Mijn droom om langs de hele Mekong rivier in het oosten van Thailand te rijden is eindelijk uitgekomen! Maar mijn rit op de motor zit er nog niet op! Maar ook de eerlijkheid gebied te zeggen dat de eenzaamheid van alleen op weg zijn weer de kop opsteekt. Wanneer je met het openbaar vervoer reist dan kom je nog wel eens mensen tegen op bus- en treinstations. Soms is er een vonk die overspringt en dan reis je voor enkele dagen of zelfs weken samen verder. Op de motor kun je dat wel vergeten! Hoeveel mensen zouden er in Thailand met een motor onderweg zijn? En dan ook nog in dezelfde richting als ik? Nihil, dat is de kans om iemand anders tegen te komen.
Het traject langs de Mekong rivier dat ik vandaag ga doen heb ik al enkele keren afgelegd, van oost naar west en omgekeerd, zowel met het openbaar vervoer als met de motor. Het is een prachtige rit langs de Mekong rivier met aan het einde als een kers op de taart een bergachtige omgeving.
Met gemengde gevoelens rijdt ik langs Tha Bo, hier liggen enkele mooie herinneringen uit het verleden maar ook wat bittere herinneringen. Het leven gaat zoals het gaat en daar moet je niet tegen vechten. Kennissen, vrienden komen en gaan maar èchte vrienden blijven voor altijd!
Na een stukje verder rijden kom ik in Si Chiang Mai, ook hier heb ik mooie herinneringen aan mijn eerste reis in 1999 naar Thailand. Alleen zijn die herinneringen er alleen nog in mijn gedachten. Er is hier zo verschrikkelijk veel veranderd. Ik heb nog precies een foto maar de belangrijkste zoals een foto van het guesthouse waar ik heb geslapen ontbreken. In die tijd was alles nog op film! Rolletjes opsparen en dan aangetekend terug naar Nederland sturen om maanden later de foto’s op een koude en natte herfstavond voor het eerst te kijken. Mensen die Petanque spelen op het zand voor de deur en zich verfrissen met een glas Ricard. Die Franse Zwitser zal al wel jaren dood zijn en zijn vrouw heeft het guesthouse verkocht.
De enige foto die ik tijdens mijn meerdaagse verblijf in Si Chiang Mai heb genomen is van het beeld van de twee meisjes. Het beeld van die meisjes staat er nog! Het guesthouse met zijn bewoners is helaas verdwenen, maar in een van de andere mooie gebouwen met Franse invloeden is er nog wel een hotel gevestigd.
Een stukje verder roept moeder natuur dat het weer tijd is. De jungle poo heb ik verwisseld voor de tempel poo. Dat is een stuk gemakkelijker en een stuk veiliger! Ik wil tenslotte niet op de voorpagina van de Telegraaf belanden in een bericht dat er in Thailand een Nederlander is omgekomen omdat hij door een cobra in zijn edele delen is gebeten! Maar voor de eerste keer op deze nieuwe manier sta ik voor de onmogelijke opdracht het toilet te vinden. Geen enkel gebouw ziet er uit als een toiletgebouw dus rijdt ik maar weer snel verder naar de volgende tempel waar ik wel de druk in mijn darmen kan afblazen.
Monnikken in het goud en een bebaarde Boeddha heb ik nog maar weinig gezien in Thailand. Ik weet ondertussen dat iedereen hier in dit derdewereldland zijn eigen draai aan de filosofie geeft net als vroeger de priesters in het Christendom, de Islam en het Jodendom. Wie kon lezen was meester en voor de rest bleef er niets anders over dan luisteren, geloven en volgen.
De weg is mooi en goed. Hij slingert zich langs de oever van de Mekong naar het westen en laat mooie vergezichten, stroomversnellingen en beboste heuvels zien. Een lust voor het oog en de slingerende wegen zijn een lust voor de liefhebber van motorrijden. Weinig verkeer en veel te zien.
Vandaag is het ook Loi Kratong, een van de belangrijkste feesten op de Thaise kalender. In de steden kleden veel vrouwen zich in traditionele kleding en dat is ook een lust voor het oog. Achter een onoverzichtelijke bocht, bij een mobiele politiepost, staan er een handvol agenten het verkeer te regelen. Mijn helm zit achterop mijn rugzak vastgemaakt dus probeer ik ongezien door de drukte en de controle te komen!
De mannen in het bruin hebben het veel te druk met het verkeer en er is er zelfs een die vriendelijk naar me zwaait zonder zich waarschijnlijk te realiseren dat ik geen helm draag. Ik rij snel door en kijk in een flits naar rechts waar ik op een groot veld een markt zie waar ook grote praalwagens staan met kratongs daarop. Ik twijfel geen moment en draai om om die markt van dichtbij te bekijken en enkele foto’s te maken.
Natuurlijk is de witte buitenlander op de motor uit Chonburi een attractie! Ik zet mijn motor naast een tent waaronder in de schaduw oude vrouwen zitten te kletsen en te eten. Ze lachen allemaal vriendelijk, tanden of geen tanden. Er zijn ook twee meisjes verkleed en ze zien er mooi uit. Ik hoef niet veel moeite te doen om ze op de foto te zetten.
Wanneer ik klaar ben en langzaam het feestterrein weer verlaat hoor ik achter me een verlegen stem van een van de meisjes roepen, ‘Falang, I go with you!’
Ik moet er om lachen en vervolg mijn reis verder naar Loei. Het klinkt misschien vreemd maar door al die jaren van omzwervingen in Thailand weet ik op veel plaatsen eten en slaapgelegenheden te vinden waar ik ooit ben geweest. Ik heb een geheugen als een postduif en een enkel aanknopingspunt is vaak al genoeg
Zo ook voor de lunch. Ik rijdt zachtjes door een dorp waarbij ik plotsklaps een bekend beeld zie met direct daaraan verbonden een restaurant ietsjes verderop. En ja hoor, het restaurant is er nog steeds en ik eet een heerlijke Pad Krapow Moo als lunch.
Dan wordt het wat saaier. De wegen worden slechter en ook de heuvels beginnen wat eentonig te worden.
Ik kom door van die Thaise plattelandsdorpen waar de huizen nog geheel van hout zijn en nog niet vervangen door betonnen gedrochten. Dit is het oude Thailand dat langzaam in de 21ste eeuw zal zakken, als een gewond dier in het drijfzand. Het wordt er niet mooier of beter op maar het veranderd wel in de naam van vooruitgang en hebzucht. Ik versnel wat want ik heb er genoeg van, ik wil rusten en eten.
Het Phu Luang Hotel is een oude bekende. Ik ben hier al wel eens geweest, volgens de GPS althans, maar ik kan het me niet zo goed herinneren. Ik spit in mijn geheugen en denk dat ik hier drie jaar geleden in december ben geweest, ook met de motor! Maar het vreemde is dat ik de kamer niet herken. Onder de douche spit ik uit alle macht in mijn geheugen en denk ik nog eens goed na waarom mijn geheugen me in de steek laat. Geen bevredigend antwoord dus het enige wat er op zit is het nazoeken in de verhalen van Travels and Troubles.
Het is snel, en met een enkele zoekopdracht, gevonden op mijn computer maar het is geen verhaal, het is een aantekening! Toen had ik ook al moeite met het schrijven van verhalen tijdens een roadtrip. Er gebeurt van alles maar het is zeer moeilijk om het onder woorden te brengen. Wanneer ik door de foto’s ga kom ik op 21 december 2009 uit, vier jaar geleden dus, toen ik met Jack, Gary en Kevin voor het eerst op de motor door noord-Thailand reed.
De herinneringen komen terug! We deelden kamers om de prijs laag te houden en er was een tv omgebouwd tot aquarium. Die laatste opmerking maakt iedereen aan de receptie aan het lachen. Die gekke Hollander kan zich het oude aquarium herinneren.
Na het eten maak ik een rondje langs het water om wat foto’s van een landelijk Loi Kratong te maken. De mensen vermaken zich opperbest en er is eten en drinken in overvloed.
Pattaya - Chantaburi - Watthana Nakhon - Buriram - Bua Yai - Surin - Si Saket - Khong Chiam - rond Khong Chiam - Mukdahan - Ban Phaeng - Nong Khai - Loei 2.147 + 259 = 2.406 Km
