India: De eerste rustdag

Kolkata (The best Inn)

Na alle inspanningen van de afgelopen dagen was vandaag de eerste rustdag. Lekker uitslapen en een beetje tv kijken. Hoewel de “Best Inn Hotel” niet het goedkoopste is is het wel goed. Televisie kanalen en internet. Hoewel de onzekere manager me nog steeds probeert te laten betalen voor het internet gebruik kan ik hem met kleine tips nog steeds overtuigen dat ik het maar heel weinig gebruik.
Na een flinke rit met de uiterst effectieve Metro kwamen we op het “Shayam Bazar” station aan vanwaar te voet verder gingen naar de “Jain Temples”. Wat ons het meeste opviel was hoe schoon de straten hier waren. Er zijn straten in Zaltbommel, mijn woonplaats, die smeriger zijn. Ik heb het al eerder gezegd!
‘Als Calcutta de smerigste stad van India is dan ben ik er klaar voor!’
Ik moet nog wel even kijken naar het reizen met de trein en de bus tussen de verschillende steden en ook de hotels zijn natuurlijk nog een onbekend hoofdstuk in het reisboek dat India heet.

De tempels op zich zijn nog niet zo heel oud en de bouw is gefinancierd door drie broers. Drie broers en drie tempels. De tempels zijn wel de moeite waard om te bezichtigen maar het is niets bijzonders. Een mix van verschillende stijlen omgeven door ongevraagde gidsen die de bezoekers zoveel mogelijk geld proberen afhandig te maken.

Om half één waren we al klaar met de tempels en ook klaar voor de lunch. Een wandeling door de straten van Calcutta zou ons weer richting het hotel brengen.

Onderweg kwamen we langs een restaurant met de naam “Bhojohori Manna”. Een traditioneel Bengali restaurant met een levende kaart. Een levende kaart wil zeggen dat wanneer de kok een gerecht klaar heeft dan wordt het op het menu aan de muur aangegeven. Wanneer het laatste bord de keuken heeft verlaten wordt het weer op de muur afgemeld.
Het duurde wel even voordat we dat door hadden maar de ober stelde wat gerechten voor die voor handen waren. En zoals we gewend zijn smaakte het weer uitstekend. Na vijf dagen smaken de kerrie me nog uitstekend en mijn stoelgang is nog steeds normaal.

Een stukje verder wandelen en dan met de metro terug naar het hotel. Ik was zo moe dat ik niet eens reageerde toen we op het station van bestemming aankwamen. Versuft keken we hoe de deuren weer dicht gingen en de trein verder reed. De volgende halte is maar een kilometer verder op en het hotel ergens halverwege, dus het maakte weinig uit. Hard lachend stapten we het perron van het volgende station op.
Lekker rusten op de kamer en een beetje schrijven en tukken.
Voor het avondeten gingen we weer richting Sudder Street waar “Fresh and Juicy” aan de beurt was. De kaart vertoonde veel overeenkomsten met de kaart van het “Blue Sky Café”. Nadat we besteld hadden begrepen we ook waarom.
Ze hebben een gemeenschappelijke keuken!

India: Een mistige ochtend

Kolkata (The best Inn)

Ook in noord-oost India kan het weer snel veranderen. Vandaag was het een vreemde mistige ochtend. We hadden niet echt een doel maar we probeerden wel om wat van de rivier te zien. Zodra we de bebouwing verlieten lieten ook de nooit stoppende alles doordringende getoeter van het verstikkende verkeer achter ons. De mist die over Calcutta hing maakte het bijna tot een spookachtig decor. Vanuit de mist doemde de paarden racebaan op die we tegen de klok in moesten nemen. Met het Victoria monument aan onze rechterhand liepen we richting de rivier.

We waren avontuurlijk vandaag en we sprongen op een langzaam voorbij rijdende tram. De 3,50 Rs. (€ 0,07) voor de rit kon ons de kop niet kosten. Wij waren natuurlijk ook meteen de bezienswaardigheid in de tram. We staken een smalle rivier over en dat was meteen het sein om deze tram weer te verlaten. We reden richting het zuiden terwijl we naar het noorden moesten.

In deze buitenwijken zullen heel weinig buitenlanders komen en we voelden dan ook de ogen van de mensen op straat in onze ruggen prikken. Het was vreemd maar nooit echt dreigend. Hier kan je dan ook meteen uit opmaken dat de Bengali’s een vriendelijk volk zijn.
Een groot overdreven monument voor “James Prinsep” aan de rivier was een woonplaats voor tientallen daklozen. En hier zagen we door de mist voor het eerst een glimp van de Hooghly rivier die dwars door Calcutta loopt.

Verder naar het noorden kregen we dus het echte India te zien! Er was een kampement opgezet voor de pelgrims die verder gingen naar een festival op één van de eilanden in de golf van Bengalen. Deze “mensen” deden hun behoefte waar ze maar konden. De “Eden Gardens” was tegen wat je zou verwachten van de naam in omgetoverd tot één grote latrine! De stank van menselijke stront en urine vulde de lucht. Er was geen ontsnappen aan! Overal stonden of zaten mensen te pissen of te schijten. Het grasveld leek wel een mijnenveld! Ik weet zeker dat ik vandaag meer mensen zonder enige schaamte hun behoeften heb zien dan dan in heel mijn leven tevoren.

En het meest opmerkelijke was dan ook toch wel dat er in deze ondraaglijke stank kleine mobiele restaurants hun etenswaar aan de man brachten. Rijst met dhal terwijl er een meter verderop een man gaat zitten en zijn sarong optrekt. Ik had geen trek om te wachten tot hij klaar was om te zien wat voor verrassing er onder zijn sarong te voorschijn zou komen.

Maar we kregen vandaag helemaal niets meer van de rivier te zien! Er moest een pas langs de rivier lopen maar het pad dat wij een uurtje terug hadden gezien was niet echt aantrekkelijk om voor twee toeristen samen te betreden.
En zo kwamen we bij de “St. John's Church” terecht. En dit is dan meteen een voorbeeld hoe een kerk zou moeten zijn. We betaalden 10 Rs., dat waarschijnlijk hetzelfde is voor het parkeren van je auto, aan de man aan de poort en betraden de kerk tuin. Natuurlijk was dit in het verleden een kerkhof geweest maar de tijd had de grafstenen ingehaald en op een paar grote monumenten na was bijna alles verdwenen.

Een jongen die in de tuin lag te studeren gaf me een snelle rondleiding langs de weinig overgebleven graven en monumenten. Het “Black Hole Monument”.

Het “Mausoleum of Job Charnock”, het oudste stenen gebouw in Calcutta.

En een ander monument voor gevallen soldaten in een oorlog tegen de Fransen.

Maar de kerk was toch wel heel interessant. We hadden een korte ontmoeting met de organist van de kerk, John, die een deuntje voor ons op het oude kerkorgel speelde en ons een korte rondleiding rond de kerk gaf.

Overal was er vogelstront die de marmeren en granieten monumenten langzaam oplost. Het is een zonde om te kijken hoe dit langzaam vergaat. Maar het zal wel de Hindoe traditie zijn die dit alles toelaat. Een stukje verder was het weer tijd voor de lunch en dat was ook een feest. Wij zijn nu gewend aan de kerrie's en ze gaan nog steeds niet vervelen.

De dag zat er alweer op en na een korte rust aan het einde van de middag gingen we bij het betrouwbare Haldiram Restaurant eten.

Een paar biertjes en dan slapen. India is echt Incredible en elke dag is een nieuw avontuur vol onbekende ervaringen.