Maleisië: Onbetreden paden

Gua Musang, My Home Hotel (201)

Het waren maar zeven biertjes in totaal gisterenavond maar het was genoeg voor me om te besluiten om de wekker om zes uur uit te zetten en me nog maar een half uurtje om te draaien. En ook na dat half uurtje, met de wetenschap dat er toch geen internet verbinding was, verlengde ik het opnieuw met vijftien minuten.
Maar om kwart voor zeven was het dus echt tijd om op te staan. En zie ik tot mijn grootste schrik? Het drinkwater is op en ik kan geen bakkie koffie zetten om de dag te starten. Lyka is weer niet uit haar bed te branden en ik kleed me snel aan om te kijken of ik in de buurt misschien een fles water op de kop kan tikken.
Steve uit Queensland zit al op een stoel onder het afdak van het terras op zijn bus te wachten. Hij is nog slechter af want zijn bus komt al om zeven uur. Terwijl ik door de donkere en verlaten straten van Tanah Rata loop zie ik links en rechts alleen maar gesloten winkels. En om eerlijk te zijn geef ik ze nog gelijk ook. Welke imbeciel opent zijn winkel als het nog donker is vroeg in de ochtend?
Een korte vraag in mijn beste Maleis bij een restaurant dat net aan het openen is geeft me niet meer dan zwaaiende armen en zeehond geluiden als antwoord. Het is een doofstom echtpaar dat een klein restaurant runt, kom daar in Nederland maar eens mee aan! Maar ik wordt in de juiste richting gestuurd en twee minuten later koop ik een anderhalve literfles van een moslim met een dikke snor die net een paar roti's op zijn gloeiend hete bakplaat staat te bakken. Ze ruiken goed maar ik heb geen tijd om te wachten. Zijn restaurant zit al goed vol voor het ontbijt en ik ben ongetwijfeld de eerste vijftien minuten niet aan de beurt.
In een stevig tempo ga ik weer terug naar het Twin Pines Guesthouse waar Steve nog steeds buiten op zijn stoel zit en Lyka binnen nog steeds onder de dekens ligt. Met iets meer overtuiging maak ik haar deze keer wakker terwijl mijn eerste kopje koffie op temperatuur staat te komen. Ze gromt als een beer die uit zijn winterslaap wordt gewekt.
De sfeer is niet al te best als ik de eerste slok van mijn koffie neem en gespannen op mijn horloge kijk. Het is tien voor half acht en we hebben nog veertig minuten totdat de minibus ons komt ophalen. Vandaag nemen we afscheid van Tanah Rata en om eerlijk te zijn had ik best wat langer willen blijven. Tijdens dit bezoek voelde ik me prima op mijn plaats en ik had best nog wel wat meer wandelingen door de bergen willen maken. Maar ja! We moeten nu eenmaal verder en we zullen hier ongetwijfeld nog wel een keertje terug komen.
Lyka zit nu demonstratief met haar armen over elkaar om te laten zien dat ze klaar is om te vertrekken. Het maakt me niets uit terwijl ik een theezakje in de literfles kokend water laat vallen. Het laatste water wordt gebruikt voor mijn tweede en laatste kopje koffie. Een laatste boterham met nutella, een scheut schoon water door mijn koffiekop en ik ben ook klaar om te vertrekken.
Na een kort afscheid van de manager en zijn vrouw verschijnt er een minibusje in de kleuren van een officiële tourbus. Dus dit moet wel goed zitten! RM 50 (€ 12,50) per persoon is een flink bedrag dat we voor deze korte rit moesten neertellen. Maar er gaat nu eenmaal weinig verkeer die kant op en dan kun je bij gebrek aan concurrentie zelf de prijzen bepalen.
Lyka gaat op de voorbank naast de chauffeur en ik zoek een plaatsje achterin. Één ding is echter opmerkelijk bij deze minibusjes, de inrichting is zo uitgezet dat er een maximaal aantal, betalende, passagiers in kunnen. Aan de negen oversized rugzakken die ook mee gaan is in hete geheel niet gedacht. Dus moet ik de ruim honderdtwintig kilometer maar met mijn rugzak op de grond voor me zitten. Niet altijd even gemakkelijk wanneer ik mijn evenwicht weer moet bewaren wanneer de chauffeur een te scherpe bocht met een iets te hoge snelheid neemt. Maar altijd beter dan een kilo of vijftig souvenirs van een medepassagier boven op mijn gevoelige elektronica.
In minder dan twee uur staan we bij het treinstation van Gua Musang. In denk diep en lang na maar er verschijnt geen antwoord uit mijn geheugen. Ik heb gisteren nog even snel drie hotels geboekt op Agoda.com en ik kan me het kaartje waarop het hotel van vandaag staat niet meer voor de geest halen.
Vier meter verderop staat Lyka in de schaduw te wachten op het verlossende antwoord dat maar niet wil komen. Er zit niets anders op dan te vragen bij een concurrerend hotel dat op een groot bord adverteert met "from RM 60 per night". Binnen wordt ik netjes te woord gestaan en terwijl één van de gesluierde meisjes een kaartje voor me probeert te tekenen haal de kaart op mijn GPS tevoorschijn. De "Bank Rakyat", waarvan ik het logo herken op het kleine scherm van de GPS, is het waypoint waar we naar op zoek moeten gaan.
Het is ruim kwart over tien als we na een kwartiertje lopen in de ijskoude receptie van het hotel staan.
'Mission Accomplished!'
Ik vraag me af of ze ons wel zo vroeg naar de kamer laten gaan terwijl de receptioniste, die vanzelfsprekend ook gesluierd is, mijn boeking op de iPad controleert. En opnieuw verbaas ik me over de veelzijdigheid van dit apparaat. Alles hint er op dat ik in Maart of April een nieuwe koop.

Mocht iemand van jullie geïnteresseerd zijn om mijn iPad 2 met 64Gb over te nemen dan hoor ik dat graag van jullie.
We krijgen een kamer aan de voorkant en meteen gaat de airconditioning aan en de kleren uit. Rust in de tent en Lyka valt op het bed neer of ze net een elfstedentocht achter de rug heeft, om maar even bij de actualiteit te blijven.
We komen de hele middag niet van de kamer af. Ik vindt het heerlijk om wat te rusten en te werken aan mijn verhalen foto's in de koelte van de airconditioning. Pas om iets na vijven gaan we weer het dorp in om wat te eten.

En dat is vreemd! De meeste restaurants zijn gesloten. Soms omdat ze alleen ontbijt en lunch serveren en anderen om een meer onduidelijke reden. Er is wel activiteit in de keuken en op de terrassen voor de restaurants maar het allemaal Tutup (gesloten).
Eindelijk vinden we een klein Chinees restaurant waarvan de serveerster ons als een drill sergeant aanspreekt. De vriendelijkheid is ver te zoeken! We krijgen een bord witte rijst in onze handen gedrukt en kunnen zelf opscheppen wat we er bij willen hebben. Terwijl ik wat vragen stel over wat voor soorten vlees er in de verschillende sauzen drijven wordt ik steeds kort afgesnauwd. Dus kies ik voor de ribbetjes en "jungle bock". Ik heb geen idee wat het is want het lijkt me een "halal" restaurant.

Maar het smaakt me uitstekend, ik zal later wel eens navragen wat voor dieren het kunnen zijn geweest die op mijn bord lagen.

Mooi hé! Hollands Glorie in Maleisië!

Maleisië: Een leuke excursie

Cameron High Lands (Tanah Rata), Twin Pines Guest House (4)

Ik ben dus niet de persoon om met een gemengde groep andere toeristen georganiseerd een excursie te gaan doen. Maar ik geef ook meteen toe dat er soms niets anders op zit bij gebrek aan openbaar of eigen vervoer. En dus gingen we vandaag voor het luttele bedrag van RM 45 (€ 11,25) per persoon met "Cameron Holiday Tours & Adventure" voor een halve dag naar enkele hoogtepunten van de Cameron Highlands.
Twee Hollandse jongens die ook in ons GH sliepen hadden dezelfde tour geboekt en dat maakte het meteen al gezellig in de oude Landrover. Zelf nam ik plaats naast de chauffeur en Lyka zat met de twee jongens op de bank achter me. Het was een gelukje dat we als eerste werden opgehaald want zodoende konden wij de beste zitplaatsen kiezen. De volgende vier personen gingen op de smalle bankjes achterin.
Nadat de chauffeur een korte beschrijving had gegeven wat we vandaag allemaal gingen doen kwam de oude auto met schokken in beweging. Vierwiel aangedreven en een diesel, dat moet ook wel met wegen die een stijgingspercentage hebben van wel 15% en meer!
Binnen een kwartier stonden we weer naast de auto om de beroemde theeplantages van Boh Tea te zien. Best leuk als je nog nooit op Sri Lanka bent geweest maar voor mij persoonlijk was het toch prettig om te zien dat Lyka genoot van wat ze zag.
Er was wat mis met mijn GPS want de kaart van Maleisië wilde maar niet laden. Ik wilde controleren of mijn micro-SD kaartje wel goed zat toen ik zag dat er helemaal geen kaartje meer in mijn GPS zat! Dat moest er zijn uitgevallen toen ik vanochtend op het bed de batterijen had verwisseld.

Zonder te aarzelen vroeg ik of de chauffer de nummer van Twin Pines had en of hij ze kon bellen. De mensen om me heen stonden verbaasd te kijken maar na mijn korte uitleg knikte iedereen goedkeurend om deze korte onderbreking.
Onze kamer was helaas al schoongemaakt en de schoonmaker had niets gevonden. Een micro-SD kaartje is minder dan een vierkante centimeter dus dat heb je snel over het hoofd gezien. De schoonmaker beloofde me om het opgeveegde afval nog een keer te controleren en daarmee was de kous af. Ik kon nu niets meer doen dan afwachten of ik aan het einde van de dag mijn micro-SD kaartje zou terug krijgen.

Meer theeplantages en een smalle slingerende asfaltweg die ons langzaam naar de top van een berg bracht met de mooie naam "Gunung Brinchang", er stond 1690 meter op de GPS en dat was een tiental meter minder dan de officiele hoogte van deze berg. Maar wat maken een paar meter uit als je met de auto bent? We konden genieten van een schitterend uitzicht door het mooie heldere weer van vandaag.

Maar er waren ook problemen! Tijdens één van de korte stops om foto's te maken werden er twee vrouwelijke passagiers aan onze groep toegevoegd. De reden werd me al snel in vertrouwen verteld door de chauffeur: De twee vrouwelijke Duitse mijnwerkers van zeker honderd kilo per stuk zaten naar hun zin een beetje strak in het minibusje. Maar de nieuwe zitplaatsen achter in de Landrover voldeden ook niet aan de wensen van de twee zwaargewichten, er was maar net genoeg ruimte voor de vier personen die er al zaten. En nu waren ze tot de conclusie gekomen dat Lyka, omdat ze zo klein is, maar naar achteren moest verkassen.
Dit smeulende probleem werd al snel en kordaat geblust. Ik wisselde enkele woorden met de chauffeur en hij begreep meteen wat ik bedoelde. Nog voordat we de top verlieten waren de twee weer terug geheveld naar het minibusje waar ze oorspronkelijk vandaan kwamen.
Niet ver van de top is er een stuk eeuwenoud oerbos dat de "Mossy Forest" heet. Een vreemde plaats omdat de steeds tegen de berg optrekkende wolken een uitstekend milieu hebben geschapen voor weelderige mossen. Een vreemde plaats die je eigenlijk in de mist moet zien.

Na deze stop werd het weer tijd voor thee, en wel de fabriek waar de "Boh Tea" wordt verwerkt en gemaakt. Met mijn beperkte kennis van het maken van zwarte thee kon ik wel meteen zien dat het er hier anders aan toe ging dan op de hellingen in Sri Lanka. Grote heggenscharen die als een slede over de theestruiken glijden knippen alles af wat zich boven het maaiveld bevindt. Inclusief stelen zo dik als luciferhoutjes. De kwaliteit wordt pas bepaald aan het einde van het proces door een serie zeven en niet aan het begin door een getraind oog en een kleine Srilankaanse vrouwenhand.
Bij de fabriek was een klein museum en een kantine waar we ook meteen van de lunch konden genieten. Maar daar kwam weinig van terecht! Een Euro voor een minuscuul kokoskoekje en een Euro voor een kartonnen bekertje thee is echt teveel van het goede. Zeker als je bedenkt dat het spul daar wordt gemaakt!

Dus met een halfvolle maag, we hadden koekjes en appels bij ons, gingen we weer verder naar de "Butterfly Farm" die achteraf gezien nog het meest interessante van de dag bleek te zijn. Vreemde insecten die je alleen maar op tv hebt gezien zag je hier in het echt. Vooral de insecten die op bladeren lijken en enorme wandelende takken zijn zeer vreemd.

Als toetje kregen we nog een bezoek aan een aardbeienfarm toegereikt. We waren vandaag zo snel geweest dat daar nog ruimte voor was voordat we twee Engelse jongens om twee uur bij de bushalte moesten afzetten. Zelf kan ik geen aardbeien meer zien! Als kind heb ik zoveel aardbeien moeten eten dat ik er een hekel aan heb gekregen. Maar voor alle anderen die niet uit de aardbeienhoofdstad Zaltbommel komen was het een leuke afsluiting van deze excursie. We hadden allemaal genoten en we konden nu wel wat rust gebruiken.

De korte rustpauze werd een lange en aan het einde van de middag vond ik dat ik wel een paar biertjes had verdient! Het was meer dan gezellig en de biertjes gingen er goed in. Ze gingen er zelfs zo goed in dat ik na drie biertjes mijn fotocamera vergat mee te nemen naar het Indiase restaurant waar ik natuurlijk weer voor de naan set ging en deze keer aangevuld met kikkererwten kerrie. Maar niets gemist want alle foto's van de laatste drie diners lijken op elkaar.
Gelukkig konden we dit mooi verblijf afsluiten op het terras van Twin Pines, Steve en de jongens ware ook van de partij en zelfs Lyka was er bij komen zitten. We hebben er allemaal een paar gedronken totdat alle blikjes om kwart voor elf leeg waren.

Maleisië: Urban Trekking

Cameron High Lands (Tanah Rata), Twin Pines Guest House (4)

Na dertien dagen onderweg in Maleisië is het dan eindelijk wasdag. Niet dat ik een enorme rugzak vol met kleding met me mee sleep maar ik draag de shirts en onderbroeken gewoon een paar dagen langer en dan kan je met vier overhemden en vier zijden onderbroeken ver komen. De wasserij service in het Twin Pines Guest House kon ik voor de kleine prijs van RM 7 (€ 1,75) niet afslaan. Bijna drie kilo wasgoed van Lyka en mij samen in twee plastic tasjes? Nee, dan geven we het maar uit handen ook al zal het misschien niet zo grondig gebeuren maar het zal ons in ieder geval tot Malacca brengen waar ik weet dat de was in goede handen is.
Als een donderslag bij heldere hemel veranderd deze rustdag in een dag vol met activiteiten. Als een complete verrassing komt Lyka met de vraag waarom we niet gaan wandelen net als de rest van de gasten. Ik krab eens op mijn hoofd en wrijf in mijn ogen om te zien of ik wel echt wakker ben en dat dit dus geen droom is.
Lyka kijkt me verbaasd aan en herhaald haar vraag. Maar door mijn verbazing heb ik ook deze keer geen antwoord klaar en het enige wat ik kan doen is me aankleden en me gereed te maken om te gaan wandelen. Een snelle blik in de elektronische versie van de Lonely Planet leert me dat Trail 4 niet al te lang en niet al te moeilijk is. Vol verbazing kijk ik hoe we met zijn tweeën opgewekt op pad gaan om te wandelen. Misschien moet ik de gebruiksaanwijzing voor vrouwen nog maar een keertje doorlezen?

Het is leuker en interessanter dan ik had verwacht! Een kleine waterval en een pad door echte jungle. Vreemde planten en uitbundige fungi vechten om het spaarzame zonlicht. Het is zelfs zo leuk dat we besluiten om nog een stukje verder te gaan lopen. Maar voor een tocht door de echte jungle is het al te laat! Dus wordt het een trek door de urban jungle.

Parallel aan de hoofdweg door Tanah Rata loopt er een weg aan de andere zijde van de bergen. Na een klein stukje langs de zeer drukke en uiterst gevaarlijke hoofdweg kunnen we eindelijk linksaf de rust in. En het is ook nog eens leuk! Het is natuurlijk geen bospad door de jungle maar een smalle slingerende asfaltweg langs een diepe vallei.
Na ruim drie uur zijn we weer aangekomen op het punt waar we zijn begonnen. Lyka verdiept zich in Facebook en ik drink op het terras voor het guesthouse een koude Carlsberg. Wat kan het leven toch mooi zijn!
De avondmaaltijd gebruiken we natuurlijk, zoals traditiegetrouw de lunch en één keer het ontbijt, bij het Indiaas restaurant. De naan en verschillende kerries vervelen me nu eenmaal niet zo snel en de prijs is ook erg aantrekkelijk. Twee grote flessen bier en het wordt weer tijd om op huis aan te gaan. Voor minder dan RM 50 (€ 12,50) hebben we samen heerlijk gegeten.

Morgen moeten we "vroeg" op omdat we om 08:45 met een excursie in de Cameron Highlands mee gaan.