Philippijnen: Drie dagen in Manila

Manila (Slouch Hat (205)), 30 juli 2011

Ontnuchterd werd ik wakker na de lange vermoeiende reis van gisteren. Mijn trip in de Filipijnen was voor mij persoonlijk al voorbij. Alles was precies gegaan zoals ik verwacht had met uitzondering van mijn bijzondere ontmoeting met het platteland van de Filipijnen.
Henk was opvallend rustig en de iPad deed wonderen. Henk was in zijn hum ‘s morgens, een kop thee en het laatste nieuws. Een boterham met kaas en een spelletje dammen. Voordat we het wisten was het al middag en tijd om te gaan lunchen. En dat deden we meestal in Robinson Ermita, een enorm winkelcentrum met meer dan honderd restaurants.

Zo kwam elke dag langzaam aan zijn end en aten we ‘s avonds gewoon in de “Slouch Hat”. Henk was in tegenstelling tot ons wel onvermoeibaar en ging op zoek naar zijn vertier. Hetgeen hij al snel had gevonden want hij kwam niet al te vroeg thuis.

Het bezoek aan “Corrigidor Island” werd afgelast omdat de tyfoon ons had gevolgd en nu, wel wat minder krachtig, regen en wind in Manila had gebracht.
De laatste dag was het weer mooi opgeklaard en gingen we op verzoek van Lyka naar de “SM Mall of Asia”. Het tweede grootste winkelcentrum van de Filipijnen en de derde in de wereld.
Na alle armoede die ik de afgelopen week had gezien vond ik het vreemd dat een derde wereld land als de Filipijnen zulke grote winkelcentra bezit. Een echte ijsbaan met namaaksneeuw! Allemaal ongelofelijk en onbegrijpelijk.



Henk ging na het avondeten nog één keer op stap in Manila en beloofde niet te laat terug op de kamer te zijn. Niet dat het wat uitmaakte want ik wist dat hij zich toch niet kon beheersen. Lyka en ik keken wat tv en een onverwachte email uit Marokko ontwrichte onze avond.

Filipijnen: Lyka gaat op stap

Angeles City (Walkabout Hotel (1))

Met nog een lange week te gaan heb ik nu mijn plannen voor de komende week al gemaakt. Om te beginnen ben ik gestopt met drinken. Het nutteloos achterover gieten van koude San Miguel’s en Red Horse’s is geen antwoord op mijn gemoedstoestand! Wat zou ik dit land graag zo snel mogelijk verlaten!
De dag kruipt voorbij, Henk kwam ver in de middag uit zijn bed en was na zijn verschoven ontbijt weer klaar voor de volgende nacht. Als een vampier die steeds onder de bescherming van de duisternis weer op zoek gaat naar een nieuw slachtoffer. Zelf heb ik geen eens zin meer om met Lyka mee te gaan naar haar zus en haar man. Ik weet niet meer wat te zeggen en als het droog is dan kan je tenminste nog weg maar met het weer dat nu hier aan de macht is wordt je soms gedwongen om een half uur langer te blijven in een plaats waar je niet echt wil zijn.
De gesprekken gaan steeds een richting op waar ik zelf niet heen wil. Ik doe wat ik zelf wil en ik laat me door niemand de les lezen of hun wil opleggen. Ik voel ook al aan waar er over gesproken wordt als ik er niet bij ben. De verjaardag van de zoon!
Al in een vroeg stadium heb ik uitgelegd dat wij van oudsher niet aan verjaardagen doen. Dus ook hier niet! Natuurlijk lees ik tussen de regels door dat dit me niet in dank wordt afgenomen.
Gelukkig is dat hun zaak en voor mij niet meer dan een kleine hobbel op weg naar de uitgang van de Filippijnen. Na het eten van een paar boterhammen met kaas vertrekt Lyka om met haar zus en enkele vriendinnen op stap te gaan.

Ik pas er voor de avond in een veel te kleine, en zeker niet een brandveilige en te luide kleine disco door te brengen. Henk gaat met haar man op stap! Henkie heeft zijn hoofd al om de hoek van de deur laten zien om ons te laten weten dat hij vanavond weer op stap gaat.

‘Ongezellige ouwe lul!’, krijg ik naar mijn hoofd geslingerd in een uiterste poging om me op andere gedachten te brengen.
Niemand beseft dat ik gewoon lekker alleen op de kamer wil zijn. Internet, Discovery Channel, National Geographic en een kop koffie of thee.
Terwijl Lyka en Henk de nacht naar hun hand zetten denk ik na over de ontsnapping. Nog zeven dagen! Met de handen onder mijn hoofd lig ik op bed en staar naar het plafond. Als een gevangene tel ik af, nog zeven dagen, nog zeven dagen, nog zeven dagen….

Filipijnen: Regen en depressies

Angeles City (Walkabout Hotel (209))

Toen ik vanochtend om negen uur mijn ogen opende en naar het raam strompelde zag ik wat ik had verwacht. De regen daalde neer over een nat en stil Angeles City. En daar wordt ik niet blij van! Er zat niets anders op dan wat met mijn laptop te werken en koffie te drinken.

De snee krentenbrood met kaas en de koffie smaakten me uitstekend. Lyka sliep nog als een roosje en van Henk was ook geen spoor te bekennen. Henk was gisteren op stap gegaan en die was zeker niet “erg laat” thuis gekomen, “erg vroeg” is in dit geval de term.
Foto na foto en verhaal na verhaal werd gecontroleerd en gecorrigeerd terwijl Lyka een spel op haar MacBook speelde. De klop op de deur was het teken om wat anders te gaan doen. Henk stapte onze kamer binnen met de bekende verhalen over wat er allemaal wel en wat er allemaal niet gebeurd was gisteren avond en dat het jammer was dat we dat allemaal hadden gemist.
Mijn eerste droge avond sinds lange tijd was me prima bevallen en ik had besloten om er vanavond nog maar een droge avond aan vast te knopen. De reden hiervoor is dat ik me weer een beetje depressief begin te voelen nu het weer zo slecht is en we helemaal niets te doen hebben. Het kost me klauwen vol met geld en ik krijg er heel weinig voor terug.
We gingen voor een late lunch door de stromende regen naar de SM Mall, het enige punt van interesse in deze saaie stad. Ik ben nu zelfs zo lui dat ik niet eens meer mijn fotocamera meeneem om een plaatje van het eten te maken. Dat is wat slecht weer met me kan doen!

Tussen de lunch en de avondmaaltijd was er weer een oneindige computersessie maar deze keer zat ik op het met glas afgeschermde balkon van onze kamer. Af en toe keek ik op om te zien hoe de meisjes opgedoft onder hun paraplus door de regen naar hun werk gingen. Een mooi gezicht en de ondergaande zon die door de opengebroken wolken ook een kijkje kwam nemen zorgde voor dit plaatje.

Snel avondeten in het hotel was er niet bij! Het is zo rustig dat de keuken niet eens meer open is en we ergens anders ons heil moesten zoeken. Bij de buren dan maar! Ik schaam me er niet om maar ons budget liet het niet toe om te bestellen waar we trek in hadden. We moesten voor vanavond wat goedkoops eten zodat we aan het einde van de week weer wat meer in de portemonnee hebben. De friet overgoten met Chili Con Carne en kaas was precies genoeg en overheerlijk. Maar opnieuw geen foto. Morgen zal ik mijn best doen om wat meer plaatjes te schieten.