Hong Kong: Een onverwachte rustdag

Tsim Sha Tsui (Merry Land Guest House (3))


Wat kan een mens snel veranderen! Gisteren kon ik met Lyka lezen en schrijven en vandaag was het trekken en duwen. Het begon al met dat verdomde laat opstaan waar ik zo’n verschrikkelijke hekel aan heb. Er was vanochtend geen beweging in dat kleine kreng te krijgen en alleen maar omdat ze een eindeloos aantal meldingen op Facebook had gekregen. Ik kon mijn benen en kuiten ook goed voelen dus voor vandaag had ik een korte wandeling op Hong Kong eiland gepland.
Nadat ze eindelijk zo ver was om met me te gaan ontbijten bij McDonald’s had ik al drie koppen koffie op en trok krom van de honger. Die broodjes met een gebakken ei en zo’n plat worstje beginnen ons nu langzaam de keel uit te komen en Lyka dacht dat het misschien wel een goed idee was om de pannenkoeken te proberen. Helaas voor haar waren ze koud en ik had na de slechte start van vandaag ook weinig zin om voor haar aan de counter te gaan klagen. Het bestellen was al een klein probleem want over het algemeen spreekt het personeel in de restaurants in Hong Kong maar heel weinig en slecht engels. De Chinezen van over de grens zijn nu de goedkope arbeidskrachten geworden.

Het was al over elven toen we eindelijk aan deze derde dag in Hong Kong konden beginnen. Lyka kwam met het idee om eerst maar eens over de Avenue of Stars te gaan wandelen. En zo zit ze dan ook weer in elkaar! Lastig of moeilijk en dan komt ze ineens met een prima idee.
De Avenue of Stars is een tribuut aan de sterren van het witte doek die Hong Kong in het verleden en het heden heeft voortgebracht. De wandeling ligt heerlijk langs de natuurlijke haven en op elk moment van de dag is het er heerlijk genieten van het uitzicht over de skyline van Hong Kong Island. De meeste sterren zijn ons natuurlijk onbekend en op de vraag wie we allemaal kunnen herinneren dan klinkt meteen in koor: ‘Bruce Lee en Jackie Chan’!

Bruce Lee is natuurlijk ook hier een legende! Maar Bruce Lee is niet in Hong Kong geboren zoals zoveel mensen denken maar hij is in Hong Kong op 20 juli 1973 overleden. Bruce Lee was een Amerikaanse chinees die in Hong Kong opgroeide. Hij werd bekend als de gemaskerde helper in “The Green Hornet”. Hij speelde de rol van Kato. De televisieserie wordt gezegd een flop te zijn omdat iemand met een bijrol (Bruce Lee) belangrijker werd dan de hoofdrolspeler. Na zijn terugkeer in Hongkong begon Lee de films te maken die hem zijn uiteindelijke bekendheid zouden opleveren. Wie kent niet de de films , The Big Boss (1971), Fist of Fury (1972), Way of the Dragon (1972) en Enter the Dragon (1973)? Stuk voor stuk klassiekers uit het Kung Fu genre.
Jackie Chan is nog wel onder ons en hij heeft zijn handafdrukken achter gelaten in de “Avenue of Stars”. Lyka moest natuurlijk snel tussen de vele groepen Chinezen toeristen haar kleine handen in de afdruk plaatsen, vandaar deze vreemde foto.


Op weg naar de “Star Ferry Terminal” ging het voor het eerst mis. ‘Take my picture!’, beval ze met een opdringerige toon. En dat valt op zich nog wel mee maar wanneer ze dan ook nog elke keer de camera uit mijn handen trekt en schreeuwt dat ik het nog maar een keertje over moet doen dan is mijn geduld zo op! En verdwenen was ze? Spelletjes, spelletjes waar ik geen tijd en geen zin in had.
We hebben vanaf het begin afgesproken, en dat is voor iedereen een goede regel om te onthouden als je op een drukke of vreemde plaats bent: ‘Als we elkaar kwijt raken ga je terug naar de plaats waar we elkaar het laatst gezien hebben. En daar blijf je wachten totdat ik je heb gevonden!’

Geen Lyka dus ik liet me langzaam langs de gladde crèmekleurige tegeltjes van het “Hong Kong Cultural Centre” zakken.‘Zou ze dan echt denken dat ik naar haar op zoek zou gaan?’, mooi niet dus.Na een kwartiertje kwam ze als een wild dier dat eerst je vertrouwen had moeten winnen weer dichterbij. Een vriendelijke glimlach op haar gezicht. Jammer van de verloren tijd! Het was de hoogste tijd om met de veerpont de oversteek naar Hong Kong Island te maken.
Eerst nog een korte stop bij de Apple Store want ik had een vriend beloofd om te kijken of we een iPhone 4S voor hem konden meebrengen. Maar het lijkt wel of ze hier nog gekker zijn op die gadgets dan de mensen i Europa. Elke dag worden er een onbekend aantal van die iPhones beschikbaar gesteld die je de volgende dag persoonlijk moet komen ophalen. Niemand weet wanneer en hoeveel er online komen. Ze houden ook goed in de gaten wie er de laatste maand een iPhone hebben gekocht want het is maximaal 2 stuks per persoon per maand! Wel slim van Apple om zo zelf een tekort te creëren!

We zochten nu eerst naar het begin van de “Travel through time Central & Western District” wandeling. Nog geen blok verder begon Lyka alweer te klagen dat ze trek had en dat ze wilde eten. Om eerlijk te zijn had ik ook wel trek maar de prijzen op de posters en aanplakbiljetten in de etalages en op de menukaarten spraken me niet zo aan. We waren in het financiële hart van Hong Kong met haar yuppies en grootverdieners. HK$ 140 (€ 14,-) mag misschien niet al teveel zijn voor een goedverzorgde lunch maar als je voor twee personen moet betalen en je bent toch een beetje op een budget dan is het al snel een te groot bedrag. Er zat dus niets anders op dan verder te zoeken.
Lyka zag de magnetron spaghetti van de 7-11 niet zitten en zo kwamen we na ruim een half uur zoeken bij een klein Chinees afhaalrestaurant waar we voor HK$ 79 wel terecht konden. Onbekend vlees, jungle meat, met rijst een wat groente in een wit styreen bakje. Elastiekje erom met een set eetstokjes, een plastic lepeltje en een servetje er onder geklemd.

Op een bankje in een klein park naast de Cosco Tower genoot ik van de onbekende vlees en worst soorten dat ik wegspoelde met een flesje Coke Zero waar ook nog de prik van af was. Het leek wel of vandaag alles tegen zou zitten. Lyka was duidelijk minder blij met haar keuze. Haar geklaag maakte dat ik me voornam om de volgende keer gewoon de magnetron spaghetti uit de supermarkt te eten.
De wandeling was ook meteen aan een eind gekomen want bij het horen van het woord “Facebook” kreeg ik plotsklaps de krampen in mijn maag en met allebei flink de P er in gingen we weer naar onze, veel te kleine, kamer terug.
De MacBook en iPad zijn de ogen naar de virtuele wereld waarin veel mensen rondzwerven en verdwalen. Eenzaamheid is troef terwijl je meer dan vijfhonderd vrienden hebt! Gelukkig had ik nog stapels foto’s te verwerken zodat ik me ook niet verveelde met de zoveelste kop koffie in de hand.
Het liep al tegen negen uur toen we eindelijk voor het avondeten op pad gingen. We hadden de strijdbij begraven en afgesproken dat we morgen naar “Disneyland Hong Kong” zouden gaan. Vrijdag aanstaande zouden de kinderen kerstvakantie krijgen en met zoveel kinderen vrij zou het sprookjespark vrijwel zeker overlopen.
Tijd om te zoeken naar een optie voor een ander restaurant hadden we niet echt en met de misser van de lunch in haar achterhoofd stemde Lyka al snel in met het idee om weer in hetzelfde restaurant te gaan eten. En het was opnieuw goed.
Varkensribbetjes voor Lyka en gebakken rijstnoedels voor mezelf.

Ik ben en blijf nu eenmaal een liefhebber van noedels.

Na het eten waren alle problemen van vandaag vergeten en met zijn tweeën wandelden we door de ondergrondse catacomben van de metro naar de haven van Hong Kong. Het is een schitterend gezicht om de verlichtte skyline te zien. Zeker wanneer er al die kerstverlichting extra brand.

Ik kocht bij de 7-11 voor HK$ 14,50 (€ 1,45) twee halve liter blikken San Miguel bier en op een beschut plaatsje uit de wind genoten we samenvan het uitzicht.
Maar een fotograaf blijft een fotograaf! Toen het groepje jongens als meeuwen voor ons op de reling neerstreek schoot ik een paar plaatjes alsof het om een popband ging.

Nadat ik klaar was overhandigde ik ze een business kaartje met de mededeling dat ze me maar moesten e-mailen, en ze waren daar erg blij mee.

Hong Kong: Bergafwaarts

Tsim Sha Tsui (Merry Land Guest House (3))

Niet gestoord door de slechte start in Hong Kong gingen we al vroeg op pad voor het eerste hoogtepunt van ons verblijf in Hong Kong.

Natuurlijk is het een heel andere belevenis als je na bijna vier jaar weer op dezelfde plaats arriveert. Het was deze keer ook veel drukker dan ik me van het vorige bezoek kon voorstellen. Maar het was ook een rustige start met een ritje in de kabelbaan en een lange wandeling bergafwaarts terug naar het metro station.
De rit van 25 minuten in de 5,7 Km lange kabelbaan is een attractie die niemand mag missen wanneer ze Hong Kong bezoeken.

Maar op de top van de berg is er nog een bijzondere bezienswaardigheid! De grote Boeddha! En dit is natuurlijk een attractie waar ook de Chinezen van het de grote broer in het noorden naartoe worden geleid. Niet met de kabelbaan, dat zou te kostbaar zijn, maar gewoon met de bus naar de top. Het was een doordeweekse dag en de schoolvakanties waren nog niet begonnen. Toch was het er heel druk.
En hier kochten we ook onze souvenirs van deze reis. Spullen die we natuurlijk kunnen gebruiken. Een rode en een zwarte fleece muts, er waaide een frisse wind op de top van Buddha Mountain.

Op een beschut plaatsje in de zon genoten we van onze meegebrachte sandwiches en een beker koffie voor mezelf en een warme chocolademelk voor Lyka. Macau en Hong Kong brengen de gedachten in ons op van een tropische bestemming met hoge temperaturen. ‘s Winters is het er echter fris en afhankelijk van de wind kan het er zelfs erg fris zijn.

Na deze korte pauze werd het tijd om het laatste stukje van de berg te beklimmen en de grote bronzen Boeddha van dichtbij te gaan bekijken. De “Tian Tan Buddha” zoals zij officieel heet is 34 meter hoog en weegt 250.000 Kilo. Een flink stukje gietwerk dat ik tijdens mijn tijd bij “van Voorden Gieterij” nooit heb gezien.
Machtig mooie omgeving met een onvergetelijke sfeer, hier moet je dus écht niet missen als je in Hong Kong bent geweest!

Een korte stop bij het niet toegankelijke “To Po Lin klooster” en we konden aan de afdaling beginnen.

Het viel me niets tegen dat Lyka tot nu toe geen enkele keer had geklaagd. Activiteiten zoals wandelen en fietsen zitten niet bij deze mensen ingebakken. Je moet het ze echt aanleren en na veel tegenstribbelen gaan ze het misschien wel leuk vinden.
De weg naar beneden is zwaar! Veel mensen denken dat afdalen gemakkelijker is dan stijgen maar alleen afdalen is zwaar op de knieën en dat ga je na een paar uur voelen!

Het was wel een mooie tocht maar de romantiek die ik in mijn herinneringen koesterde was niet meer aanwezig. Terug aangekomen bij het treinstation kochten we meteen een sandwich bij “Subway” en was zo verdwenen met het blikje Coke Zero. De wandeling had ons hongerig gemaakt en we waren wel aan wat brandstof toe. Lyka had ook een prima dag gehad en had geen één keer geklaagd. Gaat het misschien dan toch nog goed komen?
Na een kort verblijf in onze kleine kamer zochten we voor de tweede keer hetzelfde restaurant op. We keken eens goed rond en mijn oog viel op een sizzling hot plate. Varkensvlees en groenten, gebakken rijst. Het was heerlijk!

We waren allebei dood op en gingen meteen terug naar de kamer. Welterusten, morgen een iets gemakkelijkere wandeling in de stad. In bed dacht ik nog na over wat we vandaag hadden gedaan en meegemaakt, een simpele conclusie!

De romantiek en de euforie van de eerste ervaring waren dus deze keer duidelijk afwezig. Soms is het dus beter om een herinnering te laten zoals ze is en nooit meer terug te keren naar een plaats waarvan je warme herinneringen met je mee draagt hebt.

Hong Kong: Het moest een keer fout gaan

Tsim Sha Tsui (Merry Land Guest House (3))

Wanneer ik om 07:11 wakker schiet, twintig minuten voordat de wekker afloopt, realiseer ik me onmiddellijk dat ik gisteren tijdens het budgetteren iets heel belangrijks ben vergeten. Ik heb de vierenveertig Patacas voor ons McDonald’s “Saucage with Egg ontbijt” niet geteld. Nog half in slaap en wachtend tot het 07:30 is probeer ik uit te rekenen wat ik nog in mijn broekzak heb.
‘Zal de tien Patacas die ik van het sleutelgeld terug krijg voldoende zijn om ons bezoek aan Macau financieel rond te maken?’
Lyka draait zich om en neemt een slok van de hete koffie. Ik blijf maar rekenen en er is een tekort van enkele Patacas.
‘Dan vraag ik wel iemand in de terminal voor een halve Euro!’, denk ik bij mezelf terwijl we door de frisse ochtendlucht richting de McDonald’s lopen.
Tijdens het ontbijt krijg ik een briljante inval. Het nog net nieuwe verlengsnoer met verdeelbox kan ik misschien aan de eigenaar van het verkopen. Ik heb maar tien Patacas nodig en de begroting is rond.
We halen onze rugzakken op en ik breng de sleutel terug naar de receptie waar ik mijn eerste tien Patacas ontvang. Met een vriendelijke glimlach bid ik de receptionist mijn verlengsnoer aan. Er is een taalbarrière! Hij lacht vriendelijk terug en maakt met zijn rechterhand een voorzichtig en beleefd stopteken. De eerste poging is mislukt en ik herhaal het hele ritueel nog een keer. Ook tevergeefs.
‘Dan probeer ik het nog bij de winkel waar ik het snoer heb gekocht!’, schiet me te binnen.
Ook hier vindt ik geen gehoor. Maar ik zie een moment van twijfel in de ogen van de Chinese vrouw en ze begint in het Chinees te ratelen. Vanuit de achterkamer komt het geluid terug alsof het een echo is.
Ze kijkt me aan en schud nee met haar hoofd. Een laatste poging en ik geef het snoer gewoon aan iemand in de straat! Opnieuw ratelt ze Chinees en ik weet nu dat ik een antwoord uit de achterkamer kan verwachten. Maar deze keer blijft het stil. Verbaasd kijken we samen naar het vuile gordijn dat de twee ruimtes scheid.
Een man van middelbare leeftijd met uitzonderlijke slechte tanden verschijnt in de winkel en neemt het snoer van me over. Met het snoer in de hand loopt hij naar de wand waar de verlengsnoeren hangen en vergewist zich van de verkoopprijs. Een controle of beide lichtjes nog branden en hij knikt naar de vrouw. Langzaam trekt ze een lade van het oude bureau open en het verlossende briefje van tien Patacas komt tevoorschijn. We zijn gered!
Na een korte busrit lopen we de “Terminal Maurotimo” binnen en ik blijf mijn geld maar tellen. Ik ben nog steeds drie Patacas te kort. Langzaam schuifelt de rij naar het loket en ik kijk naar de man achter me. Hij ziet er niet uit als iemand die me zal helpen! Als ik aan de beurt ben vraag ik om twee volwassenen voor de 11:15. Tweehonderd en tweeëntachtig Patacas. Mijn mond valt open van verbazing. Ik had verwacht dat ze driehonderd en twee Patacas zou vragen! Wanneer ik op de prijslijst kijk zie ik de oorzaak van het misverstand. Het kost honderdeenenvijftig Patacas p.p. in het weekend en honderdeenenveertig door de weeks. Heb ik me al die tijd om niets zorgen gemaakt!
Lachend gaan we richting de plank voor de boot naar Hong Kong.

Na aankomst blijken de toiletten schaars en pas na een half uur kan ik eindelijk de druk op mijn blaas verminderen. Lyka klaagt dat ze wil eten en ik wil zo snel mogelijk naar het hotel. We eten wel later!

Het zoeken naar het hostel gaat redelijk voorspoedig alleen de bouwwerkzaamheden op de verdieping geven me enkele vraagtekens. Worden we elke morgen om zeven uur met het geluid van een dril hamer gewekt?
Maar de problemen voor ons blijken jammergenoeg veel groter te zijn! Het USA Hostel heeft geen boeking van ons en daardoor ook geen kamer voor ons. Met de schrik om het hart zie ik ons al op de straat slapen. Er wordt heen en weer gebeld met Agoda maar het hotel is vol en volgens de receptioniste heeft Agoda een fout gemaakt. Er wordt ons gevraagd om te wachten want Agoda gaat op zoek naar een alternatieve lokatie.
Op de gang voor de lift die niet werkt wachten we op een verlossend bericht terwijl we druk bezig zijn met het internet. Lyka heeft zeven dagen FaceBook in te halen terwijl ik wat nieuws over de dood of de laatste stuiptrekkingen van de Euro probeer te vinden.
Dertig minuten later is er nog geen bericht en ik begin me nu ernstig zorgen te maken. Agoda belt het hotel met het bericht dat ze geen ander hotel kunnen vinden en mijn geld zullen terugstorten. Zelf krijg ik ze niet aan de lijn maar ze gebruiken de receptioniste van het USA Hostel als loopjongen.
‘Blijf hier maar wachten!’
‘Ik ben zo terug!’, gebaart ze en wij gaan weer op de plastic krukken zitten.
We kijken elkaar met een schuldgevoel aan. We hebben samen namelijk ook een klein beetje schuld aan dit misverstand!
De receptioniste komt terug met een glimlach op haar gezicht en verteld dat het probleem is opgelost.
‘Ik heb een alternatieve kamer voor jullie’, zegt ze opgewekt.
‘Gaan jullie daarmee akkoord?’
‘Alsof we een keuze hebben!’, denk ik in mezelf terwijl ik de vraag bevestigend beantwoord.
Dit is niet het moment om Lyka om haar mening te vragen. Nu moeten en knopen worden doorgehakt!
‘Kunnen we de kamer zien?’, vraag ik.
Nadat ik het minuscule kamertje met de klemmende deur heb geïnspecteerd geef ik de andere twee partijen mijn goedkeuring.
Maar er ligt nog een addertje onder het gras! We slapen namelijk eerst vier nachten in het “Merry Land Guest House” dan twee nachten in het “USA Hostel” en dan weer vier nachten in het “Merry Land Guest House”. Met andere woorden, we moeten twee keer verkassen en daardoor flink wat tijd verliezen. Maar nood breekt wet!
Er zit ook een positieve kant aan het verhaal. De twee hostels verrekenen de nachten onder elkaar zodat ik niets hoef te betalen of bij Agoda terug te vorderen.
Het kamertje is wel heel erg klein en we zitten met z’n tweeën op de bedden naar elkaar te kijken. Als de rugzaken op de grond staan is er geen plaats meer om te lopen. Het loopt al tegen vieren als een broodje als lunch naar binnen werken.

Met een beker koffie in de hand bekijken we de zonsondergang over de haven van Hong Kong. We hebben ook deze dag met haar problemen weer overleefd. Het had slechter kunnen aflopen.

We vinden al snel een restaurant in een kelder achter ons Guest House en op een dag als vandaag kan het me weinig schelen. Als het maar warm en noedels zijn. En de Singapore Noedels zijn overheerlijk! Ook Lyka’s rijst met kip en groenten ziet er heerlijk uit.

Vermoeid trekken we ons terug in het kleine kamertje waar we voor alles een plekje proberen te vinden. Morgen gaan we een lange wandeling maken.