna in me excuseer en weer terugtrek in onze oude dame.
Ik werp me de rest van de middag op mijn verhalen en foto’s, heerlijk ontspannend is deze rustige mooie omgeving. Een kop thee en af en toe dwaalt mijn aandacht van het beeldscherm naar de wereld buiten. Het mooie Schotland.

Ons avondeten is weer heerlijk en ik krijg het gebruik van slechts twee gaspitten steeds beter onder controle. Het heeft zijn gebreken, en dat zal voorlopig ook zo blijven, maar een goede timing tijdens het koken maakt veel goed. We wisselen ook steeds de pasta af met aardappelen. Vreemd genoeg zijn we nog niet aan de rijst toegekomen!
Mediterrane kipfilet met sla en chili potato wedges. Een stukje fruit als toetje en daarna komt de koffie en een wijntje. Easy Money (Snabba Cash - 2012) zorgt voor vermaak en dan nog even lachen met de “Big Bang Theory”.

Schotland: De eerste bossen

Newton Stewart (Parkeerplaats)

Ondanks dat ik ’s morgens al voor dag en dauw op sta rijden we pas om een uur of half tien weg van onze overnachtingsplaats. Ik heb mijn ochtendrituelen en zodra Lyka rond acht uur op het toneel verschijnt begint zij aan haar ochtendrituelen. Vandaag hebben we geen zin om op de camping te blijven staan voor het ontbijt. Het plan is om eerst een half uurtje te rijden en dan een leuk rustig plekje te zoeken om gezellig te ontbijten.

En dat leuke rustige plaatsje hebben we gevonden! Gebakken eieren met worstjes en witte bonen in tomatensaus. Ik heb het ontbijt nog maar net geserveerd wanneer er een grote vrachtwagen gevuld met puin ons idyllische ontbijt plekje voorbij rijdt, een enorme stofwolk in zijn kielzog. Het stof dat over ons ontbijt dwarrelt knarst nog net niet tussen de tanden maar het plezier van samen ontbijten is grotendeels weg. Snel opeten voordat er nog zo’n vrachtwagen voorbij komt!
Vanochtend heb ik nog eens twee bestemmingen toegevoegd aan de route. Deze staan niet in het boekje en op mijn computer lijken ze best leuk. We rijden naar de eerste toe en hier blijkt al meteen waarom dit kasteel niet in het boekje staat. Het is privé bezit en niet toegankelijk voor het publiek. De weg er naar toe is de smalste die ik tot nu toe heb bereden. Maar om eerlijk te zijn, smaller kan het niet! Aan beide zijden van de camper schuurt het hoge gras langs de kunststof beplating.
Aan het einde van de smalle weg doemt er een andere nachtmerrie op. De poort is te laag voor de camper en het stalen smeedijzeren hek is dicht. Gelukkig hebben de eigenaren met de mogelijkheid rekening gehouden dat er wel eens een verdwaalde toerist per ongeluk naar hun kasteel komt. Er is een kleine ruimte langs de weg open gelaten om te keren. Helaas is die plaats zo groot dat je met een Mini Cooper al de grootste problemen zou hebben.
De weg is zo smal dat Lyka niet eens uit de camper kan stappen! Dan maar op goed geluk! Ik bekijk de plaats om te keren zo goed als mogelijk en zie op het eerste gezicht geen obstakels, een verzakt achterwiel en een lekke band schieten door mijn hoofd. Niet negatief denken! Zeg ik tegen mezelf. Centimeter voor centimeter stuur ik de zes meter lange camper achteruit die keerplaats in. Ik kan het niet zien maar ik weet dat mijn achterwielen al in het hoge gras staan en dank de Boeddha dat er geen verborgen paaltjes staan. Vooruit gaat een stuk gemakkelijker. En nu maar hopen dat het kasteel geen bezoek krijgt deze ochtend.

Na een kilometer smalle weg zitten we weer op de gewone tweebaans wegen van Schotland. We kunnen er nu samen hard om lachen maar dat was een kwartier geleden wel anders! De volgende bestemming is er ook een die niet voorkomt in het boekje, “Threave Castle”. Deze staat echter aangegeven met borden van “Historic Scotland” en dan weet je meteen dat het goed zit! Of toch niet?

Het kasteel blijkt door de overstromingen van afgelopen december niet geopend voor het publiek en het lijkt er zelfs op dat het kasteel in de toekomst ook niet meer wordt opengesteld. Dat is aan de ene kant jammer maar aan de andere kant is er wel een leuke korte wandeling naar het kasteel door het omliggende natuurgebied.

De blik op het kasteel die we krijgen is voldoende om mijn interesse te bevredigen. We gaan nog zoveel kastelen bekijken en deze zal zeker niet in de top tien belanden. De wandeling op zich was al heel aangenaam en een goede onderbreking van het rijden door het schitterende Schotse landschap.
Dat rijden bevalt me uitstekend. Ik heb absoluut geen problemen met het links rijden. Alleen die routes, ik ben er voor mezelf nog niet uit. We rijden namelijk maar in het wilde weg, we stoppen wanneer het uitkomt en hebben ’s morgens geen enkel idee waar we zullen overnachten. Dat is voor een georganiseerd en opgeruimd mens als ik haast een halsmisdaad. Toch is dat een van de kern vrijheden van het rijden met een camper. We kunnen haast overal stoppen, wanneer en waar we maar willen. We moeten nog wennen aan de nieuwe situatie. Ik denk er nu over om de hele route in mijn Garmin 2797LM te laden en dan gewoon te kijken naar het teruglopen van de totale afstand naar het eindpunt. We hebben uiterlijk nog 80 dagen, dan moeten we richting huis!

Het rijden is schitterend wanneer de velden overgaan in bossen. Wegen langs meren en rivieren. De lunch is ook een Schotse klassieker, Scottish Pie opgevuld met een restje witte bonen in tomatensaus. Heerlijk, en zeker 1000 calorieën per stuk. We hebben het weer heel erg naar ons zin. Alleen liggen de uitgaven in het begin flink hoger dan ik had verwacht. We hebben tot nu toe nog niets uitzonderlijk gedaan maar wel flinke bedragen in de komende maanden geïnvesteerd.
Elke dag loopt het “gemiddelde uitgaven per dag” bedrag wat terug en ik hoop echt dat ik het lager dan het bedrag krijg dat ik in gedachte had voordat we op reis gingen. Anders zullen we toch anders tegen de (hopelijk) toekomstige reizen moeten aankijken.

Na de bossen arriveren we in een klein stadje aan een rivier, Newton Stewart. Een vredig klein stadje met een parkeerplaats waar je mag overnachten naast een supermarkt. Wat nog belangrijker is, morgen kunnen we hier weer LPG tanken om te stoken, te koken en te koelen! We zijn de enige camper op de enorme parkeerplaats maar dat duurt niet lang. Een camper met een echtpaar uit Wales komt naast ons staan waarna vrachtwagens de parkeerplaats een voor een overnemen. Al die truckers geven me een veilig gevoel want dat zijn geen mannen waar je ’s nachts grapjes mee uithaalt!

Speklappen in sojasaus met noedels en groenten. We nemen het er weer goed van! De wijn stroomt rijkelijk en de avond wordt gevuld met “The planet of the Apes” (2001) en enkele afleveringen van de door ons hoog gewaardeerde komedie. Ik heb nog geen idee wat we morgen gaan doen.

Schotland: Twee weken onderweg

Sandyhills Bay Caravan Park

Twee weken geleden stapten we uit ons bed in Zaltbommel en vandaag worden we wakker aan de grens met Schotland.
De wereld buiten is erg klein. De mist smelt samen tot water en druppelt van de camper.  Het vormt kleine plasjes water op het asfalt van de parkeerplaats. Het is ook fris. Het is elke ochtend fris maar vandaag is het vochtig fris en dat is een ander gevoel. We staan met z’n tweeën op de grote parkeerplaats en ergens in de verte hoor ik een auto over de weg rijden die ons straks naar onze volgende stop moet brengen.
Ik noem het maar een stop want het zijn 309 waypoints die over de smalle wegen van Schotland tot een route zijn geregen. Zoals we als kinderen de genummerde punten met een potlood verbonden totdat er een herkenbare afbeelding op het papier verscheen. Deze 309 punten zijn verdeeld over zestien verschillende routes.
In WOMO 33 zoek ik op wat onze volgende stop is volgens de route. Het blijkt het eindpunt van route 1 te zijn wat tevens het beginpunt is van route 2. Na een paar boterhammen en een paar koppen koffie is de mist grotendeels opgetrokken en prikt de zon voorzichtig door het laaghangende wolkendek. Over het weer hoeven we niet meer te klagen! Veertien dagen zon in Schotland komt niet zo heel vaak voor!
De wegen zijn mooi en worden waarschijnlijk alleen nog maar mooier en rustiger. Na een laatste visuele controle aan de buitenkant van de camper en een blik op de brandstoftank onder de camper gaan we op weg naar Gretna Green. Daar treffen we een toeristische trekpleister aan die ons niet kan boeien. Oude ambachten met grote winkels erachter gevuld met prullaria uit het verre oosten.
Op de parkeerplaats van Gretna Green zien we weer enkele bekenden, de WOMO groep worden we lachend onder elkaar genoemd. Ook staat er een ouder Nederlands echtpaar waarvan de caravan is aangereden door een camper. Wij zijn nu een groep melaatse zondaars die zich niet aan de verkeersregels houden en zeker niet met de caravans rekening houden. Ik hoor hun verhaal aan, ze moeten het kwijt, en verzeker ze dat niemand graag met een aanrijding wordt geconfronteerd. Camper èn caravan!
Ik probeer ze nog even met een ander twistpunt te helpen, namelijk de ingebouwde SatNav. Deze Opel SatNav heeft een heel andere gebruikers interface dan ik van de Garmin gewend ben en wat ik ook probeer ik krijg het niet voor elkaar om te zoeken op postcode of coördinaten. En dan wordt navigeren wel heel moeilijk in het buitenland! We nemen afscheid en gaan op weg naar een punt buiten de route uit het WOMO boekje.

Ik kan eindeloos blijven vertellen over de schitterende landschappen maar dat gaat snel vervelen, dus voorlopig voor de laatste keer, de landschappen om ons heen zijn adembenemend!
Een kop koffie hier en daar en dan vinden we een parkeerplaats net buiten de poort van Caerlaverock Castle. Voordat we naar binnen gaat eten we eerst de lunch, aardappel prei soep aangevuld met verse groenten en een boterham. De soep is zo’n geweldig succes dat het tweede pakje zonder een moment te twijfelen in de vuilniszak verdwijnt. Een keer deze slechte soep is genoeg meneer Honig!

We kleden ons aan en bereiden ons voor op het bezoek aan, en een flinke wandeling rond, Caerlaverock Castle. Binnen de poort gaan we de kleine winkel van de bezienswaardigheid binnen. Opnieuw voelt de entreeprijs voor twee personen stevig aan. Wanneer dit zo doorgaat kan entreegelden wel eens de grootste kostenpost worden van deze reis door Schotland.
Onze lidmaatschap pas van de “Geldersche Landschap & Kasteelen" wordt niet geaccepteerd! Ik wordt er wel een beetje moe van en bestudeer wat voor ons de beste optie is. Ik bekijk de financiën vanuit alle verschillende kanten en uiteindelijk zit er niets anders op dan lid te worden van “Historic Scotland”. De organisatie die de meeste kastelen in Schotland beheert. Op de £ 86,50 (€ 112,85) die we moeten betalen voor de pas kunnen we meteen £ 21,- in mindering brengen voor ons bezoek aan Caerlaverock Castle.

Dit kasteel schept het beeld dat we hebben over de wilde Schotten met hun ontelbare kastelen en burchten. Hoewel we de geschiedenis niet kennen is het bezoek aan het kasteel heel indrukwekkend.
Wat ook indrukwekkend is is de onweersbui die zich boven Dumfries aan het ontwikkelen is. Het duurt niet lang voordat de eerste druppels donkere vlekken op mijn katoenen overhemd toveren. Daar gaat onze eerste officiële wandeling in rook op, of beter gezegd, verdwijnt in het water. Met regen in het vooruitzicht gaan we echt niet op pad om twee uur te wandelen.
We gaan dus verder richting Dumfries waar het ècht regent. Vreemd weer in Schotland! Zodra we Dumfries verlaten hebben wordt het weer droog en niet veel later schijnt de zon weer. Hoe moeten we met deze weersomstandigheden later deze reis omgaan? Zijn we te voorzichtig òf juist niet?

En daar is onze volgende stop! “Sweetheart Abbey” toornt boven de kleine huisjes van het dorp uit en lokt ons om haar te komen bezoeken. Op de parkeerplaats staan al de voor ons bekende Duitse campers. We zwaaien enthousiast naar elkaar terwijl we genieten van de gemakken van onze campers. Een bakkie koffie aan boort en dan de “Sweetheart Abbey” bezoeken.

Net zo indrukwekkend als het Caerlaverock Castle, met natuurlijk een heel ander verhaal erachter, en net zo goed onderhouden als onderhoudend. De veelvuldig aanwezige informatieborden geven je een uitstekend beeld van waar je bent en waar je naar staat te kijken. Maar wat nog beter is is dat we opnieuw £ 9,- van onze investering kunnen aftrekken. Nog £ 56,50 te gaan!

We zijn niet ver meer van “Sandyhills Bay Caravan Park”, onze geplande overnachtingsplaats. En nog belangrijker, eindelijk weer douchen en voor de eerste keer in twee weken de vuile was in een machine doen. We leven tenslotte als nomaden! Het leven in de camper heeft veel overeenkomsten met het leven van een rugzakartiest. Alleen het is wat comfortabeler!
Voordat ik de onder de douche stap en me eindelijk weer een keer kan scheren regel ik dat de wasmachine aan haar programma begint. Vijfendertig minuten later verhuisd de vochtige schone was naar de droger.

Lyka haalt de Lay-Zee weer tevoorschijn en geniet van het mooie weer en de schitterende omgeving. Het reizen met de camper is zeker belonend! Nog voor het eten haalt Lyka de was op en legt het wasgoed dat nog niet helemaal droog is op de Lay-Zee in de Schotse zon.

De Griekse speklappen met sla en gebakken aardappelen smaken ons prima! Na een koffie en een wijntje kijken we naar “7 Cases” (2015), een Britse misdaadfilm met een vreemd verloop. Erg vermakelijk. En dan, zonder de gebruikelijke Big Bang Theory, kruipen we onder de dekens. We zijn doodop van de afgelopen drukke dagen.

Nu we na twee dagen al halverwege route 2 zitten, volgens het boekje tussen de 7 en 9 dagen, krijg ik het gevoel dat we een beetje snel gaan. Wat te doen? We willen niet binnen een maand aan het einde zijn van onze reis.