Maleisië: Chinatown

Kuala Lumpur, My Hotel @ Bukit Bintang (402)

Vandaag is dus de dag die me er helemaal aan herinnerd dat vroeg opstaan belangrijk is als je onderweg bent! Na het gevecht van gisteren besluit ik ook maar om tot negen uur op mijn bed te blijven liggen. Een hele foute beslissing blijkt wanneer ik mijn MacBook opstart en mijn berichten nakijk.
Een bericht van mijn vriend Patrick Teo uit Malacca brengt een brok in mijn keel. Vandaag is één van de belangrijkste festivals van de Chinese Hokkien bevolking in Malacca.
Helaas is het te laat om nu nog te vertrekken. Ik ben enorm kwaad op mezelf dat ik heb toegegeven om maar als een zombie op bed te blijven liggen. Dit voor mij een nieuw begin, met of zonder Lyka. Ik ga vanaf nu gewoon doen wat ik wil doen en als ze niet mee wil dan blijft ze maar op de kamer.
Kwaad op mezelf maar ook blij dat ik nu eindelijk de knoop heb doorgehakt.
Opgelucht gaan we op pad naar Pudu Plaza waar ik bij YL Camera wil kijken naar een draadloze afstandsbediening voor mijn D700. Dat kleine vernuftige apparaatje dat KK op zaterdagavond bij hem speelt nog steeds door mijn hoofd. Het was geweldig om te zien hoe de afstandsbediening in combinatie met het statief alles een beetje gemakkelijker maakte. Nadat ik eerst via Facebook, ja ik gebruik het ook nog maar niet meer zo vaak als eerst, aan KK om het merk van de afstandsbediening heb gevraagd vertrekken we na het antwoord richting de camerashop.
Natuurlijk hebben ze dat apparaat op voorraad. Hoewel het niet echt gemakkelijk is om het aan de praat te krijgen, er moest één van de 16.000.000 frequenties worden ingeschakeld. Eenmaal aan de praat gekregen wist ik dat dit de laatste aankoop was geweest. Ik had nu al meer dan € 1.100,- aan fotoapparatuur uitgegeven en dat is voldoende voor het hele jaar! Nou ja, de Nikon D800 is onderweg en misschien dat ik me tot de aankoop kan laten verleiden later dit jaar.

Lyka was opvallend rustig en opvallend actief vanmiddag. Misschien dat ze de boodschap dan toch had gekregen. Ik was nog steeds enorm teleurgesteld dat ik het Wangkang festival in Malacca door mijn eigen toegevendheid had moeten missen. Dit festival keert onregelmatig terug op de kalender en niemand weet wanneer de volgende is. Er zijn er zelfs pas drie geweest zover de geschiedenis kan nagaan. De vorige festivals waren in 1919, 1933 en 2001.
We gingen met de monorail naar Chow Kit vanwaar we weer rustig terug naar Pasar Seni wandelden. De kleine drie kilometer werden zonder klagen afgelegd. Veel trek had ik niet en Lyka's hoofd stond ook niet naar eten. Een naan met daal een een kerrie was voldoende om de kleine trek na de wandeling te stillen.

En dan maar weer naar de kamer om wat te rusten, de foto's na te kijken en wat te schrijven. We spraken in ieder geval af dat we vanavond met het statief en de nieuwe afstandsbediening op stap te gaan om foto's op de Dataran Merdaka te schieten.
Op weg naar de Dataran Merdaka kwamen we Langs Petaling Street waar de laatste avond van het Chinese nieuwjaar uitbundig werd gevierd. Dansende draken en vuurwerk!

Uit medelijden met mezelf voor de gemiste kans van vandaag koos ik er maar voor om op één van de vele terrassen een koud biertje te bestellen. En dat werden er twee, en toen kwam ook de trek toen we de geuren van de vele geserveerde gerechten om ons heen opsnoven.
Nasi Goreng, Sizzling Pork en Boksoi in oestersaus. Het was te weinig eten voor teveel geld! Een laatste biertje om de bittere smaak weg te voelen en een rekening die anderhalf keer teveel was voor het geleverde eten en diensten. Dit is nu dus echt de laatste keer dat ik bij dit restaurant geweest ben.

Met een dubbele virtuele kater was de emmer voor me vandaag nog niet helemaal leeg. Op de Dataran Merdaka aangekomen waren alle gebouwen in duisternis gehuld! Ik hoefde niet lang na te denken om achter in mijn onderbewustzijn een herinnering te vinden die me vertelde dat op maandag de lichtjes niet aan gaan.
Opnieuw een test voor mijn getergde moraal!
'Als je het niet kan veranderen dan moet je er ook niet tegen vechten!'

Ik wil geen Don Quichot zijn die tegen windmolens vecht! Dus nam ik mijn verliezen en ging op mijn kamer aan, met Lyka in mijn kielzog.

Een uurtje lezen en het licht uit, morgen staat de eerste verplaatsing op de agenda. Ipoh, ik herinner een vriendelijke stad die al vroeg op één oor ligt.

Maleisië: Een voorproefje van Taipusam

Kuala Lumpur, My Hotel @ Bukit Bintang (402)

Het is alweer de zesde dag ik Kuala Lumpur en de spanning over het wel of niet krijgen van een visum ebt langzaam weg of beter gezegd verdwijnt langzaam naar de achtergrond.
Natuurlijk was ik fris na de alcoholvrije fotoshoot van gisterenavond maar dat neemt niet weg dat ik me nog steeds moe voelde. Lyka zuigt op het ogenblik nu eenmaal een hoop energie uit me en ik moet me steeds sneller, vaker en sterker opladen. En ze is 's morgens haar bed niet uit te branden. Het eerste wat ze wil is de iPad en de MacBook om haar Facebook account te raadplegen wat voor onzinnigheden haar 650+ vrienden te melden hebben.
En ja! Als ik dan klaar zit om op pad te gaan om de wereld te ontdekken dan kan het wel voorkomen dat ik een erg kort lontje heb. Ook deze ochtend moet ik haar verbaal aansporen om vooral wat snelheid te maken. We willen namelijk via het station Kuala Lumpur, niet te verwarren met , Kuala Lumpur Sentral, naar de Batu Caves om de voorbereidingen van Taipusam te bekijken.
Helaas begint het zeuren al als we net het hotel hebben verlaten. Het is allemaal te ver en de zon is te heet. Lyka slingert behendig over het voetpad van schaduw naar schaduw met hier en daar een korte sprint.
We zijn nu eenmaal in de tropen en daar heb je of de brandende zon of de regen komt met bakken uit de hemel. En daar kun je helemaal niets aan doen dus moet je dat maar accepteren. Helaas gaat deze kleine wetenschap er bij de kleine Lyka nog niet in. De afstanden die we lopen zijn echt niet van een aard dat je een getraind marathon of vierdaagse loper moet zijn. Een kilometer of drie moet een persoon van tweeëntwintig jaar jong toch gemakkelijk zonder te klagen kunnen wandelen?
Al dat klagen en zeuren tijdens de korte wandeling brengen me zo van mijn apropos dat ik op het station vergeet naar de trein van KL naar Ipoh te vragen. En dat was eigenlijk de reden waarom we in de eerste plaats naar het station liepen.
In gepaste stilte staan we in de overvolle trein naar Batu Caves. De van oorsprong Indiase bevolking van Kuala Lumpur zien er allemaal op hun best uit. Taipusam is één van de belangrijkste feestdagen op de Hindoe kalender.
Aangekomen bij de grotten van Batu, wat steen betekend in het Maleis, hoor je verte al de schreeuwende luidsprekers met de Bollywood popmuziek. India en Bollywood, voor velen een onbekende en onbegrijpelijke wereld. Ik heb wel eens ergens gelezen dat er per dag meer Bollywood films uitkomen dan een mens kan bekijken, en dat is wel wat anders dan Hollywood waar je soms een maand moet wachten voordat de blockbuster op het witte doek verschijnt.

India is kleur en een Indiaas feest is heel veel kleur. Overal lopen vrouwen en mannen ik kleurrijke tenues. De honderden marktkraampjes puilen uit met eten, Hindoe goden, Indiase sarees en accessoires.
Maar ik heb daar weinig oog voor want ik ben hier voor de mensen. De toewijding en de puurheid van het geloof. Dit is de eerste keer dat ik het in het echt zie en ik ben er klaar voor. Mijn nieuwe Nikon 28-300mm lens is in de aanslag en het is haar eerste serieuze test op het slagveld.

Het is een mierenhoop van mensen die voor deze speciale dag naar Batu Caves zijn gekomen. Er staan speciale borden aan de ingang naar de trap met 272 treden die je naar de ingang van de grot brengt. De gelovigen die met een Kadavi op hun schouder, een soort juk die varieert van heel klein naar heel groot, de Kavadi naar boven dansen. Ook de gelovigen met hun Palkudam, een pot met melk die op het hoofd naar de tempel wordt gedragen, kunnen op dit speciale pad naar boven. Op hun blote voeten die ongetwijfeld pijn doen op de brandende klinkers van het plein voor de tempel.

Het is een lust voor het oog en een onvergetelijke ervaring. Mijn camera klikt er vrolijk op los en als ik tussendoor de resultaten bekijk dan zie ik dat de aankoop van mijn nieuwe lens de juiste is geweest.
Na meer dan honderdvijftig foto's vind ik het welletjes en we gaan terug op de stad aan om te lunchen. We stappen nu bij het station "Bank Negara" uit en staan midden in Little India. Helaas geef ik Lyka de sleutel voor de rest van de dag in handen. En dit alleen maar omdat ze blijft zeuren.
'Zeg maar waar je wil eten, ik vindt alles goed!', is mijn motto.
Het gevolg is jammergenoeg desastreus! Nadat we een handvol restaurants en winkelcentra zijn gepasseerd belandden we in het niemandsland tussen Jalan Abdul Rahman en Jalan Ampang. Hier is dus echt niets meer voor de toerist! En het zeuren begint opnieuw.

Ik weet het nu ook niet meer en zet koers op het hotel aan. De draak in het Pavilion winkelcentrum is niet zo goud en rood als hij voor de andere bezoekers is. Lyka wil niets meer eten en ik eet in stilte twee Naan met een lamskerrie en daal. En om eerlijk te zijn smaakt het uitstekend.

Maleisië: Nuchter op een zaterdagavond

Kuala Lumpur, My Hotel @ Bukit Bintang (402)

Met al die biertjes van gisterenavond in mijn lichaam was het vandaag heerlijk uitslapen. Ik hoef jullie natuurlijk niet te vertellen dat ik al zo vaak in Kuala Lumpur ben geweest dat er weinig plaatsen over zijn waar ik nog niet ben geweest. Of het moeten plaatsen zijn waar je met het openbaar vervoer moeilijk kan komen.
Vandaag hadden we de traditionele afspraak met mijn vriend en collega amateurfotograaf Chan Kok Kuen, oftewel KK. We zouden eerst gaan eten en dan fotograferen. KK pikte ons bij het hotel op en tijdens de autorit naar het restaurant haalden we herinneringen op en spraken ontspannen over van alles en nog wat. Helaas wat het restaurant, waar je vanaf je tafel een prachtig uitzicht had over de verlichte skyline van Kuala Lumpur, voorgoed gesloten. Problemen met de vergunning of zoiets volgens de bewaker die aan het begin van de oprit stond.
Maar KK wist vanzelfsprekend nog wel een andere bijzondere plaats waar we heerlijk zouden kunnen eten. Een Saté restaurant! Een enorm restaurant genaamd "Saté Kajang restaurant" waar elke avond honderden kilo's kip en lam aan de bamboestokjes geregen. We bestelden om te beginnen maar eens veertig stokjes, twintig kip en twintig lamssaté. Een nasi goreng en een mee goreng en voor KK zo'n ongelofelijk groot gekleurd en extra zoet geschaafd waterijsje. En dat werd stevig buffelen! De stokjes verdwenen één voor één in de satésaus die we met een flinke schep sambal wat pittiger hadden gemaakt. Drie kwartier later was de tafel een slagveld en waren alle borden leeg.

En nu gaan we foto's maken! Mijn nieuwe statief moest feestelijk in gebruik worden genomen. Putrajaya moest de nieuwe, door dr. M bedachte, hoofdstad van Maleisië worden. Maar zo is het niet echt gelopen, natuurlijk moesten alle departementen van de regering hier verplicht naar toe verhuizen maar het grootste gedeelte van de ambassades zagen al die plannen niet zo zitten en die bleven gewoon in KL. Het ontbreken van degenlijk openbaar vervoer werkte de verhuizingen en acceptatie natuurlijk ook tegen. Wat moet een ambassade doen op een plaats die niet of heel erg moeilijk te bereiken is?
Je moet eerlijk bekennen dat Putrajaya prachtige moderne architectuur heeft en dat ze bij het plannen goed hebben nagedacht, ook zijn de mooiste en beste materialen vanuit de hele wereld hier naar toe gebracht om dit kroonjuweel van Maleisië te realiseren.

Maar wat heb je aan topmaterialen als de bouwvakkers uit een arm gedeelte van Bangladesh komen? Dat zijn gewoon slaven die voor een handvol rijst hier naar toe zijn gekomen om te werken. En als je uitgebuit wordt dan is het resultaat meestal niet het beste.
Desalniettemin is en blijft het van een afstand mooi om te zien aan de oppervlakte. Na een heerlijke avond met lekker eten en lekker fotograferen stapten we rond middernacht weer ons hotel binnen. Nuchter, zoals de titel van dit verhaal al zegt!