Nederland: 65 jaar na de capitulatie van Japan

Pattaya (Boxing Roo)

Het is vandaag precies vijfenzestig jaar geleden dat Keizer Hirohito (Showa) zichzelf en Japan onvoorwaardelijk overgaf en het einde van de tweede wereldoorlog inluidde.
‘Wat weten de mensen van nu nog van deze historische dag?’
‘Heel weinig!’
Verder dan een paar atoombommen en het zachte klaagzang van de overlevenden van de Jappenkampen gaat de algemene kennis niet. Het onderwijzen en ontwikkelen van het volk is niet meer zo belangrijk. Spelletjes en Quizzen op TV brengen nu eenmaal meer op dan een documentaire over de verschrikkingen van de oorlog.
Geschiedenis is op school afgegleden tot een vak dat je alleen maar kiest als je echt niets anders meer weet te kiezen. Maar in het vak geschiedenis ligt niet alleen het verleden en de ziel van de natie. Witte en zwarte bladzijden uit het verleden van een roemrijke geschiedenis. De “nieuwe” Nederlanders kunnen zo leren waar hun nieuwe vaderland voor staat. Want ook de toekomst veranderd zonder uitzondering in geschiedenis.

Gelukkig ben ik een bevoorrecht mens om op de twee plaatsen te hebben gestaan waar de atoombommen hun geschiedenis schreven. Twee plaatsen die me diep hebben geraakt en die veel indruk op me hebben gemaakt.

Nagasaki Peace Memorial

Hiroshima Peace Memorial

Kanchanaburi Death Railway

“Opdat wij nooit vergeten!”

Thailand: Terug in paradijs

Pattaya (Boxing Roo)

Na mijn korte trip van twee weken naar Maleisië en Singapore maak ik de laatste drie weken van mijn vakantie vol in Thailand. Het worden weken van rusten met uitzondering van een uitstapje naar Bangkok. Dan wordt het weer de nuchtere en misschien sombere wereld van Nederland.

Ik vindt het niet erg om terug naar huis te gaan. Des te meer ik van huis ben des te meer waardeer ik Nederland om al haar kleine zaken. Ook voor Nederland heb ik al een goed gevulde agenda met uitstapjes en bezoekjes aan vrienden en musea.
Ik bekijk nu al de aanbiedingen van Appie op Folderplaats want ik wil me een paar weken te goed doen aan westerse gezonde etenswaren. Komijnekaas staat het hoogst op mijn verlanglijstje gevolgd door het broodje BaPao met satésaus. Maar dat lijkt nog ver weg.


De opstekende wind rijgt slingers van zwerfvuil op de straat voordat de regen komt.
Overstromingen in alle delen van de wereld bepalen het nieuws. Ook hier in Thailand is het vallende water nieuws. De grote droogte van 2010 lijkt afgewend en de reservoirs vullen zich weer met het broodnodige water voor de rijstteelt. Voor de toeristen is het wat minder! Als de regen vroeg in de avond komt staan ze op het bordes van het hotel verbaasd en perplex te kijken naar de zich langzaam opbouwende stroompjes en rivieren in de straten.
De meesten werpen een blik naar de lege barren tegenover hun hotel en draaien dan weer om. De bezorgers van de “Pizza Company” rijden af en aan om de korte trek te stillen. Op het balkon met een pizza op de schoot kijken naar de oneindige regen die zo vanzelfsprekend is in de tropen. Er is weinig veranderd sinds Multatuli.

Singapore: Alweer de laatste dag

Singapore (Hotel 81 Palace)

Opnieuw aangesterkt van al dat slapen. Tien a twaalf uur slaap per nacht en ook nog een paar uurtjes overdag. IK zoek me gek op het internet of deze ziekte misschien wat met mijn diabetes te maken kan hebben maar ik kan geen antwoorden vinden. Sterker nog, elke vraag roept alleen maar meer vragen op. Dus laat ik het maar zo.

Een kort bezoek aan Orchard road heeft me de wijsheid bezorgd dat het niet mogelijk is om met Quatar Airways via Doha terug naar Europa te vliegen. Er wordt slechts € 275,- gevraagd voor de stop-over en dat is dan bovenop het toch al niet goedkope ticket. Even onthouden en misschien probeer ik het dan toch met Egypt Air de MotoGP van Quatar 2011 te bezoeken.

Na dagen proberen af te spreken is het eindelijk gelukt om met slechts één van mijn vele vrienden af te spreken. Ik voel me rond de middag nog steeds goed en terwijl ik me naar het VIVOCity verplaats blijft het gevoel goed. Het is erg leuk om Paulina weer te zien. Een lichte lunch met een Ginseng/Gember thee als afsluiting.

Wanneer we om half vijf afscheid nemen is de tank wel leeg en kan ik zo slapen. Ik ben zo moe dat ik nog maar een boterham op de kamer eet. Mijn twee weken zitten er alweer op. Ze zijn helaas wel anders verlopen als ik verwacht had maar dat is nu eenmaal reizen. Met een vreemde gedachte in mijn hoofd probeer ik de slaap te pakken te krijgen. Over drie weken ben ik alweer op weg naar Nederland! Wat gaat de tijd toch snel.