Voordat we enkele betaalde attracties van Singapore bezoeken gaan we eerst op pad voor een dagje gratis. Gratis valt altijd goed bij de doorgewinterde rugzakartiest ook wanneer hij niet in een goedkoop bunkhouse slaapt. Nadat ik de Lonely Planet maar weer eens had doorgespit, terwijl Lyka haar vriendinnen op de hoogte bracht via Facebook, had ik voor vandaag iets leuks gevonden. Althans, het leuk leuk op het eerste gezicht. Als bijkomend voordeel hoefden we maar één keer te overstappen bij VIVO-City en dat is natuurlijk ook een meevaller.
En zo gingen we met bus 51, als ik het goed heb, richting het “Haw Par Villa”. Een park met beelden dat aan het einde van de jaren tachtig door de regering van Singapore werd opgekocht. Het park heeft zijn beste tijd wel gehad en voldoet niet meer aan de superthrill eisen die de mensen nu aan een pretpark stellen.
Maar het park is voor de verdwaalde toerist toch leuk en interessant om twee redenen. Het park is namelijk het geesteskind van de uitvinder of beter gezegd de verkoper van de “Tijger Balsem”. Ten tweede, de beelden zijn zo vreemd voor ons westerlingen dat je letterlijk je ogen uitkijkt.
De bus stopte op een steenworp van een station van de zo juist geopende “Circle Line”, als ik dat had geweten dan waren met de ondergrondse gegaan!
En zo stonden we aan de voet van de heuvel! Én het was ook precies zoals het was beschreven. Een kleurrijke verzameling van beelden uit de Chinese mythologie.
Wel heel bijzonder was deze “Tiger Balm Car” waarmee de directeur werkelijk door de straten van Singapore heeft gereden. Gratis reclame en volop aandacht van de winkelende mensen.
Een eindje verder kwamen we bij het hoogtepunt van het park, “de Tien Rechtbanken van de Hel”. En hier wordt doormiddel van een reeks niet mis ter verstane beelden duidelijk gemaakt welke weg je na dit tijdelijke bestaan bestaan aflegt. En als je niet onderweg ergens blijft kleven dan wordt je aan het einde van de hel weer opnieuw geboren. Een interessant verhaal!
Voordat ik begin aan de foto’s moet ik eerst vertellen dat ik de teksten heb gekopieerd van een andere website.
Aan het einde van de donkere grot wachtte ons letterlijk een andere wereld dan die we hadden verlaten. In minder dan een kwartier was lucht helemaal dicht getrokken en donkeren grijze koppen op de wolken voorspelden weinig goeds.
Nog geen vijftig meter verder vielen de eerste dikke druppels en wij maakten ons snel uit de voeten om te schuilen. Twee medewerkers waren onder een afdak in diepe slaap gehuld en de doffe dreun van het blikje Coke Light kon hun niet ontwaken. Lauwe cola en muffe zoute pinda’s, een snack voor kampioenen!
De beelden waren best interessant maar het begon nu allemaal een beetje teveel van hetzelfde te worden. De beeldenreeks werd alleen maar onderbroken door een enorm monument voor de overleden ouders. Het is ontroerend om te zien hoe de kinderen hun voorouders eren. Daar kunnen ze in het westen nog heel wat van leren.
Maar hier werd ook het verval duidelijk! Ik vraag me af hoe lang dit park nog open zal blijven. Het achterstallig onderhoud maakt de plaats straks gevaarlijk voor de bezoekers. Het amfitheater is al gesloten en de geluiden van de laatste voorstelling hebben al heel lang geleden geklonken.
En toen kwam de regen dus echt! Onder een overhangende grot die geen beelden bezat stonden met z’n tweeën te wachten dat het eindelijk weer droog zou worden.
Eenmaal droog werd het tijd voor de lunch, het was al laat maar nog niet té laat. Taiwan minced meat noodles, een heerlijke lichte lunch.
De dag zat er nog niet helemaal op maar ik moet ook nog wat onderzoek doen dus gingen we met de gele lijn van de MRT naar Doby Ghaught. Boven het station is het Singapura Plaza, een enorm winkelcentrum waar een oud klasgenoot van Lyka uit Pilar nu werkt. Het was voor de twee meisjes vreemd om elkaar weer zo te ontmoeten.
De dag zat er op en alleen een paar biertjes en een bordje Chinees eten stond nog op het programma. Deze dag was ook weer tot een goed einde gebracht.
