Om half twaalf zochten we ons bed op en om half drie stond ik er alweer naast. Bezweet of ik net een marathon had gelopen en een hoofdpijn zoals ik die heel lang niet had ervaren.
Sinds mijn vertrek uit Nederland, een kleine vier maanden geleden, had in bijna elke dag aan dit moment gedacht. Bijna de hele loop van mijn verdere leven hangt af van de komende twee weken. Ik heb niets te verbergen en ook Lyka heeft de aanvraag voor het visum eerlijk ingevuld. Maar toch is er die onzekerheid dat het visum voor Nederland zomaar geweigerd kan worden en dat zonder dat ze een reden hoeven te geven.
Nadat ik Lyka om kwart over vier had gewekt kon ik merken dat ze ook zenuwachtig was voor de dingen die voor ons lagen. Ongemakkelijk aten we een boterham en dronken koffie. Er lag een spanningsveld tussen ons die tot uiting kwam in de stilte naar het vertrek naar Kuala Lumpur.
Het minibusje was deze keer ook heel erg laat waardoor de spanning alleen nog maar toenam. Wat zouden we blij zijn als het woensdag elf uur zou zijn geweest en we de ondersteunende documenten en de aanvraag bij de Nederlandse ambassade in Kuala Lumpur hadden achtergelaten.
In de bus op weg naar de luchthaven van Bangkok kreeg ik dan toch mijn eerste minuten slaap. En dat deed me goed! Voordat ik het wist stonden we in de vertrekhal waar we deze keer niet hoefden aan te sluiten voor een boardingpass.
Wegens een verbouwing waren er maar twee van de drie immigratie kanalen open met een chaos als gevolg. Dit zou ik niet volhouden. Ik stond op mijn benen te tollen en bij het passeren van de speciale departure gate probeerde ik mijn geluk. Met de melding dat ik diabetes heb mochten Lyka en ik achteraan de ook niet al te korte rij aansluiten. Niet dat het veel kan hebben geholpen want we moesten steeds oudjes in rolstoelen en passagiers van vertrekkende vliegtuigen voor laten.
Maar de rust keerde terug toen we aan gate F2 zaten te wachten op onze vlucht naar Kuala Lumpur. Ruim een half uur te laat vertrokken we richting het zuiden. In het vliegtuig vielen al snel mijn ogen dicht, als was het maar voor een kwartiertje, de batterij laadde zich toch weer langzaam op. In het vliegtuig werd er omgeroepen dat er geen immigratiekaarten meer werden uitgedeeld. De reden werd ons niet medegedeeld maar er werden wel excuses aangeboden. Die excuses bleken later niet nodig te zijn! De immigratiedienst van Maleisië is aan het overschakelen naar een papierloos systeem. En dat was te merken want het is nog nooit zo snel gegaan. Ik hoop dat ze in Thailand ook snel overschakelen op dit systeem! Maar daar zouden ze in Thailand wakker van liggen want zou duizenden ambtenaren hun baan kosten.
Vanaf de LCCT kozen we natuurlijk voor de trein naar Kuala Lumpur. Voor die 75 Eurocent meer kun je heerlijk relaxed in een soort hogesnelheidstrein zitten en genieten van het uitzicht. Een heel andere ervaring dan zo'n volgepropte oude touringcar.
Een nieuw jaar en weer een nieuw hotel in Kuala Lumpur. Deze keer konden we de aanbieding in het "My Hotel @ Bukit Bintang" niet laten lopen. Jammer dat ze dit bezoek niet meewerkten bij het "Corona Inn Hotel" dus moesten we het hier maar proberen. En de eerste indrukken waren uitstekend. Het hotel is nog net geen jaar open dus alles ziet er nog goed uit. Zeker als je een bij een aanbieding boekt is het zijn geld dubbel en dwars waard!
En nu we de spullen in de kamer hadden moesten we eerst eten! Die ene boterham met ham en kaas was niet voldoende geweest en ik was tenslotte al bijna twaalf uur op de been. Op de hoek tegenover het hotel was een restaurant dat vroeger goed was. Maar proberen of de nieuwe uitbater ook lekker eten verkoopt! Het Restoran Al-Wira slaagde met vlag en wimpel voor de eerste test. De nasi goreng was misschien iets minder dan de mie goreng maar het ging allemaal toch naar binnen.
Om het eten te laten zakken gingen we Time Square om de eerste boodschappen in te slaan. Omdat we alleen met een kleine rugzak reizen hebben we natuurlijk shampoo en tandpasta nodig. Overal om ons heen zagen de versieringen voor het Chinese nieuwjaar. Het jaar van de draak.
Met een lekkere koude fles bier erbij! Een feestmaal voor koninklijken. Eenmaal terug op de kamer was het na een laatste kop thee tijd om te gaan slapen. We waren doodop en morgen moeten we om zeven uur op voor de afspraak bij de Nederlandse ambassade.
