Taiwan, een slappe dag

Hualien (Colorful Taiwan Hostel)

Heerlijk geslapen op deze fantastische matrassen. We waren maar met zijn drieën op de kamer maar de oordoppen gingen uit voorzorg toch in. De matrassen waren niet de enige verandering! Het ontbijt zou deze drie dagen in Hualien ook anders zijn! De McDonalds was veel te ver weg en om eerlijk te zijn waren we het ontbijt van een broodje ei ook alweer tegen gegeten. Terwijl we gisterenmiddag zaten te genieten van een kop koffie bij de McDonalds viel mijn oog op een bakker tegenover het fastfood restaurant. Een korte blik op de uitgestalde heerlijkheden in de etalage was genoeg om nar binnen te stappen. Een zak met zes mini krentenbollen was het doel, en die zes krentenbollen waren nu ons ontbijt. Samen met een kop koffie waren ze een welkome afwisseling op het ontbijt bij de gouden bogen.
We waren al wel bekend met het feit dat hier in Hualien heel weinig te doen was. Er is sowieso weinig te doen aan de oostkust. Er ligt een ketting van karakterloze nieuwe moderne industriesteden die weinig te bieden hebben. Voor ons was het meer een rustdag en een dag van voorbereiding op onze tocht door de “Taroko Gorge”.
Maar we trokken er toch op uit want wij zijn nu eenmaal niet van het type om nutteloos binnen te blijven zitten. De zon brandde op onze hoofden en zodra we de nu voor ons bekende spoorwegtunnel gepasseerd hadden dronken we eerst weer koffie in de koelte van de airconditioning. Voor een kort moment keek ik in de reisgids maar er was niets nieuws te vinden.
Langs de rivier was het leuk wandelen met een uitzicht op de bergen die achter de stad lagen. Het viel ons wel meteen op hoe rustig het in Taiwan is. Deze stad is op dinsdagochtend rond elf uur een spookstad.

‘En hoe komt dat?’
‘Helaas moet ik jullie het antwoord op dit moment verschuldigd blijven.’
Er was niemand langs de rivier, er was niemand op de dijk langs de zee en er was niemand meer in de tempel of op de markt. De stad met haar lelijke witte betegelde gebouwen is ook niet fotogeniek. Er bleef dus maar weinig over en van het weinige dat ik de moeite waard vond zijn hier de foto’s.

Een beetje rusten en lezen over de tocht van morgen tot aan het avondeten. We dronken een biertje op de stoeprand bij een Family-Mart. Tettje had een restaurant op het oog en ik kon me daar wel in vinden. Het was zo goed dat ik twee gerechten naar binnen werkte.

Net voordat we naar bed gingen werden we aangesproken door de eigenaar van hostel of we alsnog de taxi naar de “Taroko Gorge” wilde delen. Ik begreep eerst niet waarom ze me opnieuw hierover aanspraken. Ze waren bekend met onze plannen en eerder vandaag lagen die niet in lijn met de andere gasten. Om de kosten te drukken hadden de drie anderen hun plannen aangepast.

Dat was dan duidelijk! Morgen om half zes op om om half zeven met de taxi te vertrekken. Voor twee Euro per persoon hadden we een uur aan extra tijd gewonnen.


De ene dwarse. Dat ben ik!

Taiwan, verandering van spijs

Hualien (Colorful Taiwan Hostel)

Na een welverdiende en onverwachte goede nacht slaap stonden we precies om zeven uur naast ons bed. Het pakken van de rugzak nam niet veel tijd in beslag en een kwartiertje later verlieten we het hostel.
Vandaag liep Tettje voorop en ik was in gedachten verzonken over de verplaatsing met de eventuele knelpunten van vandaag. In plaats van dat Tettje op de knop van het elektrische slot drukte greep hij de zwarte elektriciteitskabel en gaf er een ruk aan. Ik stond zo perplex van deze handeling dat ik geen woord kon uitbrengen en met open mond op de trap achter Tettje stond. Tett gaf nog een ruk en deze keer was kracht voldoende om de kabel uit het slot te trekken. Tettje was nu ook verbaasd maar wel om een andere reden dan ik.
‘Waarom ging de deur niet open?’, kon ik in een gedachteballon boven zijn hoofd lezen.
Hij stond daar naar het uiteinde van de elektriciteitskabel te kijken en begreep er geen snars van. Het duurde niet lang voordat het kwartje viel en Tettje op de grote koperkleurige knop drukte.
Hij keek om met gedempte blijdschap terwijl hij zich realiseerde wat hij gedaan had.
‘We konden in ieder geval naar buiten’, was mijn eerste gedachte.
We hadden geen tijd om de schade te repareren of onze excuses aan te bieden. Er moest eerst nog worden ontbeten en daarna moesten we met de ondergrondse naar het Taipei Main Station. Vanaf daar zouden we de langzame trein, Nr. 40, van 09:20 naar Hualien nemen. We hadden eergisteren alle informatie gekregen die we nodig hadden.
De informatie counter beschikt over een paar vaardige medewerksters die goed engels spreken. Ze schreven netjes in het chinees op een briefje wat we nodig hadden en nadat ik het briefje aan de lokettist had overhandigd kregen we twee kaartjes voor de trein. 340 TW$ per persoon voor de enkele reis van Taipei naar Hualien.
Er moest nog proviand worden ingeslagen voor de ruim drieëneenhalf uur durende treinreis. Sandwiches, cola en flesjes groene thee zouden voldoende moeten zijn. Misschien konden we in de trein ook nog wat kopen. In de 7-11 ontdekten we voor de eerste keer dat onze Taiwanese OV-Chipkaart ook in de winkel gebruikt kan worden om te betalen. Ja, ik moet weer vaststellen dat ze op veel plaatsen in de wereld al een stuk verder zijn dan bij ons in het hoogontwikkelde Nederland.
De treinreis was mooi en we vergaapten ons aan bergen en ruige kusten. Het viel op dat er ontelbare en vaak heel lange tunnels in de rotsen waren uitgehouwen. Bij aankomst in Hualien werden we opgewacht door een flinke regenbui. Dat maakte ons weinig uit want de plaatselijke “Tourist Information” is naast het station en ik had nog genoeg te vragen om de medewerkster een half uur bezig te houden.
De aanwijzingen die we in de email van het “Colorful Taiwan Hostel” hadden gekregen waren goed en het hostel was snel gevonden. Het overtrof al onze verwachtingen. Het is nieuw, schoon en licht. Je voelt je er meteen thuis en Gloria zorgt dat het je aan niets ontbreekt. De stapelbedden zijn van “Japanse Hostel” kwaliteit en we waren meteen in ons sas. Dat zou lekker slapen worden vannacht.

Onze rugzakken bleven achter in de zes persoons dorm en wij gingen meteen weer op stap om wat te eten. En toen zagen we meteen het verschil tussen een wereldstad en een plattelandsstad. Geen enkel menu was in het engels en ook het aantal foto’s van de verschillende gerechten aan de gevel of in het raam waren een stuk minder. Ik schaam me er deze keer niet voor maar na een ontdekkingstocht gingen we toch maar een broodje eten bij McDonalds.
Op de terugweg liet ik nog wat openstaande vragen beantwoorden bij het busstation en het treinstation en zo kwamen we volledig voorbereid voor de komende twee dagen in Hualien weer terug in het hostel. Overmorgen staat de “Taroko Gorge” op het programma en die dag vraagt toch wel enige voorbereiding.
Voor het avondeten trokken we opnieuw de stad in en er waren nu meer stalen gordijnen omhoog in de hoofdstraat. Er was nog steeds weinig te zien en Tettje en ik trokken van restaurant naar restaurant en keken in alle pannen en potten die buiten sonden of er iets van onze gading bij zat. Het avondeten was wel heel lokaal en het was nog lekker ook. Het werd geserveerd in een soort houten sigarenkistje. Bovenop een laag speciale rijst, een kleverige rondkorrel die hier speciaal wordt verbouwd, lagen groenten, een half ei en een stuk vlees naar keuze. Tettje nam de gestoofde speklap en ik ging voor het onbekende dat later viscake bleek te zijn. We weten nu dat we bijna alles hier kunnen eten en dat we weinig of geen hulp nodig hebben.

Morgen gaan we een beetje uitslapen en de stad ontdekken.


In Nederland is bijna elke cafetaria van een Chinees!

Taiwan, in ritje in de gondola

Taipei (Camel’s Oasis)

Onze laatste dag alweer en om eerlijk te zijn kijken we er naar uit om Taipei achter ons te laten. We hebben het wel zo’n beetje gehad en gezien in deze wereldstad. Het weer is opgeklaard maar de mist hangt nog steeds tussen de bergen boven Taipei. Het uitzicht zou dus niet van postkaart kwaliteit zijn.
In de Lonely Planet stond een stukje over een plaats in de bergen waar vroeger thee werd verbouwd en nu was omgetoverd tot een heerlijke plaats in de bergen met veel speciale theehuizen. Om er te geraken moest er een rit met de kabelbaan worden gemaakt en dat sprak mij persoonlijk wel aan.
Twee keer werd er overgestapt in de ondergrondse en Tettje had alles goed onder controle. Hij hield een scherp oog op de berichten van de lichtkrant boven de deuren in de treinen. We gingen naadloos van de rode naar de blauwe en toen weer over naar de bruine lijn. Aan het eindstation zouden we uitstappen en de kabelbaan naar “Maokong”. Het werd steeds drukker in de trein en wij waren dus niet de enige die dit idee hadden op deze mooie zondag. De rit met de kabelbaan betaalden wij opnieuw, jullie raden het al, met de OV-chipkaart. Er werd zelfs vriendelijk verzocht om met die OV-chipkaart te betalen om lange rijen voor de kassa en automaten te voorkomen.
‘Nederland loopt jaren achter!’, het is maar dat jullie het weten hoeveel er van ons belastinggeld wordt verkwist en verkwanselt!
De rit omhoog was erg mooi over de heuvels en de beboste hellingen, maar het bleef wel jammer dat het zo heiig was. Het uitzicht op de stad werd bijna geheel in de grijze mist opgeslokt. Alleen het silhouette van de Taipei 101 was zichtbaar. Op de top aangekomen stond ons nog een grotere verrassing te wachten! Niets romantische theehuizen, niets geen theeplantages, alleen betonnen blokkendozen en paden die naar waarschijnlijk naar niets leiden. Wij kozen de gemakkelijkste weg en gingen meteen weer aan boord van een gondel om de reis naar beneden te aanvaarden.

Maar nu was er wel een probleem want ik had niets meer op de lijst staan wat we nog konden bezoeken. Na een kort overleg met Tettje gingen we eerst koffie drinken aangevuld met een “doughnut”, want dat was ons gisteren ook goed bevallen. Bladerend in de Lonely Planet vond ik nog één gebouw dat ik misschien wel wilde zien.
Het “Core Pacific City” ligt niet echt in het centrum maar de wandeling van het metrostation naar het winkelcentrum zou ons opnieuw mooie gezichten op de Taipei 101 geven. Aangekomen door de BaDe road leek het eerst op niets maar vanaf de achterzijde is het één van de, zo niet het meest, vreemde gebouwen die ik ooit heb gezien. Het is een enorme bruine bal die voor een groot gedeelte in een flatgebouw steekt. Vreemd maar wel mooi. Het is zo avantgardistisch dat het zelfs misplaatst lijkt in een moderne stad als Taipei.

Eenmaal binnen was het allemaal alleen nog meer indrukwekkender. De bal loopt door tot in het atrium van het winkelcentrum. In de bal zitten zes verdiepingen met winkels en een kinderspeelplaats. Ergens halverwege lopen er dan ook nog twee roltrappen op en neer vanuit de bal naar de flat. Het deed mij nog het meest aan de “Death Star” uit “Star Wars” denken. Het is moeilijk te beschrijven, kijk maar naar de foto’s?

Nog vol met wat we gezien hadden gingen we op huis aan. Een beetje trek was voldoende om ergens langs de straat een Taiwanese wrap te eten. Een soort ongebakken loempia met groenten en vlees er in. Heel smakelijk allemaal maar een beeldje van een monnik moest wel op de foto.

Onze dagen in Taipei zitten er op en morgen gaan we zuidwaarts naar Hualien.