Ik drink niet + ik ga vroeg onder de dekens = wakker worden voordat de wekker afgaat!
Zo dus ook vandaag. Ik hoop niet dat de afgelopen nacht een voorbode was voor wat me vandaag te wachten staat. Om een uur of drie teisterden zeer zware buien Ipoh. Het regende zo hard dat het geluid van het vallende water op de straat me op de tweede verdieping van het hotel wakker maakte.
Om iets voor zeven kijk ik voorzichtig, tussen de gordijnen door uit het raam, richting de bergen en wat ik zie stelt me gerust. Een dunne lijn helder blauwe lucht tussen de bergen en de wolken. De alternatieve route om de bergen heen, die ik gisteren nog even snel heb gemaakt, blijkt dus niet nodig. Ik ga voor de tweede keer over de nieuwe weg naar de Cameron highlands.
Na een snelle tussenstop bij de Drive-Thru van de gouden bogen sla ik de bekende weg richting de beklimming op. Toch is er een grote verandering bij deze beklimming! Ik heb het vorige week allemaal al een keer gezien en ondanks dat het mooi blijft stop alleen voor een broodje en slok warme thee. Dat laatste heb ik zeker nodig omdat het opnieuw erg fris is boven aan de top.
Een foto van de vorige beklimming omdat de camera deze keer in de zadeltas is gebleven. Het lijkt als voor de tweede keer dezelfde film zien. Je weet wat er gaat komen maar het is toch interessant want je ziet nu dingen die je eerste keer over het hoofd hebt gezien.
De afdaling aan de andere kant, richting Gua Musang, is zeker net zo mooi. Het is nog vroeg en er is haast geen verkeer. De wolken worden door de oost moesson tegen de bergen op geduwd en hullen de pieken in mist. Een steeds veranderend en bewegend schouwspel. Motorrijden op zijn mooist.
Het landschap varieert steeds en na het wonderschone berglandschap komt het onvermijdelijke agrarische landschap van de oliepalmen en rubberbomen. Eindeloos en haast ononderbroken slingeren de mooie en bijna altijd goede wegen zich een weg over heuvels en door dalen.
De route is wat langer geworden dan gepland, daarom vindt ik ook de tijd om onderweg een lunch te eten. De Mee Goreng is altijd een winnaar onderweg. Hij mag dan wel verschijnen in een miljoen verschillende recepten maar ik heb nog nooit meegemaakt dat ik een bord dampende gebakken noedels heb laten staan.
En dan begint het schaakspel met de regen! In de verte wordt het donker en de lucht is haast zwart. Regen! Bij de eerste afslag richting het noorden, de zonnige kant op, verlaat ik de oorspronkelijke route. Ik ga dus niet bewust de regen tegemoet rijden en probeer het vallende water zo goed als mogelijk te ontwijken. En op het eerste gezicht lukt me dat ook. Maar niet voor lang. Na een kwartier zoek ik beschutting onder het afdak van een schuur in aanbouw.
De schuur is het speelterrein van een jongen die stil achter een tafel naar de regen zit te kijken. De jongen die er zit blijkt geestelijk minder begaafd, waarschijnlijk een gevolg van de inteelt wat bij deze zeer geïsoleerde gemeenschappen vaker voorkomt. Hij zit stil op een stoel en volgt al mijn bewegingen terwijl ik mijn bagage van een plastic bescherming tegen de regen voorzie. Maar wanneer ik op het muurtje naast mijn motor ga zitten en mijn iPhone tevoorschijn haal staat hij op en kijkt over mijn schouder mee naar mijn Facebook account. Hij maakt nu ook zelfs onherkenbare geluiden, hij kraait als een baby wanneer de plaatjes steeds veranderen. Zodra het weer droog is vertrek ik in de richting van de blauwe lucht en laat de jongen weer achter in zijn kleine wereld. Tenslotte leiden alle wegen naar Rome.
Maar mijn vlucht heeft geen succes, de regen zet me schaakmat! De zwartgrijze regenwolken sluiten me in en ik kan uiteindelijk geen kant meer op. Ik weiger om me erbij neer te leggen en rij langer door dan ik had moeten doen. Met een natte broek rijdt ik de eerste schuilplaats binnen die groot genoeg is voor mij en mijn motor.
De imam van de moskee hoort het geluid van mijn motor en komt polshoogte nemen. Hij schrikt zienderogen bij de verschijning van een ongelovige. Hoewel ik in Kelantan ben, de meest strenge islamitische staat van de Maleisische Federatie, zegt hij niets nadat ik hem heb begroet met het “As-Salaam Alaykum”. Ik zie twijfel in zijn ogen maar uiteindelijk mag ik blijven staan en hij verdwijnt zonder een woord te zeggen weer in de moskee.
Nog een half uur rijden en ik ben weer in Kota Bharu. De eerste stad die ik heel lang geleden in Maleisië bezocht. Mijn reis begint op een bedevaart te lijken waarbij ik steeds naar plaatsen probeer te reizen waar ik in een ver verleden heb geslapen. Op budget op reis door Thailand en Maleisië.
De “Ideal Traveller’s House” is nog steeds zoals ik het me herinnerde. Alleen de ijzeren hand van de moeder regeert hier niet meer omdat de vrouw twee jaar geleden is overleden en de zoon nog net zo lui is als ik me hem van meer dan tien jaar geleden herinner. Chinezen in Kelantan hebben het niet gemakkelijk! Maar dan kan je toch wel wat meer proberen dan teren op je ouders?
Op weg naar mijn kamer moet ik verschillende kattendrollen ontwijken en de stank is haast niet te harden. Maar het is te laat om mijn besluit terug te draaien. Ik wil ook hier nog een keer slapen voordat dit backpackers monument uit een ver verleden voor altijd naar de geschiedenisboeken wordt verwezen.
De zoon beseft nu ook dat het eigenlijk niet zo kan en in een ultieme poging om de trap nog een keer af en op te lopen voor de sleutel van een andere kamer. Wanneer hij weer zuchtend en puffend boven komt krijg ik een andere kamer toegewezen. Kamer 4, de kamer waar ik ook tijdens mijn laatste bezoek heb geslapen.
De lakens zijn waarschijnlijk sinds mijn laatste bezoek niet meer gewassen en een dozijn muggen vliegt geduldig rond om op het volgende slachtoffer te wachten. Dengue is een gevaarlijke virus dat door de muggen, net als malaria en hersenvlies ontsteking, wordt overgedragen. Het is nu zo’n probleem dat er dit jaar alleen al in Maleisië 98 mensen aan zijn overleden, en dat tegen 2 aan AIDS. Verontrustende cijfers! Eerst maar eens een handjevol van die zoemers doodslaan!
Ik loop snel nog even de stad in om tot de ontdekking te komen dat deze ook heel erg veranderd is. Enkele plaatsen en winkels herken ik nog maar de rest is allemaal nieuw. Vooruitgang is een lelijke gedaante.
Op de “Pasar Malam” eet ik nog een noedelsoep en besluit om maar terug naar de kamer te gaan. Ik heb geen zin om in mijn eentje te gaan zitten drinken. Dan wordt ik alleen maar eenzamer en mis Lyka nog meer.
“Ik zit op deze kerstavond alleen op mijn kamer en luister naar de moskee die de gelovigen oproept tot het gebed. Multicultureel in een stad waar het zeer moeilijk is om een koud biertje te vinden”
Zelfs de reclame voor bier is hier bij de wet verboden. Je zal overal persoonlijk moeten gaan vragen of ze een koud biertje verkopen! En wanneer je daar genoeg van hebt is hun doel bereikt. Het is maar voor een nachtje! We overleven deze uitzonderlijke ervaring wel.
Pattaya - Bang Tabun Ok - Ban Khut - Ranong - Krabi - Satun - Taiping - Malacca - Ipoh - Kota Bharu 2.899 + 414 = 3.313 Km
