Nederland: De eerste minder goede ervaring

Heumen (Camping Heumens Bos (28,-)

Eerst een mededeling van huishoudelijke aard!

Na heel wat prutsen heb ik eindelijk de 3G stick met Lebara internet met mijn MacBook aan de gang! Dit is wat je moet doen:
Als eerste is het belangrijk dat je de nieuwe simkaart in de telefoonwinkel laat activeren en een bedrag van € 10,- beltegoed op de simkaart laat zetten. Daarna laat je de 1Gb internet voor € 10,- activeren.

Dan naar de stick!
1. Open “netwerkvoorkeuren”
2. Zoek je modemstick.
3. Bij configuratie maak een nieuwe configuratie genaamd Lebara
4. Klik “geavanceerd” en kies als leverancier “Algemeen”
5. Kies als “Model” -> “GPRS (GSM/3G) en CID = 1
6. Klik “OK” en “Pas toe”
7. Vink “Toon modemstatus in werkbalk” aan en klik op het icoon van de telefoonhoorn
8. Klik op verbind en nu zou het moeten werken!

Om iets over zes wordt ik wakker van een licht getik op het dak van de camper. Regen! Niet veel maar een verkoelende bui die een zweterige klevende tropische dag aankondigt. Bij het uit bed stuntelen weet ik nu ook dat we echt een laddertje voor naar de alkoof moeten kopen. Natuurlijk is het maar een keer per dag in- en uitklimmen maar dat is toch voldoende om een vleugje van ongemak te proeven.
Het is heerlijk rustig om de camper heen en ik maak van de rust en gelegenheid gebruik om de verhalen en de foto’s van de afgelopen drie dagen te bewerken en te publiceren. Het raam gaat meteen open en de overgebleven koelte van de nacht stroomt naar binnen. Mèt een kopje Senseo naast me op tafel want nu we 220 V hebben werkt de machine wel! Lyka slaapt heerlijk door in de koelte van de ochtend die waarschijnlijk snel zal veranderen in de drukkende tropische warmte van de middag. Voor mij is het een heerlijk begin van de dag en nog voordat Lyka haar ogen open heeft weet ik al de volgende bestemming.
We gaan verder naar “Heumen” aan de Rijn in Gelderland. Ik weet niet echt wat we daar gaan aantreffen maar tot nu bevalt mij het camperen goed. We nemen voor het vertrek nog water in en nemen afscheid van onze buren. Het is gezellig zo onder elkaar. Iedereen maakt een praatje met elkaar zonder opdringerig te worden. Er heerst een gevoel van broederschap, elkaar helpen en elkaar accepteren èn rekening met elkaar houden. Daar zouden ze in veel gemeenschappen in Nederland, waar het egoïsme hoogtij viert, nog wat van kunnen leren.

De Garmin Nuvi 2797 LME geeft af en toe een van zijn geheimen prijs! Vandaag heb ik ontdekt hoe ik gemakkelijk de route kan aanpassen, waypoints tussen- en toevoegen. Maar er kleven ook nadelen aan de moderne navigatiesystemen. Het is namelijk onmogelijk om alle wijzigingen actueel te houden! Eerst wordt ik kilometers door een 30 Km gebied geleid met verkeersdrempels die in de Tour de France een categorie zouden krijgen toegekend. Dan zit ik op een weg die is afgesloten en een Garmin Nuvi die me over uitgestorven en uiterst small landwegen leid. De veerpont van Looveer naar Huissen is voor Lyka een avontuur. Voor een moment twijfel ik of ik wel op de veerpont mag. Maar alle twijfel is voor niets want het maximum gewicht voor de pont is 32 ton.
Aangekomen op “Camping Heumens Bos” begrijp ik zodra we slagboom binnen zijn gereden dat dit het waarschijnlijk niet is. We rijden naar plaats 852 op een veldtje niet ver van het zwembad. Op de camperplaats naast ons zit een wat ouder stel om drie uur in stilte bier te drinken en shag te roken. Het is niet mijn zaak maar dat heb ik in de eerste twee dagen niet gezien. Om eerlijk te zijn ben ik de enige geweest die ik met een alcoholhoudend drankje in de hand heb gezien. Maar misschien is het een manier om de stress van een proefvakantie met de camper te bestrijden. Het is namelijk niet altijd even gemakkelijk.

Wat ook niet gemakkelijk is is om Lyka bij te brengen dat we ook een beetje budget moeten eten. En daarmee bedoel ik niet slecht of ongezond! Nee, in de camper is het belangrijk om in te kopen en zo min mogelijk over te houden. Opslag is schaars en er is gewoon geen plaats voor restjes. Maar er moet ook houdbaar voedsel aan boord zijn voor bijvoorbeeld wanneer het weer te slecht is om er op uit te gaan of er gewoonweg geen winkel kan worden gevonden. Mayonaise en tomatenketchup komt in de kleinst mogelijke verpakking en de koffiemelk is van de houdbare variant. En zo zitten wij dus aan de verlate lunch van broodjes knakworst met vanillevla en aardbeien toe. Klinkt niet slecht, al zeg ik het zelf?

Om een uur of vier komt mijn vriend Jan op bezoek. Hij woont niet ver hier vandaan en op de motor is het vandaag heerlijk om te rijden. Het is niet te warm en hij zou graag de camper in gebruik zien. Hij twijfelt nog tussen een caravan en een camper, de tijd zal het leren.
Ondertussen is aan de overkant een oude zelfbouw Mercedes camper gearriveerd. Een groep jongeren springt uit de camper en begint kratten Grolsch bier naar buiten te schouwen, de barbecue komt naar buiten en niet veel later gaat de muziek aan. Jammer, maar ik voel me wel bekocht om voor € 28,- op deze plaats te staan. Ik hoef er niet echt lang over na te denken maar op deze soort campings kom ik nooit meer! Het leergeld is betaald en ik heb mijn les geleerd.

Wanneer ik later op de computer nog eens probeer uit te vinden waarom het eigenlijk fout is gegaan kom ik niet tot een sluitende conclusie. Ik denk dat de fout in het feit zit dat ik naar een camperplaats op zoek ben gegaan terwijl de Garmin niet was aangesloten op mijn computer. Dat zal me vanaf vandaag zeker niet meer gebeuren!
En toch heeft een Brabantse familie camping ook zijn charmes! Op het veldtje naast ons staat een zestig jaar oude Amerikaanse auto inclusief een even oude aluminium caravan. En da’s toch wel een romantisch plaatje dat schreeuwt om vereeuwigd te worden.

Na al die commotie, stress en drukte om me heen voel ik me na het eten een beetje koortsig. Ik heb dan ook geen zin meer om een film te kijken en zoek om iets over half elf, zoals normaal, mijn bed op. Terwijl er uit de luidsprekerboxen van de kantine hoempapa muziek klinkt en naast ons een gezellig samenzijn aan de gang is probeer ik in slaap te vallen.
Terwijl ik daar lig te rillen speelt de film van de afgelopen dag zich nog een keer voor mijn ogen af. Gelukkig weet ik waar ik de fouten heb gemaakt en wat ik er aan moet doen om die in de toekomst te voorkomen. In mijn hoofd probeer ik systemen op te zetten zodat we in de toekomst niet meer, tenzij het ècht niet anders kan, op een camping als deze terecht komen.
Welterusten.

Nederland: Goedemorgen Wijhe

Lathum (Jachthaven de Muggenwaard (€ 9,-)


En dat was dan onze eerste nacht samen in de camper! Een zeer vreemde nacht met bovengemiddelde tropische temperaturen en vreemde geluiden. De jeugd uit het dorp wordt door de warmte van de nacht naar de verlossende koelte van de rivier gedreven waar hanig gedrag resulteert in het verleiden van een vrouwtje. Zachtjes schreeuwen en hard lachen, muziek uit een kleine luidspreker, prille liefde in een tropische nacht aan de grens van Overijssel.
Ik slaap slecht! Elk geluid dat door het openstaande raampje naast mijn hoofd naar binnen dringt laat een stil alarm afgaan. Ik droom van rovende Roemeense zigeunerbendes, aanvallen met bedwelmende gassen en leeggeroofde campers. Zodra er zich mens, die zich in mijn ogen verdacht gedraagt, rond de camper scharrelt ben ik achterdochtig. Het zijn die laatste hersenspinsels die ik aan de overval in Marokko heb overgehouden. Ik heb een oncontroleerbare achterdocht die niet gezond of gerechtvaardigd is. De overval in Fez is nog steeds niet vergeten maar ik denk er wel steeds minder aan.
In mijn hoofd analyseer ik de afgelopen dag met een kritisch oog. De fietsen, of minstens een fiets wordt gemist. In de andere campers zien we flitsen gekleurd licht het interieur oplichten als in een ouderwetse disco. Lyka kijkt me met vragende ogen aan. Ik begrijp het, de tv heeft een hoge prioriteit. De beugels zijn al besteld en ik zal volgende week het scherm inbouwen zodat we in ieder geval samen een film kunnen kijken. Later, begin volgend jaar komt er een schotel op het dak zodat we het Nederlandse nieuws in ieder geval kunnen volgen.
De oude koelkast werkt ook slecht, een nieuwe is misschien een optie of we moeten toch maar eens gaan kijken wat een betere optie is. Grote accu’s met een 220 Volt accu of toch een koelkast die speciaal voor mobiele voertuigen ontworpen is. De tijd zal het leren! Een kort onderzoek heeft opgeleverd dat een nieuwe koelkast ongeveer € 900,- zal kosten zonder inbouwen. En dan vraag ik me hardop af: Wat is een koud biertje of wijntje eigenlijk waard wanneer je onderweg bent?
Het ontbijt is een succes, een heerlijk gebakken eitje met ontbijtspek op een bruin bolletje. Ik weet niet wanneer dit zal gaan vervelen maar dan kunnen we altijd overstappen op de omelet, ook een klassieker.

Vanzelfsprekend ligt er een broodje komijnenkaas naast. De koffie is alleen tobben. We hebben geen elektriciteit van buiten dus water koken in een pannentje op het gas is de enige optie. Een Senseo pad in kokend water is niet genoeg om een fatsoenlijk kopje koffie te maken. Daarom schakel ik ook maar weer over op de Nescafé. Die Senseo is een mooi apparaat maar wel voor thuis!
Na het ontbijt gaan we pakken. Dat is een discipline die door ons beiden voor elke verplaatsing moet worden afgewerkt. We moeten goed samenwerken zoals de bemanning op een groot zeilschip. Je kan niets aan een ander of het toeval overlaten en een ieder moet zijn eigen verplichtingen vervullen! Dat is de enige manier om tijd te besparen èn ongelukken te voorkomen. Natuurlijk is het in het begin nog even wennen maar voordat we een week verder zijn weten we beiden precies wat onze taken zijn!
We gaan op weg om van Rini en Sherlyn in Olst afscheid te nemen en ze een goede reis terug naar Thailand te wensen. Maar voordat we weer vertrekken neemt Rini me nog even mee om spullen op te halen om het lek in het boilercompartiment  te dichten. Een flinke m10 bout met een slangenklem moet het doen. Het lek is zo goed als dicht hoewel er af en toe nog wel een druppel water als een traan van afscheid aan de slang ontsnapt. Voor mij is het zo voorlopig goed, een oude krant zal de tranen absorberen en langzaam aan de hitte van de zomerzon weer afstaan.
We gaan op weg naar “Jachthaven de Muggenwaard” in Lathum. Het is niet echt een verre verplaatsing maar een nacht in Wijhe was wel genoeg. We moeten toch rijden omdat we weer boodschappen moeten doen om vanavond en vanmiddag te eten èn we gaan op zoek naar een koelbox. Vooraan in Deventer passeren we een AH en daar werken we meteen het lijstje af wat we denken nodig te hebben voor de lunch.
De lunch van de kipsalade gebruiken we op een kampeerplaats langs de IJssel. Wat een heerlijk uitzicht terwijl we genieten van de kip couscous salade met zoete abrikozen. Ook Lyka voelt zich nu als een vis in het water en ik kan merken dat haar bedenkingen en vooroordelen langzaam oplossen in de zon en het genot van het ervaren van je vrijheid in de camper. Nog even opruimen, en knorren we met gemiddeld 60 Km/U over de dijk langs de IJssel op weg naar onze slaapplaats voor vanavond.
Op weg naar Halford’s in Zutphen rijdt ik de camper helemaal vast in een wandelgebied in het centrum. Achteruit rijden is geen optie dus ik zal een plaats moeten vinden waar ik kan keren met het gevaarte. Lyka kijkt me angstig aan.
‘Blijf maar hier en als er iemand komt zeg maar dat ik een uitweg aan het zoeken ben!’
Verbaasd laat ik haar met de camper alleen achter in het centrum van Zuthpen. Ik doe snel mijn zaken bij Halford’s en wij hebben nu in ieder geval een koelbox die we in de camper 24/7 kunnen laten lopen. Verblijdt met onze aankoop draai ik voorzichtig op een pleintje in het centrum de camper en rijden precies zo terug als we zijn gekomen. Weer een probleem opgelost! Een stukje verder moeten we toch weer opnieuw op zoek naar een winkel want ik lust vanavond best wel een koud biertje. AJAX op de radio in haar eerste wedstrijd op weg naar een vierde kampioenschap op rij. Een Aldi in Zutphen is snel gevonden op de GPS! Maar nog voordat we bij de Aldi zijn zien we een LIDL. En dat is nu juist dè winkel die ik graag een keer had bezocht. Ik hoor er iedereen om me heen lovend over praten. En wij vinden ook precies wat we nodig hebben in de uitgebreide supermarkt, het is zeker geen veredelde Aldi! Hou het maar in het midden tussen de Aldi en de Albert Heijn.
Biertjes en witte wijn, cola light en bruisend bronwater vallen ik de boodschappenkar. We hebben voldoende om tot morgenochtend te overleven. Maar het beste wat we vinden zijn twee goedkope, en toch zware, aluminium koekenpannen. Nu verandert plotseling het menu voor vanavond en we kopen worstjes en aardappeltjes, Griekse salade en een bosbessen kwark toe.

Er is nog een staanplaats vrij aan de jachthaven. In deze wereld is het vaak een zaak van wie het eerst komt wie het eerst maalt. Ik weet van de buurman dat het € 9,- is voor een een nacht maar er komt niemand het geld ophalen. Wat wel fijn is dat we nu een elektriciteit aansluiting hebben. We kunnen de grote koelkast ook laten lopen!

De avond valt en de zon verdwijnt weer langzaam als een vuurrode bal achter de horizon. Het is vandaag op plaatsen 37 graden geweest in Nederland. Het is warm, heel warm maar we hebben toch plezier. Met een fris wit wijntje in de hand zien we het langzaam donker worden. Morgen gaan we weer verder. Het lang op een plaats blijven zonder dat je fietsen tot je beschikking hebt is geen optie.

Nog samen een film, “Enter the Dragon” met “Bruce Lee” uit 1973 op de laptop kijken voordat we gaan slapen. Rond om ons geen horen we de ramen en luiken van de andere campers een voor een sluiten. Gordijnen worden dichtgeschoven en lichten gaan uit. Het is hier rustig, heel rustig. Ik weet zeker dat we vannacht prima zullen slapen. Wat de volgende staanplaats is zoek ik morgen voor het ontbijt wel uit. Welterusten.

Nederland: Voor het eerst op pad met de camper

Wijhe (Loswal Wijhe (€ 6,-)

Na alle stress van gisteren was het vandaag nog stressvoller! Lyka had gisterenavond nog even met een Filippijnse vriendin afgesproken dat we aan het einde van de middag in Olst, Overijssel, zouden zijn. En dat terwijl ik nog voldoende werk aan de camper had dat ik eerst wilde afmaken voordat we morgen, vrijdag, voor het eerst echt op pad zouden gaan.
Dus ik stond vanochtend om zeven uur naast mijn bedje om de laatste hand te leggen aan de problemen of aanpassingen waar ik gisteren niet meer aan toe was gekomen. Mijn hele lichaam deed pijn en duizend spieren die ik lang niet had gebruikt lieten me weten dat ik er geen gewoonte van moest maken om ze opnieuw te gebruiken! Zelfs het op en neer fietsen naar diverse bouwmarkten in Zaltbommel waren mijn niet al te kleine dijbeenspieren te veel geworden.
Na het ontbijt vertrok Lyka naar school en ik naar de bouwmarkt om de diverse materialen die ik te kort had, of nodig had, door het veranderen van mijn strijdplan, op te halen en de ongebruikte materialen weer in te leveren. Eenmaal thuis waren de laatste klusjes zo geklaard! Een stevige buis zodat ik niet uit het hoge bed boven de bestuurderscabine kan vallen heeft de hoogste prioriteit! Een haakje hier en een aluminium plaatje daar en ik was klaar met het gereedschap.
Wat ik nu nog moest doen kon wel tot na het weekend wachten! En nu kwam eigenlijk het moeilijkste! Het inpakken van het voertuig. Een rugzak vele malen groter dan ik gewend was maar nog steeds moest alles zijn vaste plaats krijgen zodat we niet hoefden te zoeken. En wat hebben we dan toch weer veel nodig! De afgelopen drie luie maanden maakten het ook niet gemakkelijker.
Toen Lyka thuis kwam van zomerschool was ik al voor tweederde klaar met het werk maar toen we samen aan de gang gingen was het werk in een poep en een scheet geklaard. Nog even lasagna met stokbrood eten en we zijn klaar voor de eerste rit met de camper. Een virtuele ontmaagding voor ons en de camper waarvan wij vurig hopen dat zij veel plezier en geluk zal brengen.
Autorijden is net als fietsen! Je verleerd het nooit. Met hulp van mijn Garmin GPS, die ik nog steeds niet helemaal begrijp, rijden we over de van Heemstraweg richting het oosten. En dan gaat het meteen al verkeerd want binnen de kortst mogelijke tijd zitten we op een autosnelweg en dat is niet helemaal de bedoeling.
Wanneer ik de autosnelweg zat ben neem ik een afslag en voor een tijdje rijden we door de donkere bossen van de Hoge Veluwe. Ik was vergeten hoe mooi dat eigenlijk is. Rustig met z’n tweeën achter een knorrende diesel door de donkere bossen boemelen. Er vormt zich een lange file achter ons die me totaal niet opjaagt of op enige manier deert. Wij zijn op weg en ik ben de koning van de weg.
Een eerste stop in Oosterbeek en dat is wel even wennen. Lauwe cola want we kunnen de koelkast niet aan de gang krijgen op gas. Ik vindt het nog steeds een vreemd idee, koelen met een vlam! Ik zal later de gebruiksaanwijzing er nog wel eens op nalezen. Na een kwartiertje gaan we verder voor het laatste uurtje achter het stuur.

En weer stuurt de elektronische vrouw in de Garmin GPS mij de E30 op. En dat is balen maar voor nu nemen we gewoon dat ongemak en kruisen met een snelheid van rond de 90 Km/u richting Deventer. We passeren Deventer en komen in een open landschap. Een mooi Hollands rivierenlandschap schuift op onze breedbeeld voorruit voorbij. En daar is Olst, een weerzien met Rini en Gerlyn. Mooi en vreemd tegelijk om elkaar in deze vreemde omgeving te ontmoeten.
Een gesprek, een drankje en we gaan verder op zoek naar de camperplaats in Wijhe. Onze eerste camperplaats! Onze ontgroening, onze toelating tot het gilde van moderne zigeuners. Een hechte groep die als enige overeenkomst een caravan op wielen koesteren.

Op de camperplaats is er meteen contact met de buren en er heerst een sfeer van elkaar helpen. Voorzichtig breng is ons probleem ter sprake dat ik de koelkast niet aan de gang krijg. Binnen enkele minuten zijn er drie camperaars aan de gang om de koeler op te starten. Tips, en veel wetenswaardigheden die getuigen van ervaring, gaan heen en weer en binnen een kwartier hebben we de 23 jaar oude koelkast aan de gang. Het is misschien een oudje maar voor nu zullen we het ermee moeten doen, er is geen 220 Volt aansluiting voor handen.
Het hele idee bevalt me tot nu toe prima en ook Lyka is een ander mens. Ik hoop dat we het allebei leuk vinden en samen door heel Europa zullen trekken. Voor het eten trek ik het dorp in om een paar koude biertjes te scoren. Alcohol en verkeer gaan nu eenmaal niet samen maar een paar koude rakkers wanneer je buiten van het weer zit te genieten is nooit slecht. Een koude box Heineken blikken en een paar koude flessen Coke Light zijn de buit na een wandeling van enkele kilometers. Het eerste woord dat Lyka uitkraamt wanneer ik bezweet weer op de camperplaats aan de IJssel arriveer is, “Honger!”. M.a.w. Ik moet meteen aan de slag om de kant en klaar spaghetti op te warmen.
‘The spaghetti is not a winner!’, lacht ze me toe.

En dat is ook zo.
Eigenlijk is camperen een vorm van zelfkastijding zonder een religieuze achtergrond. Terwijl Lyka staat af te wassen stroomt het water onder de camper vandaan. Na een korte zoektocht is de bron van al dat water gevonden. Ik ben gisteren vergeten om de aanvoer van het water naar de boiler te stoppen! Zodra de pomp aanslaat stroomt het water uit de losliggende slang. Ik denk lang en diep na, en vindt de oplossing in de vorm van een markeerstift die ik met tape in en aan de slang vastmaak. Het is voor nu verholpen maar het heeft wel enige prioriteit zodat ik het morgen echt moet repareren.
We moeten er samen om lachen. Het ene na het ander ijskoude Heineken blikje vindt zijn weg naar mijn hand en de inhoud verdwijnt in mijn keel. Om half elf loop ik nog even een rondje en maak een praatje met en 85 jarige camperaar die met zijn vrouw door Nederland trekt. En dan voel ik me gesterkt en gemotiveerd. Het is een heerlijke gedachte wanneer ik dit nog 30 jaar zou mogen kunnen doen.

Onze eerste dag zit er op en onze eerste nacht in de bovenslaper kondigt zich aan. Ik open het laatste blikje uit het six-pack en denk terug aan de afgelopen week. Rachel en Freek in Purmerend, de twee dagen klussen en zweten, de eerste rit en nu de eerste nacht. Ik denk nog eens goed na over waaraan in ben begonnen. En ik kan kan alleen maar lachen, dit is vijf sterren backpacken en misschien had ik er al jaren eerder aan moeten beginnen.

Welterusten.