Wat me heeft doen besluiten om weer op pad te gaan weet ik niet precies. Ik weet wel dat ik niet meer in Pattaya kon blijven. De hele omgeving, het complete circus eenzame vrijgezellen en luidruchtige Russen er omheen, begint me te irriteren. Het komt me na twee weken alweer mijn strot uit en maakt me depressief met als direct gevolg dat ik mijn eigen eenzaamheid met veel bier probeer weg te spoelen. Hoe is het toch in godsnaam mogelijk dat er zoveel mensen opeengepakt in een kleine stad zo eenzaam kunnen zijn?
Toen ik om acht uur uit mijn bed kwam had ik niet kunnen bevroeden dat ik nu op een stille plek dichtbij de zee zit, omringt door moddervlaktes en mangroven. De eerste twee uur op het balkon van mijn hotelkamer waren geweldig rustig. Ik genoot van mijn boek, “de Bedrijfsterrorist” van Jussi Adler-Olsen, terwijl ik aan de andere kant een heerlijke kop Nescafé binnen handbereik heb.
En dan slaat er iets anders dan een pagina om! Ik kan het niet verklaren, ik wil het ook niet verklaren, het is als een ingeving die je plotseling de oplossing voor een probleem laat zien of een uitvinding die de wereld voor altijd zal veranderen. Net voor tien uur kijk op eerst op mijn horloge en dan de kamer rond. Al mijn spullen liggen in een grote cirkel rond het bed, op de vloer, op de nachtkastjes, op een plankje aan de muur. Een twijfel en een glimlach. We gaan weer op pad!
Als een sprinter op de 100 meter tijdens de olympische spelen spring ik op en begin als een bezetene mijn spullen te pakken. Dat inpakken kan ik ondertussen in het donker dus dat is niet zo moeilijk. Nadat de grootste spullen in de rugzak zijn verdwenen controleer is mijn GPS en tot mijn verbazing en ongenoegen zijn er nog steeds veel batterijen leeg. Gelukkig tref ik een redelijk vol paar en stuur de ritten voor de eerste twee dagen naar mijn navigatie elektronica. Een paar dagen geleden had ik al een begin aan mijn tocht naar het zuiden gemaakt.
Het warme water uit de douche voelt heerlijk aan op mijn bezwete huid en de depressies van de afgelopen week spoelen samen met de zeep door het putje naar het duistere riool van Pattaya. De afgelopen week was geen gemakkelijke week voor me! Ik vindt het echt niet leuk dat ik na drie jaar weer alleen ben met de kerst en het nieuwjaar. Natuurlijk heb ik daar ook een beetje zelf voor gekozen maar het is toch ook goed om af en toe wat tijd van elkaar gescheiden te zijn. Maar ik mis mijn vrouw zielsveel en daarmee wordt het weerzien straks in januari alleen maar zoeter.
Om iets over half twaalf staan ze me beneden achter de rectie verbaasd aan te kijken wanneer ik wil uitchecken. Er wordt me duidelijk verteld dat wanneer ik terugkom er zeer waarschijnlijk geen kamers meer voor handen zijn. Het wordt namelijk “High Season”, een woord dat de Thaise touristenindustrie graag gebruikt omdat ze dan zonder reden en zonder verbetering van de service de prijzen flink kunnen opschroeven. Nou, dan is het niet anders. Ik ben toch niet van plan om voor nieuwjaar in Pattaya terug te zijn!
De eerste kilometers op de motor voelen vreemd maar daarna wordt ik weer overvallen door die euforie van complete vrijheid, ook met de helm op. Deze eerste dag moet ik de helm wel dragen uit veiligheidsoverwegingen. Het verkeer rond Bangkok is moordend en ook de politie staat op veel plaatsen te controleren. Wat is dit onbezorgd rijden op een motor door Thailand toch mooi en wat bezielt me toch om zo eindeloos in dat Pattaya te blijven hangen? Ik weet het ook niet maar ik ben blij dat ik de vicieuze cirkel weer heb doorbroken.
De eerste dag van een motortrip vanuit Pattaya is en blijft een lelijke tenzij je richting het oosten, Chantaburi, gaat. Zodra ik buiten Pattaya ben eet ik bij een 7-11 een paar tosti’s, vul mijn fles met hete thee en zet het vizier op oneindig. De weg is goed en de omgeving een lelijke mix van braakliggende terreinen, fabrieken en garnalen of visvijvers.
Maar is is gelukkig ook wat positiefs te melden. Zonder enig noemenswaardig probleem rij ik naar de pont over de rivier in Bangkok. Voor tien baht zetten ze me over en op de veerboot programmeer ik mijn GPS voor de tweede etappe. De kaart kent wel de veerdienst maar koppelt hem niet automatisch in de route. Een klein detail met redelijke gevolgen maar niet onoverkoombare gevolgen.
Het display laat me na de korte overtocht met de veerpont meteen weten dat we om half acht op de plaats van bestemming worden verwacht, en dat is natuurlijk te laat! Het rijden in het donker moet kosten wat het kost vermeden worden en daarom besluit ik om maar zo ver als mogelijk door te rijden en dan na vijf uur een slaapplaats te vinden. Net buiten Bangkok wordt ik onverwacht toch op een mooi landschap getrakteerd maar de tijd dringt en het verkeer is erg druk. Ik wil toch wel weg uit de drukte en snel van de snelweg af. Geen foto’s dus, misschien op de terugweg.
Bij het eerste resort wat ik na vijf uur tegenkom vragen ze 1.500 baht (€ 34,-) voor een nachtje in een opzichtige bungalow en dat is toch wel teveel van het goede. Ik heb mijn financiële beperkingen, zeker wanneer het op slaapplaatsen aankomt moet ik toch wel een beetje budgetteren! Wanneer ik samen met Lyka ben gaat de prijs voor een nachtje wel wat omhoog om mijn vrouw van wat comfort te voorzien maar wanneer ik alleen ben is basic wel voldoende.
Bij het “Termjan Homestay” is het wel raak. Voor de 500 baht per nacht krijg ik een klein maar knusse bungalow. Geen bed maar slapen op de grond! Ik moet er heel hard om lachen terwijl de vrouw schrikt en denkt waarschijnlijk dat ik weer op mijn motor zal stappen en voorgoed verdwijnen. Nee, ik verzeker haar dat ik het prima vindt en dat ik samen met Tettje in Japan en Taiwan ook op de grond heb geslapen. Ik moet daar nu ook nog steeds om lachen.
Nu de druk van de eerste dag rijden en het zoeken van een slaapplaats in een onbekende omgeving van me is afgegleden kan ik eindelijk ontspannen en zie ik ook hoe mooi het hier eigenlijk is! Ik slaap aan de rand van een moddervlakte omringt door mangroves. Paradijselijk! En op dat moment mis ik mijn vrouw weer.
‘Schoonheid is veel schoner wanneer je het kan delen met iemand waar je veel om geeft!’
Nog maar vier weekjes! Dat overleven we ook nog wel!
Voor het avondeten hoef ik niet al te ver weg! In het sfeervolle country nog iets restaurant, tegenover het politiebureau, val ik neer en laat de eerste slokken van mijn koude Leo naar binnen lopen. Hij smaakt beter dan in Pattaya! Na gedane arbeid is het goed rusten! De bediening is wat verschrikt maar wanneer ik de zo ondertussen versleten Thaise grapjes maak om het ijs te breken en in redelijk Thais mijn eten bestel is het ijs al snel gebroken.
De gebakken rijst en groenten zijn royaal vermengd met verse grote garnalen. Heerlijk! Op dat moment smaakt mijn leven weer zoals het elke dag zou moeten smaken! 250 baht (€ 5,70) voor een maaltijd voor koningen, inclusief twee grote flessen bier, brengt toch bij iedereen een brede glimlach op zijn gezicht? Mijn eerste dag zit er op en ik voel me goed. Wat zal morgen weer brengen?
Pattaya - Bang Tabun Ok = 240 Km
