Filipijnen: Regen en depressies

Angeles City (Walkabout Hotel (209))

Toen ik vanochtend om negen uur mijn ogen opende en naar het raam strompelde zag ik wat ik had verwacht. De regen daalde neer over een nat en stil Angeles City. En daar wordt ik niet blij van! Er zat niets anders op dan wat met mijn laptop te werken en koffie te drinken.

De snee krentenbrood met kaas en de koffie smaakten me uitstekend. Lyka sliep nog als een roosje en van Henk was ook geen spoor te bekennen. Henk was gisteren op stap gegaan en die was zeker niet “erg laat” thuis gekomen, “erg vroeg” is in dit geval de term.
Foto na foto en verhaal na verhaal werd gecontroleerd en gecorrigeerd terwijl Lyka een spel op haar MacBook speelde. De klop op de deur was het teken om wat anders te gaan doen. Henk stapte onze kamer binnen met de bekende verhalen over wat er allemaal wel en wat er allemaal niet gebeurd was gisteren avond en dat het jammer was dat we dat allemaal hadden gemist.
Mijn eerste droge avond sinds lange tijd was me prima bevallen en ik had besloten om er vanavond nog maar een droge avond aan vast te knopen. De reden hiervoor is dat ik me weer een beetje depressief begin te voelen nu het weer zo slecht is en we helemaal niets te doen hebben. Het kost me klauwen vol met geld en ik krijg er heel weinig voor terug.
We gingen voor een late lunch door de stromende regen naar de SM Mall, het enige punt van interesse in deze saaie stad. Ik ben nu zelfs zo lui dat ik niet eens meer mijn fotocamera meeneem om een plaatje van het eten te maken. Dat is wat slecht weer met me kan doen!

Tussen de lunch en de avondmaaltijd was er weer een oneindige computersessie maar deze keer zat ik op het met glas afgeschermde balkon van onze kamer. Af en toe keek ik op om te zien hoe de meisjes opgedoft onder hun paraplus door de regen naar hun werk gingen. Een mooi gezicht en de ondergaande zon die door de opengebroken wolken ook een kijkje kwam nemen zorgde voor dit plaatje.

Snel avondeten in het hotel was er niet bij! Het is zo rustig dat de keuken niet eens meer open is en we ergens anders ons heil moesten zoeken. Bij de buren dan maar! Ik schaam me er niet om maar ons budget liet het niet toe om te bestellen waar we trek in hadden. We moesten voor vanavond wat goedkoops eten zodat we aan het einde van de week weer wat meer in de portemonnee hebben. De friet overgoten met Chili Con Carne en kaas was precies genoeg en overheerlijk. Maar opnieuw geen foto. Morgen zal ik mijn best doen om wat meer plaatjes te schieten.

Filipijnen: Negen dagen naar Angeles City

Angeles City (Walkabout Hotel (209))

Na ons verblijf in Manila konden we eindelijk verder. Het werd me allemaal een beetje te zwaar om steeds iedereen te moeten vermaken wanneer ze zelf niet wisten wat te gaan doen.
Ik kwam niet meer aan mijn eigen zaken toe en het plannen en steeds weer die vraag, ‘Wat gaan we nu doen?’, viel me zo zwaar dat ons vertrek naar Angeles als een verlossing kwam. In mijn achterhoofd speelden de beelden van de Tyfoon en ook de email uit Marokko speelden nog steeds door mijn hoofd.
Een busrit met de “Fly the bus” en daar was het hotel.

De afgeschermde privacy waarin ik me kon terugtrekken. Een TV met engelse kanalen, een koffiezet apparaat en een kleine koelkast voor mijn eigen privé voorraad San Miguel.
Negen dagen langzaam afwachten totdat deze overbodige reis tot een einde komt.

Filipijnen: Een bericht uit Marokko

Manila (Slouch Hat (205))

Ik weet niet of het jullie is opgevallen maar in de rechter kolom staat een kaartje van “Feedjit.com” met daarop aangegeven de meest recente bezoekers van mijn weblog. Ik hou zelf dit kaartje ook in de gaten omdat het interessant is om te zien waar de bezoekers vandaan komen en dat het land waar ik op bezoek ben meestal bedolven wordt onder de rode punten.
Deze week had ik ineens een bezoeker uit Marokko. Een nader onderzoek wees uit dat het om een bezoeker uit Marrakech ging. Ik heb zelf Marokko, tegen alle waarschuwingen in, in september 2008 bezocht. Het is niet één van mijn beste reizen geweest en het is het enige land dat ik voor 99% zeker nooit meer zal bezoeken. Sterker nog, Algerije, Tunesië en Libië zijn ook meteen van de lijst met de “nog te bezoeken landen” geschrapt. Ik heb niets meer met islamitische tentvolkeren uit Noord-Afrika.
Maar mijn verbazing werd nog groter toen ik een email ontving van de persoon die mijn weblog heeft bezocht. Eerst wist ik niet goed wat ik er mee aan moest maar nadat ik de email een paar keer rustig had doorgelezen en de tekst had laten bezinken vond ik dat ik de email maar met jullie moest delen.


Beste jielus

Tjonge jonge jonge,

Je probeert echt als een goede schrijver over te komen.
Maar wat een kut verhalen over Marokko.

Het gaat al heel lekker met de toerisme in Marokko en omgeving.
Jou domme verhalen dragen daar ook niet echt aan bij.
Het is alsof je mensen in Marokko brood uit de mond haalt idioot.
Daar Marokko het voor 80 procent van toerisme moet hebben.

Je gaat met een zwevers budget naar Marokko en wil voor een dubbeltje op de eerste rij zitten.
Drie kwart van jou verhaal klopt ook niet!!!
Is het echt jou intentie om Marokko zwart te maken?
Je hebt het alleen maar over diefstal en de bekende vooroordelen over marokkanen.
Ik werk hier al 10 jaar in de toerisme en dit is de 1e keer dat ik zulke negatieve dingen hoor over marokko.

Man,man ...weinig bezienswaardigheden?????? onder welke steen had je gelegen al die tijd dat je daar was?
Het land bied bezienswaardigheden van Tanger tot Laayoun.
Wat jij wil zien is een moskee van binnen waar mensen komen voor het geloof.
Het is geen attractie!!!

Maar goed,ik hou het maar kort,want ik erg me erg aan jou soort!!
Blijf gewoon lekker in je koude kikker landje met je biertje op de bank.
Elke avond weer dat is pas bruisend........arme jongen.

Met vriendelijke groet, (Naam verwijderd)


Het blijkt uit de reactie meteen dat de lezer niet de moeite heeft genomen om alle verhalen te lezen en/of zich een beetje te verdiepen in de persoon Jielus.
Zou het dan om de vooroordelen over de vooroordelen van de Mederlanders gaan? En als je al tien jaar in het toerisme werkt in Marokko en je hebt nog nooit van een overval of zakkenrollers gehoord dan zou ik hem toch wel zijn tegengekomen onder die steen waar ik heb gelegen.
Mijn mening is persoonlijk en die staat als een paal boven water. De vrijheid van meningsuiting is belangrijk en in de grondwet vastgelegd.
Nog even een paar foto’s van deze onvergetelijke reis.

Foto’s ben ik aan het verwerken en worden zo snel mogelijk geplaatst.