Singapore: Een nieuwe MacBook Pro 13”

Singapore (Hotel 81 Palace (606))

Opstaan met je partner is toch wel heel anders dan alleen opstaan! Zeker in Singapore waar het gewoon gezellig is om samen op te staan, een kopje koffie te drinken en een sneetje krentenbrood met kaas in je hotelkamer te eten. We hadden geen haast en keken naar het laatste nieuws waar de verschrikkelijke ramp in Japan nog steeds het belangrijkste was.
Mijn nieuwe reisgenoot stond om 11:04 al op me te wachten en nadat ik de specificaties had gecontroleerd kon ik afrekenen. Ik kan nu al eerlijk zeggen dat ik hier geen spijt van krijg. Het scherm is 100 maal beter en de verhoogde snelheid wil ik niet eens aanhalen.
Wat wel een probleem was was het overzetten van mijn data! Als eerste wilde mijn zwarte MacBook niet eens meer opstarten. En dat was dus heel slecht nieuws!
Als tweede werd mijn back-up schijf niet als bootable gezien! M.a.w., het was een gewone externe harde schijf en helaas kan je bij Apple ook niet zo maar alle gegevens gaan overzetten.
Nadat mijn zwarte MacBook weer tot leven was gekomen kon ik eindelijk de moed opbrengen om te gaan eten. We moesten wel gaan eten om de magen te vullen en eens diep na te denken hoe we dit probleem konden oplossen.
De Japanse bento dit ik at in Funan IT was heel goed maar mijn gedachten waren niet echt bij de maaltijd. Ik kwam ook niet tot een oplossing en met een enorme last gingen we terug naar het hotel om eens even te Googelen de kamer. En die oplossing werd dus niet gevonden!

Terug naar Funan IT om een kabel te kopen en de lang beproefde “Migratie Assistent” van Apple OSX te gebruiken. Met de kabel in mijn tas aten we het diner. Opnieuw Japans omdat ik de Yakisoba met zalm hier nu eenmaal erg lekker vind.

Ik kon het niet laten om snel een biertje met mijn vrienden te drinken en om even hallo te zeggen. Maar er waren er heel veel afwezig en dat vond ik op zich wel vreemd. Volgens Jack de brandweerman was er niets aan de hand maar het leek voor mij wel heel erg vreemd.

Eenmaal terug in het hotel verbond ik de twee computers en er verscheen de volgende melding: ‘Resterende tijd = 14 uur en 13 minuten.’

Er zat dus niets anders op om te proberen te gaan slapen. We vielen in elkaars armen in slaap en ik droomde stiekem al van mijn nieuwe MacBook.

Singapore: Open ogen

Singapore (Hotel 81 Palace (606)), 1000st publicatie!!

Vroeg op! Een snelle kop koffie en op weg naar het busstation voor deze middellange verplaatsing van Malacca naar Singapore. Het lijkt maar een stukje op de kaart maar het is erg tijdrovend. De eerste wandeling is naar de bushalte aan het einde van de straat en dan moet je geluk hebben dat de bus snel komt.

Na een korte rit, meestal in een oude bus vol met dikke vrouwen in felgekleurde gewaden en hoofddoekjes om op weg naar hun werk, kom je aan op “Melaka Sentral”. Dan moet je geluk hebben dat de bus naar je bestemming niet vol is en dat je zomaar een extra uur aan wachttijd wordt toegevoegd aan je reistijd.
Persoonlijk neem ik altijd de bussen van “Delima” of “KKKL”. Ik heb nooit problemen ondervonden met deze maatschappijen hoewel de eerste vorig jaar bij een verschrikkelijk verkeersongeval betrokken was met meerdere doden. Na een snel ontbijt gekocht te hebben bij MacDonald’s gaan we aan boord voor het vertrek van 09:00, we zijn al twee uur op de benen.
MacDonald’s koffie en een broodje ei, de oordoppen in en luisteren naar de klassiekers van de jaren zestig en zeventig die hun weg naar mijn iPhone hebben gevonden. De gedachten uitschakelen en met je ogen open gevoelloos zweven in de eindeloze groene jungle van de binnenlanden van Maleisië.

Het is al 12:13 als we de “Larkin Bus Terminal” in een gele bus van de “Causeway Link” verlaten. De bus kruipt als een groot insect door het drukke verkeer van Johor Bahru. Het wordt hier steeds drukker met hele kleine autootjes en JB wordt steeds meer een buitenwijk van Singapore.

Het is druk bij de immigratie van Maleisië en Lyka wordt met argusogen bekeken. Ook aan de Singaporese kant is het druk en we moeten lang wachten tot er een officier de immigratiekaarten aanvult. We horen Bahasa Malayu, Tagalo, Chinees, Hindie en Vietnamees om ons heen. Er zullen er ongetwijfeld enkele tussen zitten die Singapore met minder goede bedoelingen willen betreden.
Lyka wordt aan de Singaporese kant opnieuw ondervraagd en ik zie ze vanaf een afstandje naar mij wijzen. De immigratieofficier kijkt op van zijn monitor en ik knik vriendelijk naar haar terwijl er naast mij een Vietnamese vrouw minder fortuinlijk is. Ze heeft geen ticket of bewijs dat ze Singapore binnen dertig dagen zal verlaten. Ze wordt door een strenge officier van Indiase afkomst met een dikke grote zwarte snor afgevoerd. De dikke buik onthult dat hij een grote liefhebber is van de zware kerries. Terwijl mijn paspoort wordt gestempeld vraag ik me af wat er met de Vietnamese vrouw zal gebeuren.
Opnieuw met een gele bus en nu naar de “Queenstreet Terminal”, een kleine bushalte midden in de stad dicht bij Bugis Junction en het Bugis MRT station. Om ongeveer 14:30, zeven-en-een-half uur later, stappen we het “Hotel 81 Palace” binnen. Alles is goed geregeld, net als de vorige keer.

De kamer 606 is niet al te groot maar het gratis internet maakt alles weer goed. Het is sowieso heel anders nu ik hier met Lyka ben.
Maar nu eerst op de hoek wat eten! We zijn beiden uitgehongerd en ik kan nu bijna alles eten. Voor een paar Singapore Dollar eten we heerlijke noedels met varkensrib soep.

En nu op pad naar Funan IT voor mijn nieuwe MacBook. Tijdens de busrit vraag ik mezelf wel twintig keer af of het wel een goed idee is om een nieuwe MacBook Pro te kopen. Alleen het toetsenbord van mijn vijf jaar oude zwarte MacBook doet wat vreemd maar de rest is nog net zo goed als toen ik hem kocht. Aan de andere kant blijft Lyka maar vragen om een laptop en een fatsoenlijke Windows kloon kost ook al snel 600 Euro.
Eenmaal binnen in de Apple winkel zijn mijn vragen snel beantwoord en Rick neemt persoonlijk mijn bestelling aan. Ik moet wel een aan betaling doen maar dat is toch geen probleem! Het gaat nu door en morgen wacht er om elf uur een nieuwe laptop op me met precies de specificaties zoals ik ze wil. Blij en opgelucht verlaten we de winkel om terug te gaan naar het hotel.
En nu wat rusten van de reis en dan op stap om wat van de stad te zien. Lyka kijkt haar ogen uit! Vooral in de enorme winkelcentra is ze verkocht, ze wil alles zien en voelen, en natuurlijk kopen.
Pas om 20:49 zitten we achter ons diner. Een slechte Laksa van een zaak die op het punt staat om te sluiten en het laatste restje kerriesoep nog maar heeft aangevuld met melk. Het smaakt dus echt nergens naar!

De verplaatsing zit er dus op en morgen gaan we voor het eerst op pad in Singapore.


PS. Je kan rechtstreeks van Malacca naar Singapore met de bus maar die arriveert bijna altijd in een godverlaten hoek van de stad. De problemen die je daarmee over je afroept zijn het niet waard. Overstappen in Larkin Sentral in Johor Bahru is voor mij altijd een betere optie.

Maleisië: Een dag van bezinning

Malacca (Café 1511 (Laksa room))

Ondanks de kleine relatie problemen stonden we toch weer opgewekt op. De zon was al aan de hemel en voorspelde opnieuw een warme zonnige dag. Ik had sowieso weinig te doen dus besloot ik maar om een rustige dag met de laptop in de kamer door te brengen. Lyka sliep lekker uit en ik had voldoende tijd om mijn foto’s en verhalen van de eerste week bij te werken.
Na een paar koppen koffie, gratis aangeboden door het Café 1511, werd ook mijn wederhelft wakker en lachte me tegemoet. Voor de lunch moesten we natuurlijk het hotel verlaten. Dit wil niet zeggen dat het restaurant van Café 1511 niet goed is maar ik eet nu eenmaal niet graag in het hotel waar ik verblijf. Dit is persoonlijk en waarschijnlijk een tik waarvan ik er nu eenmaal een paar heb. Het werd dus “Chicken Riceball”, een plaatselijke delicatesse.

In de middag sliep ik ook wat toen de MacBook werd overgenomen door Lyka voor een sessie op de boerderij. Ze heeft “Farmville” ontdekt op Facebook en sindsdien is ze fanatiek aan het boeren geslagen.

De middag bracht nog meer rust in de tent en de grootste storm was overgewaaid. We bespraken de plannen voor de volgende reis samen en hoe we de dagen zouden invullen. Natuurlijk begreep ze wel dat we niet een paar uur in een vliegtuig zouden gaan zitten om de hele dag in een hotel door te brengen! Dan konden we toch beter thuisblijven! Ze begreep ook donders goed dat het beter was om nader tot elkaar te komen dan ieder zijn eigen zin door te drijven.
Ze stelde voor om samen naar één van de beste Indiase restaurants te gaan waar ik ooit heb gegeten. “Pak Putra” is na een paar jaar een legende in Malacca geworden! Niet alleen door de vermelding in de Lonely Planet maar onder de lokale bevolking die elkea vond in grote getale komt opdraven om te eten van de heerlijke “Tandoori kip”.

Vanavond zou het ook weer afscheid worden van mijn vrienden in Malacca en als grote verrassing kwam er nog een oude vriend opdagen, Unni was toevallig ook in de buurt en zou vandaag aankomen in Malacca. Alles tussen ons was weer koek en ei! Het werd een hele gezellige avond met een paar blikken bier en een minder pijnlijk afscheid.

Om half twaalf vonden we het genoeg en gingen op ons hotel aan. We konden terugkijken op een geslaagd en gezellig bezoek aan Malacca. Lyka wilde hier nog wel een keertje terug! De laatste foto in de nacht was “Bamboo Shadow”